บทที่ 2/1: กรงทองและกฎของราชสีห์

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาตกกระทบเตียงนอนคิงไซส์หนานุ่ม เวเรนิกาขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนขนเป็ดอย่างเกียจคร้าน กลิ่นหอมสะอาดของผ้าปูที่นอนแปลกไปจากที่บ้าน ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาววัยสิบเก้าปีค่อยๆ ถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง

เธอไม่ได้อยู่ที่บ้านของตัวเองอีกต่อไปแล้ว... แต่อยู่ในอาณาจักรของผู้ชายที่ชื่อ ‘วิกเตอร์’

ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกดเล่นซ้ำ สัมผัสจากวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวคอดของเธอ แผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี และที่สำคัญที่สุด... นัยน์ตาสีรัตติกาลที่จ้องลึกลงมา ราวกับเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำแข็ง

เวเรนิกายกมือขึ้นทาบแก้มตัวเองที่จู่ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะเพียงแค่คิดถึงกลิ่นซีดาร์วู้ดผสมวิสกี้ที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ

‘บ้าจริงเวนิส... นั่นเพื่อนพ่อนะ!’ หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน พยายามย้ำเตือนสถานะระหว่างเธอกับเขาให้ขึ้นใจ ก่อนจะผุดลุกจากเตียงเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัว

วันนี้เธอเลือกสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงยีนส์ขายาวทรงกระบอก เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาตำหนิติเตียนเรื่องการแต่งตัวเหมือนเมื่อวาน เวเรนิกาสำรวจความเรียบร้อยในกระจกบานยาวอีกครั้ง ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เครื่องสำอางดูสดใสสมวัย ก่อนที่เธอจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเปิดประตูห้องออกไปเผชิญหน้ากับความจริง

กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดลอยอวลมาจากโซนห้องรับประทานอาหาร เวเรนิกาสืบเท้าเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินอ่อนสีดำขลับ และภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือแผ่นหลังกว้างของผู้ชายที่กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์หินอ่อน

วิกเตอร์อยู่ในชุดทำงานที่ยังไม่เต็มยศ เขาสวมเพียงกางเกงสแล็คสีเทาเข้มตัดเย็บเข้ารูปกับเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดโปนอย่างคนออกกำลังกายเป็นประจำ มือข้างหนึ่งถือแก้วกาแฟเอสเปรสโซ่ ขณะที่สายตาคมกริบกำลังกวาดอ่านข้อมูลตลาดหุ้นในแท็บเล็ตบนเคาน์เตอร์

เขาดู... หล่อเหลา ดุดัน และทรงอำนาจจนน่าหมั่นไส้

"ตื่นสายนะ"

เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นทำลายความเงียบ ทั้งที่สายตาของเขายังไม่ได้ละไปจากหน้าจอแท็บเล็ตด้วยซ้ำ เวเรนิกาสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับเขามีตาสับปะรดอยู่รอบตัว

"เพิ่งเจ็ดโมงครึ่งเองนะคะ ที่มหาลัยยังไม่เปิดเทอมด้วยซ้ำ" หญิงสาวเถียงกลับเสียงอุบอิบ พยายามดึงความกล้าหาญของตัวเองออกมาสู้

วิกเตอร์วางแท็บเล็ตลงช้าๆ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ นัยน์ตาสีเข้มกวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสื้อยืดตัวโคร่งที่ปิดบังทรวดทรงองเอวทำให้เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจอยู่ลึกๆ แม้ใบหน้าหล่อเหลาจะยังคงเรียบตึงเป็นแผ่นน้ำแข็งก็ตาม

"มานั่งนี่สิ ฉันให้แม่บ้านเตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว" เขาพยักพเยิดหน้าไปยังโต๊ะอาหารกระจกตัวยาวที่มีจานอเมริกันเบรกฟาสต์จัดวางไว้อย่างสวยงาม

เวเรนิกาเดินไปทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามอย่างว่าง่าย ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้หยิบส้อม กระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งก็ถูกเลื่อนข้ามโต๊ะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ

"นี่อะไรคะ?" คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน

"กฎของบ้าน" วิกเตอร์ตอบสั้นๆ ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบด้วยท่วงท่าสง่างาม "อ่าน แล้วเซ็นชื่อรับทราบซะ"

เวเรนิกาก้มลงมองกระดาษแผ่นนั้น ลายมือตวัดเป็นระเบียบภาษาอังกฤษเขียนไว้เป็นข้อๆ อย่างชัดเจน

1. เคอร์ฟิว: ต้องกลับถึงเพนต์เฮาส์ก่อน 20.00 น. หากมีเหตุจำเป็นต้องขออนุญาตล่วงหน้า 24 ชั่วโมง

2. ผู้มาเยือน: ไม่อนุญาตให้พาเพื่อนมาที่นี่ โดยเฉพาะ ‘ผู้ชาย’ เด็ดขาด

3. การแต่งกาย: ห้ามใส่กระโปรงสั้นเหนือเข่าเกินสองนิ้ว เสื้อคอลึก หรือชุดที่ล่อแหลมออกไปข้างนอก

4. การติดตาม: ต้องเปิด Location Sharing บนโทรศัพท์มือถือไว้ตลอด 24 ชั่วโมง

5. การดื่ม: ไม่อนุญาตให้ดื่มแอลกอฮอล์จนกว่าจะบรรลุนิติภาวะ (หรือเว้นแต่ฉันจะเป็นคนรินให้)

ยิ่งอ่าน ดวงตากลมโตของหญิงสาวก็ยิ่งเบิกกว้างขึ้นเรื่อยๆ เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนหน้าแดงก่ำ นี่มันไม่ใช่กฎของการอยู่ร่วมกัน แต่มันคือสัญญาทาสชัดๆ!

"นี่มันบ้าไปแล้ว!" เวเรนิกาวางกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดัง "คุณวิกเตอร์คะ ฉันอายุสิบเก้าแล้วนะคะ ปีนี้ฉันเข้ามหาลัยปีหนึ่งแล้ว ไม่ใช่เด็กประถมที่คุณจะต้องมากำหนดเวลาเข้าบ้านหรือเช็คโลเคชั่นแบบนี้!"

วิกเตอร์วางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงดัง ‘กริ๊ก’ แววตาที่เคยมองดูสงบนิ่งแปรเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์และทรงอำนาจจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ

"สิบเก้า... แล้วยังไง?"