ค่อยยังชั่ว

“ช่วยคนเจ็บให้ได้นะคะ” เธอยิ้มให้เขา รอยยิ้มที่ใครเห็นต่างก็ต้องหวั่นไหวพลางจารึกไว้ในใจ

“ครับ” หมอหนุ่มยิ้มรับ ไม่ทันที่จะได้เอื้อนเอ่ยอะไรกับหญิงสาวตรงหน้า

“คุณหมอคะ ทางนี้” เสียงเร่งร้อนใจของพยาบาลเรียกจนเขาต้องตัดใจวิ่งไปทางต้นเสียง คนไข้เขารอไม่ได้ ทุกวินาทีมีค่า เขาต้องรีบไป การยื้อชีวิตคนไข้คือหน้าที่ของหมอ

“เชื่อไหมว่าผู้ชายคนนั้นไม่รอด” คนที่เธอคิดว่าไปแล้วเอ่ยขึ้นเบาๆ

“รู้ได้ยังไงคะ” ดวงตากลมโตมองภาพหมอวิ่งไปยังอีกตึกที่อยู่ไม่ไกลอย่างชื่นชมแล้วเดินจากไปเงียบๆ แม้จะรู้ว่าคนไข้คงไม่รอดเพราะคำบอกกล่าวของคนที่ไม่ปรากฏตัวเมื่อครู่

“ก็มีคนมารับวิญญาณผู้ชายคนนั้นไป” น้ำเสียงเรียบเอ่ยอย่างราวกับเป็นเรื่องปกติ

“ไปไหนหรือคะ”

“ก็ไปรับกรรมที่เขาก่อ ไม่ใช่แค่มนุษย์ผู้นั้น แต่เป็นมนุษย์ทุกคนที่จะต้องกลับไปชดใช้กรรมของตนได้กระทำไว้ในตอนที่ยังมีชีวิตอยู่” พูดจบประโยคเสียงนั้นก็เงียบหาย มาแบบไหนก็ไปแบบนั้นจนดารัณญาชินเสียแล้ว

“ไปห้างxxxค่ะ” เธอก้าวขึ้นมานั่งภายในรถยนต์ที่ติดเครื่องแอร์เย็นฉ่ำพร้อมบอกลุงเดชซึ่งตอนนี้กลายเป็นคนขับรถประจำตัวเธอไปโดยปริยายตั้งแต่วันที่เธอบาดเจ็บ

“ครับ คุณหนู”

“บอกแล้วให้เรียกคุณรัณ ต่อไปห้ามเรียกคุณหนูอีกนะคะ” เธอบ่นอุบเมื่อลุงเดชยังเรียกเธอคุณหนู ซึ่งดารัณญาไม่ชอบใจนักกับคำนี้มันทำให้เธอรู้สึกตัวบอบบาง อ่อนแอ ดูเหยาะแหยะอะไรเทือกนั้น

“เอ่อ ลุงขอโทษครับ พอดีเรียกติดปากไปหน่อย” ดีไซเนอร์สาวเพียงแค่ยิ้มนิดๆ ผ่านกระจกมองหลังก่อนเอนกายพิงกับเบาะนุ่มแล้วปิดเปลือกตาลงช้าๆ

ไม่นานรถก็เคลื่อนที่มาจอดยังหน้าห้างxxx ดารัณญาก้าวลงจากรถหลังจากนั้นลุงเดชก็เคลื่อนรถไปจอดยังที่จอดรถของห้างเพื่อคอยเจ้านายสาวทำธุระ

ดารัณญาหยิบแว่นสีดำออกจากกระเป๋าขึ้นมาสวมเพื่อปกปิดรอยช้ำรอบดวงตา พร้อมออกเดินเข้าในห้างที่เปิดต้อนรับเวลาผู้คนเดินเข้าใกล้อัตโนมัติ แอร์เย็นกับกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเครื่องปรับอากาศลอยปะทะตัวหญิงสาวเมื่อก้าวเข้าผ่านยังภายใน เธอเดินตรงดิ่งไปยังร้านเครือข่ายมือถือดังพร้อมกับบอกจุดประสงค์ของเธอกับพนักงาน

“ฉันอยากเปลี่ยนเบอร์ใหม่ค่ะ”

“คุณลูกค้าเลือกเบอร์ตรงหน้าได้เลยนะคะ” ลูกค้ามองตามมือที่ผายลงเบื้องหน้าของพนักงานสาว เธอกวาดสายตาอยู่ครู่แล้วตัดสินใจเลือกเบอร์ที่ใกล้มือที่สุดยื่นให้พนักงานขายพร้อมกับล้วงบัตรประชาชนให้เพื่อเปิดเบอร์ใหม่อย่างรู้งาน

“รอสักครูนะคะ”

รอสักพักพนักงานก็จัดการลงทะเบียนซิมให้เธอเสร็จสรรพ ดารัณญาชำระเงินก่อนจะเดินจากจนมาหยุดตรงร้านขายกระเป๋าเดินทาง

หนึ่งอาทิตย์ก่อน

ก็อกๆ

“ใครคะ” ดารัณญาตะโกนถามเมื่อมีเสียงคนเคาะประตูขึ้นที่หน้าห้องเธอกลางดึก

“พี่วีเองค่ะ” แม่เลี้ยงเธอตะโกนตอบทันที ดารัณญาจึงเดินไปปลดล็อกกลอนประตูเพื่อให้แขกผู้มาเยือนได้ก้าวล่วงเข้ามายังภายในห้อง

“พี่วีมีอะไรหรือคะ” เธอเดินนำผู้เป็นแม่เลี้ยงที่อายุไม่ห่างจากเธอเท่าไหร่นักไปยังโซฟาขนาดกลางหน้าทีวีที่อยู่อีกฟากหนึ่งของห้องนอนเธอ

“พี่ จะมาขอโทษแทนเจ้าดินแดนที่เล่นซนจนทำให้ของคุณรัณเสียหายแล้วก็บาดเจ็บจนต้องเข้าโรงพยาบาลค่ะ”

“อ้อ เรื่องนั้น รัณไม่เป็นหรอกค่ะ” เธอบอกปัดอย่างไม่ใส่ใจนัก เธอกับแม่เลี้ยงไม่ได้มีเรื่องบาดหมางกันอย่างในละครหลังข่าวแม้ดารัณญาจะเคยอคติกับแม่เลี้ยงสาวแต่นั่นก็เป็นเพียงแค่ช่วงแรกๆ ที่เธอย้ายเข้าบ้าน แต่ความอคติก็ค่อยๆ หายไปเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ตั้งใจมาหลอกบิดาเธออย่างที่คิด

“แต่รูปคุณกรรณญาวีเปียก…” มาธวีหลบสายตาวูบรู้สึกผิดเมื่อนึกถึงภาพวาดคุณกรรณญาวีผู้เป็นมารดาของลูกเลี้ยงเธอ

“มันก็เป็นเพียงแค่รูปวาดนี่คะ รัณวาดรูปแม่ขึ้นมาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ พี่วีอย่าคิดมากเลยค่ะ” เธอระบายยิ้มให้แม่เลี้ยงอย่างไม่นึกโกรธกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวันก่อน

มันเป็นอุบัติเหตุที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้น เธอเข้าใจดี อีกอย่างเธอไม่ได้ห่วงภาพวาดแต่ห่วงผู้เป็นน้องชายมากกว่า

“ได้ฟังอย่างนี้พี่ค่อยสบายใจขึ้นหน่อย พี่ละกังวลกลัวว่าคุณรัณจะโกรธดินแดนกว่าจะกล้ามาคุยกับคุณรัณได้ก็ใช้เวลาทำใจอยู่ตั้งนานแนะ”

“ดินแดนก็เป็นน้องชายรัณคนนึงนะคะ จริงสิตอนนี้น้องเป็นไงบ้างคะ” อยู่บ้านเดียวกันก็จริงอยู่หรอกแต่ไม่ค่อยได้เจอน้องเลยเพราะตั้งแต่นั้นมาเธอก็เอาแต่วาดภาพอยู่ในห้องหรือนั่งเหม่ออยู่คนเดียวจะออกบ้านทีก็แค่ช่วงที่ต้องไปล้างแผลเท่านั้น

“ไม่เป็นไรมากหรอกค่ะ โชคดีที่แผลไม่ลึกมาก”

“ค่อยยังชั่ว”

“พี่ดีใจนะที่เห็นคุณรัณกับคุณพ่อปรับความเข้าใจกันได้”

“นั่นสิคะ รัณเองก็ไม่คิดว่าจะมีวันนี้เหมือนกัน” เพราะความสัมพันธ์เธอกับบิดาค่อยๆ ห่างเหินไปเรื่อยๆ เมื่อเธอก้าวสู่วัยทำงานเต็มตัวหรือบางทีก็คงตั้งแต่รู้ว่ามีน้องชายนั่นแหละ

“พี่รู้ข่าวจากคุณดนัยเรื่องการถอนหมั้น พี่เสียใจด้วยนะคะ”

“ค่ะ” เธอตอบรับเสียงเบา เรื่องถอนหมั้นพูดเบาๆ มันก็สะเทือนไปทั้งหัวใจ แต่เมื่อนึกถึงอนาคตที่เธอวางแผนอยู่ในใจเงียบๆ ก็พลอยนึกขึ้นได้ว่าคนข้างกายต้องช่วยเธอได้แน่

“พี่วีเป็นคนเชียงใหม่ใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ จะไปเที่ยวหรือคะ” มาธวีเลิกคิ้วเป็นเชิงสงสัยเมื่ออยู่ๆ ลูกเลี้ยงก็ถามบ้านเกิดภูมิลำเนาตน

“เปล่าค่ะ รัณคิดว่าจะย้ายไปเปิดร้านที่นั่น เลยอยากถามพี่วีว่าพอจะรู้จักตึกว่างที่ประกาศขายบ้างหรือเปล่า” เพราะแม่เลี้ยงเธอกลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัวบ่อยๆ บางทีเธออาจจะช่วยเรื่องนี้ได้หรือไม่ก็รู้จักกับนายหน้าขายที่ดิน

“คุณรัณอยากได้แถวไหนหรือคะ”

“ใกล้ห้างหน่อยค่ะ คนเยอะดี”

“งั้นวางใจเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่จัดการให้ ถ้ายังไงพี่จะมาบอกอีกที” รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าผู้มากวัยกว่าอย่างมั่นใจ

“ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มให้แม่เลี้ยงสาวอย่างจริงใจ คิดไม่ผิดจริงๆ ที่ปรึกษาเธอเรื่องนี้ เพราะเจ้าตัวก็เป็นคนกว้างขวางในพื้นที่อยู่พอตัว

“พี่รัณ” เสียงทุ้มคุ้นหูดึงให้เธอหยุดความคิดลง คนถูกเรียกชื่อหันไปมองตามเสียงเรียกเมื่อครู่จึงรู้ว่าใคร ดารัณญาหันหลังเตรียมจะเดินจากทันที

๙

โปสการ์ด

“พี่รัณ” เสียงทุ้มคุ้นหูดึงให้เธอหยุดความคิดลง คนถูกเรียกชื่อหันไปมองตามเสียงเรียกเมื่อครู่จึงรู้ว่าใคร ดารัณญาหันหลังเตรียมจะเดินจากทันที

“เดี๋ยวคุยกันก่อนสิครับ” ชายหนุ่มร่างสูงหุ่นดีตามฉบับนายแบบยืนจ้องเธอทำสีหน้าจริงจัง

“ฉันไม่มีอะไรจะคุย” ดารัณญายังคงหันหลังให้คู่สนทนาแล้วรีบเดินเลี่ยงแต่อีกฝ่ายก็ยังเดินตามมาติดๆ อย่างไม่ยอมแพ้

“แต่ผมมี”

“ทำไม จะมาเยาะเย้ยฉันเหรอ” แค่นเสียงหัวเราะถามขณะก้าวเดินเร็วๆ หวังไปให้พ้นจากตรงนี้

“ผมเปล่า เราหยุดคุยกันเถอะพี่รัณ” คนเดินตามชักเหนื่อยจึงถือวิสาสะรั้งแขนหญิงสาวที่เดินลิ่วอยู่ตรงหน้าไม่ไกลนักให้หยุดเดินแล้วหันหน้ามาเผชิญ

“อย่ามาแตะต้องตัวฉัน” คนถูกรั้งหันมาพูดเสียงลอดไรฟันพร้อมบิดแขนออกจากการเกาะกุมมือใหญ่ของคนตรงหน้าอย่างรังเกียจ ภาพเหตุการณ์นี้คนภายนอกที่เดินผ่านจึงเข้าใจได้ว่าเป็นคู่รักทะเลาะกันโดยที่มีฝ่ายชายตามง้อ

“ผมขอโทษ ผมรู้ตัวว่าผมทำผิดต่อพี่” บอลเอ่ยเสียงอ่อนแต่หนักแน่นจริงจัง เขารู้สึกผิดที่ทำร้ายรุ่นพี่ที่เขานับถือเสมือนพี่สาวคนนึง

“รู้ตัวแต่ก็ยังทำ เลวสิ้นดี” เธอแทบอยากจะหัวเราะกับสิ่งที่ได้ยินเมื่อนึกไปถึงน้ำเสียงกระเง้ากระงอดให้ผู้ชายอีกคนรีบถอนหมั้นเธอ