ยังไงเพื่อนกัน (มัน) ดีอยู่แล้ว 3

“หุบปากเลย พี่จะเลิกกับเขา หรือยังคบกันอยู่ก็ไม่ใช่เรื่องของเก้าเลย ถ้าเรื่องจะคุยมีแค่นี้ ก็โอเครับฟังแล้ว ขอตัวนะ” พูดจบฉันก็หันหลังจะเดินกลับเข้าร้าน ไอ้พี่บิ๊กก็ร้องบอกทันที

“พี่ยังรักเก้านะ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย”

“ทำไมมนต์ขลังนมใหญ่ของพี่หนิงเสื่อมแล้วเหรอ” มันน่าโมโหสุดๆ เพราะอิพี่หนังอัดคลิปคำสนทนาที่ไอ้พี่บิ๊กนินทาว่าฉันหน้าอกแบนเป็นกระดาน ไม่อึ๋มเหมือนพี่หนิงมาเยาะเย้ย ตอนนั้นคงคุยกันขณะนอนคลอเคลียบนเตียง เพราะเสียงอิพี่หนิงนั้นมี อือ อ๊ะ อ๊า สลับกันให้ได้ยิน

“ก็พี่แค่หลงไปชั่วขณะ”

“ชั่วขณะ แต่คบกันตั้งปีเลยนะ แต่ช่างเถอะ จะรักจะเลิก จะหลงไปถึงภูเขา แม่น้ำลำธารที่ไหนก็ช่างหัวพี่เถอะ แต่ไม่มีวันกลับไปคบกับพี่หรอก เก้ามีแฟน ก็รู้นี่”

“โอ๊ยเก้า อย่าหลอกตัวเองได้มั้ย เก้าไม่มีทางรักผู้หญิงได้หรอก เก้าไม่ใช่ทอมจริงๆ เสียหน่อย”

“เออ ก็อาจจะใช่ วันหนึ่งเก้าอาจมีแฟนเป็นผู้ชาย แต่ไม่มีวันหวนกลับไปหาพี่แล้วกัน เออ วันหลัง เจอกันอย่ามาทักนะ อย่าหาว่าเก้าไม่เตือน!” ฉันทำเสียงดุตอนทิ้งท้ายคำพูด จากนั้นก็สะบัดหน้าเดินกลับเข้าไปในร้านตามเดิม

“มันว่าไง”

พอทิ้งตัวบนเก้าอี้ไอ้ตรีก็ถามทันที สีหน้ามันดูอยากรู้มาก

“มันถามกูว่ากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย” ฉันบอกออกไปตรงๆ

“แล้วมึงจะกลับมั้ยล่ะ”

“กลับกับพ่องมันสิ ทำกับกูขนาดนั้น” บอกเลิกกันตรงๆ มันก็ยังดีกว่าแอบกิ๊กกับผู้หญิงอื่น ถ้าไม่บังเอิญเจอเซอร์ไพรส์วันนั้น ฉันคงถูกไอ้พี่บิ๊กหลอกไปถึงไหนก็ไม่รู้

“อือ มึงยังรักพี่มันอยู่มั้ย”

“ถามบ้าอะไรของมึง”

“ก็ดูมึงเหมือนโกรธพี่มันไม่เลิกไง”

“กูโกรธไม่เลิก เพราะมันมาตอแยนี่แหละ เลิกกันไปแล้ว ก็จบไม่สวยขนาดนี้ มันยังมีหน้ามาทัก มาถามว่ากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย มึงจะไม่ให้กูโมโหเหรอวะ” ฉันเริ่มฉุนที่ไอ้ตรีมันมาสงสัยว่าฉันจะยังรักไอ้พี่บิ๊กอยู่หรือเปล่า

“อือ โอเค กลับกันเถอะ” มันพูดแค่นั้น แล้วเดินไปเช็คบิล

เมื่อกลับถึงห้อง ฉันก็ล้างหน้าแปรงฟัน แล้วเปลี่ยนเป็นชุดนอน ปกติชุดนอนของฉัน คือกางเกงบ็อกเซอร์และเสื้อกล้าม เสื้อแขนกุดบ้าง แต่วันนี้ฉันรู้สึกว่าไม่ควรแต่งตัวแบบนั้น จึงหยิบกางเกงขายาวแบบผ้าฝ้ายสบายๆ กับเสื้อยืดตัวหลวมสีทึบ เพราะฉันถอดเสื้อชั้นในแล้ว ตอนนี้ยังไม่ง่วง จึงอยากดูซีรีส์ในเน็ตฟลิกซ์สักเรื่องก่อนนอน

แต่ไม่ลืมจัดกระเป๋าสำหรับการเดินทางพรุ่งนี้

เมื่อกลับออกมายังห้องนั่งเล่นก็เห็นไอ้ตรีกำลังคุยโทรศัพท์ นอกระเบียงสีหน้าดูเครียดๆ และมันก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนของมันแล้ว นั่นคือกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว

ฉันเปิดทีวีแล้วเอนตัวลงนอนเพื่อจะดูซีรีส์ที่ดูค้างไว้ ผ่านไปไม่กี่นาทีไอ้ตรีก็เดินมานอนเอนตัวลงข้างๆ แล้วพึมพำ

“ใส่ชุดไรของมึง”

“เอ่อ เรื่องของกู”

“อย่าบอกว่ามึงจะใส่ชุดนี้นอนนะ”

“เรื่องของกู”

“มึงทำแบบนี้ ยิ่งจะทำให้กูคิดนะ”

“คิดอะไรของมึง” ฉันละสายตาจากจอทีวีหันมาทางมัน เห็นหน้าหล่อๆ นั้นยิ้มมุมปาก แล้วพูดเสียงเนิบๆ

“มึงทำตัวไม่ปกติ ทั้งที่บอกให้กูลืมเรื่องวันก่อน แต่ดูมึงสิ ทำตัวไม่ปกติทั้งวัน”

“ทั้งวันอะไรของมึง”

“มีคนมารุมล้อมถ่ายรูป แต๊ะอั๋งกู มึงก็ไม่เข้ามาช่วย เปลี่ยนชุดนอนจากบ็อกเซอร์ เสื้อกล้ามเป็นขายาวกับเสื้อตัวใหญ่ แถมตอนอยู่ที่สระ มึงมองกูแล้วหน้าแดงอีก”

มันจาระไนมาครบเลย ซึ่งมันทำให้ฉันเถียงมันไม่ได้จริงๆ

“กู...ไม่รู้สิ” ไม่รู้จริงๆ ในตอนนี้ว่าจะตอบมันว่าอะไร เพราะฉันเองก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองดีนัก

“มึงตอบไม่ได้ไม่เป็นไร เพราะกูก็ไม่อยากได้คำตอบ แต่แค่รู้สึกว่ามึงน่ะทำตัวไม่เหมือนเดิม ทั้งที่บอกให้กูลืมเรื่องคืนนั้น”

“แล้วมึงลืมมันได้เลยหรือไงวะ!” ฉันเริ่มโมโหกับความย้ำพูดย้ำให้ฉันคิดถึงเรื่องคืนก่อน

“ก็...”

มันเป็นฝ่ายพูดไม่ออกบ้างแล้ว

“ก็นั้นแหละ มันคงต้องใช้เวลาไง แถมมึงก็ไม่ปล่อยให้กูได้อยู่คนเดียวเลย”

“อยู่คนเดียวยิ่งฟุ้งซ่าน คิดเยอะ อยู่ด้วยกันนี่แหละ ดีแล้ว”

“ดีกับผีน่ะสิ” ฉันพูดขณะเหลือบมองเจ้านกเหยี่ยวกางปีกบนท่อนขามัน แถมยังเผลอมองสิงโตบนแผงอกของมันด้วย

ทำไมยิ่งมอง ยิ่งให้ความรู้สึกแตกต่างจากเมื่อก่อนเสียจริงๆ คืนนั้นมันหลอกหลอนอยู่เรื่อย

“เรามานอนกันอีกมั้ย” จู่ๆ มันก็ชวนดื้อๆ ทำฉันอึ้ง แล้วผุดลุกขึ้นนั่ง

“มึงอยากตายใช่มั้ยไอ้ตรี!” ฉันยกกำปั้นขึ้นหวังจะชกหน้าหล่อๆ ของมัน แต่มันดันคว้าไว้แล้วรั้งฉันเข้าไปใกล้ ใกล้จนหน้าเราชิด กายก็เบียดกัน

“มึงรู้สึกใช่มั้ย ระหว่างเรามันอาจไม่จบง่ายๆ”

“มันต้องจบ เพราะมึงกับกูเป็นเพื่อนกัน และที่สำคัญกูมีน้องรินแล้ว”

::::::::::::::::::::