ตอนที่ 6/1 จากไปไม่ลา

ระยะทางระหว่างโรงพยาบาลที่ปัณณ์ทำงาน กับโรงพยาบาลที่ท่านเข้ารับการรักษาห่างกันไม่ถึงสิบกิโลเมตร

แต่เพราะการจราจรในช่วงเย็นวันวานติดขัดเข้าขั้นอัมพาต กว่าปัณณ์จะมาถึงก็ล่าช้าไปกว่าครึ่งชั่วโมง เขาวิ่งไปถึงโถงกว้างที่ไม่มีญาติเลยสักคน จะมีก็แต่เพื่อนสนิทที่ออกมายืนเฝ้าหน้าประตูและมองมาทางนี้

“เต! คุณปู่เป็นยังไงบ้าง แล้วมึงมายืนทำอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปอยู่ดูแลท่าน!”

“ปัณณ์...”

ใบหน้าปัณณ์ชาจนเกือบจะร้าว เนื้อตัวแข็งทื่อถึงขั้นก้าวขาไปจากตรงนี้ไม่ได้

เขาเหมือนจะเข้าใจความหมาย

ประกอบอาชีพแพทย์ เห็นคนเป็นคนตายมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อเกิดกับคนใกล้ตัวมันยากที่จะทำใจยอมรับ

“ไม่จริงใช่มั้ยวะเต”

“เสียใจด้วยนะปัณณ์ คุณปู่ของมึง...”

“...”

“ท่านเสียแล้ว”

การสวดอภิธรรมในคืนแรกผ่านพ้นไป แขกเหรื่อที่มาร่วมฟังสวดศพทยอยออกไปจากศาลาวัด บริเวณนี้จึงเหลือแค่หลาน ๆ ของคุณปู่ที่พร้อมใจกันลงจากเก้าอี้ คลานเข่าเข้ามานั่งเฝ้าหน้าโลงศพของท่าน

“ฮือ ๆ ทำไมถึงทิ้งน้องเพลง คุณปู่ขา น้องเพลงคิดถึงคุณปู่...”

ปัณณ์กับพัฒนะตามมานั่งประกบข้างเพลงพฤกษา เธอเป็นลมถึงสองครั้ง ครั้งแรกในช่วงเย็นวันวาน และครั้งที่สองในช่วงบ่ายวันนี้ พวกเขาเป็นห่วงว่าเธอจะเป็นลมไปอีกจึงตามมาดูแลอย่างใกล้ชิด

“คุณปู่ไปสบายแล้ว ไม่เจ็บ ไม่ปวด ไม่ป่วย ท่านไม่เหนื่อยแล้ว น้องเพลงยังมีพี่นะ พี่ปุณณ์ พี่พัฒน์ พวกพี่จะดูแลน้องเพลงให้ดีมากกว่าที่เคยรับปากคุณปู่ไว้”

“ฮือ... พี่ปัณณ์ น้องเพลงคิดถึงคุณปู่...”

ปัณณ์เสียใจจนหยุดร้องไห้ไม่ได้ เขาโอบไหล่เพลงพฤกษา พลางแหงนหน้าขึ้นมองโลงศพคุณปู่ที่ตั้งอยู่บนแท่นสูง มีดอกไม้สดล้อมรอบเพื่อส่งวิญญาณของท่านให้ไปสู่สุคติ

กว่าปัณณ์จะไปถึงโรงพยาบาลท่านก็สิ้นใจในอ้อมแขนคุณย่า และเพลงพฤกษา เขาเสียใจจนแทบจะเป็นบ้า ทั้งยังโกรธตัวเองที่มาช้าไม่ทันดูใจท่าน ถ้าเขาไม่เอาแต่ใจตัวเองไปทำงานที่โรงพยาบาลอื่น เพียงเพราะไม่ค่อยลงรอยกับพ่อ

หรือถ้าเขาย้ายมาทำงานที่นี่พร้อมกับเตชธรรมช่วงปลายปีที่แล้ว เขาอาจจะมีโอกาสได้ดูแลท่านในวาระสุดท้ายของชีวิต

“น้องเพียง” เตชธรรมแตะมือน้องสาวให้เลิกแอบมองปัณณ์กอดกับผู้หญิงคนอื่น

“ไม่เป็นไรค่ะพี่เต เราไปหาคุณย่ากันเถอะค่ะ”

เพราะยังไม่หายป่วย ใบหน้าเพียงพิณจึงค่อนข้างซีด เธอเลิกสนใจปัณณ์ เกาะแขนพี่สะใภ้เดินตามพี่ชายไปทางปีกซ้ายของศาลาวัด ที่ในขณะนี้นายแพทย์อธิปหรือพ่อของปัณณ์กำลังดูแลท่านที่อยู่ในห้วงแห่งความเสียใจ

“คุณท่านครับ ครอบครัวหมอเตมาถึงแล้วครับ”

“ผมกับครอบครัวขอแสดงความเสียใจด้วยนะครับคุณธารา”

“เพียง ฮึก... เสียใจด้วยนะคะคุณท่าน”

“น้องเพียง มาแล้วเหรอลูก ฮือ...”

“ขอโทษนะคะที่มาช้า เพียงนอนซมไข้ ไม่รู้เรื่องเลยค่ะ”

ปุณณ์ไม่แปลกใจที่เตชธรรมพาครอบครัวมาร่วมงานศพ เขาแปลกใจที่เพียงพิณคลานเข่าเข้ามาหาคุณย่าธารามากกว่า

นายแพทย์อธิปถอยมายืนข้างศัลยแพทย์รุ่นลูกที่ย้ายมาทำงานในโรงพยาบาลกรุงเทพฯ ธาราไม่ถึงหนึ่งปี ปฏิกิริยานั้นเป็นไปโดยธรรมชาติ ทอดสายตามองเด็กสาวเข้าไปนั่งพับเพียบสวมกอดหญิงชรา

ปุณณ์ที่นั่งอยู่ตรงนั้น รู้ว่าตัวเองเกะกะก็รีบสปริงตัวเองถอยออกมา

“สวัสดีครับพี่เต สวัสดีพี่สะใภ้ด้วยนะครับ”

ภรรยาเตชธรรมที่อายุน้อยกว่าเขาประนมมือไหว้ ปุณณ์รับไหว้ เขาเหลียวมองน้องสาวบุญธรรมของเตชธรรมกอดย่าธารานานจนสงสัย

“เอ่อ... คุ้น ๆ ว่า น้องเพียงเพิ่งย้ายตามมาอยู่กรุงเทพฯ ไม่นาน แล้วทำไมน้องถึงรู้จักคุณย่าล่ะครับ”

“ท่านเจ้าสัวกับคุณธาราอุปถัมภ์การศึกษาเด็กยากไร้นับร้อยชีวิต บังเอิญว่าน้องเพียงเป็นหนึ่งในนั้น ไม่ต้องถามซ้ำ ไปช่วยคุณมัลลิกากับอาปิติส่งแขกที่หน้าศาลาวัด”

น้องเพียง...

เธอจะใช่เพียงพิณหรือเปล่า?

ก่อนปุณณ์จะเดินสวนทางออกไปทางหน้าศาลาวัด พัฒนะเข้ามาขวางทางไว้

เขาเคยพบเธอครั้งแรก เธอนอนเปลือยกายกอดกับปัณณ์

ครั้งสองในร้านอาหารกึ่งร้านเหล้า

“ปุณณ์”

“ว่าไง”

“นายรู้จักผู้หญิงคนนั้นมาก่อนงั้นเหรอ”

“นายก็เคยเจอไม่ใช่เหรอ คนที่เจอในร้านอาหารที่เราไปดื่มกันคืนนั้นไง กำลังกุ๊กกิ๊กอยู่กับพี่ปัณณ์ เธอชื่อน้องเพียง เป็นน้องสาวบุญธรรมของพี่เต แม่พี่เตรับเธอมาเลี้ยงตั้งแต่เด็ก ๆ เพราะเธอกำพร้าพ่อแม่ ตอนแรกแปลกใจเหมือนกันว่าทำไมไปกอดคุณย่า แต่พ่ออธิปเล่าว่าเธอเป็นหนึ่งในคนที่เคยได้ทุนการศึกษาจากคุณปู่ คงจะได้ยินข่าวท่านจากพี่เตแล้วอยากมาแสดงความเสียใจ”

ปุณณ์ตอบไปตามเนื้อผ้า เขาไม่ได้สนิทกับหญิงสาว แต่เคยพูดคุยและเคยเจอหน้าเป็นครั้งคราว เพราะเขาสนิทกับพี่ชายบุญธรรมของเธอ ส่วนคนที่สนิทกับเพียงพิณมากที่สุด ก็คือคนนู้นนนนน คนที่กำลังกอดกับน้องเพลงอยู่กลางศาลาวัด

“นายว่างอยู่ใช่มั้ยปุณณ์”