เขาที่ไม่ใช่คน

๔

เขาที่ไม่ใช่คน

ร่างบางระหง ใบหน้าสวยหวานหากเวลานี้กลับอมทุกข์ราวกับแบกโลกทั้งใบเดินทอดน่องราวกับร่างไร้วิญญาณมาตามราวสะพานที่มีแสงไฟระยิบทอดยาวตามราวจนสุดปลายทางก่อนจะเดินลงสะพานแล้วเดินเลียบเคียงกับพื้นหญ้าที่ขนานกับแม่น้ำจนมาหยุดตรงม้านั่งที่ว่างอยู่ที่เดียวราวกับเป็นใจ มือบางวางกระเป๋าไว้ข้างลำตัว หันหน้ามองพื้นน้ำสีครามที่พลิ้วไหวตามแรงลมนิ่งๆ ปล่อยให้น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เมื่อครู่ให้ไหลทะลักลงมาอย่างไม่แคร์สายตาผู้คนที่มานั่งชมวิวในกลางค่ำกลางคืนเช่นเดียวกับเธอ

ดีไซเนอร์สาวพึ่งรู้ซึ้งกับคำว่าอกหักก็ตอนนี้นี่เอง แทนไทคือแฟนคนแรกซึ่งเธอก็คาดหวังไว้มากว่าเขาจะเป็นแฟนคนแรกและคนสุดท้ายแต่ตอนนี้ทุกอย่างกลับไม่เป็นเช่นนั้น ตลอดเวลาที่คบกันจนเกือบจะแต่งงานกันในไม่กี่เดือนข้างหน้านี้เขาไม่เคยรักเธอเลยด้วยซ้ำ แทนไทคบเธอเพียงเพราะปิดบังรสนิยมส่วนตัวเขาเองทั้งที่มีคนเอ่ยเตือนเธอแล้วแท้ๆ กลับไม่เชื่อเขา พอคิดมาถึงตรงนี้น้ำตาก็พรั่งพูราวเกือบเขื่อนแตก เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นร่างบางสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวดร้าวรานจนแทบไม่อยากหายใจพลันนึกไปถึงอดีต

ภายในคอนโดกว้างภายในตกแต่งเรียบดูสะอาดตา หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของห้องซึ่งเป็นนักศึกษาปีสุดท้ายกำลังจัดการกับตัวเองอยู่ภายในห้องแต่งตัวโดยมีแทนไทนั่งรออยู่ที่ห้องรับแขก

“แกจะใส่ชุดนี้หรือรัณ” เขาร้องทักเมื่อคนที่กำลังรออยู่เดินตรงเข้ามาหาเขา

“ใช่ ทำไมอะ สวยออก” พูดแล้วก็ก้มมองชุดตัวเอง

“ไม่เอา ไปเปลี่ยนเลย”

“ไม่เอา หิวแล้วเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาเสียเวลาน่า ป่านนี้สองคนนั้นรอเรานานแย่”

“ไม่เปลี่ยนฉันก็ไม่พาแกไป” ชายหนุ่มหาข้ออ้าง

“ชุดฉันมันทำไม ไม่ดีตรงไหนคะคุณแทนไท” ร่างเล็กยืนเท้าใส่เอวถามอย่างคนหาเรื่อง

“สั้น”

“สั้นกว่านี้พ่อฉันยังไม่ว่าอะไรเลยนะ” เธอเถียง

“ก็ฉันไม่ได้เป็นพ่อแกนี่”

“แล้วแกนึกเฮี้ยนอะไรขึ้นมา ปกติฉันก็ใส่แบบนี้ของฉันมาตั้งนานแกก็เห็นบ่อยไม่เคยจะบ่น แล้ววันนี้เป็นไร” เธอนึกสงสัยในตัวเพื่อนชายขึ้นมาทันที

“ฉันหวงแกไม่ได้หรือไง” ประโยคทื่อๆ ของแทนไทกลับทำให้หัวใจของเธอพองโต จนคนตัวเล็กกว่าทำตัวไม่ถูก

“เค เปลี่ยนก็เปลี่ยน” ดารัณญากะพริบตาถี่รัวเพื่อตั้งสติก่อนจะยอมไปเปลี่ยนเพื่อเลี่ยงการสบตากับเขาในตอนนี้

“เดี๋ยวฉันเลือกชุดให้” ชายหนุ่มอาสาอย่างใจดี

“ยุ่ง” แม้ปากจะพูดออกไปแบบนั้นแต่ภายในใจหญิงสาวกลับเขินจนไปต่อไม่เป็น

“อะ ใส่ชุดนี้แหละ รีบเปลี่ยนซะ ฉันจะกลับห้องไปหยิบของ พึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืม เจอกันหน้าห้องนะ” เขาค้นตู้เสื้อผ้าไม่นานก็ได้เดรสสั้นคุมเข่าสีครีมน่ารักยื่นมาให้เธอตรงหน้าแล้วเดินกลับห้องซึ่งอยู่ข้างห้องของเธอนั่นเอง

“อืม”

ดารัณญาเปลี่ยนชุดเสร็จก็เปิดประตูห้องเห็นแทนไทยืนกอดอกพิงกำแพงรออยู่ก่อนแล้ว ทั้งคู่เดินตามกันเพื่อไปยังลานจอดรถโดยไม่มีคำพูดใดๆ โดยมีชายหนุ่มทำหน้าที่เป็นสารถีขับให้เธอนั่งคู่

“แกคิดเรื่องฝึกงานหรือยังรัณ จะไปฝึกงานที่ไหน”

“ก็มีคิดๆ ไว้อยู่สองสามที่ แกล่ะ”

“เราไม่คิดหรอก แกฝึกที่ไหนฉันก็ฝึกที่นั่นแหละ”

“จะตามไปฉันไปด้วยเหรอ” ถามพร้อมกับแววตาเป็นประกาย

“แน่นอน”

“ฉันนึกว่าแกจะเบื่อขี้หน้าฉันซะอีก” เธอหยอกเย้าชายหนุ่มพลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้

“ฉันไม่มีวันเบื่อแกหรอกรัณ” แทนไทหันมาสบตาเธออย่างมีความหมายจนดารัณญารู้สึกแปลกๆ กับอาการเพื่อนชายของเธอ ในช่วงหลังๆ นี้เขาดูเหมือนพยายามเข้าใกล้เธอมากขึ้น เธอเองที่แอบรักเขาอยู่ก่อนแล้วก็ยิ่งหวั่นไหว

“จะถามอะไรก็พูดมาเถอะ จ้องหน้าฉันแบบนี้ขับรถไปไม่ถูกนะรัณ”

“ช่วงนี้แกเป็นอะไร ทำตัวแปลกๆ” หญิงสาวถามสิ่งที่สงสัยพลางจ้องหน้าเพื่อค้นหาคำตอบจากคนข้างๆ

“ก็ปกตินะ” เขาตอบยิ้มๆ

“ฮื่อ” เธอทำเสียงขัดใจกับคำตอบของเขา ก็เห็นๆ อยู่ว่าเขาแปลกไปจริงๆ นี่นา

“เดี๋ยวแกก็รู้เองแหละ” เขายิ้มตาหยีเอื้อมมือมาขยี้ผมเธอจนผมฟูไม่เป็นทรง

“หยุดขยี้ได้เล่า ผมฉันเสียทรงหมดแล้ว” คนตัวเล็กย่นจมูกใส่คนข้างๆ อย่างแสนงอน เขาจึงมาบีบจมูกย่นๆ เธอแทน

“โอ้ย เลิกเล่นแล้วตั้งใจขับรถไปเลยนะ”

“คร้าบผม” เสียงลากยาวของชายหนุ่มทำให้เธอยิ้มพอใจ

ดารัณญาเดินเคียงคู่มากับแทนไทเข้ามาภายในร้านอาหารที่อยู่ริมแม่น้ำแม่เจ้าพระยาที่มองเห็นวัดแจ้งฝั่งตรงข้ามได้ถนัดตา เธอนัดไว้กับเพื่อนอีกสองคนไว้แต่เมื่อมาถึงโต๊ะที่จองกับไม่เห็นวี่แววว่าใครจะมานี่ก็เกือบจะเลยเวลาที่นัดแล้ว

“ทำไมสองคนนั้นยังไม่มา เดี๋ยวฉันโทร.ตามก่อนนะ” ดารัณญาทำท่าจะยกโทรศัพท์ขึ้นมาโทร.ตามเพื่อนแต่โดนชายหนุ่มร้องห้ามไว้ทัน

“ไม่ต้องโทร.ตามหรอก เฌอกับปลาเขาไม่มาแล้วเห็นบอกว่าติดธุระที่บ้านทั้งคู่”

“อ้าว แล้วกัน ทำไมพึ่งบอกเราล่ะ”

“เอาน่า มาแล้วก็สั่งอาหารกันเถอะ”

“ก็ได้ หิวแล้วเหมือนกัน”

เมื่อทั้งคู่ทานอาหารเสร็จแทนไทจึงพาหญิงสาวมานั่งชมบรรยากาศที่ริมแม่น้ำเจ้าพระยาหญิงสาวหันไปมองบรรดาหนุ่มสาวหลายๆ คู่ที่มานั่งพลอดรักเป็นคู่ๆ ตามมุมต่างๆ จนเธอนึกอายแทน

“เป็นไง ที่นี่สวยไหม” เขาทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เธอพลางหันมามองเพื่อรอคำตอบจากหญิงสาว

“ก็สวย” มองไปรอบๆ ก่อนตอบชายหนุ่ม

“แต่สวยไม่สู้แก”

“หือ” คนถูกชมอึ้งเมื่อโดนชายหนุ่มชมซึ่งๆ หน้า เป็นเพื่อนกันมาเจ็ดปีไม่เคยชมอยู่ๆ มาพูดต่อหน้าเล่นเอาเธอทำตัวแทบไม่ถูก รู้สึกประหม่าขึ้นมานิดๆ

แปลกจัง

“ฮ่าๆ เขินเหรอ หน้าแดงเชียว” แทนไทยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเธอต้องเบี่ยงตัวหลบ

“ไม่ต้องมาล้อเราเลย”

“โอ๋ๆ ไม่งอนนะ” ไม่ได้งอนแค่ทำตัวไม่ถูกต่างหาก

“ฮื่อ”

“รัณ” เมื่อเงียบไปได้สักพักชายหนุ่มก็เรียกชื่อเธอราวกับมีเรื่องจะบอก

“หืม”

“เรารู้จักกันมากี่ปีแล้ว”

“เจ็ดปีไง ทำไมเหรอ” เธอทำท่านึกก่อนจะตอบเขา

“เจ็ดปีมันมากพอที่เราจะทำความรู้จักกันไหมรัณ มากพอที่เราจะคบกันได้ไหมครับ” น้ำเสียงเรียบทว่าจริงจังของชายหนุ่มทำเอาคนฟังอึ้งจนแทบลืมหายใจ เธอถูกคนที่เธอแอบรักขอเป็นแฟน พระเจ้านี่เรื่องจริงหรือฝันกันแน่

“ทะ แทน แก”

“คบกันไหม” ชายหนุ่มถามย้ำ จ้องมองร่างบางอย่างรอคอยคำตอบ

ดารัณญาพยักหน้าเป็นคำตอบพลางปาดน้ำตาที่ซึมบนหัวตาด้วยความดีใจ เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะมาขอคบเธอเป็นแฟนเพราะที่ผ่านมามีแค่เธอที่แอบรักเขาข้างเดียวมาโดยตลอดมาวันนี้เธอกลับสมหวังในความรักกับคนที่เธอแอบรักหญิงสาวดีใจจนน้ำตาคลอชายหนุ่มจึงเดินเข้ามาโอบเธอไว้หลวมๆ

แสงสว่างจ้าม้วนตัวเป็นแสงเรืองรองก่อนค่อยๆ ปรากฏร่างชายหนุ่มรูปงามเปลือยท่อนบนเผยให้เห็นอกแกร่งกล้ามเป็นลอนสวยเหมือนคนออกกำลังกายอยู่เป็นประจำ ทั้งตัวมีเพียงสร้อยสังวาลสีมรกตคาดอกกับโจงกระเบนสีเดียวกับสร้อยสังวาล กลิ่นหอมเย็นสดชื่นคล้ายไอทะเลอันเป็นเอกลักษณ์ที่คุ้นเคยลอยปะทะจมูกหญิงสาว

“เราเตือนเจ้าแล้วเรื่องผู้ชายคนนั้น” ตรัสด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มเสนาะหูดังกังวานที่มีเพียงดารัณญาเท่านั้นที่ได้ยิน

“ท่านจะมาซ้ำเติมรัณหรือคะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างคุ้นเคยกับร่างสูงโปร่งแสงที่ทรุดพระวรกายลงข้างๆ แม้จะทรงอำนาจมากที่สุดในถิ่นที่ตนปกครอง ผู้คนล้วนต่างเคารพยำเกรง แต่หากเธอผู้นี้เขากับไม่ถือสาที่จะให้หล่อนต้องใช้คำราชาศัพท์ให้วุ่นวายใจหรือแม้แต่ปฏิบัติต่อเขาอย่างพินอบพิเทาเยี่ยงคนในปกครอง

“ไม่หรอก เจ้าก็รู้ว่าเราไม่เคยซ้ำเติมใครโดยเฉพาะเจ้า” จริงของท่าน ตั้งแต่จำความได้ชายหนุ่มร่างสูงท่าทางน่าเกรงขามผู้นี้ไม่เคยหัวเราะเยาะซ้ำเติมเธอเลยสักครั้งเดียว

“รัณขอโทษค่ะที่ไม่เชื่อท่านแต่แรก” ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ใช่ เจ้าของพระวรกายสง่างามท่านนี้เคยเตือนเธอเรื่องแทนไทมาหลายครั้งแล้วแต่เธอไม่เชื่อแถมยังต่อว่าเขาอีกนับครั้งไม่ถ้วน

รู้สึกผิดจัง

“อย่าร้องไห้” ดัดชะนีเรียวยาวยื่นไปเกลี่ยเม็ดใสข้างแก้มนิ่มอย่างเบามือ สิ่งเดียวในโลกนี้ที่พระองค์ไม่อยากเห็นคือน้ำตาของหญิงสาวข้างตัว เธอเจ็บพระองค์ก็เจ็บยิ่งกว่าร้อยเท่าพันเท่า แค่ได้ยินเสียงสะอื้นของเจ้าหล่อนพระองค์ก็แทบคลั่ง พระราชหฤทัยประหนึ่งจะแตกสลายราวกับถูกสายฟ้าฟาดนับพันครั้งให้วิญญาณออกจากร่าง ถ้าเป็นไปได้ก็อยากไปสั่งสอนเจ้ามนุษย์หน้าโง่คนนั้นที่บังอาจทำให้นางในดวงหทัยของพระองค์ต้องเจ็บปวดปานนี้ หัตถ์แกร่งเลื่อนมากุมพระอุระตน รู้สึกปวดหนึบที่เห็นหญิงสาวร้องไห้เพราะชายคนอื่น ไม่ใช่ตนเอง!

“ปล่อยให้รัณร้องไห้เถอะค่ะ ไม่นานหรอกที่รัณจะร้องไห้เพราะเขาอีก” เจ้าของพระพักตร์คมที่มีไรเคราเขียวไม่เอ่ยตอบแต่ยื่นหัตถ์ไปแตะบ่าบางที่สั่นไหวน้อยๆ อย่างอ่อนโยนราวกับจะซึมซับความเจ็บปวดจากเธอมาไว้ที่พระองค์เอง พระเนตรสีแดงอมส้มทอดมองหญิงสาวอย่างห่วงใยท่วมอก เธอก้มหน้าซุกลงกับฝ่ามือรับรู้ถึงมือหนาที่สัมผัสแผ่วเบาบนไหล่ ดารัณญารู้สึกได้ถึงความห่วงใยและการปลอบประโลมจากร่างสูงโปร่งแสงข้างตัว เพียงแค่สัมผัสเดียวเธอกับรู้สึกอบอุ่นหัวใจ สิ่งที่ปวดหนึบภายในก็คลายลงอย่างน่าประหลาด

หัตถ์เลื่อนลงไปสัมผัสแผ่วเบาที่แขนเรียวเล็กซึ่งตอนนี้มีผ้าก๊อซติดไว้เป็นทางยาว คนตัวเล็กสะดุ้งน้อยๆ พลางเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าขาวเรียวคมนัยน์ตาท่าทางดุดันที่จ้องมองแผลเธอด้วยความเจ็บปวดเสมือนว่าแผลนั้นอยู่บนตัวเขาเอง

“เราขอโทษที่ช่วยเจ้าไม่ได้” ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงอย่างรู้สึกผิด

“รัณรู้ค่ะว่าท่านช่วยไว้ ขอบคุณนะคะ” ถ้าไม่ใช่เพราะเขาป่านนี้เธอคงไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้เป็นแน่ ไม่อย่างนั้นรถของภาคินคงพุ่งชนเธอจนกระเด็นแต่เพราะคนข้างตัวที่ช่วยเธอไว้ได้ทันต่างหากดารัณญาถึงรอดมาได้

"แล้วผู้ชายคนนั้นถ้าไม่จำเป็นเจ้าอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวเด็ดขาด" กระแสรับสั่งเอ่ยเรียบๆ ทว่าจริงจัง

"ถ้าท่านหมายถึงคุณภาคินละก็ อย่าห่วงเลยค่ะ"

“อืม ดีแล้ว ดึกแล้วเจ้ากลับเถอะ”

“แล้วท่านล่ะคะ”

“จะขึ้นไปถวายการรับใช้ท่านสักการะเทวราช แต่อย่าห่วงเลยถ้าเจ้าต้องการเรา เราจะมาหาเพียงแค่นึกถึง” นั่นสิ เพียงแค่นึกถึงท่านร่างสูงก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าทุกครั้งไป เรื่องนี้เธอเองก็รู้ดี

ดารัณญายิ้มบางๆ ให้คนข้างตัวก่อนที่ร่างนั้นจะละลายหายไปพร้อมกับแสงสว่างสีขาวนวล พื้นที่ข้างๆ จึงว่างเปล่าเช่นเคย นัยน์ตากลมโตหม่นแสงหันกลับมามองเบื้องหน้าอีกครั้งอย่างเหม่อลอย ปล่อยให้หัวใจอันบอบช้ำซึมซับกับผืนน้ำสีดำกำมะหยี่เบื้องหน้าหวังให้คลื่นซัดซาความเศร้าหมองภายใจในให้จางหาย นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เธอนั่งอยู่ตรงนี้ พอก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือจึงตัดสินใจลุกขึ้นเดินจาก

ดีไซเนอร์สาวลงจากรถแท็กซี่หลังจากที่นั่งร้องไห้จนพอใจและถึงเวลากลับบ้านด้วยสภาพไม่ต่างจากคนป่วยเท่าไหร่นัก ยามหน้าบ้านมองอย่างแปลกใจระคนสงสัยแต่ไม่กล้าที่จะเอ่ยซักถาม เธอเดินมาเรื่อยๆ มาตามทางที่ทอดยาวไปสู่เทอเรสหน้าบ้าน หยุดมองไปโรงรถก็เห็นว่ามีรถคุณพ่อจอดอยู่ครบบ่งบอกว่าพวกเขากลับบ้านแล้ว

“คุณรัณ ทำเป็นกลับมาซะดึกเชียว เป็นอะไรมาคะทำไมมีแผลเยอะขนาดนี้ มีใครทำอะไรคุณรัณหรือเปล่า เอ๊ะ ทำไมตาบวม ทำไมสภาพเป็นแบบนี้คะ ทานข้าวทานปลามาหรือยังเดี๋ยวพี่ไปทำอะไรมาให้ทาน” หวานเดินปรี่เข้ามาสำรวจร่างกายเธอพร้อมรัวคำถามอย่างเป็นห่วงทันทีเมื่อคุณหนูของบ้านก้าวผ่านประตูเข้ามาในตัวบ้าน ดารัณญายิ้มเศร้าเมื่อนึกไปถึงผู้เป็นบิดา ถ้าท่านถามเธอด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงเป็นใยแบบพี่หวานบ้างแบบนี้ก็คงดี

“รัณไม่เป็นไรค่ะ รถเฉี่ยวนิดหน่อยไปหาหมอแล้ว พี่ไปพักผ่อนเถอะ”

“ตายจริง ทำไมรถเฉี่ยวได้ละคะ เจ็บมากไหมนี่ โถ่ แขนสวยๆ เป็นแผลเลย จริงสิวันนี้พี่ติดต่อคุณรัณไม่ได้เลย รู้ไหมคะวันนี้คุณปลากับคุณเฌอมารอคุณรัณตั้งแต่บ่าย นี่พึ่งกลับไปเมื่อครู่เองค่ะ” หวานเอ่ยด้วยความเป็นห่วงคล้ายจะดุที่เธอปิดเครื่องไม่สามารถติดต่อเธอได้ เพื่อนๆ คงจะทราบเรื่องจากแทนไทเลยมาหาเธอที่บ้าน

“เหรอคะ รัณขอตัวก่อนนะคะ” ดารัณญาทำสีหน้ารับรู้พร้อมกับขอตัวขึ้นห้อง เธอยังไม่อยากคุยกับใครในเวลานี้

“เกิดเรื่องไรขึ้นหรือเปล่าคะ ร้องไห้ซะตาบวมเลยหรือว่าเจ็บแผลคะ ตรวจละเอียดดียังคะเดี๋ยวพี่พาไปตอนนี้เลย”

คนถูกซักส่ายหน้าเป็นคำตอบพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้

“พี่หวานคะ ฝากให้คนไปเอารถรัณที่คอนโดแทนไทพรุ่งนี้เช้าด้วยนะคะ” เธอพยายามทำเสียงให้เป็นปกติมากที่สุดก่อนจะยื่นกุญแจรถให้แม่บ้านแล้วรีบหันหลังเดินขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็วเพื่อเป็นการปิดสนทนา ฉับพลันน้ำตาที่เคยเหือดแห้งกลับไหลทะลักลงมาอีกครั้งราวกับสายน้ำ เธอรีบปิดประตูห้องทันที ดารัณญาไม่อยากให้ใครเห็นความอ่อนแอของเธอเวลานี้แม้จะไปนั่งร้องไห้ที่สวนสาธารณะมาแล้วก็เถอะ แต่คงมีคนเดียวที่เธอไม่สามารถปิดบังอะไรได้เลย ไม่ว่าเธอจะรู้สึกนึกคิดเช่นไรเขาก็รู้โดยที่ไม่เคยปริปากบอก ต้องรู้สิเพราะเขาไม่ใช่คนนี่นาและก็ไม่ใช่ผีด้วยเช่นกัน