บทที่ 2

คนปลายสายประหลาดใจมาก "ศาสตราจารย์เจียง คุณพูดจริงหรือเปล่าคะ? ใครในกรมการบินบ้างที่ไม่รู้ว่าคุณรักเผยซือเหนียนแทบตาย เพื่อเขา คุณยอมทิ้งโอกาสดีๆ ไปตั้งมากมาย ไม่อย่างนั้นคุณคงกลายเป็นหัวหน้าวิศวกรของกรมการบินไปตั้งนานแล้ว"

หัวใจของเจียงเสวี่ยอีเจ็บแปลบขึ้นมากะทันหัน

เธอเป็นสาวสายวิทย์ ไม่ว่าจะเผชิญกับเรื่องอะไรก็จะรักษาความเยือกเย็นและมีสติเอาไว้ได้เสมอ แต่ทว่าพอเป็นเรื่องของเผยซือเหนียน เส้นด้ายแห่งสติของเธอก็จะขาดผึงลงในพริบตา ในใจและในสายตาของเธอมีแต่เขา จนไม่อาจคิดเรื่องอื่นได้อีก

ความรู้สึกที่เจียงเสวี่ยอีมีต่อเผยซือเหนียนเป็นทั้งรักแรกพบและรักที่เกิดจากความผูกพัน ทั้งสองคนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่ประถม คนรอบข้างต่างก็ล้อเลียนว่าพวกเธอเป็น "คู่หูเด็กเรียน" เพราะทุกครั้งที่สอบ อันดับก็ไม่มีอะไรให้ต้องลุ้น อันดับหนึ่งของชั้นปีต้องเป็นเผยซือเหนียน ส่วนอันดับสองของชั้นปีต้องเป็นเจียงเสวี่ยอีอย่างแน่นอน

เจียงเสวี่ยอีไม่ยอมแพ้ ทุ่มเทแรงกายแรงใจอ่านหนังสืออย่างหนัก หวังจะแซงหน้าเผยซือเหนียนให้ได้ แต่ก็ล้มเหลวทุกครั้ง

ที่น่าโมโหกว่านั้นคือ เผยซือเหนียนเป็นเด็กเรียนประเภทมีพรสวรรค์ ปกติเขาไม่อ่านหนังสือเลยด้วยซ้ำ แต่ก็ยังคงครองบัลลังก์อันดับหนึ่งของชั้นปี มองข้ามหัวทุกคนได้อย่างมั่นคง

ภายนอกเจียงเสวี่ยอีมักจะปะทะคารมกับเผยซือเหนียน แต่ลึกๆ ในใจแล้ว เธอแอบชอบเขามาตลอด

ช่วงมัธยมปลายปีสาม เจียงเสวี่ยอีรวบรวมความกล้าเดินไปอยู่ตรงหน้าเผยซือเหนียน จากนั้นก็พูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ "เผยซือเหนียน ถ้าสอบเกาเข่าจบแล้ว คะแนนสอบของฉันแซงหน้านาย นายมาเป็นแฟนฉันได้ไหม?"

เดิมทีเธอคิดว่าเผยซือเหนียนคงจะปฏิเสธเธออย่างเลือดเย็น

แต่เด็กหนุ่มกลับขยับเข้ามาใกล้กะทันหัน และเป่าลมรดข้างหูเธออย่างถือดี "ถ้าปีนี้เธอสอบได้ที่หนึ่งสายวิทย์ ฉันจะแต่งงานกับเธอ"

เพียงเพราะคำพูดทีเล่นทีจริงประโยคนี้ของเผยซือเหนียน ช่วงมัธยมปลายปีสาม เจียงเสวี่ยอีถึงกับเอาชีวิตเข้าแลกเพื่ออ่านหนังสือสอบ ในที่สุดตอนสอบเกาเข่า เธอก็สอบได้คะแนนสูงถึง 737 คะแนน กลายเป็นอันดับหนึ่งสายวิทย์ของสี่มณฑลซานเหอ

เผยซือเหนียนไม่ได้ผิดคำพูด เขาขอเจียงเสวี่ยอีแต่งงานอย่างเอิกเกริกต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วประเทศ ฉากขอแต่งงานโรแมนติกอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ เผยซือเหนียนถึงขั้นเหมาเฮลิคอปเตอร์หลายร้อยลำ โปรยกลีบกุหลาบลงมาทั่วทั้งเมือง ทำให้เมืองทั้งเมืองถูกปกคลุมไปด้วยทะเลดอกไม้แห่งความโรแมนติก

"เจียงเสวี่ยอี ฉันรักเธอ รอจนกว่าพวกเราจะถึงเกณฑ์อายุที่แต่งงานได้ตามกฎหมาย เธอแต่งงานกับฉันนะ ได้ไหม" ต่อหน้าสื่อมวลชนทั่วประเทศ เผยซือเหนียนคุกเข่าข้างหนึ่ง ขอเจียงเสวี่ยอีแต่งงานท่ามกลางทะเลดอกกุหลาบ

วินาทีนั้น เจียงเสวี่ยอีรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

ทว่าต่อมาเธอถึงได้รู้ สาเหตุที่เผยซือเหนียนขอเธอแต่งงานอย่างใหญ่โต ไม่ใช่เพราะเขาก็รักเธออย่างสุดซึ้งมาตลอดเช่นกัน แต่เป็นเพราะต้องการปกปิดเรื่องอื้อฉาวในครอบครัวเศรษฐีระหว่างเขากับน้องสาวบุญธรรมต่างหาก

เพราะปีนั้น เจียงเสวี่ยอีคือที่หนึ่งการสอบเกาเข่าของสี่มณฑลซานเหอ สื่อมวลชนทั่วประเทศต่างก็จับตามองเธออย่างใกล้ชิด ในตัวเธอมีกระแสที่น่าสนใจมากพอที่จะช่วยเผยซือเหนียนปกปิดเรื่องอื้อฉาวได้

เพราะเธอและเผยซือเหนียนเป็นเพื่อนร่วมชั้นกันมาตั้งแต่เด็ก เด็กเรียนสองคนแข่งกันทำคะแนน ขับเคี่ยวกันมาตลอด ความรักอันสมบูรณ์แบบระหว่าง "เด็กเรียน" กับ "เด็กเรียน" แบบนี้ สามารถเอาชนะใจบรรดาขาเผือกได้ดีที่สุด

ดังนั้นเผยซือเหนียนจึงเลือกเธอ

"ศาสตราจารย์เจียง คุณฟังอยู่หรือเปล่าคะ?" คนจากกรมการบินที่อยู่ปลายสายเร่งเร้าเสียงเบา "คุณเงียบไปเลย หรือว่าเสียใจภายหลังแล้วคะ? เรื่องนี้ก็พอเข้าใจได้ ก็คุณรักคุณเผยมากขนาดนั้น..."

ไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ เจียงเสวี่ยอีก็พูดแทรกขึ้นมา "ฉันไม่ได้เสียใจค่ะ และวันข้างหน้าก็จะไม่เสียใจด้วย เพราะฉันไม่ได้รักเขามาตั้งนานแล้ว"

สิ้นเสียงพูด เผยซือเหนียนก็ผลักประตูเข้ามาอย่างกะทันหัน

คิ้วอันเย็นชาของเขากดต่ำลง นัยน์ตาเต็มไปด้วยความมืดมน "ไม่ได้รัก? เจียงเสวี่ยอี เธอพูดอีกทีสิว่าไม่ได้รักฉันแล้ว!"