บทที่ 5

วันนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นวันที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิตของเจียงเสวี่ยอี ลูกชายของเธอตายไปแล้ว ในฐานะคนเป็นแม่ ไม่มีใครปวดใจไปกว่าเธออีกแล้ว เธอขาเป๋ข้างหนึ่ง ฝืนทนมาส่งลูกชายเป็นครั้งสุดท้าย แต่คนตระกูลเผยกลับไล่ตะเพิดเธอออกจากโถงจัดงานศพ

พวกเขาใช้ไม้ตีเธอ ใช้ก้อนหินปาใส่เธอ ใช้ความมุ่งร้ายขั้นสุดทรมานคนเป็นแม่ที่เพิ่งสูญเสียลูกคนนี้

หน้าผากของเจียงเสวี่ยอีถูกหินปาจนเลือดออก ไม้ค้ำยันในมือก็ถูกคนแย่งไปใช้เป็นอาวุธฟาดใส่เธอ เธอล้มลงกองกับพื้น บนตัวและใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด

"หยุดนะ!" เผยซือเหนียนพุ่งเข้ามาปกป้องเจียงเสวี่ยอีเอาไว้ "พวกคุณบ้ากันไปหมดแล้วเหรอ? การตายของเสี่ยวเจ๋อเป็นอุบัติเหตุล้วนๆ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับอีอี ใครกล้าล่วงเกินอีอีอีก ฉันไม่เอาไว้แน่!"

ชายหนุ่มใช้สายตาข่มขู่ทุกคน เขาเป็นผู้กุมอำนาจของตระกูลเผย มีอำนาจที่แท้จริงอยู่ในมือ ย่อมไม่มีใครกล้ายุ่ง ดังนั้นฝูงชนจึงสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว

สีหน้าของเผยซือเหนียนถึงได้ผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาอุ้มเจียงเสวี่ยอีขึ้นไปชั้นบน จากนั้นก็หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา และทำแผลให้เธอด้วยตัวเอง

แต่ในแววตาของเจียงเสวี่ยอีกลับไม่มีความซาบซึ้งใจเลยแม้แต่น้อย เธอมองเผยซือเหนียนด้วยสายตาเย็นชา จากนั้นก็ถามว่า "เผยซือเหนียน คนที่พาเสี่ยวเจ๋อไปเล่นกระดานโต้คลื่นในทะเลเห็นได้ชัดว่าเป็นเสิ่นอวี่เวย แต่ทำไมเมื่อกี้แม่ของคุณถึงบอกว่าเป็นฉันที่ทำให้เสี่ยวเจ๋อต้องตายล่ะ?"

มือที่ถือผ้าก๊อซของเผยซือเหนียนชะงักไปในพริบตา เขาพูดอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติว่า "อีอี เธอก็น่าจะรู้ดีนะ ว่าสถานะของเสิ่นอวี่เวยในตระกูลเผยนั้นค่อนข้างน่าอึดอัด เธอเป็นคุณหนูตัวปลอมของตระกูล คนตระกูลเผยก็ไม่ชอบเธออยู่แล้ว ถ้าทุกคนรู้ว่าเป็นเธอที่เป็นต้นเหตุทางอ้อมทำให้เสี่ยวเจ๋อต้องตาย เธอจะยิ่งไม่มีที่ยืนในตระกูลเผยนะ"

"แต่เธอไม่เหมือนกัน เธอเป็นภรรยาของฉัน มีฉันคอยปกป้องเธอ ไม่มีใครกล้าล่วงเกินเธอหรอก เพราะงั้นเรื่องนี้เธอรับแทนเสิ่นอวี่เวยไปเถอะนะ ถือเป็นการชดเชย ฉันจะโอนหุ้นครึ่งหนึ่งของบริษัทตระกูลเผยให้เธอ"

พูดจบ เผยซือเหนียนก็มองไปที่เจียงเสวี่ยอีด้วยความกระวนกระวายใจเล็กน้อย

เขาคิดว่าเจียงเสวี่ยอีจะโกรธ จะร้องไห้ฟูมฟาย จะตั้งคำถามกับเขาว่าทำไมถึงได้ลำเอียงเข้าข้างเสิ่นอวี่เวยขนาดนี้

แต่สีหน้าของเจียงเสวี่ยอี กลับสงบนิ่งจนทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดี เธอไม่โวยวาย ไม่ร้องไห้ เพียงแค่เหลือบมองเผยซือเหนียนอย่างราบเรียบ "ก็ตามใจคุณเถอะ ฉันไม่สนหรอก"

เธอรับปากแล้วแท้ๆ เผยซือเหนียนควรจะรู้สึกดีใจถึงจะถูก แต่ไม่รู้ทำไม หัวใจของเขากลับยิ่งว้าวุ่นมากขึ้นเรื่อยๆ

"อีอี เธออย่าคิดมากไปเลย ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเสิ่นอวี่เวยเป็นเพียงความรู้สึกแบบพี่น้องเท่านั้น" เผยซือเหนียนอธิบายไปเองฝ่ายเดียว "พวกเราโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ฉันมองเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ ของฉันมาตลอด ผลสุดท้ายเธอกลับกลายเป็นคุณหนูตัวปลอมที่ถูกอุ้มมาผิด วินาทีที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอถูกเปิดเผย เธอก็สูญเสียโลกทั้งใบไป คนตระกูลเผยทุกคนก็ไม่เอาเธอแล้ว ฉันจะทิ้งเธอไปไม่ได้หรอก"

"ฉันเข้าใจค่ะ" เจียงเสวี่ยอีหลุบตาลงแล้วพูดว่า "คุณไม่ต้องอธิบายกับฉันหรอก"

รักมาก ถึงต้องอธิบาย

แต่ตอนนี้เธอไม่ได้รักเขาอีกต่อไปแล้ว เธอก็ไม่ต้องการคำอธิบายใดๆ จากเขาอีก

ต่อให้ตอนนี้ เขาจะขึ้นเตียงกับเสิ่นอวี่เวยต่อหน้าต่อตาเธอ เธอก็คร้านที่จะไถ่ถามเลยสักคำ

ในใจเผยซือเหนียนยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก เขาเพิ่งจะพูดอะไรบางอย่าง สาวใช้คนหนึ่งก็พุ่งพรวดเข้ามาหน้าตาตื่น "ท่านประธานเผย แย่แล้วค่ะ เสิ่นอวี่เวยมาเซ่นไหว้คุณชายน้อย ผลคือพอเข้ามาก็ปะทะเข้ากับคุณหนูชิงชิง แล้วสองคนนั้นก็ตีกันแล้วค่ะ!"

คุณหนูชิงชิงที่ว่าก็คือเผยชิงชิง คุณหนูตัวจริงของตระกูลเผย

ก่อนที่จะกลับมาที่ตระกูลเผย เผยชิงชิงใช้ชีวิตอยู่แบบตายทั้งเป็น เธอถึงขั้นเคยถูกพ่อบุญธรรมล่วงละเมิดทางเพศด้วยซ้ำ ดังนั้นเธอจึงเกลียดชังเสิ่นอวี่เวยเข้ากระดูกดำ ขอแค่เจอหน้าเสิ่นอวี่เวย เธอจะต้องพุ่งเข้าไปทุบตีและเตะต่อยเสิ่นอวี่เวย ทารุณกรรมหล่อนให้ตายไปข้างหนึ่ง

ส่วนเสิ่นอวี่เวยก็ไม่ตอบโต้ ไม่ด่ากลับ ได้แต่คุกเข่าอยู่บนพื้นแกล้งทำตัวน่าสงสาร

ดังนั้น พอได้ยินสาวใช้บอกว่าเผยชิงชิงกับเสิ่นอวี่เวยตีกันแล้ว เผยซือเหนียนก็ลนลานขึ้นมาทันที เขาวางผ้าก๊อซในมือลง จากนั้นก็พูดอย่างเร่งรีบ "อีอี เธอทำแผลเองไปก่อนนะ ฉันต้องลงไปดูหน่อย ไม่อย่างนั้นเผยชิงชิงได้อาละวาดจนบ้านแตกแน่ๆ"

พูดจบ เขาก็ลงไปชั้นล่างอย่างร้อนรน

เจียงเสวี่ยอีรู้สึกตลกขบขันในใจ เห็นได้ชัดว่าเผยชิงชิงต่างหากที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของเผยซือเหนียน แต่เขากลับไม่ปวดใจที่เผยชิงชิงถูกทุบตีและด่าทอมาตั้งแต่เด็ก แถมยังถูกพ่อบุญธรรมล่วงละเมิด แต่กลับไปปวดใจให้กับน้ำตาไร้ค่าของเสิ่นอวี่เวยซะงั้น...

ชั้นล่าง เผยซือเหนียนทนรับแรงกดดันจากคนทั้งตระกูล ดึงเสิ่นอวี่เวยไปปกป้องไว้ด้านหลัง

เผยชิงชิงร้องไห้แทบขาดใจ เจียงเสวี่ยอีอยู่ชั้นบนยังได้ยินเสียงร้องตะโกนอย่างสิ้นหวังของเธอ "เผยซือเหนียน ฉันต่างหากที่เป็นน้องสาวแท้ๆ ของพี่ ทำไมพี่ถึงไม่เคยเข้าข้างฉันเลย? ทำไมพี่ถึงต้องลำเอียงไปเข้าข้างนังร่านเสิ่นอวี่เวยนี่ตลอดเลยด้วย?"

"พี่ก็เป็นแบบนี้ตลอด พี่ใจร้ายกับพี่สะใภ้ขนาดนี้ นังชาเขียวเสิ่นอวี่เวยใส่ร้ายพี่สะใภ้ครั้งแล้วครั้งเล่า แต่พี่กลับทำตัวเหมือนคนตาบอด มองไม่ออกเลยสักนิด เพราะงั้นพี่สะใภ้ถึงได้ผิดหวังในตัวพี่อย่างสิ้นเชิงไง พี่ไม่สังเกตเหรอว่าช่วงนี้พี่สะใภ้ไม่สนใจพี่แล้ว? ก็เพราะเธอมองพี่ทะลุปรุโปร่งแล้วไง เธอไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวพี่อีกแล้ว!"