บทที่ 4

เจียงเสวี่ยอีเลิกเปลือกตาขึ้น มองเผยซือเหนียนอย่างราบเรียบ "ในสูตรมียาพิษหรือไม่ คุณลองให้หมอตรวจดูก็รู้แล้วค่ะ"

"หรือว่า จริงๆ แล้วคุณไม่ได้สนใจความจริงเลย แค่อยากจะหาที่ระบายอารมณ์ใส่ฉัน? ถ้าเป็นอย่างนั้น คุณก็ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก ลงโทษมาตรงๆ เลย ฉันรับไว้เอง"

เมื่อก่อนเสิ่นอวี่เวยก็เคยใช้วิธีคล้ายๆ กันนี้ ใส่ร้ายป้ายสีเจียงเสวี่ยอี

เธอจงใจกลิ้งตกลงมาจากบันได แล้วพูดทั้งน้ำตานองหน้าว่าเจียงเสวี่ยอีเป็นคนผลักเธอ

เธอจงใจทำน้ำมันกระเด็นใส่ตัวเองตอนที่เจียงเสวี่ยอีกำลังทำกับข้าว จากนั้นก็กัดริมฝีปาก พูดอย่างน่าสงสารว่าพี่สะใภ้ไม่ได้ตั้งใจหรอก...

เรื่องแบบนี้ มีนับไม่ถ้วน

เมื่อก่อนเจียงเสวี่ยอีไม่เข้าใจ ทำไมการใส่ร้ายที่ชัดเจนขนาดนี้ เผยซือเหนียนที่เป็นถึงอัจฉริยะกลับดูไม่ออก? ตอนนี้เธอเข้าใจแล้ว เผยซือเหนียนไม่ใช่ดูไม่ออก เขาแค่ปวดใจที่เสิ่นอวี่เวยได้รับบาดเจ็บ เลยต้องการแพะรับบาปมารองรับความโกรธของเขาเท่านั้นเอง

และแพะรับบาปคนนั้น ก็เป็นได้แค่เจียงเสวี่ยอี

มาตอนนี้ เจียงเสวี่ยอีถึงขั้นคร้านที่จะเลิกเปลือกตาขึ้นมองด้วยซ้ำ เธอชาชินไปแล้ว เธอไม่แม้แต่จะรู้สึกเสียใจเพราะถูกเผยซือเหนียนเข้าใจผิดอีกต่อไปแล้ว

ในใจเผยซือเหนียนรู้สึกอึดอัดขึ้นมา เขากดคิ้วเข้าหากันแล้วพูดว่า "เอาเธอเป็นที่ระบายอารมณ์อะไรกัน? อีอี ถ้าในใจเธอมีความน้อยใจอะไร ก็บอกฉันได้ อย่ามาพูดจาประชดประชันเย็นชาแบบนี้ ฉันเป็นสามีเธอนะ ไม่ใช่ศัตรู"

เจียงเสวี่ยอีกลับหลับตาลง "ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณอีกแล้วค่ะ"

หัวใจเผยซือเหนียนสั่นสะท้าน "เธอหมายความว่ายังไง ที่ว่าไม่มีอะไรจะพูดกับฉันแล้วน่ะ?"

แต่เจียงเสวี่ยอีก็ไม่พูดอะไรอีก เธอปิดตาสนิท ไม่ฟังและไม่มองอีกต่อไป กีดกันเผยซือเหนียนออกไปจากโลกของตัวเองอย่างสิ้นเชิง

หัวใจของเผยซือเหนียนเริ่มหงุดหงิดว้าวุ่นขึ้นมา ไม่รู้ทำไม ลึกๆ ในใจเขามีความรู้สึกบางอย่าง ว่าตัวเองไม่มีทางคว้าตัวเจียงเสวี่ยอีไว้ได้อีกแล้ว

สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกร้อนรนอยากจะพูดหรือทำอะไรสักอย่าง เพื่อรั้งเจียงเสวี่ยอีเอาไว้

ดังนั้นหลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เผยซือเหนียนก็เอ่ยปากขึ้น "พรุ่งนี้เป็นวันครบรอบเจ็ดวันของเสี่ยวเจ๋อ ฉันจะไปอยู่เฝ้าศพเสี่ยวเจ๋อเป็นเพื่อนเธอนะ"

ร่างกายของเจียงเสวี่ยอีแข็งทื่อไปอย่างเห็นได้ชัด แต่เธอก็ยังคงไม่ลืมตาขึ้นมา

ตอนนั้นเอง ที่หน้าประตูก็มีเสียงพยาบาลดังขึ้น "ท่านประธานเผย พวกเราล้างท้องให้คุณหนูเสิ่นเสร็จแล้วค่ะ เธอพ้นขีดอันตรายแล้ว แต่เธอหวาดกลัวมาก เอาแต่เรียกชื่อคุณตลอดเลย..."

"รู้แล้ว" เผยซือเหนียนพูดเสียงเย็น จากนั้นเขาก็หันหน้ากลับมา มองเจียงเสวี่ยอีอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง "อีอี เธอพักผ่อนให้สบายเถอะ พรุ่งนี้พวกเรากลับบ้านด้วยกัน ไปส่งเสี่ยวเจ๋อเป็นครั้งสุดท้ายนะ"

ค่ำคืนนี้ ช่างยาวนานเป็นพิเศษ เจียงเสวี่ยอีแทบจะลืมตาตื่นทนทุกข์อยู่ตลอดทั้งคืน

พอผ่านพ้นวันครบรอบเจ็ดวันไป ก็ถึงเวลาฝังศพแล้ว

เด็กที่เธออุ้มท้องมาสิบเดือน คลอดออกมาด้วยความยากลำบาก กำลังจะถูกเผาเป็นเถ้าถ่าน บรรจุลงในโกศ แล้วฝังลงไปในดินอันมืดมิดแล้ว...

วันต่อมา เผยซือเหนียนมาตรงเวลา เขาขับรถพาเจียงเสวี่ยอีกลับไปที่บ้านตระกูลเผย

ตระกูลเผยปกคลุมไปด้วยบรรยากาศหม่นหมองเศร้าสลด หน้าประตูแขวนผ้าขาวไว้เต็มไปหมด พวกคนรับใช้ต่างก็สวมชุดไว้ทุกข์สีขาว ในโถงจัดงานศพมีเสียงร้องไห้ด้วยความโศกเศร้าดังมาเป็นระลอก มีทั้งร้องไห้จริง และร้องไห้เสแสร้ง แต่ก็ไม่มีใครที่ปวดใจไปกว่าเจียงเสวี่ยอีในตอนนี้อีกแล้ว

เจียงเสวี่ยอีใช้ไม้ค้ำยัน เดินสั่นเทาเข้าไปในโถงจัดงานศพทีละก้าว เธออยากจะเข้าไปมองดูลูกชายของเธอเป็นครั้งสุดท้าย

แต่เท้าของเธอเพิ่งจะก้าวเข้าไปในโถง แม่สามีก็พุ่งเข้ามาหาอย่างบ้าคลั่ง "นังตัวดี! แกยังกล้ากลับมาอีกเหรอ?"

พอเข้ามาถึง เธอก็ตบหน้าเจียงเสวี่ยอีไปสองฉาด จากนั้นก็กระชากผมเจียงเสวี่ยอี เริ่มทุบตีเธอ ตีไปพลางก็ด่าทออย่างเคียดแค้นไปพลาง "เป็นเพราะแก! แกเป็นคนทำหลานชายฉันตาย! แกก็รู้ทั้งรู้ว่าเสี่ยวเจ๋อว่ายน้ำไม่เป็น ยังจงใจพาเขาไปเล่นกระดานโต้คลื่นในทะเล นังหญิงใจยักษ์ แกตั้งใจจะทำร้ายหลานฉันให้ตาย..."

เจียงเสวี่ยอีแข็งทื่อไปในทันที คนที่พาเสี่ยวเจ๋อไปเล่นกระดานโต้คลื่นที่ริมทะเล ก็เห็นอยู่ชัดๆ ว่าคือเสิ่นอวี่เวย แต่ทำไมแม่สามีถึงได้ยัดข้อหานี้มาบนหัวเธอได้ล่ะ?

สัญชาตญาณบอกเจียงเสวี่ยอีว่า เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับเผยซือเหนียนแน่ๆ

ดังนั้นเธอจึงหันหน้าไปมองเผยซือเหนียน

เผยซือเหนียนเบือนสายตาหนีจริงๆ ด้วย ไม่กล้าสบตากับเจียงเสวี่ยอี

ในขณะเดียวกัน คนอื่นๆ ในโถงก็พุ่งเข้ามา ช่วยแม่สามีทุบตีและด่าทอเจียงเสวี่ยอีไปด้วย

"ตีนังผู้หญิงใจยักษ์นี่ให้ตาย! แม้แต่เสือที่ว่าดุร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย แต่หล่อนกลับทำร้ายลูกในไส้ของตัวเองจนตาย!"

"ไสหัวออกไปจากงานศพซะ! หญิงชั่วร้ายแบบแก ไม่มีสิทธิ์มาร่วมงานศพของเสี่ยวเจ๋อหรอก!"