แค่หน้าที่

๗

แค่หน้าที่

“พูดจากวนเราแบบนี้ได้คงไม่เจ็บแล้วสินะ” จบประโยค แสงสว่างค่อยๆ ม้วนตัวจนเผยร่างโปร่งแสงสูงใหญ่กำยำ ใบหน้าคมสันสง่างามท่าทางวางอำนาจทอดพระเนตรมองร่างเล็กที่ยืนอยู่เบื้องพระพักตร์

“รัณนึกว่าท่านอยู่ข้างบนเสียอีกค่ะ” เธอย่อตัวแสดงความเคารพบุรุษชายตรงหน้าอย่างนอบน้อมเมื่อเห็นว่าแถวนี้ร้างผู้คน ข้างบนที่เธอหมายถึงนั่นก็คือสรวงสวรรค์

“เรามาเพราะจะเกิดเรื่องอันตรายกับเจ้า แต่ไม่ทัน” ปลายประโยคแผ่วเบาก้มทอดพระเนตรมองแผลใหม่ที่ถูกพันด้วยผ้าก๊อซอย่างประณีต

“แค่พระองค์เป็นห่วงรัณก็มากพอแล้วค่ะ ที่ผ่านมาท่านก็ช่วยรัณมาตลอด” ตั้งแต่เล็กจนโตก็มีเพียงบุรุษท่านนี้ที่คอยปัดเป่าเภทภัยให้หญิงสาวมาเสมอคงมีเพียงแต่เหตุการณ์ตกน้ำครั้งนั้นที่เขาช่วยเธอไม่ทัน

“เป็นหน้าที่เราที่ต้องคอยดูแลเจ้า หากมีเรื่องอันตรายเกิดขึ้นกับเจ้าเราย่อมบกพร่องในหน้าที่”

“แค่หน้าที่หรือคะ” ถามพลางเอียงคอมองอย่างสงสัย

“ใช่ แค่หน้าที่” หน้าที่ของหัวใจ พระสุรเสียงแผ่วเบาไม่หนักแน่นเหมือนเคยและต่อประโยคสุดท้ายในใจ เขาจะคอยตามดูแลหญิงสาวเพียงแค่ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายเท่านั้น เพราะต่อไปนี้เขาไม่ยอมปล่อยเธอล่องลอยไปไหนไกลอีกเป็นแน่

“กาแฟมาแล้วค่ะ” เสียงแม่บ้านสาวทำลายความเงียบระหว่างเธอและชายหนุ่มที่มีกรอบแสงรอบตัวระยับ เมื่อหวานเดินมาใกล้ร่างนั้นก็สลายหายไปเหลือเพียงเก้าอี้ว่างเปล่าเสมือนไม่มีร่างสูงใหญ่ประทับอยู่

“ขอบคุณค่ะ กลับกันเถอะ”

พอมาถึงบ้าน คนเจ็บก็เดินลิ่วตรงไปยังห้องนอนทันที วันนี้เธอเหนื่อยเหลือเกินกับเรื่องสารพัดเรื่องที่ถาโถมเข้ามาในเวลาเดียวกันจนยากที่จะรับมือ

ก็อกๆ ก็อกๆ

เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำลายความคิดเธอลงฉับพลันพร้อมกับแม่บ้านที่ตะโกนเข้ามา

“คุณรัณคะ คุณท่านตามให้ไปพบที่ห้องทำงานค่ะ”

“บอกไปว่ารัณเหนื่อย ไม่พร้อมที่จะคุยตอนนี้”

“ค่ะ”

สิ้นเสียงร่างบางก็ทิ้งตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม เธอนอนนิ่งๆ คิดทบทวนเรื่องราวตั้งแต่ต้นจนจบมิวายต้องมีน้ำตายิ่งเพลงเศร้าที่เปิดคลอข้างๆ หูยิ่งทำให้คนที่อกหักมาดๆ ไหนจะเรื่องทะเลาะกับบิดาอีก ต่อไห้พยายามเข้มแข็งแค่ไหนเมื่ออยู่คนเดียวมันก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้จนสะอึกสะอื้น อีกนานไหมดารัณญาที่เธอจะเข้มแข็งอยู่ได้โดยไม่ต้องร้องไห้เพราะคนเห็นแก่ตัวคนคนนั้นอีก ที่ผ่านมาเธอปฏิเสธผู้ชายทุกคนที่เข้าหาเพียงเพราะว่ารักผู้ชายคนนั้นมาโดยตลอด แต่ดูสิ ดูสิ่งที่เขาทำกับเธอสิดารัณญา หญิงสาวนึกสมเพชตัวเองภายในใจ หึ รักผิดคน ทุ่มเทผิดคน เลยต้องเสียใจอย่างนี้สินะ ร่างบางนอนคุดคู้ยกมือขึ้นกอดตัวเองด้วยอาการสั่นสะท้านเพราะแรงสะอื้นไห้เฝ้าถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาโดยไม่รู้เลยว่าภายในห้องมีร่างของใครบางคนปรากฏตัวอยู่ พระวรกายหนากำยำทอดพระเนตรนางในดวงใจอย่างทุกข์ทมทรมาน ดวงเนตรแดงก่ำด้วยความรู้สึกที่สะท้อนในพระอุระ

เช้าวันใหม่ท่ามกลางแสงแดดอันแรงกล้าสาดสอดเข้ามาในหน้าต่างกระจกบานใสพลอยปลุกให้คนที่นอนหลับใหลรู้สึกตัว ร่างเล็กที่ยังอยู่ในชุดเดิมค่อยๆ ลืมตาตื่น นิ้วเรียวยื่นไปหยิบนาฬิกาบนหัวเตียงมาดูเวลาแล้ววางที่เดิม เธอก้มมองสำรวจตัวเอง ก็พบว่าเผลอหลับไปโดยทั้งที่ยังไม่ได้อาบน้ำเลยตั้งแต่เมื่อคืน คิดได้ดังนั้นเจ้าตัวก็รีบเข้าไปอาบน้ำชำระคาบไคลที่สะสมมาตั้งแต่เมื่อวาน

ก็อกๆ

“คุณรัณคะ คุณรัณตื่นหรือยังคะ คุณท่านเรียกพบค่ะ บอกว่าถ้าทานอาหารเช้าเรียบร้อยแล้วเข้าไปพบที่ห้องทำงานค่ะ” จันทร์ยังคงมาคอยรายงานเธอดังเช่นเมื่อวาน ดารัณญาถอนหายใจเฮือกใหญ่ขณะที่กำลังถือไดร์เป่าผม ใบหน้าหวานละมุนรูปไข่จ้องมองตัวเองผ่านกระจกที่ดวงตาทั้งสองข้างบวมแดงซึ่งเธอรู้ดีว่าเป็นเพราะอะไร

“ค่ะ”

เกือบหนึ่งชั่วโมงที่หญิงสาวจัดการตัวเองพร้อมกับลงมือทานข้าวเช้าในเวลาสายก่อนจะขึ้นไปพบผู้เป็นบิดาที่ต้องการจะคุยกับเธอ บอกตามตรงตั้งแต่เมื่อวานที่เธอได้พูดความในใจออกไปแบบนั้นแถมยังตะโกนราวกับคนไม่มีมารยาทใส่บุพการีนั่นทำให้ดารัณญาไม่กล้าที่จะมองหน้าหรือพูดคุยกับบิดาในตอนนี้เลยจริงๆ แต่มันก็ยากที่จะเลี่ยงในเมื่อนี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่ท่านเรียกตัวเข้าพบ เอาเถอะไหนๆ เรื่องก็มาถึงขั้นนี้แล้ว อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิด คงไม่มีอะไรที่มันจะแย่ไปกว่านี้แล้วแหละ ร่างบางยืนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนยกมือขึ้นเคาะประตู

“เข้ามา” เสียงอนุญาตเอ่ย มือบางจึงหมุนลูกบิดผลักประตูเข้าไปด้านใน

“นั่งคุยกันก่อนสิ” ดนัยถอดแว่นวางบนโต๊ะ เอ่ยเชิญบุตรสาวนั่งลงยังเก้าอี้ตรงข้าม

“ค่ะ”

“หมอว่าไงบ้าง” เขาถามไถ่ด้วยความอ่อนโยนจนดารัณญาชะงัก เธอไม่คุ้นชินกับน้ำเสียงแบบนี้นักเพราะมันนานหลายปีแล้วที่ดนัยไม่ได้พูดกับเธอด้วยน้ำเสียงนี้

“ให้ล้างแผลทุกวันอีกสองอาทิตย์ค่อยไปตัดไหมค่ะ” เธอตอบตามที่หมอบอก แต่สายตากับไม่มองคู่สนทนาเพราะในใจหญิงสาวยังนึกโกรธบิดาพร้อมกับแปลกใจในคราเดียวกัน

“เจ็บมากไหม” เสียงเรียบๆ ทว่าแฝงความห่วงใยในตัวบุตรสาวที่ไม่ค่อยเอ่ยให้เธอได้ยินมานาน แต่นั่นมันก็เพียงพอทำให้คนฟังถึงกลับสายตาพล่ามัวไปด้วยม่านน้ำตา รับรู้ความห่วงใยของบิดาที่ส่งผ่านด้วยน้ำเสียงและแววตา

“ค่ะ”

“พ่อขอโทษ ขอโทษที่เผลอทำร้ายลูกโดยที่ไม่ได้ตั้งใจ” ดนัยมองลูกสาวด้วยแววตาที่รู้สึกผิดอย่างท่วมท้นหลังจากตระหนักคิดในสิ่งที่ผ่านมาของการกระทำของตัวเองต่อบุตรสาวตลอดทั้งคืน

“ค่ะ” เธอตั้งตัวไม่ทันกับท่าทีบิดาจึงไม่รู้จะเอ่ยอะไรออกไป

“พ่อมานั่งคิดดูแล้วพ่อผิดเองที่ไม่สนใจรัณ พ่อละเลยความรู้สึกลูก ต่อไปพ่อจะใส่ใจลูกให้มากกว่านี้ รัณอยากจะทำอะไรพ่อจะไม่ห้าม จะไม่ต่อว่า พ่อจะสนับสนุนลูกอย่างเต็มที่ พ่ออยากชดเชยในเรื่องอดีต ช่วยยกโทษให้พ่อแย่ๆ คนนี้ได้ไหม” ดนัยมองลูกสาวที่นิ่งเงียบตามสิ่งที่เขานั่งคิดทบทวนมาหลายชั่วโมงจนไม่ได้หลับได้นอน

“คุณพ่อ ขอบคุณนะคะ” เธอขอบคุณผู้เป็นบิดาด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ หญิงสาวไม่คิดว่าจะมีวันนี้ด้วยซ้ำ ความขุ่นมัวในใจที่มีต่อบิดาที่ถูกทับถมมานานหลายปีทลายกำแพงลงอย่างรวดเร็ว

“แล้วเรื่องรถเฉี่ยว”

“เคลียร์เรียบร้อยแล้วค่ะ ไม่มีไรมาก”

“งั้นเหรอ หายเร็วๆ นะ เดียวแขนไม่สวย” พูดพลางแกมหยอกล้อเพื่อลดบรรยากาศตึงเครียด

“พ่อคะ หนู….ถอนหมั้นกับเขาแล้วนะ” เธอตัดสินใจบอกบิดาและพยายามไม่เอ่ยถึงชื่ออดีตคู่หมั้น นิ้วเรียวสอดประสานกันแน่นบนตัก ปากบางเม้มเป็นเส้นตรง ก้มหน้ามองต่ำไม่กล้าสบตาบิดาเพราะเกรงจะโดนด่า

“เกิดอะไรขึ้น” ใบหน้าย่นยิ่งย่นเข้าไปอีก ผู้บริหารสิ่งพิมพ์ตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ก็ลูกสาวเขายืนยันว่ารักคนนี้ จะแต่งกับคนนี้แล้วทำไมอยู่ดีๆ ถึงถอนหมั้น อีกอย่างแทนไทก็เป็นเด็กดี คนทั้งคู่คบหากันอยู่ในสายตาของเขามาโดยตลอด

“ขะ เขาไม่ได้รักหนู” เสียงแผ่วเบาปนสะอื้น ไม่กล้าสบตาบิดา พลางพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ร่วงหล่นต่อหน้าท่านแต่ก็ไม่อาจต้านทานกะแสน้ำที่ไหลทะลักราวกับหยาดฝน

“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรลูก” ดนัยเห็นบุตรสาวนั่งร้องไห้อย่างไม่เป็นมาก่อนจึงลุกเข้ามาสวมกอดปลอบเธอแน่นด้วยความห่วงใยและสงสาร ลูกสาวเจ็บคนเป็นพ่อเจ็บยิ่งกว่า พลันได้แต่นึกโทษตัวเองกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา ถ้าเขาใส่ใจดารัณญามากกว่านี้เรื่องคงไม่ร้ายแรงอย่างที่เห็นอยู่ตอนนี้

“เขาไม่รักหนูไม่เป็นไร ยังมีพ่อมีน้องที่รักรัณนะลูก”

“คุณพ่อไม่ดุรัณหรือคะ”

“พ่อจะดุรัณทำไม รัณไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย จริงไหม หมั้นได้ก็ถอนได้ ใครจะนินทาก็ช่างเขา” ณ เวลานี้ดนัยไม่สนใจใครหน้าไหนทั้งสิ้น นอกจากความรู้สึกลูกสาว

“ขอบคุณนะคะ”

“ไม่เป็นไรๆ ร้องไห้ออกมาเถอะ” ว่าจบหญิงสาวก็ปล่อยโฮออกมาทันที กว่าจะสงบลงได้ก็นานเกือบสิบนาทีที่ดารัณญาร้องไห้ต่อหน้าดนัย คนเป็นพ่อทำได้แค่กอดปลอบใจลูกสาวและเครียดแค้นกับสิ่งที่ได้รับฟัง

ดารัณญาอยู่คุยกับบิดาและปรับความเข้าใจกันอยู่สักพักและรวมไปถึงปรึกษาถึงเรื่องต่างๆ ที่เกิดขึ้นเธอก็ขอตัวขึ้นมาพักผ่อนและคิดวางแผนอนาคตหลังจากนี้

กริ๊งงง

เสียงแผดร้องของมือถือดังขึ้นทำลายความคิดเธอลงหญิงสาวมองรายชื่อที่ปรากฏคนโทรเข้ามาบนหน้าจอก่อนจะกดรับสาย

“ว่าไง”

(รัณ แกโอเคไหมเดี๋ยวฉันถ่ายงานเสร็จจะไปหา) เฌอมาวีร์กรอกเสียงร้อนรนอย่างเป็นห่วงมาตามสาย

“ฉันไม่เป็นไรหรอก แกงานยุ่งขนาดนี้ไม่ต้องมาก็ได้ถ้าว่างแกก็ควรเอาเวลานอนพักผ่อนซะ เดี๋ยวจะป่วยเอา”

(ฉันเป็นห่วงแกหนิ ยิ่งรู้ข่าวฉันละยิ่งโกรธแทนแกจริงๆ ไม่รู้พวกนั้นทำกับแกได้ไง นี่ถ้าเป็นฉันนะจะอาละวาดให้คอนโดแตกเลยสิ แต่ฉันโทร.ไปด่ามันแทนแกแล้วนะ สมน้ำหน้า)

“อืม”

(อื้อ ส่วนยัยปลาก็โดนฉันเทศนาไปทั้งคืนแนะ)

“อืม”

(รัณ แกคิดจะถอนหุ้นจริงๆ เหรอแบรนด์แกกำลังไปได้สวยเลยนะ ฉันเสียดายแทนแกวะ)

“อืม ฉันคิดดีแล้ว”

(เห้อ ไม่เป็นไรนะ แกยังมีเฌอมาวีร์นางร้ายดาวรุ่งอยู่ข้างๆ ทั้งคน)

“ขอบใจนะเฌอ” กล่าวขอบคุณด้วยหัวใจ อย่างน้อยเธอก็ยังมีเพื่อนคนนี้อยู่ข้างๆ

(รัณ เรื่องแกกับแทนถ้าตัดขาดกันฉันก็เข้าใจนะแต่แกกับปลา...)

“ฉันไม่สามารถคบคนที่ร่วมมือกันโกหกฉันได้อีกหรอกนะ” เธอพูดแทรกเมื่อรู้ว่าปลายสายจะพูดอะไร

(อืม ยังไงฉันก็เคารพการตัดสินใจของแกนะ แค่นี้ก่อนนะรัณผู้จัดการเรียกแล้ว)

“อืม ไปทำงานเถอะ” ดารัณญาวางสายจากเพื่อนก็กลับมานอนคิดจนเผลอหลับไป

ตึกพาณิชย์สามคูหาตั้งเด่นตระหง่านใจกลางเมืองของจังหวัดหนึ่งทางภาคเหนือ ซึ่งเป็นบริษัทนำเที่ยวแบบอินบาวด์ครบทุกวงจรโดยเจาะกลุ่มลูกค้าโซนยุโรปและอเมริกาเป็นหลัก

“คุณดวง ภัทรอยู่ไหมครับ” เขายังละคำว่า ‘ไอ้’ ไว้เพื่อให้เกียรติผู้เป็นเพื่อน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งสวมแว่นสีชาเดินเปิดประตูเข้ามายังบริษัทนำเที่ยวแล้วถามพนักงานสาวที่หน้าเคาน์เตอร์ภายในอย่างคุ้นเคย

“อ้อ คุณภัทรอยู่ข้างบนค่ะ”

“ขอบคุณครับ” เขายิ้มโปรยเสน่ห์ตามสไตล์คนขี้เล่นแล้วเดินขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานผู้เป็นเจ้าของ