บทที่ 1

แต่พยาบาลก็ยังจำเธอได้ “คุณคือคุณนายเผยใช่ไหมคะ? ท่านประธานเผยอยู่ชั้นบนพอดี จะให้ฉันไปเรียกเขาลงมาไหมคะ?”

เจียงเสวี่ยอีถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าโรงพยาบาลแห่งนี้เป็นของตระกูลเผย

เธอส่ายหน้าและตอบเสียงเบาว่าไม่เป็นไร ทว่าครึ่งชั่วโมงต่อมา เผยซือเหนียนก็ลงมาอยู่ดี

คิ้วอันเย็นชาของชายหนุ่มเพียงแค่ขมวดลงเล็กน้อย ก็ให้ความรู้สึกกดดันจนแทบหายใจไม่ออก “รถชน ทำไมไม่ติดต่อฉัน”

เจียงเสวี่ยอีหลุบตาลง "ก็แค่ขาหักน่ะค่ะ ไม่ได้เป็นอะไรมาก"

น้ำเสียงที่พูดอย่างไม่ใส่ใจ ทำให้ในใจของเผยซือเหนียนเกิดความหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

ในความทรงจำ เจียงเสวี่ยอีเป็นคนขี้อ้อนที่สุด ตอนที่พวกเขายังคบกัน ต่อให้แค่เป็นหวัดเล็กๆ น้อยๆ เธอก็จะซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา เรียกร้องให้โอ๋ ให้จูบ ให้กอด แต่ตอนนี้เธอขาหัก กลับไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วสักนิด

เผยซือเหนียนเพิ่งจะอ้าปากพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ ที่หน้าประตูก็มีเสียงซุบซิบของพยาบาลดังขึ้น "คุณเผยตามใจคุณหนูเสิ่นมากเลยนะ หัวเข่าของคุณหนูเสิ่นแค่ถลอกนิดเดียว คุณเผยก็ตื่นเต้นตกใจไปหมด นอกจากจะเรียกผู้เชี่ยวชาญตั้งหลายคนมาตรวจอาการของคุณหนูเสิ่นแล้ว ตัวเขาเองก็ยังคอยเฝ้าอยู่ข้างกายคุณหนูเสิ่นตลอดเวลา ไม่ว่าคุณหนูเสิ่นจะไปไหนเขาก็อุ้มไป ไม่ยอมให้เท้าของคุณหนูเสิ่นแตะพื้นเลยล่ะ"

หัวใจของเผยซือเหนียนบีบรัดกะทันหัน บนใบหน้าของเขามีความโกรธเกรี้ยว ทว่าหางตากลับมองไปที่เจียงเสวี่ยอีอย่างไม่รู้ตัว ราวกับกำลังรอให้เจียงเสวี่ยอีหึงหวงและโวยวาย

แต่เจียงเสวี่ยอีกลับไม่แม้แต่จะเหลือบตามอง เพียงแค่หลุบตาลงและนอนพักผ่อนอยู่บนเตียงผู้ป่วย

อารมณ์ของเผยซือเหนียนยิ่งแย่ลงไปอีก เขาอธิบายด้วยน้ำเสียงเยียบเย็น "อย่าไปฟังพวกเธอพูดจาเหลวไหล เสิ่นอวี่เวยเข่ากระแทกตอนถ่ายละคร ฉันก็แค่แวะมาส่งเธอที่โรงพยาบาลก็เท่านั้น"

เจียงเสวี่ยอีส่งเสียง "อืม" เบาๆ แล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

เผยซือเหนียนโมโหขึ้นมากะทันหัน "เธอไม่เชื่อฉันใช่ไหม?"

"ฉันเชื่อคุณค่ะ" เจียงเสวี่ยอีตอบรับทุกประโยค เพียงแต่การตอบรับนี้ไม่ได้ออกมาจากใจอีกต่อไปแล้ว "เสิ่นอวี่เวยเป็นน้องสาวบุญธรรมของคุณ พวกคุณมีความรู้สึกฉันท์พี่น้อง คุณเป็นห่วงเธอก็สมควรแล้ว"

เมื่อก่อน เผยซือเหนียนมักจะทำหน้าเย็นชาและดุด่าเจียงเสวี่ยอีเสมอ "เสิ่นอวี่เวยเป็นน้องสาวของฉัน ฉันไม่มีทางปล่อยปละละเลยเธอได้ พวกเราเป็นพี่น้องกัน เธอเลิกโวยวายสักทีจะได้ไหม?"

ตอนนี้ เจียงเสวี่ยอีเป็นไปตามที่เขาปรารถนาจริงๆ ไม่ร้องไห้ และไม่โวยวายอีกแล้ว เผยซือเหนียนควรจะดีใจถึงจะถูก แต่หัวใจของเขากลับรู้สึกอึดอัดขึ้นมาวูบหนึ่ง

ไม่ถูก ทุกอย่างมันไม่ถูกต้อง...

ตอนนั้นเอง พยาบาลก็ผลักประตูเข้ามาอย่างกะทันหัน "ท่านประธานเผย คุณเสิ่นบอกว่าเจ็บเข่า คุณรีบขึ้นไปดูหน่อยเถอะค่ะ"

ในใจเผยซือเหนียนกำลังหงุดหงิด เขาตวาดออกไปตามสัญชาตญาณ "เจ็บเข่าก็ไปหาหมอสิ ฉันรักษาโรคไม่เป็น จะเรียกฉันขึ้นไปทำไม!"

พยาบาลถอยออกไป เผยซือเหนียนมองเจียงเสวี่ยอีด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "อีอี เธอยังเสียใจเรื่องลูกอยู่ใช่ไหม เรื่องนั้นเสิ่นอวี่เวยทำไม่ถูกจริงๆ ฉันสั่งสอนเธอไปแล้วล่ะ"

เขาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปข้างหน้า และนั่งลงที่ข้างเตียงของเจียงเสวี่ยอี

"วันข้างหน้าพวกเรายังจะมีลูกด้วยกันได้อีก" เผยซือเหนียนกุมมือของเจียงเสวี่ยอีเอาไว้ "เอาแบบนี้ดีไหม สัปดาห์หน้าฉันจะอยู่เป็นเพื่อนเธอทั้งสัปดาห์เลย"

แต่เจียงเสวี่ยอีกลับดึงมือของตัวเองออกจากมือของเผยซือเหนียนอย่างเงียบเชียบ

เผยซือเหนียนขมวดคิ้ว กำลังจะอาละวาด ทว่าที่หน้าประตูกลับมีเสียงดังโครมครามดังขึ้นมา

เสิ่นอวี่เวยใช้ไม้ค้ำยันพยุงตัว และล้มลงที่หน้าประตูห้องพักฟื้นของเจียงเสวี่ยอี

เผยซือเหนียนรีบพุ่งเข้าไปหา และอุ้มเสิ่นอวี่เวยขึ้นมา "เธอวิ่งวุ่นอะไรอีกเนี่ย? ไม่ใช่บอกให้นอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเงียบๆ หรอกเหรอ?"

"ฉันได้ยินมาว่าพี่สะใภ้ประสบอุบัติเหตุรถชน" เสิ่นอวี่เวยพูดด้วยท่าทางน่าสงสาร "ฉันเลยมาเยี่ยมพี่สะใภ้ค่ะ"

จากนั้น เธอก็หดตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเผยซือเหนียนอย่างกะทันหัน ราวกับว่าเจียงเสวี่ยอีรังแกเธอ เธอสะอื้นไห้พร้อมกับมองไปทางเจียงเสวี่ยอี "พี่สะใภ้ พี่อย่าโกรธฉันเลยนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้เสี่ยวเจ๋อต้องตายนะคะ"

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เจียงเสวี่ยอีคงจะสติแตก แผดเสียงร้องตะโกน และร้องไห้น้ำตาอาบหน้าพร้อมกับตั้งคำถามกับเผยซือเหนียน ว่าทำไมถึงต้องปกป้องผู้หญิงที่ทำให้ลูกชายของพวกเขาต้องตายคนนี้ด้วย?

แต่ตอนนี้ เจียงเสวี่ยอีกลับไม่พูดอะไรเลย เธอเพียงแค่หลับตานอนอยู่บนเตียง ราวกับว่าหลับไปแล้ว

ใบหน้าของเธอซีดเผือด รูปร่างก็ดูบอบบาง มองจากไกลๆ เต็มไปด้วยความรู้สึกแหลกสลาย

หัวใจของเผยซือเหนียนเจ็บปวดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ เขากดเสียงต่ำลงและพูดว่า "ฉันไปส่งเสิ่นอวี่เวยชั้นบนก่อนนะ เดี๋ยวจะรีบลงมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ"

จากนั้นเขาก็อุ้มเสิ่นอวี่เวยหันหลังเดินจากไป จนกระทั่งดึกดื่น เขาก็ไม่ปรากฏตัวขึ้นอีกเลย

กลับกลายเป็นกรมการบิน ที่โทรศัพท์มาหาเจียงเสวี่ยอี "ศาสตราจารย์เจียง คุณแน่ใจนะคะว่าจะเข้าร่วมโครงการลิฟต์อวกาศสู่ดวงจันทร์ของกรมการบิน? นี่เป็นโครงการลับระดับชาตินะคะ หากเข้าร่วมแล้ว จะต้องอยู่ในฐานทัพอากาศนานหลายสิบปี ระหว่างนั้นจะต้องตัดขาดการติดต่อกับโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง แม้แต่สามีของคุณ คุณก็ไม่สามารถติดต่อได้ค่ะ"

"แน่ใจค่ะ" เจียงเสวี่ยอีพูดอย่างสงบนิ่ง "วางใจเถอะ ฉันยื่นเรื่องขอหย่าไปแล้ว อีกหนึ่งสัปดาห์หลังจากช่วงทบทวนตัวเองหลังหย่าสิ้นสุดลง ฉันก็จะได้ใบหย่า กลายเป็นคนอิสระที่ไม่มีห่วงอะไร โครงการที่ตัดขาดจากโลกภายนอกนี้ เหมาะกับฉันมากๆ เลยค่ะ"