แกมันไร้หัวใจ

“มีอะไร” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนักกับการมาของเพื่อนโดยที่ไม่ได้นัดล่วงหน้าก่อน เจ้าของร่างสูงหนึ่งร้อยแปดสิบสามเซนติเมตร ใบหน้ามีหนวดเคราครึ้ม ดวงตาเรียวคม จมูกโด่งเป็นสันรับกับปากหยักสีสด และไว้ผมทรงแมนบันคือตัดสั้นเตียนด้านข้างทั้งสองและไว้ผมยาวตรงกลางศีรษะแล้วมัดจุกเรียบไปทางด้านหลัง

“ก็แกไม่ยอมรับสายฉันนี่หว่า” คนเป็นแขกบ่นแล้วทรุดตัวลงนั่งโซฟามุมหนึ่งของห้อง แม้จะไม่ค่อยชอบใจที่เพื่อนยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองแถมยังพูดจาไม่ต้อนรับเขาอีก แต่วันนี้ภาคินอารมณ์ดีจึงไม่นึกถือสากับความนิ่งเฉยของผู้เป็นเพื่อน

“ก็แกไร้สาระ” เสียงทุ้มนุ่มละมุนเอ่ยอย่างไม่แยแสผู้เป็นทั้งเพื่อนและแขก

“ใครมันจะไปจ้องแต่คอมทำงานงกๆ ทั้งวันเหมือนแกวะ”

“ถ้าไม่มีไรก็กลับไปซะ ฉันต้องรีบเคลียร์งาน”

“แกจะไปไหนอีกละคราวนี้” เป็นที่รู้กันดีว่าถ้าเจ้าตัวเร่งเคลียร์งานเมื่อไหร่นั่นแปลว่าเพื่อนเขาจะหนีเที่ยวอีกแล้ว

“เลย”

“กี่วัน”

“เดือนนึง ถ้าจะมาถามฉันแค่นี้ก็กลับไป”

“แกนี่มันไร้หัวใจ”

“ถ้าจะมาพูดแค่นี้ก็เชิญ นั่นประตู ฉันจะทำงาน” ชายหนุ่มเจ้าของห้องกว้างนั่งอยู่หลังคอมพิวเตอร์อยู่ในเสื้อยืดแขนสั้นสีดำกับกางเกงสแล็คสีเดียวกันยิ่งขับผิวและดูมีเสน่ห์น่าค้นหามากยิ่งขึ้น แม้จะเป็นชุดไม่เป็นทางการแต่นั่นคือสไตล์การแต่งตัวของณภัทรผู้ที่ไม่ชอบอยู่กับที่ ชายหนุ่มมักจะออกเดินทางไปหาประสบการณ์ใหม่ๆ คนเดียวอยู่เสมอแม้จะเป็นถึงผู้บริหารของบริษัททัวร์ก็ตาม

“นี่เพื่อนเองครับไอ้คุณณภัทร”

“มีอะไรก็รีบพูดมา ช่วงนี้ฉันยุ่ง” เจ้าของห้องหนุ่มยังคงจ้องหน้าจอคอมฯ ส่วนมือก็รัวบนแป้นพิมพ์ไม่มีท่าจะหยุดมาคุยกับแขกแบบจริงจัง

“ทำไงดีวะ ฉันไม่กล้าโทร.หาเขา” ภาคินถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนเล่าปัญหาตัวเองที่ต้องถ่อร่างมาปรึกษาเพื่อนถึงที่

“เขาคือใคร”

“ก็คนที่ชื่อดารัณญาไง ที่ยิ้มสวยๆ อะ” เขาทวนชื่อหญิงสาวที่เขาเคยโทร.มาเล่าให้เพื่อนฟัง

“อ้อ สาวน้อยกรุงเทพที่แกขับรถเฉี่ยวแล้วยังทำท่าจะไปต่อว่าเธอ”

“อย่าตอกย้ำกันได้ไหม” ภาคินเอ่ยอย่างขัดใจ

“ไม่กล้าก็ไม่ต้องโทร. ไปสิ ยากอะไรวะ”

“นี่ไอ้ภัทร แกก็ช่วยฉันคิดหน่อยสิว่าจะพูดอะไรกับเธอดี”

“เรื่องนี้แกถนัดนักไม่ใช่เหรอไอ้เสือ ทำไมแค่โทร. หาสาวต้องให้ฉันคิดช่วยละ” เป็นที่รู้กันดีว่าภาคินเก่งเรื่องเข้าหาผู้หญิงมันไม่จำเป็นเลยสักนิดที่เขาจะต้องมาแนะนำแม้กระทั่งคำทักทาย

“ก็มันไม่เหมือนกันเว้ย คนนี้อะแปลกฉันเล่าให้แกฟังแล้วนี่” แขกในนามเพื่อนเดินมาทิ้งตัวลงนั่งยังเก้าอี้ล้อลากตรงหน้าโต๊ะทำงานณภัทร

“เธอไม่เล่นด้วยก็อย่าไปยุ่งกับเขาเลย” เขาบอกอย่างไม่สน สายตายังคงจดจ่อกับงานตรงหน้า

“แต่คนนี้ฉันจริงจังวะ” ภาคินสบตาเพื่อนน้ำเสียงจริงจังแต่คนฟังรู้สึกไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่นัก

“แกพูดแบบนี้คนที่สิบได้แล้วมั้ง”

“ไม่ ครั้งนี้ฉันจริงจังของจริงจัง ยังไงคนนี้ฉันก็ต้องได้” ชายหนุ่มเอ่ยอย่างหนักแน่น สายตามุ่งมั่นจน ณภัทรต้องเหลือบหางตาขึ้นมามอง

“ก็โทร.หาเธอสิ แล้วพูดทักทายเหมือนที่แกหลีผู้หญิงคนก่อนๆ มันยากตรงไหน”

“อืม นั่นสิ” พูดจบเขาก็รีบกดเบอร์โทร. ออกหาหญิงสาวแต่เพียงไม่กี่อึดใจก็ต้องทำหน้าผิดหวัง

“ไม่ติดว่ะ” ภาคินเอ่ยเสียงเศร้า ใบหน้ายับยู่ยี่

“เปลี่ยนเบอร์หนีแกละมั้ง” พูดพลางกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจ

“ไอ้ภัทร แกนี่ ไม่ให้กำลังใจละยังซ้ำเติมฉันอีก” ภาคินพูดอย่างนึกน้อยใจเพื่อนก่อนหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่กล่าวลาผู้เป็นเพื่อน

๘

คุณหมอชอบฉันเหรอคะ

ดารัณญามาโรงพยาบาลเพื่อมาตัดไหมเมื่อครบสองอาทิตย์ตามกำหนดหลังจากที่เธอล้างแผลที่คลินิกทุกวัน

“คุณนั่นเอง ครบกำหนดตัดไหมใช่ไหมครับ” นายแพทย์กิตติภูมิร้องถามแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วทันทีที่เจอหน้าเธอ เขาเฝ้ารอคอยหญิงสาวตลอดเวลาสองอาทิตย์แล้ววันนี้ก็ได้เจอสักที

“ค่ะ” เธอยิ้มให้คุณหมอหนุ่มน้อยๆ จนเขาสตั้นไปหลายวินาที เพียงแค่รอยยิ้มเดียวกลับมีอานุภาพทำหัวใจเขาให้เต้นผิดจังหวะ เหงื่อบนฝ่ามือเริ่มออกจนเปียกชื้น กิตติภูมิทำอะไรไม่ถูกเพียงเพราะรอยยิ้มคนไข้สาวสวยที่เขาหมายปองตรงหน้า แต่พยาบาลที่ยืนข้างๆ สังเกตเห็นจึงดึงชายเสื้อกาวน์คุณหมอเพื่อเรียกสติเขา

“อ้อ ชะ เชิญนั่งครับ” คุณหมอหนุ่มผายมือเชิญคนไข้สาวนั่งบนเตียงคนไข้เมื่อเริ่มได้สติแล้วสวมถุงมือยางอย่างชำนาญ เสียงดีดของถุงมือทำให้เธอขยาดเล็กน้อย

“ขอบคุณค่ะ”

“ผมนึกว่าคุณจะมาล้างแผลที่นี่เสียอีก” เขาหาเรื่องชวนคุยขณะเลิกผ้าก๊อชติดแผลออกจากมือเธอช้าๆ อย่างเบามือ

“อ้อ ฉันไปล้างแผลที่คลินิกใกล้บ้านตามที่คุณหมอแนะนำค่ะ”

“อ้อ จริงสินะครับ” ชายหนุ่มทำเสียงรับรู้หน้าชาวาบเมื่อได้ฟังคำตอบเธอ

ใช่เขาคนแนะนำเธอเองนี่นา

หมอกิตติภูมิยื่นมือแบบออกเพื่อรอรับอุปกรณ์ทำแผลจากพยาบาลที่คอยอำนวยความสะดวกให้คุณหมอหนุ่ม เขาค่อยๆ ทำแผลเธอช้าๆ เพื่อซื้อเวลาให้ได้ใกล้ชิดกับหญิงสาวจนพยาบาลที่ทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยทำสีหน้าแปลกใจ

“เสร็จแล้วคุณจะไปไหนต่อหรือครับ”

“คะ อ้อไปทำธุระที่ห้างต่อค่ะ” ดารัณญาเลิกคิ้วสูงงงกับคำถามของหมอหนุ่มแต่ก็ยอมบอก

“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับผมออกเวรพอดี มือคุณคงเจ็บขับรถเองไม่ถนัด”

“ฉันมีคนขับรถมาด้วยค่ะ แต่ถึงยังไงก็ไม่กล้ารบกวนคุณหมอหรอกนะคะ” เธอถึงกับบางอ้อเมื่อรู้จุดประสงค์ของนายแพทย์คนนี้

“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเต็มใจ”

“คุณหมอชอบฉันเหรอคะ” คำถามนิ่งเรียบแต่ตรงๆ ของเธอแทบทำเอามือของเขาที่คีบสำลีเช็ดแผลอยู่แทบร่วง พยาบาลที่ยืนข้างๆ ยิ้มขัน

“เอ่อ คะ คือ ว่า” เขาสบดวงตากลมโตแต่ดูหม่นหมองของเธอตอบอย่างอึกอัก เห็นผู้หญิงมาก็มากมายแต่ไม่มีคนไหนที่ทำให้เขาคิดถึงเพียงแค่เจอหน้าแค่ครั้งเดียวได้เท่าหญิงสาวคนนี้เลย

“ชายหนุ่มคนนี้ไม่ใช่เนื้อคู่เจ้าหรอก” สุ้มเสียงทุ้มดังรื่นหูเอ่ยขึ้นข้างตัวหญิงสาวโดยไม่ปรากฏตัว เธอสะดุ้งเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าท่านจะอยู่ใกล้ตัวเธอจนรับรู้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเจ้าของร่าง เมื่อนึกถึงอกแกร่งเปล่าเปลือยใกล้ตัวก็พลอยทำให้ใบหน้าเห่อร้อนแดงซ่าน “เจ้าช่างคิดทะลึ่ง” ไม่แปลกที่จะรู้ทันความคิดเธอ ดารัณญาจึงแสร้งไปพูดกับหมอแทน

“ไม่ต้องตอบก็ได้ค่ะ” เธอหันมาระบายยิ้มให้กับเขาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มทำตัวไม่ถูก ใบหน้าของคุณหมอขาวแดงจัดไปยังใบหู

หมอเขินคนไข้จนหูแดง น่าเอ็นดูดีแฮะ

“คุณหมอคะ มีเคสด่วนค่ะ คนไข้อุบัติเหตุอาการสาหัส ความดันโลหิต 90/60 ชีพจร 115 ค่ะ” พยาบาลสาววิ่งเข้ามารายงานหมอกิตติภูมิขณะที่เขาทำแผลหญิงสาวใกล้เสร็จแล้ว

“จะไปเดียวนี้ ฝากคุณจัดการต่อด้วย” ประโยคหลังเขาหันไปสั่งการกับพยาบาลสาวที่อยู่ข้างๆ ก่อนจะวิ่งออกจากนอกห้อง

“ค่ะ” พยาบาลสาวรับครับสั่งก่อนจะจัดการทำแผลส่วนต่างๆ ที่เหลือ

“ถ้าไม่มีคนไข้สาหัสป่านนี้เจ้าหมอคนนั่นคงเขินจนไม่เป็นอันทำแผลให้เจ้า”

“ยังไม่ไปอีกหรือคะ”

“คะ อ๋อ เดี๋ยวทำแผลก็ไปแล้วค่ะ” พยาบาลสาวที่รับหน้าที่แทนหมอหนุ่มเอ่ยตอบเมื่อคิดว่าดารัณญากำลังถามเธอ

“ฮ่าๆ” ทรงพระสรวลดังก้องกังวานข้างตัวจนเธอเองก็อดขำตามด้วยไม่ได้ แต่หญิงสาวก็ต้องพยายามตีหน้าขรึมเมื่อพยาบาลสาวจับจ้องที่หน้าเธออย่างไม่เข้าใจ

“อ่อ ค่ะ” ดารัณญาตอบรับอย่างเลี่ยงไม่ได้

ไม่ถึงนาทีห้องฉุกเฉินก็เกิดกลหลขึ้นทันทีเมื่อเวรเปลนำคนเจ็บเข้ามายังภายในห้องฉุกเฉิน หมอพยาบาลต่างวิ่งเข้ากรูเพื่อช่วยชีวิตคนไข้อย่างขยันขันแข็ง เธอจ้องมองภาพเหล่านั้นด้วยใจเต้นแรง เกิดมายี่สิบห้าปีเธอพึงเห็นภาพวินาทีช่วยชีวิตคนอย่างจริงจัง

ร่างคนเจ็บนอนหมดสติบนเตียงเลือดไหลชุ่มไปทั่วร่าง หมอหนุ่มช่วยคนไข้อย่างเต็มที่สั่งการพยาบาลอย่างรวดเร็วต่างจากเมื่อครู่ที่ชายหนุ่มแทบไม่เป็นตัวของตัวเอง

“เตรียมห้องผ่าตัดด่วน ตามศัลยแพทย์ทรวงอกมาด้วย” เขาสั่งการอย่างรวดเร็ว

“ค่ะ”

“ทำแผลเสร็จแล้วนะคะ” เสียงพยาบาลสาวเรียกดึงสายตาเธอให้กลับมามองบาดแผลบนเรือนร่างเธอ แผลบนแขนบางจุดตกสะเก็ดทิ้งไว้เหลือแต่ร่องรอยให้นึกโกรธคนต้นเหตุที่ขับรถเฉี่ยวชนเธอส่วนแผลบนฝ่ามือเริ่มแห้งสนิทแต่ก็ต้องคอยล้างแผลจนกว่าจะหายเป็นปกติ

“ขอบคุณค่ะ”

เธอกล่าวขอบคุณพยาบาลสาวแล้วเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ แต่ก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเจอร่างสูงของนายแพทย์กิตติภูมิที่วิ่งหอบมาทางนี้พอดี เขาหยุดชะงักเมื่อเจอเธอเช่นกัน