บทที่ 2/2: กรงทองและกฎของราชสีห์

เขาเอ่ยถามเสียงเย็นยะเยือก ก่อนจะค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายกำยำแผ่รังสีคุกคามออกมากดดันจนบรรยากาศในห้องนั่งเล่นหรูหราดูคับแคบลงไปถนัดตา

เขาเดินอ้อมโต๊ะอาหารมาหยุดยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ของเธอ เวเรนิกาสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่แผ่ออกมาจากเรือนกายแกร่ง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่คุ้นเคยผสมกับกลิ่นกาแฟทำให้ประสาทสัมผัสของเธอปั่นป่วนไปหมด สองมือเล็กกำเข้าหากันแน่นบนตัก พยายามไม่แสดงความหวาดหวั่นออกมา

"ถ้าพ่อเธออยู่ เขาอาจจะปล่อยปละละเลยให้เธอทำตัวอิสระแค่ไหนฉันไม่สน" วิกเตอร์ก้มตัวลงมาใกล้ สองมือหนาวางค้ำลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเธอ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนกลายๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่บริเวณลาดไหล่บางที่โผล่พ้นคอเสื้อยืดตัวโคร่ง

"แต่ในเมื่อพ่อเธอฝากชีวิตเธอไว้ในกำมือฉันแล้ว... เธอก็ต้องทำตามกฎของฉัน ทุก-ข้อ"

"แต่เรื่องการแต่งตัว หรือเรื่องเพื่อน..." หญิงสาวพยายามเถียง แม้เสียงจะเริ่มสั่น

"สังคมมหาลัยมันไม่ได้สวยงามเหมือนทุ่งลาเวนเดอร์ เวเรนิกา" เขาขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงดุดัน "เด็กผู้หญิงหน้าตาสะสวยที่เพิ่งหลุดจากอ้อมอกพ่อแม่แบบเธอ คือเหยื่อชั้นดีของพวกผู้ชายมักมาก ฉันไม่ได้ว่างพอจะไปตามเช็ดตามล้างปัญหาให้เธอได้ตลอดเวลา ทางที่ดีที่สุดคือตัดไฟตั้งแต่ต้นลม"

"ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ ฉันรู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว!" เวเรนิกาหันขวับกลับไปหมายจะเผชิญหน้าเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจ

แต่เธอพลาด... พลาดตรงที่ไม่ได้คำนวณระยะห่างระหว่างใบหน้าของเธอกับเขาในตอนนี้

ปลายจมูกรั้นของหญิงสาวเฉียดผ่านสบเข้ากับปลายคางสากที่เต็มไปด้วยไรหนวดของวิกเตอร์เพียงแค่มิลลิเมตรเดียว ดวงตากลมโตสบประสานเข้ากับนัยน์ตาสีดำขลับในระยะประชิด ริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่กระดาษกั้น ลมหายใจของเขาเป่ารดริมฝีปากเธอ ร้อนผ่าวและทำให้สติสัมปชัญญะขาดผึง

ความเงียบโรยตัวลงปกคลุมทั่วบริเวณ มีเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันอย่างบ้าคลั่ง

วิกเตอร์มองริมฝีปากอวบอิ่มสีพีชที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจของคนใต้ร่าง ดวงตาของเธอเบิกกว้างสั่นระริกเหมือนลูกแกะที่ถูกต้อนให้จนมุม ความดื้อรั้นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความเย้ายวนตามธรรมชาติที่แผ่ซ่านออกมาโดยที่เจ้าตัวไม่ได้ตั้งใจ

เด็กบ้า... ผู้ชายวัยสี่สิบห้าที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนอย่างเขา กำลังถูกแรงดึงดูดทางเพศของเด็กสาววัยสิบเก้าปั่นหัวจนแทบคลั่ง เส้นความอดทนของเขากำลังถูกขึงจนตึงเปรี๊ยะ

มือหนาข้างหนึ่งละจากพนักเก้าอี้ เลื่อนมาเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วโป้งสากกร้านไล้เบาๆ ไปตามริมฝีปากล่างที่สั่นระริกของเธอ สัมผัสนั้นแผ่วเบา ทว่ากลับจุดประกายไฟสวาทให้ลามเลียไปทั่วช่องท้องของเวเรนิกาจนเธอต้องเผลอหอบหายใจ

"ถ้าเธอคิดว่าดูแลตัวเองได้..." น้ำเสียงของวิกเตอร์พร่าทุ้มลงกว่าเดิม แววตาของเขาเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความปรารถนาที่มืดมิดและลึกล้ำ "งั้นบอกฉันสิเวนิส... ตอนนี้ เธอจะจัดการกับสถานการณ์นี้ยังไง?"

เวเรนิกากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายของเธอเหมือนถูกสาปให้ตรึงอยู่กับที่ ไม่สามารถขยับหนีจากสัมผัสรุ่มร้อนนั้นได้ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกำลังต่อสู้กับสัญชาตญาณดิบที่ถูกปลุกเร้า

"ฉัน..." เธอพยายามเค้นเสียง แต่มันกลับฟังดูแหบพร่าและยั่วยวนจนน่าตกใจ

วิกเตอร์กระตุกยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความเหนือกว่าอย่างร้ายกาจ เขาละสายตาจากริมฝีปากของเธอ เลื่อนลงมามองคอเสื้อยืดที่ร่นลงจนเห็นไหปลาร้าขาวเนียน

"เห็นไหม... แค่ผู้ชายเข้าใกล้แค่นี้ เธอยังทำอะไรไม่ถูกเลย" เขาผละมือออกจากปลายคางของเธอ แล้วเลื่อนไปจับคอเสื้อยืดของเธอให้ขยับเข้าที่อย่างเชื่องช้าและอ้อยอิ่ง ปลายนิ้วของเขาจงใจลากผ่านผิวเนื้ออ่อนนุ่มบริเวณลำคอ ทำให้เวเรนิกาสะดุ้งเฮือก ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง

เขายืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูงอีกครั้ง ถอยห่างออกไปหนึ่งก้าวเพื่อคืนอากาศหายใจให้กับเธอ

"เซ็นชื่อซะ เวเรนิกา" น้ำเสียงของเขากลับมาราบเรียบและเยือกเย็นดุจเดิม ราวกับพายุทอร์นาโดเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น "ถ้ายังอยากมีชีวิตวัยรุ่นที่สงบสุขในรั้วมหาลัย ก็จงทำตามกฎของฉัน อย่าให้ฉันต้องใช้วิธีลงโทษในแบบของฉัน... เพราะฉันรับรองว่า เธอจะไม่ชอบมันแน่"

เวเรนิกามองแผ่นหลังกว้างที่กำลังเดินกลับไปหยิบเสื้อสูทที่พาดไว้บนโซฟา มือเล็กสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบปากกาที่เขาวางทิ้งไว้ข้างกระดาษ เธอจรดปลายปากกาลงไป เซ็นชื่อรับทราบกฎบ้าๆ นั่นด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างหมดรูป

แต่ลึกๆ ในใจที่กำลังเต้นโครมคราม เธอกลับตั้งคำถามกับตัวเอง... บทลงโทษของเขาที่ว่า... มันคืออะไรกันแน่? และทำไมส่วนลึกในความรู้สึกของเธอ ถึงแอบสั่นไหวและตื่นเต้นกับคำขู่นั้นอย่างประหลาด

"ฉันจะให้คนขับรถไปส่งเธอที่มหาลัยเพื่อปฐมนิเทศ" วิกเตอร์เอ่ยขึ้นขณะสวมเสื้อสูททับเสื้อเชิ้ตสีดำ ปรับลุคให้กลับมาเป็นนักธุรกิจพันล้านผู้ทรงเกียรติ "เลิกเรียนแล้ว รีบกลับมา ห้ามเถลไถล เข้าใจไหม?"

"เข้าใจค่ะ... แด๊ดดี้"

คำว่า ‘แด๊ดดี้’ หลุดออกจากปากหญิงสาวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน เธอไม่ได้ตั้งใจจะยั่วโมโหเขา แค่โกรธที่เขาทำตัวเหมือนพ่อคนที่สองของเธอจริงๆ ทั้งที่เมื่อกี้... สายตาที่เขามองเธอ มันไม่ใช่สายตาของพ่อเลยสักนิด

วิกเตอร์ชะงักฝ่ามือที่กำลังติดกระดุมสูท เขาหันขวับกลับมามองเด็กสาวที่นั่งเชิดหน้าจ้องเขาอยู่ นัยน์ตาสีรัตติกาลวาววับขึ้นมาอย่างน่ากลัว รังสีอันตรายแผ่ซ่านออกมาจนเวเรนิกาเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเล่นผิดคนเสียแล้ว

ชายหนุ่มก้าวเท้ายาวๆ กลับมาที่โต๊ะอาหาร วางสองมือค้ำลงบนโต๊ะ โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกันอีกครั้ง

"อย่าเรียกฉันด้วยคำนั้น เวเรนิกา" เขากดเสียงต่ำลอดไรฟัน ทุกถ้อยคำเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น "คำว่า 'แด๊ดดี้' ...เขาเอาไว้ให้ผู้หญิงครางเรียกตอนอยู่บนเตียงเท่านั้น ถ้าเธอยังไม่พร้อมจะไปนอนครางอยู่ใต้ร่างฉัน ก็เก็บคำนี้ไว้ซะ"

ใบหน้าของเวเรนิกาแดงแปร๊ดลามไปจนถึงใบหู นัยน์ตากลมโตเบิกกว้างด้วยความช็อกกับความตรงไปตรงมาอันแสนหยาบโลนและดุดันของเขา เธออ้าปากค้าง พูดอะไรไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ

วิกเตอร์กระตุกยิ้มพอใจที่สามารถปราบพยศแม่ม้าดีดกะโหลกได้สำเร็จ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ปรายตามองผลงานชิ้นโบแดงบนใบหน้าหวานเป็นครั้งสุดท้าย

"เย็นนี้เจอกัน... ทำตัวดีๆ ล่ะ เด็กน้อย"

เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องเพนต์เฮาส์ไป ทิ้งให้เวเรนิกานั่งนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่บนเก้าอี้ หัวใจดวงน้อยเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความร้อนรุ่มวิ่งพล่านไปทั่วร่างกาย

"บ้าฉิบ!"