เพื่อนพ่อที่ไม่ควรรัก의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 5

เสียงประกาศเรียกผู้โดยสารเที่ยวบินชั้นเฟิร์สคลาสที่กำลังจะเดินทางไปสู่มหานครลอนดอน ดังก้องกังวานไปทั่วห้องรับรองพิเศษ VIP Lounge ของสนามบินสุวรรณภูมิ บรรยากาศภายในห้องสี่เหลี่ยมหรูหรานั้นเงียบสงบ ทว่ากลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน"ฝากแก้วตาดวงใจของฉันด้วยนะวิกเตอร์"ธนา ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัด หันไปตบไหล่เพื่อนรักที่ยืนอยู่เคียงข้างด้วยน้ำเสียงหนักแน่นปนเว้าวอน แววตาของคนเป็นพ่อเต็มไปด้วยความห่วงใยเมื่อทอดมองไปยังร่างบางที่นั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้ม"นายไม่ต้องห่วง ธนา ไปรับตำแหน่งที่นั่นให้สบายใจเถอะ ฉันรับปากว่าจะดูแล ‘หลาน’ ให้ดีที่สุด... เหมือนเป็นลูกสาวของฉันเอง"น้ำเสียงทุ้มต่ำและทรงอำนาจของ วิกเตอร์ เอ่ยตอบรับเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความหนักแน่นที่ทำให้คนฟังวางใจชายหนุ่มลูกครึ่งไทย-อังกฤษในวัยสี่สิบห้าปี ยืนตระหง่านด้วยความสูงร้อยเก้าสิบเซนติเมตรในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลีสีเทาเข้ม ไหล่กว้าง หลังตรง และใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ถูกกาลเวลาสลักเสลาให้ดูดุดันและน่าเกรงขามมากยิ่งขึ้นเสน่ห์ของเขาไม่ใช่ความหนุ่มแน่นแบบวัยรุ่น แต่เป็นความสุกงอมของผู้ชายที่ผ่าน

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงสีขาวเข้ามาตกกระทบเตียงนอนคิงไซส์หนานุ่ม เวเรนิกาขยับตัวซุกใบหน้าลงกับหมอนขนเป็ดอย่างเกียจคร้าน กลิ่นหอมสะอาดของผ้าปูที่นอนแปลกไปจากที่บ้าน ทำให้สติสัมปชัญญะของหญิงสาววัยสิบเก้าปีค่อยๆ ถูกดึงกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงเธอไม่ได้อยู่ที่บ้านของตัวเองอีกต่อไปแล้ว... แต่อยู่ในอาณาจักรของผู้ชายที่ชื่อ ‘วิกเตอร์’ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนวานไหลย้อนกลับเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกดเล่นซ้ำ สัมผัสจากวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดเอวคอดของเธอ แผ่นอกกว้างที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อเชิ้ตเนื้อดี และที่สำคัญที่สุด... นัยน์ตาสีรัตติกาลที่จ้องลึกลงมา ราวกับเปลวไฟที่ซ่อนอยู่ใต้น้ำแข็งเวเรนิกายกมือขึ้นทาบแก้มตัวเองที่จู่ๆ ก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะเพียงแค่คิดถึงกลิ่นซีดาร์วู้ดผสมวิสกี้ที่ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำ‘บ้าจริงเวนิส... นั่นเพื่อนพ่อนะ!’ หญิงสาวสะบัดศีรษะไล่ความคิดฟุ้งซ่าน พยายามย้ำเตือนสถานะระหว่างเธอกับเขาให้ขึ้นใจ ก่อนจะผุดลุกจากเตียงเพื่อไปจัดการธุระส่วนตัววันนี้เธอเลือกสวมเสื้อยืดโอเวอร์ไซส์สีขาวกับกางเกงยี

หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องแต่งตัว เวเรนิกายืนสำรวจภาพสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่เต้นระทึกผสมปนเปกับความประหม่า วันนี้คือวันแรกของการก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยในฐานะนักศึกษาชั้นปีที่ 1 อย่างเต็มตัวเสื้อนักศึกษาพอดีตัวสีขาวสะอาดถูกรีดจนเรียบกริบ กระดุมโลหะสีเงินประทับตรามหาวิทยาลัยติดครบทุกเม็ดตามระเบียบเป๊ะ แม้เธอจะเลือกไซส์ที่ไม่ได้รัดรูปจนน่าเกลียด แต่มันก็พอดีเสียจนเน้นย้ำให้เห็นทรวดทรงองเอววัยสาวที่กำลังเบ่งบานอย่างชัดเจน หน้าอกอวบอิ่มที่ซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้าขับให้ช่วงเอวดูคอดกิ่วลงไปอีก ส่วนท่อนล่างเป็นกระโปรงพลีทสีกรมท่าเข้มจีบใหญ่ ความยาวคลุมเข่าลงมาเล็กน้อยตาม ‘กฎ’ ที่ผู้ชายจอมเผด็จการคนนั้นตั้งเอาไว้เมื่อวานเวเรนิกาหมุนตัวซ้ายขวา ถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยชุดนี้ก็เรียบร้อยพอที่จะไม่ทำให้ ‘ผู้ปกครองชั่วคราว’ ของเธอหาเรื่องดุเอาได้ เธอหยิบลิปสติกสีชมพูอ่อนมาแตะที่ริมฝีปากบางๆ รวบผมยาวสลวยขึ้นเป็นหางม้า ปล่อยปอยผมตกลงมาระกรอบหน้าเล็กน้อย ดูสดใสสมวัยเฟรชชี่ทันทีที่มือบางผลักประตูห้องนอนสีขาวออกไป กลิ่นกาแฟคั่วบดและกลิ่นขนมปังปิ้งก็ลอยมาเตะจมูก หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เรียกความม