ผู้หญิงของผม

รถสปอร์ตของปรินทร์เคลื่อนตัวเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าบ้านไม้กึ่งปูนหลังเล็ก บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสลัวจากหน้าบ้านที่เปิดทิ้งไว้ พลอยชมพูหันไปมองคนขับพลางกำสายสะพายกระเป๋าแน่น ความรู้สึกวูบไหวแล่นปราดเข้ามาในอกเมื่อรู้ว่าเวลาแห่งความสุขกำลังจะจบลง

"ขอบคุณมากนะคะคุณน่าน สำหรับอาหารมื้อนี้ แล้วก็ขอบคุณที่มาส่งพลอยด้วยค่ะ" พลอยชมพูเอ่ยเสียงแผ่วพลางยกมือไหว้ขอบคุณเขา

"ไม่ต้องขอบคุณผมขนาดนั้นหรอกครับพลอย" ปรินทร์อมยิ้มพลางมองสบตาเธอ "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ ที่ยอมสละเวลาไปทานข้าวเป็นเพื่อนผม"

คำพูดให้เกียรติของชายหนุ่มทำเอาพลอยชมพูหน้าแดงระเรื่อ ความร้อนผ่าวลามไปถึงใบหู เธอทำตัวไม่ถูกได้แต่ยิ้มนิด ๆ เพื่อซ่อนอาการเขินอาย "ค่ะ เอ่อ... คุณน่านขับรถกลับดี ๆ นะคะ"

เธอกล่าวลาเสร็จก็รีบเปิดประตูลงจากรถทันที พลอยชมพูเดินตรงไปยังประตูรั้วบ้านด้วยหัวใจที่ยังเต้นผิดจังหวะ มือบางรีบกวาดหาลูกกุญแจในกระเป๋าสะพายอย่างลนลานเพราะอยากจะรีบเข้าบ้านไปสงบสติอารมณ์ ทว่าในจังหวะที่ปลายนิ้วสัมผัสเจอพวงกุญแจ ร่างของเธอก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูที่ดังขึ้นจากด้านหลัง

"พลอยครับ"

หญิงสาวรีบหันกลับไปหาต้นเสียงทันที และต้องเบิกตากว้างอย่างตกตะลึง เมื่อเห็นร่างสูงของชายหนุ่มเดินตามลงมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมในมือของเขายังมีช่อดอกกุหลาบสีขาวช่อโตที่ถือลงมาด้วย

"คุณน่าน..." พลอยชมพูครางชื่อเขาแผ่วเบา ยืนอึ้งทำอะไรไม่ถูก หัวใจที่ยังไม่ทันสงบดีกลับพุ่งทะยานขึ้นมาอีกครั้ง "มี...มีอะไรหรือเปล่าคะคุณน่าน"

"เอ่อ ผมเอาดอกไม้มาให้คุณครับ" ปรินทร์ยื่นช่อกุหลาบขาวมาตรงหน้าเธอ "ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา คุณรู้ไหมว่าคุณทำให้ผมเปลี่ยนไปมากแค่ไหน"

เขาเว้นจังหวะพลางก้าวเข้ามาใกล้จนพลอยชมพูสัมผัสได้ถึงไออุ่น "คุณทำให้ผมยิ้มได้ หัวเราะได้อย่างเป็นกันเองแบบที่ไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน เวลาที่ผมเหนื่อยจากงาน แค่ได้มาเจอคุณ ความเหนื่อยพวกนั้นก็หายไปหมด"

"คุณน่าน..."

"ผมรักคุณนะพลอย" คำบอกรักที่หนักแน่นและจริงจังหลุดออกมาจากปากชายหนุ่มที่ดูสูงส่งคนนี้ ทำเอาพลอยชมพูแทบหยุดหายใจ "ถ้าคุณไม่รังเกียจ ผมอยากขอให้คุณมาเป็นแฟนกับผมได้ไหมครับ"

ท่ามกลางความเงียบ มีเพียงเสียงหัวใจของพลอยชมพูที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอก เธอจ้องมองช่อดอกกุหลาบขาวในมือสลับกับนัยน์ตาเว้าวอนของชายหนุ่ม ความรู้สึกอิ่มเอมใจปนเปไปกับความประหม่าจนทำตัวไม่ถูก

"คุณน่าน... ไม่รังเกียจพลอยเหรอคะ" พลอยชมพูถามเสียงแผ่วหวิว นัยน์ตาสวยสั่นระริกด้วยความไม่มั่นใจ "พลอยเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่ง เป็นแค่พนักงานนวด พลอยไม่มีอะไรคู่ควรกับคุณน่านเลยนะคะ ทั้งฐานะ ทั้งสังคม เรามันต่างกันมาก..."

ปรินทร์ขยับก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ เขาถือวิสาสะเชยคางมนของเธอขึ้นเบา ๆ เพื่อให้สบตากับเขาตรง ๆ

"ผมจะรังเกียจคุณทำไม" น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่จริงจัง "ผมรักที่คุณเป็นคุณ รักความเรียบง่าย ความซื่อตรง และหัวใจที่งดงามของคุณ สำหรับผม สิ่งเหล่านี้มันมีค่ามากกว่าเงินทองที่ผมมีเสียอีก"

มือหนาเลื่อนลงมากุมมือบางที่สั่นเทาของเธอไว้เบา ๆ

"อย่าดูถูกตัวเองแบบนั้นเลยนะครับ เพราะในสายตาของผม คุณคือผู้หญิงที่วิเศษที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมา ให้โอกาสผมได้ดูแลคุณในฐานะแฟนนะครับ"

ปรินทร์เน้นย้ำทุกคำพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่าก้องกังวานไปถึงก้นบึ้งของหัวใจคนฟัง พลอยชมพูตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว ความอบอุ่นจากฝ่ามือหนาที่กุมมือเธอไว้ซึมซาบเข้าสู่หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวและต้องแบกรับภาระหนักอึ้งมาตลอดเพียงลำพัง

เธอสบตาคมกริบคู่นั้นเนิ่นนาน ราวกับจะค้นหาคำตอบว่าเธอไม่ได้กำลังฝันไป ก่อนจะค่อย ๆ พยักหน้าตอบรับออกมาเบา ๆ

"ค่ะ...คุณน่าน"

สิ้นคำขานรับ พลอยชมพูก็เอื้อมมือที่สั่นเทาไปรับช่อดอกกุหลาบมาไว้ในอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของดอกไม้ยิ่งทำให้หัวใจของเธอพองโต

วินาทีนั้นเอง ปรินทร์ที่รอคอยคำนี้มาตลอดก็ขยับกายเข้ามาชิด ร่างสูงสง่ารวบตัวหญิงสาวเข้าสู่อ้อมกอดเขาซบหน้าลงกับกลุ่มผมนุ่มของเธอเบา ๆ อย่างรักใคร่ ขณะที่พลอยชมพูเองก็ซุกใบหน้าแดงซ่านลงกับอกแกร่งของเขา มือหนึ่งกอดช่อดอกไม้แน่น อีกมือหนึ่งเผลอขยุ้มเสื้อสูทของเขาไว้

"ขอบคุณนะครับ ขอบคุณที่คุณยอมเป็นแฟนกับผม" ปรินทร์กระซิบชิดใบหูด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอม สัมผัสได้ถึงหัวใจของหญิงสาวที่เต้นรัวแรงไม่แพ้กัน

พลอยชมพูค่อย ๆ ผละตัวออกจากอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นนั้นอย่างขัดเขิน เธอช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมเข้มของชายหนุ่มที่บัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยน

"พลอยก็ขอบคุณคุณน่านเหมือนกันนะคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่นพร่าแต่ทว่ากังวานไปด้วยความจริงใจ "ขอบคุณที่ให้เกียรติคนธรรมดาอย่างพลอย และขอบคุณที่รักพลอยนะคะ"

ปรินทร์ยิ้มกว้างจนตาหยี เขาจ้องมองใบหน้าหวานที่อาบไปด้วยแสงไฟสลัวด้วยแววตาคลั่งรักอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะนึกขึ้นได้บางอย่างจึงเอ่ยขอนุ่มนวล

"จริงสิพลอย... ผมขอโทรศัพท์คุณหน่อยได้ไหม"

"คะ? โทรศัพท์พลอยเหรอคะ?" พลอยชมพูทำหน้าฉงนพลางหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋า "คุณน่านจะเอาไปทำไมเหรอคะ?"

"ก็เราเป็นแฟนกันแล้วนี่ครับ" เขาเน้นคำว่าแฟนจนคนฟังหน้าร้อนฉ่า "ต้องมีไลน์ไว้คุยกันสิครับ เวลาผมคิดถึง ผมจะได้ทักไปหาคุณได้ตลอดเวลาไง"

พลอยชมพูอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะค่อย ๆ ยื่นโทรศัพท์ให้เขาด้วยอาการเกร็ง ๆ ปรินทร์รับมาแล้วกดแอดไลน์ของเขาเข้าเครื่องเธอทันที พร้อมกับตั้งชื่อไลน์ของเขาในเครื่องเธอว่า "แฟน" แถมยังกดส่งสติกเกอร์หัวใจรัว ๆ เข้าเครื่องตัวเองเพื่อเช็กว่าใช้งานได้จริง

"เรียบร้อยครับ อ้อ อีกอย่างหนึ่ง" เขายังไม่คืนเครื่องให้ แต่กลับขยับตัวเข้ามาใกล้ชิดเธอมากขึ้นจนไหล่เบียดกัน "ในฐานะแฟนวันแรก ผมขอเก็บภาพไว้เป็นที่ระลึกหน่อยนะครับ"

"เอ๊ะ! ถ่ายรูปเหรอคะ? แต่พลอย..."

ไม่ทันที่เธอจะทักท้วง ปรินทร์ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาในระดับสายตา เขาเอียงศีรษะเข้ามาใกล้จนแก้มเกือบจะชนกัน พลอยชมพูตกใจจนตาโตแต่ก็เผลอยิ้มออกมาตามสัญชาตญาณเมื่อเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูมีความสุขสุด ๆ ในหน้าจอ

แชะ!

รูปที่ออกมาคือภาพของท่านประธานหนุ่มผู้เคร่งขรึมที่บัดนี้ยิ้มกว้างจนเห็นฟันแทบทุกซี่ กอดไหล่หญิงสาวตัวเล็กที่ถือช่อกุหลาบขาวไว้อย่างหวงแหน ปรินทร์กดดูรูปแล้วอมยิ้มอย่างพอใจ

"รูปนี้สวยมากครับ ผมขอส่งเข้าเครื่องผมด้วยนะ จะเอาไปตั้งเป็นรูปหน้าจอ"

"คุณน่าน! อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะ เดี๋ยวใครเห็นเข้าจะดูไม่ดี" พลอยชมพูท้วงด้วยความเขินอาย

"ใครจะเห็นก็ให้เขาเห็นไปสิครับ ผมอยากอวดจะตายว่าแฟนผมสวยขนาดนี้"

คำพูดตรงไปตรงมาของปรินทร์ทำเอาพลอยชมพูหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู เธอรีบรับโทรศัพท์คืนมาด้วยมือที่สั่นเทา

"คะ...คุณน่านกลับดี ๆ นะคะ พลอยเข้าบ้านก่อนค่ะ" เธอเอ่ยลาตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบหันหลังไขกุญแจรั้วแล้ววิ่งเข้าบ้านไปโดยไม่กล้าหันกลับมามองอีก เพราะกลัวว่าถ้าสบตาเขาอีกวินาทีเดียว เธออาจจะเขินจนเดินเข้าบ้านไม่ถูก

ปรินทร์ยืนยิ้มมองตามแผ่นหลังบางจนหายลับเข้าไปในบ้าน เขาหัวเราะในลำคออย่างมีความสุขก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไป ทว่ามือหนาก็ยังมิวายคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูรูปคู่ที่เพิ่งถ่ายด้วยกัน

แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มทอแสงสีส้มรำไร เป็นสัญญาณว่าหมดเวลาล่วงเวลาของวันนี้ พลอยชมพูเดินออกมาจากร้าน แต่แล้วดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นรถสปอร์ตคันคุ้นตาจอดอยู่ริมฟุตบาท และที่สำคัญ... ร่างสูงสง่าในชุดสูทของปรินทร์กำลังยืนพิงประตูรถ กอดอกส่งยิ้มละมุนมาให้เธอ

"คุณน่าน!" พลอยชมพูอุทานเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหาเขา "คุณน่านมาทำอะไรแถวนี้คะ มีธุระแถวนี้เหรอ"

ชายหนุ่มหลุดขำออกมาเบา ๆ กับท่าทางลนลานที่แสนน่ารักของหญิงสาว เขาขยับกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอ

"ธุระสำคัญของผมอยู่นี่ไงครับ" ปรินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มหวาน "ผมมารอรับแฟนของผมกลับบ้าน หรือว่าคุณลืมไปแล้วว่ามีแฟนชื่อน่าน"

คำว่าแฟนที่หลุดออกมาจากปากเขาต่อหน้าพนักงานคนอื่นที่กำลังทยอยเดินออกจากร้าน ทำเอาพลอยชมพูหน้าร้อนผ่าว เธอรีบมองซ้ายมองขวาอย่างรวดเร็ว

"คุณน่านเบา ๆ สิคะ เดี๋ยวคนอื่นได้ยินหมด" เธอประท้วงเสียงอ้อมแอ้ม

"ไม่เห็นต้องกังวลเลยนี่ครับ" ปรินทร์เอ่ยกลั้วหัวเราะ นัยน์ตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานที่พยายามซ่อนความเขินด้วยการก้มหน้าจนคางชิดอก "ก็ในเมื่อเราเป็นแฟนกันจริง ๆ ไม่ใช่เรื่องน่าอายสักหน่อย ไม่วันไหนวันหนึ่งทุกคนเขาก็ต้องรู้อยู่ดีว่าคุณเป็นผู้หญิงของผม"

คำว่าผู้หญิงของผม ยิ่งทำให้หัวใจของพลอยชมพูเต้นระรัวจนแทบผิดจังหวะ เธอรีบขยับตัวก้าวขึ้นไปนั่งบนรถทันทีเพราะทนแรงกดดันจากสายตาเพื่อนร่วมงานที่เริ่มหันมาซุบซิบกันไม่ไหว

"คุณน่านรีบออกรถเถอะค่ะ พลอยอายจะแย่แล้ว" เธอประท้วงเสียงอู้อี้อยู่ข้างประตู

ปรินทร์ยิ้มกริ่มอย่างผู้ชนะ เขาเดินอ้อมมานั่งประจำที่คนขับพลางหันไปมองคนข้างกาย ก่อนจะเอื้อมมือไปกุมมือบางของเธอไว้บีบเบาๆ ราวกับจะให้ความมั่นใจ

"อายอะไรครับ มีแฟนหล่อขนาดนี้ต้องยืดอกสิ" เขาแกล้งแหย่จนพลอยชมพูเผลอค้อนขวับให้หนึ่งวงใหญ่ แต่นั่นกลับยิ่งทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี

"วันนี้อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหมครับ เดี๋ยวผมพาไป" เขาถามพลางลอบมองใบหน้าหวานที่ดูจะยังปรับตัวกับความใจดีของเขาไม่ทัน

"คือ คุณน่านคะ" พลอยชมพูอึกอักด้วยความเกรงใจ "วันนี้พลอยตั้งใจว่าจะกลับไปทานข้าวที่บ้านค่ะ พลอยทิ้งให้มุกทานข้าวคนเดียวมาหลายวันแล้ว พลอยเป็นห่วงน้องค่ะ"

ปรินทร์นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะจุดยิ้มที่มุมปาก "ถ้าอย่างนั้น วันนี้ผมขอไปทานข้าวที่บ้านของคุณด้วยคนได้ไหมครับ ผมอยากไปทำความรู้จักกับน้องสาวของคุณด้วย"

"พลอยกำลังจะชวนคุณอยู่พอดีเลยค่ะ แต่ว่าคุณน่านช่วยจอดรถที่ตลาดข้างหน้าแป๊บนึงได้ไหมคะ เดี๋ยวพลอยจะลงไปซื้อของสดมาทำกับข้าว" เธอบอกเส้นทางพลางกำชับเสียงแข็งเมื่อเห็นเขาทำท่าจะดับเครื่อง "แล้วคุณน่านรออยู่บนรถนะคะ ตลาดมันร้อนมาก คนก็เยอะ ทางก็แฉะ พลอยกลัวคุณน่านจะเดินลำบาก รอนี่นะคะ พลอยไปแป๊บเดียวค่ะ"

ปรินทร์มองตามร่างบางที่รีบก้าวลงจากรถแล้วกลืนหายไปในฝูงชนที่วุ่นวายของตลาดสดด้วยความเอ็นดู เขาขยับยิ้มกริ่มพลางคิดในใจว่า ผู้หญิงคนนี้ช่างน่าทะนุถนอมจริง ๆ ขนาดจะไปซื้อของยังห่วงว่าเขาจะร้อน