บทที่ 3/1: สายตาที่เปลี่ยนไปของผู้ปกครอง

หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เวเรนิกายืนสำรวจภาพสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นระทึกผสมปนเปกับความประหม่า วันนี้คือวันแรกของการก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในฐานะนักศึกษาชั้นปีที่ 1 อย่างเต็มตัว

เสื้อนักศึกษาพอดีตัวสีขาวสะอาดถูกรีดจนเรียบกริบ กระดุมโลหะสีเงินประทับตรามหาวิทยาลัยติดครบทุกเม็ดตามระเบียบเป๊ะ แม้เธอจะเลือกไซส์ที่ไม่ได้รัดรูปจนน่าเกลียด แต่มันก็พอดีเสียจนเน้นย้ำให้เห็นทรวดทรงองเอววัยสาวที่กำลังเบ่งบานอย่างชัดเจน 

หน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าขับให้ช่วงเอวดูคอดกิ่วลงไปอีก ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงพลีทสีกรมท่าเข้มจีบใหญ่ ความยาวคลุมเข่าลงมาเล็กน้อยตาม ‘กฎ’ ที่ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นตั้งเอาไว้เมื่อวาน

เวเรนิกาหมุนตัวซ้ายขวา ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยชุดนี้ก็เรียบร้อยพอที่จะไม่ทำให้ ‘ผู้ปกครองชั่วคราว’ ของเธอหาเรื่องดุเอาได้ เธอหยิบลิปสติกสีชมพูอ่อนมาแตะที่ริมฝีปากบางๆ รวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นหางม้า ปล่อยปอยผมตกลงมาระกรอบหน้าเล็กน้อย ดูสดใสสมวัยเฟรชชี่

ทันทีที่มือบางผลักประตูห้องนอนสีขาวออกไป กลิ่นกาแฟคั่วบดและกลิ่นขนมปังปิ้งก็ลอยมาเตะจมูก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจ ก่อนจะก้าวเดินไปตามทางเดินหินอ่อนที่ทอดยาวสู่ห้องรับประทานอาหาร

วิกเตอร์นั่งอยู่ที่หัวโต๊ะกระจกตัวยาว วันนี้เขาสวมชุดสูทสีน้ำเงินเข้มตัดเย็บเนี้ยบกริบ เสื้อเชิ้ตด้านในสีฟ้าอ่อนปลดกระดุมคอออกหนึ่งเม็ด เนคไทถูกวางพาดไว้บนพนักเก้าอี้รอการผูก ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าอ่านรายงานสรุปการประชุมในไอแพด มือหนายกแก้วกาแฟดำขึ้นจิบด้วยท่วงท่าที่สง่างามราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจ

เสียงส้นรองเท้าผ้าใบสีขาวที่กระทบพื้นหินอ่อนทำให้เขาละสายตาจากหน้าจอ

และวินาทีนั้นเอง... โลกของวิกเตอร์คล้ายกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ภาพของเด็กสาววัยสิบเก้าปีในชุดนักศึกษาที่ยืนอยู่ตรงหน้า กระแทกเข้าที่กลางความรู้สึกของเขาอย่างจัง เสื้อสีขาวที่แม้จะไม่ได้รัดติ้ว แต่กลับโอบรัดไปตามสรีระโค้งเว้าอย่างเป็นธรรมชาติ เนื้อผ้าที่บางกว่าเสื้อยืดปกติทำให้เห็นเงาของชุดชั้นในสีอ่อนจางๆ เมื่อสะท้อนกับแสงไฟในห้อง กระโปรงพลีทที่พลิ้วไหวตามจังหวะการก้าวเดิน แม้จะยาวคลุมเข่า แต่มันกลับดึงดูดสายตาให้จินตนาการถึงเรียวขาขาวเนียนที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยจีบเหล่านั้น

เวนิสโตแล้ว... โตเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้วจริงๆ

ประโยคนี้ดังก้องซ้ำๆ ในหัวของผู้ชายวัยสี่สิบห้า วิกเตอร์พยายามอย่างหนักที่จะบังคับสายตาตัวเองไม่ให้จับจ้องไปที่เนินอกอวบอิ่มที่ดันเนื้อผ้าออกมา หรือช่วงเอวที่คอดกิ่วจนน่าจับมาขยำด้วยมือเดียว สัญชาตญาณดิบในกายบุรุษเพศถูกปลุกเร้าขึ้นมาอย่างเงียบเชียบและรุนแรง

เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน เขาคือผู้ชายที่ผ่านสมรภูมิบนเตียงมาอย่างโชกโชน แต่ทว่าปฏิกิริยาตอบสนองที่ร่างกายเขามีต่อ ‘หลานสาว’ ของเพื่อนสนิทคนนี้ มันรุนแรงจนเขาเองยังนึกกลัวใจตัวเอง

"อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณวิกเตอร์" เวเรนิกาเอ่ยทักทายเสียงใส พยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แม้จะรับรู้ได้ถึงสายตาคมกริบที่กวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าก็ตาม

"ชุดนั่น..." เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยขึ้นเบาๆ ก่อนที่เจ้าตัวจะกระแอมไอเพื่อปรับระดับเสียงให้กลับมาดุดันและเยือกเย็นตามเดิม

 "มันพอดีตัวเกินไปหรือเปล่า?"

เวเรนิกากะพริบตาปริบๆ ก้มลงมองตัวเองอย่างงุนงง 

"พอดีตัว? ไม่นะคะ นี่เป็นไซส์มาตรฐานที่ทางมหาลัยขายเลยค่ะ ไหล่ก็พอดี ไม่ได้รัดรูปสักหน่อย"

"แต่ตรงหน้าอกมันตึง" เขาโพล่งออกไปตรงๆ อย่างลืมตัว

แก้มของหญิงสาวเห่อร้อนขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำวิจารณ์ตรงไปตรงมาแบบนั้น เธอรีบยกแขนขึ้นมากอดอกปิดบังความนูนเด่นของตัวเองไว้โดยสัญชาตญาณ ดวงตากลมโตตวัดมองคนตัวโตอย่างขัดใจ

"มันเป็นเพราะสรีระของฉันต่างหากล่ะคะ ไม่ใช่เพราะเสื้อสักหน่อย!" เธอเถียงกลับเสียงขุ่น "อีกอย่าง กฎของคุณบอกแค่ห้ามใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่า ไม่ได้บอกว่าห้ามใส่เสื้อไซส์ปกตินี่คะ"

วิกเตอร์ชะงักไปชั่ววินาที ก่อนจะลอบพรูลมหายใจออกมายาวๆ เขาจะไปโกรธเสื้อผ้าได้อย่างไร ในเมื่อปัญหาที่แท้จริงคือรูปร่างที่เย้ายวนเกินวัยของเธอต่างหาก ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นในอกเมื่อจินตนาการไปว่า วันนี้จะต้องมีไอ้เด็กหน้าอ่อนในมหาลัยกี่คนที่ได้เห็นเธอในชุดนี้ และจะต้องมีกี่สายตาที่จ้องมองหน้าอกและทรวดทรงของเธอเหมือนที่เขากำลังทำอยู่

แค่คิด... สันกรามคมกริบก็ขบเข้าหากันจนนูนเป็นสัน

ชายหนุ่มดันเก้าอี้ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้ายาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็มายืนประชิดร่างบางที่ยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ เวเรนิกาสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกคุกคามพื้นที่ส่วนตัว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงลอยมากระทบจมูก ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นผิดจังหวะอีกครั้ง

"เอามือลง" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ

"คะ?"

"ฉันบอกให้เอามือที่กอดอกอยู่ออก" สายตาดุๆ ของเขากดดันจนเธอต้องยอมคลายอ้อมแขนออกอย่างเสียไม่ได้

วิกเตอร์ยื่นมือหนาออกไป ปลายนิ้วสากกร้านแตะลงที่คอเสื้อของเธอ เวเรนิกากลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อสัมผัสอุ่นร้อนนั้นเฉียดผ่านผิวเนื้อบริเวณลำคอ ชายหนุ่มค่อยๆ ดึงปกเสื้อนักศึกษาของเธอให้ตั้งขึ้นและจัดทรงให้เข้าที่อย่างเชื่องช้า สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่กระดุมเม็ดบนสุดที่ถูกปลดออกหนึ่งเม็ดเผยให้เห็นไหปลาร้าขาวเนียน

"เสื้อตัวนี้เนื้อผ้ามันบางเกินไป..." เขาพึมพำเสียงพร่า ขณะที่ปลายนิ้วยังคงวนเวียนอยู่แถวๆ สาบเสื้อ "เย็นนี้เลิกเรียนแล้ว ฉันจะให้เลขาพาเธอไปตัดชุดใหม่ เลือกเนื้อผ้าที่หนากว่านี้ และตัดให้มันหลวมกว่านี้อีกหนึ่งไซส์"

"แต่ฉันไม่อยากใส่เสื้อตัวโคร่งๆ เหมือนคนท้องนี่คะ!"

"นี่คือคำสั่ง ไม่ใช่คำขอร้อง" วิกเตอร์สวนกลับทันควัน ดวงตาสีรัตติกาลตวัดขึ้นสบตากับเธอ "ถ้าเธอคิดจะอยู่ที่นี่ใต้การดูแลของฉัน เธอต้องทำตามที่ฉันบอกทุกอย่าง... เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอเอง"

ความปลอดภัยจากใครกันแน่? จากพวกผู้ชายในมหาลัย หรือจากตัวคุณเอง? เวเรนิกาตั้งคำถามในใจ แต่ก็ไม่กล้าพูดออกไป เธอทำได้เพียงเม้มริมฝีปากแน่นและพยักหน้ารับอย่างจำยอม

"ดีมาก" วิกเตอร์กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะผละมือออก "กินข้าวซะ จะได้รีบไป ฉันมีประชุมตอนเก้าโมงเช้า วันนี้ฉันจะไปส่งเธอเอง"