บทที่ 3

เจียงเสวี่ยอีนอนรับโทรศัพท์อยู่

ดังนั้นหลังจากได้ยินความเคลื่อนไหวที่หน้าประตู เธอจึงวางสายโทรศัพท์อย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็หลับตาลง แกล้งทำเป็นว่าตัวเองหลับไปแล้ว

เผยซือเหนียนพุ่งพรวดเข้ามาด้วยท่าทีดุร้าย ทว่าพอเข้ามาใกล้ เขาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าเจียงเสวี่ยอีที่อยู่บนเตียงผู้ป่วยกำลังหลับตาอยู่

ที่แท้ก็ละเมอนี่เอง......

เผยซือเหนียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ในใจเขาก็ยังคงรู้สึกหงุดหงิดอยู่ลึกๆ ต่อให้เป็นในความฝัน เขาก็ไม่อนุญาตให้เจียงเสวี่ยอีไม่รักเขา

ดังนั้นเขาจึงเขย่าตัวปลุกเจียงเสวี่ยอี "อีอี เธอฝันร้ายหรือเปล่า? ฉันได้ยินเธอร้องไห้บอกว่าไม่รักแล้ว......เธอฝันเห็นอะไร? ทำไมในฝันถึงร้องไห้น่าสงสารขนาดนั้น?"

เจียงเสวี่ยอีหลุบตาลง "ไม่มีอะไรค่ะ แค่ฝันเห็นลูก เขาในฝันร้องไห้ถามฉันว่า ทำไมพ่อกับแม่ถึงไม่รักเขา"

เผยซือเหนียนรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจขึ้นมาวูบหนึ่ง เขากอดเจียงเสวี่ยอีไว้แน่น จากนั้นก็พูดเสียงอู้อี้ "อีอี เสี่ยวเจ๋อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เรื่องนี้ไม่โทษเธอ เธออย่าทรมานตัวเองแบบนี้เลยนะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "พวกเรายังหนุ่มสาว วันข้างหน้าพวกเรายังจะมีลูกด้วยกันได้อีก จะมีลูกด้วยกันอีกเยอะๆ เลย"

เจียงเสวี่ยอีไม่ได้พูดอะไร ความรู้สึกเย็นชาเกาะกุมหัวใจถึงขีดสุด กระทั่งน้ำตาก็ยังไหลไม่ออก

เธออายุยังน้อยจริงๆ และยังสามารถมีลูกได้อีก แต่นั่นแล้วยังไงล่ะ? ลูกชายของเธอตายไปแล้ว หรือว่าแค่มีคนใหม่ขึ้นมา ทุกอย่างก็จะถือซะว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นได้งั้นเหรอ?

มาถึงตอนนี้ เจียงเสวี่ยอีคร้านที่จะทะเลาะกับเผยซือเหนียนอีกแล้ว ดังนั้นเธอจึงเปลี่ยนเรื่องอย่างแนบเนียน "เผยซือเหนียน ดึกดื่นป่านนี้คุณมาหาฉัน มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ?"

เผยซือเหนียนชะงักไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นไม่เป็นธรรมชาติขึ้นมากะทันหัน "อีอี เสิ่นอวี่เวยปวดกระเพาะ อยากกินซุปอุ่นกระเพาะที่เธอตุ๋นน่ะ"

เจียงเสวี่ยอีตัวแข็งทื่อไปในพริบตา เธอเพิ่งจะประสบอุบัติเหตุรถชน ขาหักไปข้างหนึ่ง แต่เผยซือเหนียนกลับปลุกเธอตอนกลางดึก เพื่อให้เธอไปตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้เสิ่นอวี่เวย

เผยซือเหนียนคล้ายจะตระหนักได้เช่นกัน ว่าคำพูดที่ตัวเองเพิ่งหลุดปากออกไปนั้นไร้สาระแค่ไหน เขาจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "อีอี เธอไม่ต้องลงจากเตียงหรอก บอกสูตรซุปมาให้ฉัน ฉันไปตุ๋นเอง"

กระเพาะของเผยซือเหนียนไม่ค่อยดี เขามักจะปวดกระเพาะอยู่บ่อยๆ ดังนั้นเจียงเสวี่ยอีจึงค้นหาหนังสือเกี่ยวกับการโภชนบำบัดแพทย์แผนจีนจนทั่ว จากนั้นก็สกัดสูตรซุปอุ่นกระเพาะออกมาจากในนั้น ขอแค่เผยซือเหนียนปวดกระเพาะ เธอจะตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้เผยซือเหนียนกินทันที

แต่ในความเป็นจริงแล้ว เป็นเพราะตอนมัธยมปลายปีสามตั้งใจเรียนหนักเกินไป เจียงเสวี่ยอีจึงป่วยเป็นโรคกระเพาะเช่นกัน ทว่าเผยซือเหนียนกลับไม่เคยใส่ใจเลย แต่งงานกันมาห้าปี เขาไม่เคยทำกับข้าวให้เจียงเสวี่ยอีเลยสักครั้ง และไม่เคยตุ๋นซุปให้เธอเลยสักชามเดียว

ที่แท้ตั้งแต่ต้นจนจบ การแต่งงานครั้งนี้ ล้วนเป็นเพียงรักข้างเดียวของเจียงเสวี่ยอีคนเดียวมาตลอด

เจียงเสวี่ยอีแค่นยิ้มขมขื่น จากนั้นก็พูดเสียงเบา "เอากระดาษกับปากกามาสิ ฉันจะเขียนสูตรให้คุณ"

เผยซือเหนียนสั่งให้ลูกน้องไปหยิบกระดาษกับปากกามาทันที

ทว่าตอนที่เจียงเสวี่ยอีเขียนสูตรเสร็จ แล้วยื่นสูตรนั้นให้เขา หัวใจของเขากลับกระตุกวูบขึ้นมากะทันหัน

เพราะจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ตอนที่เขาถามสูตรซุปอุ่นกระเพาะจากเจียงเสวี่ยอี เจียงเสวี่ยอีเคยตอบเขาไว้แบบนี้ "รอให้เราหย่ากันแล้ว ฉันค่อยบอกคุณนะคะ เพราะตราบใดที่ยังไม่หย่ากัน ฉันก็จะคอยอยู่เคียงข้างคุณ ตุ๋นซุปอุ่นกระเพาะให้คุณกินไปตลอดชีวิตเลยค่ะ"

แต่ตอนนี้ เจียงเสวี่ยอีกลับยอมมอบสูตรซุปอุ่นกระเพาะออกมาให้อย่างง่ายดายขนาดนี้

ในใจเผยซือเหนียนรู้สึกอึดอัดขึ้นมา แต่เขาก็ยังคงปักใจเชื่ออย่างหนักแน่นว่า เรื่องหย่าอะไรนั่น ก็เป็นแค่คำพูดล้อเล่นชั่ววูบเท่านั้นแหละ เจียงเสวี่ยอีไม่มีทางตัดใจทิ้งเขาไปได้หรอก

"ท่านประธานเผย คุณหนูเสิ่นปวดกระเพาะหนักมาก โวยวายไม่หยุดเลยค่ะ คุณรีบขึ้นไปดูชั้นบนหน่อยเถอะค่ะ" เสียงของพยาบาลดังมาจากหน้าประตู เผยซือเหนียนขมวดคิ้ว จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้ารำคาญใจ "ยัยนี่เรื่องเยอะจริง ปวดก็กินยาแก้ปวดสิ เลิกเร่งได้แล้ว!"

ปากก็ด่าไปอย่างนั้น แต่พอด่าจบ เผยซือเหนียนก็รีบขึ้นไปชั้นบนเพื่ออยู่เป็นเพื่อนเสิ่นอวี่เวยทันที

เขามักจะเป็นแบบนี้เสมอ ปากด่าแรงแค่ไหน แต่การกระทำจริงๆ ก็ยังคงลำเอียงเข้าข้างเสิ่นอวี่เวยอยู่ดี เจียงเสวี่ยอีชินชามาตั้งนานแล้ว เธอไม่ได้พูดอะไร หลับตาลงแล้วก็นอนหลับไป

แต่เพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน เผยซือเหนียนก็ลงมืออย่างป่าเถื่อน ลากเธอลงมาจากเตียงผู้ป่วย

"เจียงเสวี่ยอี ทำไมพอเวยเวยกินซุปอุ่นกระเพาะที่ฉันตุ๋นไป ถึงได้เริ่มอาเจียนเป็นเลือด?" เผยซือเหนียนบีบปลายคางของเจียงเสวี่ยอี น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับมาจากขุมนรก "ในสูตรที่เธอให้ฉันมา ผสมยาพิษลงไปใช่ไหม!"