แตกหัก

๕

แตกหัก

เช้าวันใหม่แสงแดดเจิดจ้าสาดส่องลอดผ่านกระจกใสทำให้เจ้าห้องห้องต้องซุกใบหน้าลงกับหมอนเพื่อหลีกเลี่ยงแสงที่แยงตา แม้เปลือกตาจะปิดสนิทแต่ก็รับรู้ถึงความสว่างจ้าของความร้อนแรง วันนี้ร่างบางตื่นสายกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาเพราะเธอไม่ต้องรีบไปเข้าร้านอย่างเมื่อก่อน หลังจากที่นอนทบทวนความคิดอย่างถี่ถ้วนดีแล้วเธอตัดสินใจที่จะถอนหุ้นออกจากร้านเสื้อผ้าที่ร่วมลงทุนทำร่วมกันกับแทนไทและปรารีณา ไม่ว่าจะยังไงเธอก็ไม่สามารถทำงานร่วมกันกับแทนไทได้อีก ถึงจะถูกกล่าวหาว่าเธอไม่มีความเป็นมืออาชีพก็เถอะ ก็ใครจะไปทนได้กันละ

ก๊อกๆ

“คุณรัณ คุณปลามารอพบคุณรัณค่ะ”

“รัณอาบน้ำเสร็จเดี๋ยวลงไป”

“ค่ะ”

ไม่ถึงสิบห้านาทีดารัณญาอยู่ในชุดอยู่บ้านสบายๆ ก่อนจะเดินลงมายังห้องรับแขกที่ปรากฏร่างหญิงสาวสูงโปร่งสวมชุดทันสมัยราวกับนางแบบหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นก็มิปาน แน่ละก็หล่อนเป็นดีไซเนอร์มีห้องเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่เธอร่วมลงทุนอยู่นั่นเอง

“รัณ แกไปทำไรมา ทำไมมีแต่แผล” เสียงร้องทักแสดงความตกใจเมื่อเห็นเพื่อนสาวเดินตรงเข้ามาหาหลังจากที่มานั่งรอผู้เป็นเจ้าของบ้านแล้วก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นบาดแผลที่มีปลาสเตอร์ติดตามฝ่ามือรวมไปถึงแขนของเพื่อนสาว

“โดนรถเฉี่ยว ถลอกนิดหน่อยไม่เป็นไรมากหรอก แล้วรู้เรื่องแล้วหรอ ถึงมาหาถึงที่นี่”

“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว เมื่อวานฉันกับยัยเฌอก็มาหาแก แกเถอะไปไหนมาทำไมไม่เปิดเครื่องเลยละ รู้ไหมพวกฉันเป็นห่วงแกแค่ไหนยัยรัณ”

“ฉันแค่อยากอยู่อะไรคนเดียว”

“รัณ ฉันมีเรื่องจะบอก” ปรารีณาทอดตามองต่ำไปที่มือประสานกันแน่น เม้มปากเป็นเส้นตรงไม่กล้าสบตาผู้เป็นเพื่อน

“ฉันก็มีเรื่องจะบอกพวกแกเหมือนกัน งั้นแกเล่าก่อน”

“รัณ ระ เรื่องแกกับแทนฉันขอโทษ” น้ำเสียงสำนึกผิดกับน้ำตาที่คลอเบ้าของปรารีณาทำให้ดารัณญาไม่เข้าใจนักกับอากัปกิริยาของเพื่อนสาว การที่ฉันกับแทนเลิกกันแล้วทำไมยัยปลาต้องมาขอโทษด้วยละ หญิงสาวนิ่งคิดใจในและรู้สึกลางสังหรณ์ใจบางอย่าง

“ขอโทษทำไม แกไม่ใช่คนผิด” ถามพลางขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจเหตุผลการขอโทษของเพื่อนครั้งนี้

“ฉันผิดเองรัณ ฉันผิด ฉันเป็นคนแนะนำให้แทนมาคบกับแกเอง” ปรารีณาช้อนตามองเธอด้วยนัยน์ตาแดงก่ำพร้อมกับน้ำเสียงสั่นเครือสำนึกผิดของปรารีณาทำให้เธอใจกระตุกวูบแรงกะทันหัน หมายความว่าไง แนะนำให้มาคบกับฉัน

“ตลอดเวลาที่ผ่านมา แกรู้เรื่องทุกอย่างใช่ไหม” รวมถึงเรื่องที่แทนไทไม่ได้รักฉันด้วยหรือเปล่า เธอกลั้นใจถามออกไปเสียงเบาหวิวหางเสียงเริ่มสั่นเครือ ปรารีณาพยักเป็นคำตอบ

“แม้กระทั่งที่…พวกเขาสองคนนั้นคบกัน…ลับหลังฉันใช่ไหม” ถามย้ำเพื่อความมั่นใจอีกครั้งด้วยน้ำเสียงขาดเป็นห้วงๆ

“ระ รัณ ฉันขอโทษ แกจะดุจะด่าหรือจะตบ...” ยังพูดไม่ทันจบประโยคดีก็มีแรงปะทะเข้าที่แก้มเธออย่างเต็มแรง ปรารีณาตกใจไม่คิดว่าเพื่อนจะตบเธอจริง ดารัณญามองคนตรงหน้าผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอด้วยความรู้สึกหลากหลายที่หลั่งไหลเข้ามาในความรู้สึกของเธอตอนนี้

พวกเขารวมหัวกันหลอกเธอ หลอกได้แม้กระทั่งคนที่เป็นเพื่อนกัน

นี่หรือคือสิ่งตอบแทนของความคำว่า ‘เพื่อน’

“รัณ”

“พวกแกหลอกฉัน คนเป็นเพื่อนกันเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอก ออกไป ออกไป๊” เจ้าของบ้านมองแขกด้วยแววตาเจ็บปวดและความผิดหวังอย่างรุนแรงผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อล้นคลอหน่วย ประโยคหลังเธอตะโกนไล่ปรารีณาดังลั่นบ้าน

“แต่แกก็มีความสุขดีไม่ใช่เหรอ”

“ความสุขปลอมๆ ที่พวกแกจัดฉากให้นะเหรอ” แค่นหัวเราะถามอย่างเหลืออด

“นี่พวกแกทะเลาะอะไรกัน” เสียงคนที่มาใหม่ถามอย่างสงสัยเมื่อได้ยินเสียงเอะอะของเพื่อนทั้งสองคน พอเข้ามาถึงเฌอมาวีร์ก็เบิกตากว้างอย่างตกใจที่เห็นเพื่อนทั้งสองคนร้องไห้อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“ยัยรัณ ยัยปลา สรุปเกิดไรขึ้น พวกแกทะเลาะกันเรื่องไร” ดาราสาวถามอีกครั้งเมื่อไม่ได้คำตอบ

“ถามเพื่อนแกเอาเองแล้วกัน ส่วนเรื่องร้าน ฉันขอถอนหุ้นออกทั้งหมด” น้ำเสียงเฉียบขาดของดารัณญาทำให้คนที่ได้ฟังถึงกับเบิกตากว้าง

“รัณ” สองเสียงร้องประสานอย่างตกเมื่อประได้ฟังท้ายประโยคของดารัณญาหากจะแย้งก็ไม่ทันเสียแล้วเมื่อเจ้าตัววิ่งขึ้นบันไดไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองพวกเธอ

“ปลา นี่แกโดนยัยรัณตบเหรอ” เฌอมาวีร์เห็นรอยปื้นแดงครบทั้งห้านิ้วที่ข้างแก้มของปรารีณาถึงกับตกใจ เธอคิดว่าเพื่อนแค่ทะเลาะกันปกติแต่นึกไม่ถึงว่าต้องลงไม้ลงมือกับเพื่อนถึงขั้นนี้

“นี่ ยัยรัณทำเกินไปนะ”

“ไม่หรอก ฉันสมควรโดนมากกว่านี้ด้วยซ้ำ”

“นี่มันเรื่องอะไร เล่ามาให้หมด” คนถามกดเสียงลงต่ำคาดคั้นความจริงจากเพื่อนที่นั่งร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามองตน

ดารัณญาขึ้นห้องได้ก็เอาแต่ร้องไห้ปานใจจะขาด เธอโดนทั้งเพื่อนทั้งคู่หมั้นหลอกมาตลอดระยะเวลาสามปีโดยที่เธอไม่ระแคะระคายเลยสักนิด แค่คิดเธอก็เจ็บเจียนตาย

ตลอดช่วงสายลากยาวไปถึงช่วงบ่ายคุณหนูของบ้านก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง ข้าวปลาไม่ยอมลงไปทาน แม้แม่บ้านจะนำถาดอาหารขึ้นมาเสิร์ฟถึงห้อง เคาะประตูเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ไม่มีท่าทีจะออกมาทานข้าว ถาดอาหารยังวางอยู่ที่เดิม หวานเห็นดังนั้นก็เหนื่อยใจและยอมแพ้ไปในที่สุด

“พี่รัณ พี่รัณอยู่ไหม พี่รัณครับ” ดินแดนยืนเรียกพี่สาวอยู่หน้าห้อง

“มีอะไรเหรอ” คนที่ไม่ยอมลงไปทานข้าวเมื่อได้ยินเสียงน้องชายจึงเอ่ยถามกลับบ้าง

“ผมเอาน้ำส้มกับแซนด์วิชมาให้พี่รัณครับ” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กชายทำให้หญิงสาวสดชื่นขึ้นเล็กน้อย

“พี่ไม่หิว” เธอตะโกนตอบ

“ไม่หิวจริงเหรอ ตั้งแต่เช้าจนบ่ายพี่รัณยังไม่กินอะไรเลยนี่นา” ดินแดนพึมพำอยู่กับตัวเองหลังจากที่ได้ยินพวกแม่บ้านคุยกันเลยขอร้องให้ป้าจวงทำแซนด์วิชและน้ำส้มคั้นให้พี่สาว

“พี่รัณก็เอาเข้าไปไว้กินตอนหิวไงครับ” น้องชายเสนอ

“งั้นรอก่อน” คนเป็นพี่กลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับลูกตื้อของน้องชาย บทจะใจอ่อนก็ใจอ่อนเอาง่ายๆ

“ขอบใจจ้ะ” เธอรับถาดที่มีแก้วน้ำส้มในแก้วสีใสกับแซนด์วิชหั่นครึ่งเล็กๆ หลายชิ้นบนจานไว้ในมือจากผู้เป็นน้องชาย

“พี่รัณ พี่รัณร้องไห้เหรอ” ดินแดนเอ่ยทักเมื่อเห็นดวงตาแดงก่ำของพี่สาวแสนสวย

“เปล่า”

“ไม่ได้ร้องเหรอ โห ห้องพี่รัณมองเห็นแม่น้ำด้วย ผมขอเข้าไปเล่นห้องพี่รัณได้เปล่าฮะ” ดินแดนจ้องมองเข้าไปภายในห้องพี่สาวพลางทำตาโตเมื่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นฉากหลังเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาอยู่ข้างหลังอย่างตื่นเต้น น้องชายเธอยังไม่เคยเข้าไปในห้องเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“อืม เข้ามาสิ” เธอก้มมองน้องชายที่ทำแววตาวิบวับก็อดที่จะปฏิเสธสายตาความอยากรู้อยากเห็นคู่นั้นไม่ได้

“โห สวยจัง พี่รัณวาดรูปสวยจัง” เมื่อมองวิวข้างนอกจนพอใจดินแดนก็หันมาให้ความสนใจกับภาพวาดทั้งที่วาดเสร็จแล้วหรือวาดได้แค่ครึ่งหนึ่งของภาพอย่างสนใจ ภาพวาดทั้งภาพเสมือนจริงหรือภาพสีน้ำมันที่เธอวาดขึ้นในเวลาว่างตั้งแต่สมัยมัธยมเมื่อวาดเสร็จเธอจะนำมาประดับในห้องราวกับห้องจัดนิทรรศการภาพวาด

“ชอบเหรอ”

“ชอบฮะ ภาพนี้สวยจัง อ๊ะ”

เพล้งงงงงงงงงงงงงง

“ดินแดน!” ดารัณญาอุทานเสียงหลงเมื่อได้ยินเสียงเหมือนบางอย่างตกลงพื้นอย่างจัง เธอวิ่งเข้ามายังจุดต้นตอของเสียงแล้วภาพที่ปรากฏก็ทำให้เธอใจหล่นวูบ แก้วแจกันทรงสูงที่ตั้งบนพื้นห้องข้างขาตั้งภาพที่เป็นรูปแม่เธอล้มระเนระนาด แจกันใสแตกกระจายจนน้ำไหลนองเต็มพื้นลามไปถึงภาพวาดของแม่ที่หล่นจากขาตั้งภาพจนสีของภาพไหลปนกันแทบจะมองรูปนั้นไม่ออก

“ฮือ ฮือ” ดินแดนร้องไห้ทันที เธอจึงมองสำรวจไปร่างน้องชายที่ล้มหน้าคว่ำคะมำอยู่ไม่ไกล หน้าผากบวมปูดแดงแขนมีรอยข่วนเป็นทางยาวจนเลือดไหลซิบ หญิงสาวจึงวิ่งเข้าไปพยุงดินแดนให้ลุกขึ้นนั่ง

“เจ็บมากไหม นั่งอยู่นี่แหละ อยู่เฉยๆ เดียวพี่เก็บเอง” ผู้เป็นพี่สาวมองแผลน้องชายอย่างนึกเป็นห่วง ก่อนจะเอ่ยดุๆ เมื่อเห็นว่าน้องชายกำลังจะเก็บเศษแก้วที่อยู่ข้างๆ ออกเพราะเกรงว่าจะถูกพี่สาวโกรธ

“ระวัง! มุญารินทร์รณี” น้ำเสียงดังก้องกังวานเอ่ยเตือนโดยไม่ปรากฏร่างให้อีกฝ่ายเห็น แต่เขาคงเตือนช้าไป

“โอ๊ย” ดารัณญาร้องด้วยความเจ็บเมื่อฝ่ามือถูกเศษแก้วปัก

“เกิดอะไรขึ้น” ประตูห้องถูกเปิดกระชากออกอย่างรุนแรงก่อนที่คุณพ่อและแม่เลี้ยงเธอวิ่งหน้าตาตื่นตกใจเข้ามาภายใน

“ดินแดนเป็นไรลูก เอ๊ะ เลือด” ดนัยปรี่เข้ามายังดินแดนที่นั่งร้องไห้สะอื้นอยู่ข้างเธอ

“นี่แกทำน้องเหรอรัณ” ประมุขของบ้านหันไปตวาดลูกสาวคนโต แววตาแดงก่ำเอาเรื่อง

“รัณเปล่า” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ

เพี๊ยะ

“คุณพ่อ” ดวงตากลมโตเบิกกว้าง มือที่พึ่งถูกเศษแก้วปักยกขึ้นมากุมใบหน้าที่ชาด้วยแรงตบจากผู้เป็นบิดา เธออึ้ง และจุกจนแทบจะพูดไม่ออก

“คุณพี่”

“แกอิจฉาน้องตัวเองถึงขั้นทำร้ายน้องได้ลงคอเชียวรึ แกมันเลวกว่าที่คิดไว้อีกนะ” คุณดนัยชี้หน้าต่อว่าลูกสาวด้วยใบหน้าโกรธจัด

“คุณพ่อ” เธอครางเสียงเบาหวิว ลำคอเริ่มตีบตันรู้สึกจุกที่อกเมื่อถูกผู้เป็นบิดากล่าวหาเธอโดยที่ไม่สืบสาวหาความจริงกับเรื่องที่เกิดขึ้นแถมยังตบหน้าเธออย่างเต็มแรงทำเอาดารัณญาเจ็บจนแทบน้ำตาไหล แต่เจ็บที่ใจใช่ที่ใบหน้า

“ไม่ต้องมาบีบน้ำตา” ดนัยหันมาทำเสียงเข้มก่อนพยักหน้าให้ภรรยาอุ้มลูกชายออกไปทำแผลจึงเหลือแค่สองคนพ่อลูกในห้อง แม่บ้านที่วิ่งขึ้นมาก็ยังไม่กล้าที่เข้ามาดู

บรรยากาศภายในห้องคล้ายมีพายุลูกใหญ่ถล่ม

“แล้วคุณพ่อเคยถามรัณไหมคะ เคยคิดจะถามหาความจริงไหมคะ ก่อนจะมากล่าวหารัณ” ดวงตากลมโตแดงเรื่อขึ้นด้วยความน้อยอกน้อยใจ ขอบตาร้อนผ่าวจนไม่อาจกักเก็บหยาดน้ำตาที่กำลังพลั่งพูออกมาเป็นสาย