บทที่ 1/2: ใต้ปีกกรงทองของผู้ชายอันตราย

@เพนต์เฮาส์สุดหรูใจกลางย่านทองหล่อ

ลิฟต์ส่วนตัวเคลื่อนตัวขึ้นมาหยุดที่ชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ประตูลิฟต์เปิดออกสู่โถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยหินอ่อนสีดำขลับและแชนเดอเลียร์คริสตัลระยิบระยับ เพนต์เฮาส์ของวิกเตอร์กว้างขวางราวกับคฤหาสน์ลอยฟ้า ผนังกระจกบานใหญ่เปิดรับวิวแสงสียามค่ำคืนของกรุงเทพมหานครได้อย่างเต็มตา การตกแต่งภายในเน้นโทนสีดำ เทา และทอง บ่งบอกถึงรสนิยมหรูหราและดุดันของเจ้าของบ้านได้อย่างชัดเจน

"แม่บ้านนำกระเป๋าสัมภาระของเธอไปจัดไว้ในห้องนอนแล้ว" วิกเตอร์เอ่ยขึ้นขณะปลดกระดุมเสื้อสูทออกแล้วโยนมันพาดไว้บนพนักพนักโซฟาอย่างลวกๆ เผยให้เห็นรูปร่างกำยำและแผงอกกว้างที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวพอดีตัว

เวเรนิกายืนเก้ๆ กังๆ อยู่กลางห้องนั่งเล่น รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกแกะตัวน้อยที่หลงเข้ามาในถ้ำของราชสีห์

"ห้องของเธอคือห้องประตูสีขาวทางปีกขวา..." เขายกมือขึ้นชี้ทิศทาง ก่อนจะปลดเนคไทออกจากคอช้าๆ ท่วงท่าการขยับตัวของเขาเต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศที่อัดแน่นจนเวเรนิกาเผลอมองตามตาไม่กระพริบ

"ส่วนห้องของฉันคือห้องริมสุดทางเดิน... หากไม่มีเรื่องคอขาดบาดตาย ห้ามเข้าไปรบกวนฉันในห้องนั้นเด็ดขาด"

"เข้าใจแล้วค่ะ" เธอรับคำเร็วๆ พยายามละสายตาจากแผงอกที่เผยให้เห็นไรขนอ่อนๆ รำไรเมื่อเขาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ด

"พรุ่งนี้เช้า เราจะมาคุยเรื่อง ‘กฎของบ้าน’ กันอย่างเป็นทางการ วันนี้เธอเดินทางมาเหนื่อยแล้ว ไปพักผ่อนเถอะ" วิกเตอร์หมุนตัวเดินตรงไปที่บาร์เครื่องดื่ม รินวิสกี้สีอำพันลงในแก้วคริสตัล

เวเรนิกาพยักหน้าให้แผ่นหลังกว้างนั้น ก่อนจะรีบหมุนตัวเดินตรงไปยังทางเดินปีกขวา ทว่าด้วยความไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ประกอบกับความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่อก ทำให้ปลายรองเท้าส้นเตี้ยของเธอสะดุดเข้ากับขอบพรมเปอร์เซียราคาแพงที่ปูลาดอยู่กลางห้อง

"ว้าย!"

ร่างบางเสียหลักถลาไปข้างหน้า เธอกำลังจะล้มหน้าคะมำลงกับพื้นหินอ่อน แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง วงแขนแกร่งก็ตวัดหมับเข้าที่เอวคอดกิ่วของเธอ พร้อมกับกระชากร่างบางให้ปลิวหวือเข้าไปปะทะกับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามอย่างแรง

ตุบ!

เวเรนิกาหลับตาปี๋ สองมือเล็กยกขึ้นยันแผงอกของเขาไว้โดยสัญชาตญาณ กลิ่นซีดาร์วู้ดและวิสกี้ลอยคลุ้งเข้าเตะจมูกอย่างจัง ลมหายใจอุ่นร้อนของชายหนุ่มเป่ารดอยู่เหนือกระหม่อมบาง

"ซุ่มซ่ามไม่เปลี่ยนเลยนะ"

เสียงกระซิบพร่าทุ้มดังขึ้นชิดใบหู เวเรนิกาลืมตาขึ้นช้าๆ และพบว่าใบหน้าของเธออยู่ห่างจากปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวดของเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร เธอช้อนสายตาขึ้นมอง และวินาทีนั้นเอง... โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน

นัยน์ตาสีดำสนิทของวิกเตอร์จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาของผู้ใหญ่ที่มองเด็ก ไม่ใช่สายตาของเพื่อนพ่อที่มองหลานสาว แต่มันคือสายตาของ ‘ผู้ชาย’ คนหนึ่งที่กำลังมอง ‘ผู้หญิง’ ด้วยความปรารถนาที่ถูกกดทับไว้อย่างมิดชิด ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจากฝ่ามือหนาที่แนบชิดอยู่กับเอวคอดของเธอ ทะลุผ่านเนื้อผ้าบางๆ เข้ามาลวกผิวเนื้อจนเธอต้องเผลอหดเกร็งหน้าท้อง

"เอ่อ... ข... ขอบคุณค่ะ" เสียงหวานสั่นพร่า สติสัมปชัญญะเริ่มกระเจิดกระเจิงเมื่อตระหนักได้ว่าสรีระของเธอกำลังแนบชิดกับความแข็งแกร่งของเขาในทุกสัดส่วน หน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อนักศึกษาเบียดชิดกับแผงอกกว้างจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่หนักหน่วง... ซึ่งเธอไม่แน่ใจว่าเป็นของเขาหรือของเธอเองกันแน่

วิกเตอร์มองริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ลำคอของเขาแห้งผาก กลิ่นหอมหวานราวกับวานิลลาจากตัวเด็กสาวในอ้อมแขนกำลังโจมตีสติสัมปชัญญะของเขาอย่างหนักหน่วง เขาแทบจะต้องใช้ความพยายามทั้งหมดในชีวิตเพื่อที่จะไม่ก้มลงไปประทับริมฝีปากลงบนความเย้ายวนตรงหน้า

บ้าชิบ! เขาสบถในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบคลายอ้อมแขนออกราวกับถูกของร้อน และถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง

"เดินระวังหน่อย พื้นที่นี่มันลื่น" เขากระแอมไอเบาๆ ปรับน้ำเสียงให้กลับมาราบเรียบและเยือกเย็นตามเดิม แม้ว่าส่วนลึกในร่างกายจะเริ่มปวดหนึบจากปฏิกิริยาตอบสนองทางธรรมชาติก็ตาม

เวเรนิการีบถอยก้าวออกห่าง ก้มหน้าหนีซ่อนพวงแก้มที่แดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก "หนู... ฉันจะระวังให้มากกว่านี้ค่ะ ขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะ ร... ราตรีสวัสดิ์ค่ะคุณวิกเตอร์"

พูดจบ ร่างบางก็รีบจ้ำอ้าวหนีเข้าไปในห้องนอนประตูสีขาวทันที เสียงปิดประตูดังคลิก พร้อมกับเสียงล็อคกลอนจากด้านในราวกับต้องการสร้างเกราะกำบังให้กับตัวเอง

วิกเตอร์ยืนนิ่งงันอยู่กลางห้องนั่งเล่น มองบานประตูสีขาวที่เพิ่งปิดลงด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เขายกมือขึ้นเสยผมที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างหงุดหงิด ก่อนจะยกแก้ววิสกี้ในมือขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว ความร้อนผ่าวของแอลกอฮอล์ไหลบาดคอ แต่มันก็ยังเทียบไม่ได้กับความร้อนรุ่มที่ถูกจุดประกายขึ้นในร่างกายของเขาเพียงแค่ได้สัมผัสตัวเด็กคนนั้น

หนึ่งปี... เขาหลับตาลงพร้อมกับถอนหายใจหนักหน่วง หนึ่งปีที่ธนาฝากฝังลูกสาวเอาไว้กับเขา มันจะเป็นหนึ่งปีที่ยาวนานที่สุด นรกที่สุด และทรมานที่สุดในชีวิตของลูกผู้ชายอย่างวิกเตอร์แน่นอน