อุบัติเหตุ

๓

อุบัติเหตุ

หญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายรับรู้ถึงความเจ็บปวดไปทั้งตัวแต่ที่เจ็บหนักสุดคงเป็นแขนข้างขวาที่รับน้ำหนักเธอไปเต็มๆ ซึ่งตอนนี้มีเลือดซึมออกมาอย่างเห็นได้ชัด

“คุณ เดินแบบนี้อยากตายหรือไง” เจ้าของรถเปิดประตูก้าวลงมาต่อว่าเธออย่างหัวเสีย ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดแม้จะใส่แว่นดำแต่มองแวบเดียวก็รู้ว่าภายใต้กรอบแว่นนั้นดูดีถึงขั้นหล่อเลยก็ว่าได้ ดารัณญาตวัดสายตาขึ้นมองเขาอย่างโมโห ชนคนอื่นแล้วมาพูดจาแบบนี้อีกทั้งที่ตัวเองเป็นคนผิดแท้ๆ

“นี่คุณ ฉันเดินอยู่ทางม้าลายแล้วก็เป็นไฟแดงแล้วด้วย” คนเจ็บเอ่ยเสียงห้วนอย่างไม่พอใจที่เขากล่าวหาว่าเธอรนหาที่ตาย ถึงเธอจะพึ่งถูกแฟนและรุ่นน้องร่วมมือกันหักหลังมาหมาดๆ แต่ดีไซเนอร์สาวก็ยังรักชีวิตตัวเองไม่ได้คิดสั้นอย่างที่เขากล่าวหาแน่นอน นี่มันวันซวยอะไรของฉันกันแน่ หญิงสาวนึกบ่นในใจ

เขาก้มมองใบหน้าหญิงสาวร่างเล็กเธอแต่งตัวดูมีสไตล์บ่งบอกว่าเป็นคนมั่นใจตนเองสูง มีความเป็นตัวเองขั้นสุด เขาสำรวจคู่กรณีสาวด้วยความโมโหแต่เมื่อทันทีที่เห็นใบหน้าสวยหวานละมุนของคู่กรณีแล้วความโกรธเมื่อครู่นี้และคำต่อว่าที่เตรียมจะพ่นออกไปก็หายวับทันทีเมื่อสบตาเข้ากับดวงตาสีดำขลับกลมโตคู่นั้น

โคตรสวย นางฟ้าชัดๆ

“เอ่อ ขอโทษครับ ผมผิดเอง คุณเจ็บมากหรือเปล่า เดี๋ยวผมพาไปส่งโรงพยาบาล” ชายหนุ่มลนลานขอโทษขอโพยเธอทันทีที่เห็นสายตาของเจ้าหล่อนที่จ้องมองเขาอย่างเดือดดาล เจ้าของร่างสูงโปร่งรีบกุลีกุจอเข้าไปช่วยประคองเธอให้ลุกขึ้นยืนแต่หญิงสาวสะบัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อยกับท่าทีไม่แยแสของเธอ

“เป็นไรมากหรือเปล่าหนู” เสียงคุณป้าที่วิ่งมาดูเหตุการณ์พร้อมไทยมุงเอ่ยถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงแม้จะไม่รู้จักกันมาก่อนก็ตาม

“แม่ พี่คนสวยเลือดออกด้วย” น้องเมย์เด็กน้อยที่เธอพึ่งล่ำลาเมื่อครู่ฟ้องผู้เป็นมารดาเมื่อเห็นเลือดแดงฉานที่มือเธออย่างตกใจ

“ลุกไหวไหมคุณ” แม่เด็กหญิงถามหญิงสาวอย่างเป็นห่วง

“ไหวค่ะ หนูไม่เป็นไรมาก แค่ถลอกนิดหน่อย” แต่แสบใช่เล่นเลยละ เธอก้มลงมาสำรวจตัวเองก็พบว่ามีแค่แขนที่ถลอกจนเห็นเนื้อสีชมพูสดผสมเลือดและมีบางส่วนที่แผลลึกเอาการ ส่วนขาที่โผล่พ้นกางเกงเนื้อดีมีรอยฟกช้ำเล็กน้อยเธอมั่นใจว่าไม่เป็นไรมากจึงหันไปตอบด้วยรอยยิ้มนึกขอบคุณคนที่เข้ามาถามไถ่ด้วยความห่วงใย เมื่อเห็นว่าหญิงสาวผู้เคราะห์ร้ายไม่เป็นอะไรมากชาวไทยมุงจึงสลายตัวอย่างรวดเร็วเพื่อกลับไปทำหน้าที่ตัวเองต่อ

“ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาล”

“ไม่เป็นไร” ดารัณญาแปลกใจเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางเขาเปลี่ยนไปราวกับคนละคนที่ต่อว่าเธออยู่เมื่อครู่ เธอยิ่งไม่ไว้ใจที่จะไปกับเขา

ผีเข้าหรือไงกัน

“แต่คุณเจ็บเพราะผม”

“สำนึกผิดเร็วดีจัง” ร่างบางเหยียดยิ้มก่อนหันหลังเตรียมจะเดินจากทว่ามือหนากลับไวกว่าคว้าแขนเธอได้ทัน

“โอ๊ย นี่คุณ ฉันเจ็บ”

“เจ็บก็ไปโรงพยาบาลกับผม อย่าดื้อ” เขาเอ่ยเสียงเข้มขึ้นแกมบังคับอย่างเผด็จการพร้อมกับออกแรงรั้งเธอให้เดินตามเขาขึ้นรถ ดารัณญาจึงได้แต่เม้มปากแน่นเป็นเส้นตรงแล้วเดินตามอย่างช่วยไม่ได้พร้อมกับนึกก่นด่าเขาในใจ เอาวะ ดีซะอีกจะได้ไม่เสียค่าแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเองไหนๆ ก็อยากรับผิดชอบอยู่แล้วนี่นา

คนเจ็บเดินถือถุงยาไปตามทางเดินหลังจากที่เธอถูกนำตัวมายังห้องฉุกเฉินเพื่อทำแผลตามร่างกายที่มีรอยถลอกและมีบางจุดที่เป็นแผลลึกพร้อมกับตรวจร่างกายอย่างละเอียดยิบตามความต้องการของคู่กรณีอย่างไม่สบอารมณ์แม้เธอจะยืนยันว่ามีแค่แผลถลอกตามร่างกายให้หมอทำแผลให้ก็จบเรื่องแต่เขากลับบังคับให้หญิงสาวตรวจร่างกายอย่างละเอียดไหนจะนั่งรอยาอีก กินเวลานานจนท้องเธอเริ่มประท้วงเมื่อไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่เที่ยงวัน

“รอผมด้วยครับ” ก่อนที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิดชายหนุ่มคู่กรณีเธอก็วิ่งจ้ำมายังลิฟต์ที่มีเพียงเธอโดยสารอยู่ภายใน หญิงสาวเหลือบสายตามองใบหน้าเขาเล็กน้อยก่อนจะกดเปิดลิฟต์ให้อย่างอาทร

“หมอว่าไงบ้างครับ” น้ำเสียงเอ่ยถามอย่างห่วงใยเมื่อเขาก้าวเข้ามายืนเคียงข้างเธอ

“ก็ดี….ดีที่ไม่ตาย” เธอตอบเสียงเรียบๆ ไม่แม้แต่จะหันมามองคู่สนทนา

“ห้ะ หมอพูดกับคนไข้อย่างนี้หรือ หมอคนไหนครับ ผมจะไปต่อยมัน” เขาทำเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ

“ไม่มี”

“อ้าว” น้ำเสียงเก้อๆ ของชายหนุ่มเอ่ยเมื่อรู้ว่าถูกอีกฝ่ายแกล้ง

“จริงสิ ผมลืมแนะนำตัว ผมชื่อภาคินนี่นามบัตรผมเผื่อคุณมีอะไรจะได้ติดต่อผมได้” กระดาษแข็งสี่เหลี่ยมเล็กๆ ดีไซน์เรียบหรูถูกยื่นมาตรงหน้าหญิงสาว

“คงไม่จำเป็นมั้งคะ” น้ำเสียงแฝงความเย่อหยิ่งของเธอยิ่งทำให้ชายหนุ่มสนใจคู่กรณีสาวมากยิ่งขึ้น

“จำเป็นสิครับ จำเป็นมากด้วย”

“ขอบคุณสำหรับค่ารักษาพยาบาลนะคะ” เธอพูดเร็วๆ เมื่อประตูลิฟต์เปิดออกพอดีก่อนจะเดินออกไปโดยไม่รออีกฝ่ายที่กำลังวิ่งตามมา

“ผมไปส่ง”

“ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม จำทางกลับบ้านได้ ขอบคุณค่ะ” ดารัณญายังไม่อยากกลับบ้านตอนนี้ เพราะเธอปฏิเสธพ่อที่จะไปกินข้าวนอกบ้านเพื่อฉลองความสำเร็จให้กับน้องชายและก็ยังไม่พร้อมที่จะบอกเรื่องถอนหมั้นกับแทนไทเช่นกัน

“ยังโกรธผมอยู่หรือครับ ผมขอโทษ” เขาพูดเสียงอ่อนลงทว่าจริงจัง พร้อมกับจ้องมองลึกไปยังดวงตากลมโตดุแต่หม่นหมองคู่นั้นของเธอ

“คุณกล่าวหาฉันทั้งๆ ที่คุณเป็นคนผิด หึ ช่างเถอะค่ะ” เธอขี้เกียจพูดต่อจึงตัดบทจบลงดื้อๆ เพราะตอนนี้เธอหิวจนไส้เริ่มบิดประท้วง

“ให้ผมไปส่งนะครับ” เขาตื๊อไม่เลิก

“ได้ ไปส่งฉันที่ร้าน xxx” เธอนิ่งคิดก่อนจะตัดใจตอบไปในที่สุด ดีซะอีกจะได้ถึงเร็วๆ ไม่ต้องรอโบกแท็กซี่

“บ้านคุณหรือเปิดร้านอาหารหรือครับ” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยที่ให้ไปส่งเธอที่ร้านอาหารแทนที่จะเป็นที่บ้าน

“ฉันหิวข้าวค่ะ” ดารัณญาตอบสั้นๆ แล้วเดินนำไปยังที่ลานจอดรถ โดยที่ไม่เห็นนัยน์ตายิ้มขันของใครบางคนที่กำลังเดินตามหลังมา

โมโหหิวนี่เอง

บรรยากาศร้านอาหารร่มรื่นด้วยต้นไม้น้อยใหญ่เขียวขจี บางที่มีสีสันของดอกไม้แซมเพื่อตัดสีของต้นไม้ที่ถูกปลูกราวกับจ้างนักออกแบบสวนมาปลูกเอง ภายในร้านยังมีบ่อน้ำสี่เหลี่ยมหลายบ่อที่ขนาดไม่ใหญ่มากโดยที่ขอบบ่อน้ำถูกปูทับด้วยไม้แผ่นไผ่เล็กๆ เรียงกันเหมือนสะพานข้าม ตรงกลางระหว่างบ่อน้ำแต่ละบ่อจะถูกจัดให้เป็นโต๊ะเพื่อรับประทานอาหาร

ร่างสูงโปร่งเดินตามหญิงสาวเข้ามาภายในร้าน เธอหันขวับไปมองอย่างไม่เข้าใจ

ตามมาทำไม

“ให้ผมเป็นเจ้ามือเลี้ยงคุณมื้อนี้นะครับ” ภาคินดันแว่นกันแดดขึ้นไปคาดหัวเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาเต็มตา นัยน์ตาคมกริบเป็นประกายแพรวพราวระยิบจ้องมองลึกไปในดวงตากลมโตดุที่หันมองมาเขาอย่างนึกรำคาญใจ แต่มีหรือคนหน้ามึนอย่างเขาจะสนใจ

“ฉันมีปัญญาจ่ายค่าอาหารเองค่ะ” คำตอบของคนตรงหน้าทำเอาภาคินอึ้งไปเล็กน้อยแต่ก็ไวพอที่จะหาข้ออ้างเพื่อได้ทานข้าวกับหญิงสาวแสนสวยตรงหน้า

“ถือว่าเป็นคำขอโทษจากผมที่ชนคุณแล้วกันครับ นะครับ”

ดารัณญานิ่งคิดแล้วทำท่าไหวไหล่เป็นคำตอบก่อนเดินหันหลังกวาดสายตาไปทั่วร้านเพื่อหาที่ว่างนั่งโดยที่ไม่รู้ว่าคนข้างหลังมองตามร่างเล็กด้วยนัยน์ตาเป็นประกายด้วยรอยยิ้มอย่างดีใจ ภาคินเดินตามหลังเธอไปเงียบๆ และหมายมั่นในใจที่จะสานสัมพันธ์ต่อกับเธอผู้นี้

“อยากกินอะไรสั่งเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ” เมื่อหาที่นั่งได้เขาก็บอกเธออย่างเอาอกเอาใจพร้อมรอยยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ที่ใครเห็นก็คงใจละลายแต่คงใช้ไม่ได้กับคนตรงหน้าเพราะเธอไม่ได้เหลือบมองเขาแม้แต่น้อย คนตัวเล็กกำลังจดจ่ออยู่กับรายการอาหารที่ถืออยู่ในมือแทนที่จะมองหน้าเขาที่นั่งอยู่ตรงข้าม

“แน่นอน” เธอเลือกเมนูสามสี่อย่างกับพนักงานก่อนก้มลงดูดน้ำอย่างกระหาย ตั้งแต่เช้าจนถึงบ่ายสามเธอกินข้าวไปนิดเดียว

ชายหนุ่มเลือกเมนูเพิ่มอีกสามอย่างพร้อมกับขอน้ำเพิ่มเมื่อเห็นแก้วว่างเปล่าของดารัณญา

“จริงสิ ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะครับ” เขาเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นเมื่อนึกขึ้นได้

“ดารัณญา”

จบประโยคนั้นหญิงสาวก็ไม่ปริปากพูดอะไรกับคนตรงหน้าอีก ไม่นานอาหารที่สั่งพนักงานก็ทยอยมาเสิร์ฟ ทั้งคู่รับประทานอาหารกันเงียบๆ แม้ว่าชายหนุ่มจะพยายามชวนคุยแต่เธอก็ตอบบ้างไม่ตอบบ้างเขาจึงหยุดเซ้าซี้แล้วให้ความสำคัญกับอาหารตรงหน้าแทนแต่ก็ไม่วายจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างหลงใหล

“ฉันรู้ว่าตัวเองสวย แต่ช่วยหยุดจ้องหน้าฉันได้ไหมคะ ฉันกินไม่ลง” ดารัณญาพูดโดยไม่มองหน้าเขาแต่ก็รับรู้ถึงสายตาคมคู่นั้นที่จ้องเธอไม่วางตา

“อ่อ เอ่อ ผมขอโทษครับ” ชายหนุ่มเกาท้ายทอยแก้เก้อเมื่อโดนหญิงสาวจับได้

“คุณ ผมขอยืมมือถือหน่อยสิครับ พอดีของผมแบตหมด”

“คงไม่ใช่มุขยืมมือถือฉันโทร.เข้าเบอร์ตัวเองหรอกนะคะ”

“ครับ เอ๊ย เปล่านะครับ ผมจะโทร. โทร. เอ้อโทร.ไปบอกที่บ้าน” เขาปฏิเสธลนลานคิดหาคำแก้ตัวแทบไม่ทัน

รู้ได้ไงเนี่ย

คนถูกยืมหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าที่วางอยู่ข้างๆ ยื่นให้ชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนึกขำในใจ แม้จะรู้ว่าเขาจะใช้แผนนี้เพื่อหาทางติดต่อเธอก็ตาม หญิงสาวเจอผู้ชายใช้มุกนี้กับเธอมาบ่อยจนชินแต่ที่ดารัณญายอมให้มือถือเขาไปง่ายๆ เพราะเธอตั้งใจจะเปลี่ยนเบอร์อยู่แล้วนั่นเอง

“ขอบคุณครับ” ภาคินรับมือถือจากหญิงสาวอย่างดีใจจนออกนอกหน้า เขาจึงแสร้งทำเป็นกดโทร. ออกไปที่บ้านแต่เบอร์ที่โทร. ออกไปนั่นคือเบอร์มือถือเขานั่นเอง

หลังจากที่ทานอาหารเสร็จคนเจ็บจึงขอให้เขามาส่งที่สะพานริมแม่น้ำเจ้าพระยาแม้ภาคินจะสงสัยอยู่ไม่น้อยแต่เขาก็เลี่ยงที่จะไม่ถามเซ้าซี้เมื่อเห็นสีหน้าแววตาที่ดูหมองเศร้าระคนเจ็บปวดของเธอ

อกหักมางั้นเหรอ

แสงไฟระยิบระยับตลอดทางของราวสะพานเปิดขึ้นอัตโนมัติตามเวลาที่ตั้งไว้อย่างตั้งใจเมื่อเมฆสีเข้มเริ่มปกคลุม แม่น้ำสีดำลู่หวิวเป็นสายตามแรงลมระยิบยามถูกแสงกระทบราวกับเต้นระบำให้ชวนมอง ดารัณญาเดินทอดน่องไปตามทางอย่างเหม่อลอยโดยไม่สนใจว่ามีใครเดินตามหลังเธอมา

เสียงเรียกเข้าทำลายความเงียบเมื่อมีคนโทร.เข้ามาหาคนที่อ้างว่าแบตหมด

“มีไร” เขาถามเสียงห้วนที่คนปลายสายโทร.มาขัด

“อืม เดี๋ยวฉันไป” ภาคินตอบคนปลายสายก่อนจะถอนหายใจโดยที่สายตายังคงจับจ้องที่หญิงสาวร่างเล็กดูเหม่อลอยที่เดินเอื่อยอยู่เบื้องหน้าอย่างนึกเป็นห่วง

เธอคงไม่ได้คิดสั้นหรอกใช่ไหม ดารัณญา

“คุณ คุณ ดารัณญา คุณ โอเคไหม” เขาตะโกนเรียกเธออยู่หลายครั้งจนสุดท้ายเธอจึงหันมามองด้วยแววตาเต็มไปด้วยความประหลาดใจที่เขายังอยู่

“อืม”

“คุณคงไม่ได้คิดสั้นหรอกใช่ไหม” ภาคินเอ่ยถามเธอแม้จะรู้ว่าหญิงสาวคงไม่คิดตื้นๆ อย่างที่เขาพูดออกไป แล้ววิ่งมาหยุดตรงหน้าหญิงสาวพลางจ้องมองร่างเล็กจนรับรู้ว่านัยน์ตาดำขลับกลมโตคู่นั้นสั่นระริกกำลังพยายามสลัดความเจ็บปวดไปอย่างรวดเร็วเพื่อไม่ให้เขาเห็นจึงถูกแทนที่ด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“ฉันยังไม่ตายตอนนี้หรอก ฉันอยากอยู่คนเดียวคุณกลับไปเถอะ ขอบคุณสำหรับอาหารวันนี้ และที่มาส่งค่ะ” ประโยคยาวแรกสุดของเธอวันนี้ที่เขาได้ยินแม้จะเป็นประโยคไล่ แต่ภาคินกลับรู้สึกโล่งใจและมันก็ทำให้หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างรุนแรงเมื่อเธอยิ้มให้ด้วยความจริงใจ รอยยิ้มที่เขามองว่าโคตรสวย

เธอยิ้มให้เขา รอยยิ้มนี้เป็นของภาคิน

“ดะ ด้วยความยินดีครับ มีอะไรก็โทร. หาผมนะครับ” ชายหนุ่มบอกเสียงสั่นๆ ราวกับควบคุมตัวเองไม่ได้ก่อนเดินหันหลังกลับอย่างแสนเสียดาย แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเผลอหลุดปากเรื่องโทร. หาเขา ป่านนี้เธอคงรู้แล้วว่าเบอร์นั้นเป็นของเขาเอง