LOGINเช้าวันหยุดที่ 2 ของสัปดาห์ อันเสี่ยวเหยาตั้งใจว่าจะทำขนมไปฝากเพื่อนบ้าน เขาจึงตื่นเช้ากว่าวันไหน ๆ เพราะกว่าจะทำขนมและธุระส่วนตัวเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร อีกอย่างตอนออกจากบ้านจะได้ไม่ร้อนมาก
อันเสี่ยวเหยาเตรียมส่วนผสมที่จะใช้ทำขนมทาร์ตไข่ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน เพื่อย่นระยะเวลาในการทำขนมให้น้อยลง เวลาที่เหลือก็จะได้นำไปทำอย่างอื่น
“ โคโค่ช่วยถ่ายคลิปทำทาร์ตไข่ให้เราด้วยนะ เราจะเอาไปลงในไลฟ์สตาร์ ”
วันนี้ได้ฤกษ์ลงคลิปที่ 2 หลังจากทิ้งช่วงลงคลิปมานาน ไม่รู้ว่าผลตอบรับจากคลิปแรกจะเป็นอย่างไรบ้าง เขายังไม่มีโอกาสได้เข้าไปดูเลย
“ ได้เลยครับ ”
“ อ้อ แล้วคลิปก่อนมีคนเข้ามาดูเยอะไหม ”
“ เยอะมากครับ ” ว่าจบจอภาพโฮโลแกรมของไลฟ์สตาร์ก็เด่งขึ้นมา
ยอดคนดูคลิป 100k
ยอดคอมเมนต์ 25k
“ โอ๊ะ เกิดอะไรขึ้น ทำไมมีคนเข้ามาคลิปเราดูเยอะแบบนี้ล่ะ ” ถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจก่อนจะกวาดสายตาอ่านคอมเมนต์
@หมาน้อย : แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าอร่อย
@ผู้ชายทะเล้น : สตรีมเมอร์หายไปไหน?
@เจ๊สวย : เห็นแค่มือก็รู้แล้วว่าเจ้าของช่องกระต่ายแสนซนต้องสวยมาก
@คุณแม่ลูกสาม : สตรีมเมอร์ได้โปรดปาคลิปที่ 2 ด่วน
@นักชิมตัวยง : อ๊าก ทำไมคลิปนี้ถึงชิมไม่ได้ (ข้าวผัดไข่กลิ่นหอมยั่วน้ำลายมาก)
@ชูก้าแดดดี้ : where R U ? #สตรีมเมอร์กระต่ายแสนซน
“ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเรียกร้องให้ช่องกระต่ายแสนซนแสดงตัวนะครับ เสี่ยวเหยาอยากจะสตรีมสดไหมครับ ”
“ ยังก่อนดีกว่า วันนี้เอาแค่ลงคลิปก็พอ ”
“ ครับ ”
ร่างบางเริ่มจากการทำแป้งทาร์ตก่อน โดยผสมน้ำแป้ง เกลือและน้ำตาลเข้าด้วยกัน ก่อนจะทำเป็นบ่อตรงกลางแล้วใส่น้ำมันลงไป มือเล็กนวดเคล้าจนเข้ากัน จากนั้นก็ใส่เนยสดลงไปและไข่แดงลงไป
ซึ่งส่วนผสมบางอย่างอันเสี่ยวเหยาซื้อมาจากชอปสตาร์ เขาไม่คิดเลยว่าการไปเยี่ยมเพื่อนบ้านในครั้งนี้จะทำให้เขาใช้เงินไปจนเกือบหมดบัญชี
แต่ในเมื่อตั้งใจจะผูกมิตรกับอีกฝ่ายแล้วก็ไม่ควรจะมาคิดเล็กคิดน้อยเรื่องเงิน
เขาตะล่อมแป้งเข้าด้วยกันกับน้ำเย็นจัด แล้วนำแป้งไปพักไว้ในตู้เย็นก่อนจะหันไปทำไส้ทาร์ตต่อ จากนั้นก็เอาเข้าเครื่องอบรอจนหน้าขนมมีสีไหม้สวยงามก็เป็นอันเสร็จเรียบร้อย
เขาหยิบขนมออกมาตั้งพักให้หายร้อน ส่วนตัวเองก็ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เสร็จแล้วก็ลงมาด้านล่าง
“ น่ากินมาก ”
อันเสี่ยวเหยาอดใจไม่ไหวหยิบขึ้นมากินหนึ่งชิ้นก่อนนำทาร์ตไข่ชิ้นอื่น ๆ ที่ยังอุ่นเรียงใส่กล่องแล้วปิดฝา
ในตะกร้าไม้สานที่จะนำไปฝากเพื่อนบ้านนั้นประกอบไปด้วยกล่องทาร์ตไข่ โหลขนมคุกกี้ 2 แบบ ขวดแยมและผลไม้จากในสวน
ร่างบางที่อยู่ในชุดเอี่ยมน่ารัก เสื้อข้างในสีขาวกับกางเกงยีนขาสามส่วน ในมือถือตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยของกินแสนอร่อยออกจากบ้าน
แต่เนื่องจากบ้านของเขากับเพื่อนบ้านนั้นห่างกันพอสมควร อันเสี่ยวเหยาจึงเลือกที่จะนำรถจักรยานที่อยู่ในมิติออกมา
เขาคิดว่าปั่นรถจักรยานไปน่าจะสะบายและเร็วกว่าการเดิน ตะกร้าของฝากถูกผูกติดไว้กับเบอะท้ายจักรยาน เมื่อมั่นใจว่าของจะไม่หล่นระหว่างทางแน่นอน ร่างบางก็ตวัดขาขึ้นแล้วนั่งคร่อมบนเบอะก่อนจะออกแรงปั่น
“ Let go ”
ล้อจักรยานเริ่มหมุนถี่พร้อมกับตัวรถที่เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างไม่ช้าไม่เร็วจนเกินไป
วันนี้อากาศแจ่มใส ท้องฟ้าโปร่งและมีก้อนเมฆปกคลุมบางส่วน อันเสี่ยวเหยาปั่นจักรยานผ่านสวนที่ร่มรื่น พอถึงลำธารก็ลงจากรถ ถอดรองเท้าแล้วเข็นรถข้ามน้ำไปอีกฝั่ง
โชคดีที่น้ำในลำธารไม่ลึกมาก น้ำสูงเพียงครึ่งล้อของรถจักรยานเท่านั้น เขาจึงข้ามไปได้อย่างสบายและไม่เปียก
พอขึ้นฝั่งอันเสี่ยวเหยาก็ปั่นต่อไปจนถึงหน้าประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ ร่างบางเอาขาตั้งลงก่อนจะลงจากรถจักรยาน ดวงตากลมสวยมองหากริ่งหน้าบ้าน
“ เอ? ปุ่มกริ่งอยู่ตรงไหนนะ ”
ขณะที่คนตัวเล็กกำลังมองหากริ่งเพื่อให้เจ้าของบ้านรับรู้ว่ามีคนมาหา คนที่อยู่ในบ้านนั้นรู้ตัวนานแล้วว่ามีคนเข้ามาใกล้อาณาเขตของเขา
นัยน์ตาคมดุจ้องมองภาพใบหน้าของผู้บุกรุกตัวน้อยผ่านกล้องวงจรปิด ทั้งสีหน้า ท่าทาง และทุกคำพูดที่อีกฝ่ายแสดงอยู่ในสายตาของท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินหมดแล้ว
“ นายท่านจะให้ผมไล่ไปไหมครับ ”
“ ไม่ต้อง ” เอ่ยตอบเสียงทุ่มเรียบ
เพียงชั่วอึดใจก็พูดต่อว่า “ เปิดประให้เขาเข้ามา ”
ท่านนายพลอยู่บ้านเบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ ในเมื่อมีคนมาหาถึงที่ เขาก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าอีกฝ่ายมาหาเขาด้วยจุดประสงค์อะไร
“ ครับ ” หุ่นยนต์พ่อบ้านตอบรับ
ปุ่มกริ่งนั้นมีไว้ประดับบ้านเท่านั้น ไม่ค่อยได้ใช้งานจริง ๆ หรอก เพราะทุกคนบนดวงดาวเดินทางโดยการขับยานที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า ไม่จำเป็นต้องเข้าทางประตู
แถมกริ่งของบ้านนี้ยังมีสีและลักษณะที่แนบไปกับกำแพงจนแยกไม่ออก ไม่แปลกที่ร่างบางจะหาไม่เจอ
“ หรือว่าที่นี่จะไม่มีกริ่งกัน ” เงยหน้ามองประตูรั้วเหล็กสูงตรงหน้า
ครืด
“ อะ ประตูเปิดแล้ว ”
จังหวะนั้นเองประตูรั้วเหล็กเล็กก็เปิดออก เผยให้เห็นหุ่นยนต์ตัวหนึ่งที่สวมชุดสีดำเหมือนพ่อบ้านยืนอยู่
“ สวัสดีครับ ” หุ่นยนต์พ่อบ้านเอ่ยทักทาย
“ อ่า สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าเจ้าของบ้านอยู่ไหมครับ ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล
“ นายท่านรอคุณชายอยู่ในบ้านแล้ว เชิญตามผมมาทางนี้ครับ ”
“ เดี๋ยวครับ พอดีว่าเราพารถ… ”
“ ผมจัดการเอง คุณชายขึ้นไปนั่งบนรถเถอะครับ ” ได้ยินแบบนั้นอันเสี่ยวเหยาก็รีบไปแกะตะกร้าของฝากมาถือไว้เอง ส่วนรถจักรยานของเขาถูกหุ่นเยนต์ยกไปให้ที่ด้านหลังของรถแล้ว
รถคันที่อันเสี่ยวเหยานั่งคล้าย ๆ กับรถกอล์ฟในโลกเดิมของเขา พวกเขาจำเป็นต้องนั่งรถไปเพราะระยะทางจากประตูไปที่บ้านค่อนข้างไกล
“ ว้าว สวนที่นี่สวยมากเลยครับ ” ดวงตาคู่สวยเปร่งประกายด้วยความตื่นเต้น
“ นายท่านเป็นคนออกแบบสวนแห่งนี้เองครับ ”
“ ออกแบบเองหมดทุกอย่างเลยเหรอครับ ” หันไปถามหุ่นยนต์ที่นั่งข้าง ๆ
“ ใช่ครับ ”
“นายท่านที่พ่อบ้านคังพูดถึงต้องเก่งมาก ๆ เลยใช่ไหมครับ ” หลังจากที่พูดคุยกันได้สักพัก อันเสี่ยวเหยาก็รู้ว่าหุ่นยนต์พ่อบ้านชื่อว่าคัง
“ แน่นอนครับ นายท่านของผมเกร่งที่สุด ”
“ คิกคิก ไม่ค่อยอวยเจ้านายเลยนะครับ ” อมยิ้มตอบ
นั่งคุยจนเพลินทั้งคู่ก็เดินทางมาถึงหน้าบ้านแล้ว แต่จะเรียกว่าบ้านได้ไหมนะ เพราะเท่าที่เห็นควรเรียกกว่าคฤหาสน์จะเหมาะสมกว่า
“ ถึงแล้วครับ ”
อันเสี่ยวเหยาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง บ้านของเพื่อนบ้านใหญ่โตมโหฬารมาก ตรงกลางมีน้ำผุรอบ ๆ จะเป็นสระน้ำรูปวงกลม ตัวบ้านหรูหรา อลังการ เป็นบ้านในฝันของหลาย ๆ คนเลย
ข้างนอกยังสวยขนาดนี้แล้วข้างในจะขนาดไหน
เพื่อนบ้านรวยแบบนี้ เขาน่าจะให้โคโค่ตรวจสอบก่อนจะได้นำเอาฝากมาเยอะมากกว่านี้
“ เชิญครับ ”
ร่างบางของอันเสี่ยวเหยาเดินตามหุ่นยนต์พ่อบ้านไปอย่างเหม่อลอยผ่านห้องโถงขนาดกว้างจนมาถึงห้องที่มีชายคนหนึ่งนั่งอยู่
“ มาแล้วเหรอ ”
เสียงทุ่มเรียบของเจ้าของบ้านทำให้แขกตัวน้อยที่เดินเหม่อลอยมาตลอดทางพลันรู้สึกตัว
“ หล่อจัง ” น้ำเสียงแผ่วเบาเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทว่าท่านนายพลกลับได้ยินคำชมนั้นชัดเจน
“ หึ ”
อันเสี่ยวเหยาก้มหน้าน้อย ๆ ลง ปากเรียวเล็กเม้มเข้าหากันเมื่อรู้ตัวว่าเผลอทำตัวเสียมารยาทกับคนที่เพิ่งเจอกันครั้งก่อนจะช้อนตาใส่แจ๋วขึ้น
“ เอ่อ สวัสดีครับ ผมชื่ออันเสี่ยวเหยา บ้านของผมอยู่อีกฝั่งของลำธาร ผมเอาของมาฝากครับ ” เอ่ยตอบเสียงนุ่มด้วยความเขินขวนพร้อมกับชูของในมือขึ้น
สายตาคมดุปรายตามมองของฝากแวบหนึ่ง “ สวัสดี ฉันชื่อหวังเยี่ยนเฉิน เรียกฉันว่าเยี่ยนเฉินก็ได้ ”
“ ครับ พี่เยี่ยนเฉิน ” รีบตอบกลับเสียงสดใส
มุมปากยกยกขึ้นเล็กน้อยจนแทบมองไม่ออก ปกติร่างสูงไม่ชอบให้ใครเรียกชื่อจริงของเขาเท่าไหร่ แต่กับกระต่ายน้อยตรงหน้า เขาจะเว้นไว้ให้คนหนึ่งก็แล้วกัน
“เอาอะไรมาฝากฉันบ้างล่ะ กลิ่นหอมเชียว ”
“ เสี่ยวเหยาเอามาเยอะเลยครับ ”
สถานที่ทำงานของรายการเรื่องเล่าคนดังตั้งอยู่ที่เมืองอวี๋เปียน ซึ่งอยู่คนละเมืองกับบ้านที่อันเสี่ยวเหยาพักอาศัยอยู่ ดังนั้นเขาจึงก็ต้องเผื่อเวลาสำหรับการเดินทางสักเล็กน้อยเขากับพี่เยี่ยนเฉินไปถึงที่หมายก่อนเวลานัดครึ่งชั่วโมง เพราะไม่อยากไปสายหรือให้คนอื่นรอนาน ข้อดีของการไปก่อนทำให้พวกเขามีเวลาเตรียมพร้อมการไปเยือนบ้านผู้อื่นในครั้งนี้อันเสี่ยวเหยาก็ไม่ไปมือเปล่าแต่อย่างใด เขายังนำของฝากเล็ก ๆ น้อย ๆ ติดมือไปด้วย โดยนำผักผลไม้ปราณมาจัดเรียงในกล่องสี่เหลี่ยมมีฝากปิดไม่รู้ว่าที่นั่นมีกี่คนเขาจึงทำไปร้อยกล่อง จำนวนนี้ไม่ถือว่ามากหรือน้อยเกินไป“เสี่ยวเหยาช่วยถือครับ”“ไม่ต้องครับ เดี๋ยวพี่กับโคโค่จะถือถุงพวกนี้ไปเอง เสี่ยวเหยาถือเองถุงเล็ก ๆ นั่นแล้วเดินตามพี่มาก็พอ”ถุงขนาดใหญ่ในมือของท่านนายพลบรรจุกล่องของฝากไว้ถุงละ 20 กล่อง ส่วนถุงเล็กที่เตรียมไว้ให้พิธีกรจะพิเศษกว่าเล็กน้อย ข้างในถุงมี 2 กล่อง“อ่า ครับ”ทันทีที่ประตูยานเปิดก็จะพบว่ามีผู้คนมากมาย พนักงานตั้งแต่ระดับล่างจนถึงสูง แม้แต่ผู้บริหารของตึกนี้พอรู้ว่าวันนี้ใครจะมาก็ออกมายืนต้อนรับด้วยตัวเอง“สวัสดีทั้งสองคนครับ ผมหยินเป็
“พี่เยี่ยนเฉินครับ ดูนี่สิ” อันเสี่ยวเหยาเอี่ยวตัวด้านหลังไปพูดกับคนที่กอดตนอยู่ด้วยความตื่นเต้น“หืม? ”“มีรายการดังติดต่อเสี่ยวเหยามาด้วยล่ะ”“รายการอะไรครับ” ถามกลับเสียงนุ่มนวล“เรื่องเล่าคนดัง”ท่านนายพลไม่รู้สึกแปลกใจกับคำตอบที่ได้ยิน รายการนี้ดังมากในต้าเปียน คนที่ได้รับเชิญไปมีแต่คนดัง ๆ ทั้งนั้นพิธีกรคู่ขวัญที่ดำเนินรายการพูดคุยสนุกสนาน ข่าวสารครบถ้วน มีความเป็นกลาง ทำให้แขกรับเชิญรู้สึกผ่อนคลาย เนื่องจากรายการนี้ถ่ายทอดเรื่องราวได้ครบถ้วน“เขาอยากเชิญเสี่ยวเหยาไปออกรายการ”“แล้วเสี่ยวเหยาอยากไปไหมครับ”คนตัวเล็กนิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบ “…อยากครับ แต่พี่เยี่ยนเฉินไปเป็นเพื่อนเสี่ยวเหยาด้วยได้ไหมครับ”“ได้ครับ”“เย้ ขอบคุณนะครับ”หากท่านนายพลเปิดช่องแชทขึ้นจะเห็นข้อความที่อยู่ล่างสุดมีชื่อของรายการนี้ส่งข้อความมาหาเขาด้วย ทว่าเจ้าตัวกลับไม่สนใจที่จะเปิดอ่านรวมไปถึงพันกว่าข้อความที่ส่งเข้ามาข้อความใหม่แทนที่ข้อความเก่า หากไม่เลื่อนลงไปข้างล่างก็คงไม่เห็นว่ามีข้อความอะไรบ้างติ้งเพียงไม่ถึงนาทีที่คนตัวเล็กตอบตกลงทางรายการก็ส่งข้อความตอบกลับมาทันที ราวกับกลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
“จะไปไหนครับ” คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันยามเห็นกระเป๋าใบใหญ่แสนคุ้นตาวางอยู่ในห้องรับแขก“กลับบ้านครับ”“หืม? หมายความว่าไงครับ” ร่างสูงว่าพลางสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็กกว่าด้วยความร้อนรน เมื่อคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ไหง่ตอนเช้าถึงกลายเป็นแบบนี้ได้“พี่ทำอะไรให้เสี่ยวเหยาไม่พอใจหรือเปล่า ทำไมจู่ ๆ ถึงอยากกลับบ้าน” เขาโพล่งถามขึ้นอย่างอดไม่ไหวร่างเล็กส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ไม่ใช่ครับ ที่จริงบ้านของเสี่ยวเหยาซ่อมเสร็จหลายวันแล้ว ตอนนี้พี่เยี่ยนเฉินก็กลับมาอยู่บ้าน เสี่ยวเหยารบกวนพี่เยี่ยนเฉินมาหลายวันแล้ว เลยคิดว่าถึงเวลาที่จะต้องกลับแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ บ้านพี่ก็เหมือนบ้านของเสี่ยวเหยา อีกอย่างคนรักกันก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ ถ้าเสี่ยวเหยากลับไปพี่ต้องเหงามากแน่ ๆ แล้วพี่ก็อาจจะกินไม่ได้ นอนไม่หลับ ปวดหัว กระสับกระส่าย ตัวร้อน…” พูดอย่างเดียวไม่พอ ยังแสร้งตีหน้าเศร้าพลางถูไถศีรษะกับหัวไหล่มนของคนตัวเล็กไปมาหากลูกน้องมาเห็นท่านนายพลในตอนนี้คงผวาจนไม่กล้าเข้าใกล้ เพราะคิดว่าอีกฝ่ายถูกผีเข้าสิงหรือไม่ก็โดนพิษของเซิร์กจนทำให้มีอาการแปลก ๆ อย่างที่เห็นท่านนายพลผูู้ยิ่งใหญ่นะ
“ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ” อันเสี่ยวเหยาเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจในที่สุดการรอคอยของเขาก็สิ้นสุดลงแล้วถึงจะมีหนวดขึ้นรำไรรอบบริเวณริมฝีปาก ใบหน้าซูบผอมไปนิด ผมเผ้ายุ่งเหยิงดูไม่เรียบร้อย ใต้ตาหมองคล้ำจากการพักผ่อนน้อย ชุดที่สวมมีรอยเปื้อนและขาดเป็นหย่อม ๆ แต่ก็ไม่อาจลงทอนความหล่อเหล่าไปได้เขาไม่คิดเลยนะว่าเวลาเพียงไม่กี่วันจะทำให้ใครคนหนึ่งเปลี่ยนไปเป็นคนละคนได้ถึงขนาดนี้กระนั้นอันเสี่ยวเหยาก็ยังจดจำได้ตั้งแต่แวบแรกที่เห็น คนตรงหน้าคือท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินผู้ยิ่งใหญ่ขาเรียวยาวก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ในแววตาทั้งสองคู่นั้นแฝงไว้ด้วยความคิดถึงและเสน่หา ฉับพลันหัวใจสั่นไหวราวกับว่าพวกเขาทั้งยินเสียงระฆังงานแต่งดังขึ้นพร้อมกับกลีบดอกกุหลาบที่ร่วงมาจากฟ้า“คิดถึงจังเลยครับ” พูดจบแขนแกร่งก็โอบกอดเอวบอบบางเอาไว้พร้อมกับรั้งคนตัวเล็กเข้าหาตนศีรษะทุยเอียงซบบนแผงอกแกร่ง ความใกล้ชิดนี้ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจได้อย่างชัดเจนและคิดว่าหัวใจของตนก็เต้นแรงไม่แพ้กันตึก ตึก“เสี่ยวเหยาก็คิดถึงเหมือนกันครับ” ยอมรับตามตรงว่าเขารู้สึกโล่งใจมากที่เห็นพี่เยี่ยนเฉินกลับมาอย่างปลอดภัยคำต
“เฮ้อ”นับตั้งแต่วันนั้นที่ท่านนายพลหวังเยี่ยนเฉินบอกว่าต้องไปทำภารกิจไปก็ผ่านมาเกือบดัปดาห์แล้วถึงจะรู้ว่าอีกคนเก่ง ไม่มีทางเป็นอะไรง่าย ๆ แน่ แต่เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้อยู่ดี พี่เยี่ยนเฉินเล่นหายเข้าไปในกลับเมฆและขาดการติดต่อ ยังดีที่พ่อบ้านคังบอกว่าสัญญาณชีพของท่านนายพลยังเต้นอยู่ทำให้เขาโล่งใจไปหนึ่งเปราะที่รู้ว่าพี่จะมีชีวิตอยู่อันเสี่ยวเหยาเพิ่งรู้ซึ้งว่าการรอคอยใครสักคน เวลามักจะเดินช้ากว่าปกติ เพื่อไม่ให้ตนคิดฟุ้งซ่านเกินไปยามว่างเขามักจะจะสตรีมสดทำอาหารและพูดคุยกับแฟนคลับ“เสี่ยวเหยาถอนหายใจทำไมครับ หรือว่าเบื่อ”“…” หันมองโคโค่แวบหนึ่งแล้วหันกลับเบื่อ?จะว่าไปเขาก็เบื่อจริง ๆ นั่นแหละ พอพี่เยี่ยนเฉินไม่อยู่บ้านเขาก็ไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะกลัวว่าอีกคนกลับมาแล้วจะไม่เห็นใครอีกใจหนึ่งก็กลัว สมมติว่าพี่เยี่ยนเฉินได้รับบาดเจ็บขึ้นมากหรือว่าเป็นอะไรไป ถึงตอนนั้นเขาจะรู้สึกอย่างไรเสียใจ?หรือว่าเสียดายที่ไม่ได้บอกความในใจกับคนพี่ไปการที่พวกเราได้อยู่ห่างกันแบบนั้น มันก็ทำให้เขาคิดได้หลายอย่างว่าจริง ๆ หัวใจของเขาลอยไปอยู่กับอีกคนตั้งนานแล้ว ทำไมถึงยังรอเวลาอยู่อีกหากว่าเราชอบใ
ย้อนกลับไปหลังจากที่ท่านนายพลได้รับรายงานด่วน เขาได้ฝากให้ทีมโพไซดอนดูแลอันเสี่ยวเหยา ส่วนเขาก็แยกตัวออกมาณ ห้องสำรวจทหารในห้องรับหน้าที่เฝ้ามองภาพถ่ายที่หุ่นยนต์สอดแนมและโดรนติดกล้อง ซึ่งเครื่องสอดแนมเหล่านี้จะกระจายอยู่รอบ ๆ เมืองหู่เปียน ความสามารถของอุปกรณ์นี้จะถ่ายภาพได้ทั้งกลางวันกลางคืนและยังตรวจวัดอุณหภูมิได้อีกด้วยอีกทั้งพวกเขายังสามารถควบคุมให้หุ่นยนต์ให้ไปในทิศทางที่ต้องการจากระยะไกลได้อีกด้วยเพื่อดูว่าที่นั่นมีพวกเซิร์กหลบซ่อนอยู่หรือเปล่า หากพบเจอได้ส่งทีมทหารเข้าไปจัดการได้อย่างทันท่วงที ป้องกันไม่ให้พวกมันทำร้ายผู้บริสุทธิ์วิธีนี้ช่วยลดภาระงานของทหารไปไม่น้อย พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกไปลาดตระเวรรอบเมืองเองและรู้สึกเหมือนเอาชีวิตไปเสี่ยงทุกวัน ลองคิดดูหากวันหนึ่งเดิน ๆ อยู่แล้วเจอเซิร์ก เขาอาจจะมีชีวิตรอกหรือไม่มีชีวิตรอดก็ได้ใครจะรู้ถ้าเป็นอย่างหลังทางกองทัพเองก็จะต้องเสียทหารฝีมือดีไปอีกนายผู้นำของกองทัพรู้สึกห่วงใยทหารทุกคนในเมื่อมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ฉลาดสามารถคิดค้นและสร้างงานประดิษฐ์ที่ล้ำเลิญได้ แล้วไยจะไม่สร้างสรรค์อุปกรณ์สุดวิเศษขึ้นมาทดแทนความต้องการของตั







