เพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน I love you my friend

เพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน I love you my friend

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-10-25
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
78Bab
1.9KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย "ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว "ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้ "อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย ซึ่งผลงานชุดนี้จะเป็นซีรีส์ Follow your heart. เรื่องแรกแม่ทูนหัวของพ่อเสือหนุ่ม ตามมาด้วยเล่ห์ร้ายใจปรารถนา ต่อมาเรื่องเพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน (I love my friend) และเรื่องสะดุดรัก Lady cook. ฝากติดตามด้วยนะคะ

Lihat lebih banyak

Bab 1

Chapter 1 ยากที่จะลืม

El cansancio me mantiene caminando como zombi, hoy, pude salir temprano del trabajo porque mi querido jefe, el señor Delacroix, iba a tener una cita con una proveedora que solo le provee sexo casual. Cosa que pasa muy a menudo y con varias “proveedoras”, lo que realmente sorprende es que me hayan cancelado la clase a las siete de la tarde, la cual era un parcial de derecho administrativo.

Una de las clases más agotadoras que como futura abogada, tengo. Agotada por tener clases antes y después del trabajo, agradezco a dios por dormir tres horas más de las cuatro que diariamente puedo dormir y entrando al apartamento que comparto con mi prometido Dante, suspiro aliviada.

Caminando con pocas ganas, me dirijo a nuestra habitación (la única de nuestro pequeño apartamento) y abro la puerta dispuesta a tirarme a la cama y dormir. Sin embargo, la escena que ven mis ojos, me quita todo sueño y agotamiento que pueda tener.

— Kim… yo… puedo explicarte. — dice completamente desnudo mientras intenta ayudar a escapar a su amante.

Molesta, herida y con el instinto asesino encendido, suspiro profundo para mantener la decencia y me siento en la silla donde tiro a un lado el sostén de la mujer.

— Adelante, explícamelo —ordenó cerrando la puerta de la habitación donde básicamente hago guardia para que la chica no se marche.

El olor a sexo se encierra en la habitación recordando la traición de mi prometido, pero reuní la fuerza interna que he acumulado en todos estos años y me mantengo firme. Cosa que sorprende a la basura frente a mí que sin duda, no espero que le dejara explicar.

— Yo…— susurra y la chica lo golpea ligeramente mientras se cubre con las sábanas que compre de mi dinero.

Malditos ambos.

— Primero deja ir a Lucía, después, podremos…

El asco me invade al saber que tiene el mismo nombre de mi mejor amiga y solo imaginarla maldiciendo y asegurando que se cambiará el nombre, me hace sonreír. Sin embargo, mi sonrisa no es dulce, lo sé por cómo ambos retroceden.

— Kim, ¿qué piensas hacer con eso? — pregunta asustado y es cuando noto que mientras divagaba, había sacado de entre mis pechos, la navaja Suiza que siempre cargo por sí alguien intenta abusar de mí en las noches solitarias que caminó regreso a casa.

— Oh, ¿esto? — pregunto curiosa — depende de ustedes.

— Kim… estas estudiando para ser abogada, cometer un asesinato seria…

— ¿De verdad crees que los mataría? — pregunto en tono burlón — Jamás me ensuciaría a ese nivel mis manos. — digo y ambos suspiran aliviados — como mucho, lo que podría hacer sería apuñalarte un testículo o lacerar tu miembro. No morirías, pero sería una increíble herida que te haría recordarme. — murmuro y él traga duro.

— Kim, no juegues con eso.

— Tú jugaste conmigo, ahora, creo que es mi momento de jugar con ambos, ¿no es así, Lucía?

— Yo… pido disculpas. Pero por favor, déjeme ir. Le juro que no lo volveré a ver — dice desesperada.

— Puedes seguir viéndolo. Pero no aquí. Vete, tú no me traicionaste, sino él — murmuro y la chica toma toda su ropa dispuesta a irse, pero yo no permito que siquiera toque la puerta.

— Dijiste que me podía ir.

— Claro que sí, pero jamás dije que fuera por la puerta. Todo aquí lo he pagado yo. Desde la sabana con la que estás envuelta, hasta la puerta por la que piensas salir. Así que, no quiero que sigas ensuciando lo que pago. Si te vas, hazlo por la ventana y sin usar mis sábanas.

— Pero… es muy alto.

— Si tuviste la osadía de meterte con un hombre comprometido, debes tener la valentía de saltar de un décimo piso, ¿no crees?

— Kim, no seas irracional. — pide Dante y yo deseo realmente tener el valor de gritarle algo más que un testículo.

El dolor de cabeza se concentra y maldigo conocer tanto de leyes y saber que por muy qué lo merezca, no debo dañarlo o arruinaría mi vida.

Que desgracia que asesinar teniendo motivos, amerite ir a prisión. — me quejo mentalmente.

— Váyanse y háganlo antes que llegue a tres, o no me importará acabar con sus vidas — digo levantándome de la silla para que salgan

La primera que lo hace es la tal Lucía, pero Dante no se va. El miedo que me tuvo cuando mencioné como lo iba a herir, desaparece.

— Esta también es mi casa. — asegura y yo camino hacia la mesa ratón donde saco un arma y le apunto quitando el seguro de la misma.

— Uno y tr..— digo ignorando su queja, pero el segundo número no es terminado cuando desaparece de mi vista

Disparo el arma saliendo de esta burbujas que explotan desapareciendo de mi vista, como toda esperanza que pude tener con Dante, el matrimonio que sería en dos meses y la cita en el hospital de fertilidad para mañana, quedan en el olvido ante nuestra eminente separación. Ahora estaría sola y así, todos mis sueños se irían al piso.

(…)

— M*****a sea ese bastardo — grita Lu, mi mejor amiga mientras camina de un lado al otro.

Sin saber, salí del apartamento que me asfixiaba y cuando quise notar hacía donde me dirigía, estaba en el apartamento de Lu, quien queda tres pisos bajo el mío. Ya le había contado todo y aunque no estaba llorando, se mostraba mi sufrimiento, uno que le había hervir de ira.

— Hasta aquí han llegado mis dos sueños, casarme y tener un hijo. — murmuro decepcionada.

— Maldito bastardo. Debiste llamarme, yo le hubiese dado unas cuantas bofetadas y posiblemente, le habría cortado su polla, para que no tenga como ser infiel — asegura Lu.

— Deja eso así. Dañarlo solo nos traerá problemas y no ayudará en nada

— Pero lo que más rabia me da es que la m*****a se llamara como yo. Que asco. Definitivamente, mañana iremos a cambiar mi nombre. No puedo llamarme como la golfa con la que se acostaba el prometido de mi mejor amiga. — se queja y yo sonrió negando ante su comentario.

— Dejemos ir esto. Lo bueno fue que no tuve a mi lado a un mal hombre ni le di a mi hijo un mal padre. — murmuro — Lo único es que sin él a mi lado, no me darán la muestra de esperma y yo… no seré madre nunca. — murmuro con dolor y Lu me abraza.

Lucía, es una ginecóloga recién graduada que está trabajando en el hospital donde ella me ayudó a agilizar el proceso de inseminación. Dante, tiene un problema con su esperma y no es posible tener hijos. Por lo que, íbamos a casarnos para poder cumplir con los requisitos para que nos den un esperma congelado. Pero ahora… siendo soltera y sin posibilidad de casarme, no me podrán dar el esperma y mi deseo de ser madre, quedaría en el olvido.

— Aun no es el final. Yo puedo ayudarte en eso. Solo debo robar unas muestras y ya. — dice Lu intentando levantar mi ánimo.

— No digas locuras, eso no es legal y si de enteran, podrías perder la posibilidad de ejercer tu carrera. Una que recién empiezas.

— No te preocupes, nadie lo sabrá. Podemos ir mañana a las cinco de la mañana, a esa hora desechan los espermas que ya no cumplen con su función y como soy nueva, casi siempre me toca hacer cosas insignificantes como esta.

>> Podemos tomar una muestra que relativamente sirva y yo podría inseminarte. Nadie lo sabrá y si alguien te ve allá, dirás que quieres saber cuándo podrían darte la muestra. Así, podremos fingir que fuiste por información y no, para ser inseminada ilegalmente.

Dudo ante su plan loco, pero analizando mis posibilidades, no tengo muchas. Ya tengo treinta años y sigo sin conseguir un bien hombre. Dante, es la quinta pareja que me es infiel y la verdad, no quiero una sexta. Así que, lo mejor es que acepte la inseminación. Después de todo, ¿qué puede salir mal?

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
78 Bab
Chapter 1 ยากที่จะลืม
เช้าของวันใหม่บรรยากาศช่างอึมครึม ที่บ้านของฮันน่าในเวลานี้ เต็มไปด้วยความโศกเศร้าโดยเฉพาะเจ้าสิงโต เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้ จะต้องพรากจากกันยา ตุลาและแม่ฮันน่า คำบอกเล่าของมารดาจึงเป็นดั่งหอกแหลมคมที่ทิ่มลงมากลางใจของเขา เมื่อความผูกพันที่มีให้กันมันมากเกินกว่าที่จะทำใจให้ชินได้ นับจากวันนี้ไปไร่กวางกมลคงแห้งเฉา เหมือนดั่งต้นไม้ที่ไร้การรดน้ำพรวนดินและอีกไม่นาน ต้นไม้นั้นก็อาจจะตายได้ถ้าหากเจ้าของไม่ใส่ใจกลับมาเหลียวแล "เขากับตุลาไม่อยู่ ตัวก็ตั้งใจเรียนด้วยนะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็โทรไปถามเขาก็ได้ เดี๋ยวจะติวให้ สมัยนี้เทคโนโลยีได้พัฒนาไปมาก ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกัน แต่ก็สามารถเห็นหน้ากันทุกวันได้ อย่าทำหน้าแบบนี้สิสิงโต" กันยาเดินเข้าไปหาสิงโต ที่นั่งอยู่ด้านนอกระเบียงของบ้านสายตาของเขามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย มารดาน่าจะบอกเขาเร็วกว่านี้ เขาเพิ่งทราบข่าวจากคุณย่าเมื่อคืน และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้สิงโตไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืนเขาเอาแต่นั่งเหม่
Baca selengkapnya
Chapter 2 กันยา
หญิงสาวสวมชุดนักศึกษา นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่โซฟาราคาแพง เมื่อเธอจำใจต้องเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยภายในกรุงเทพฯ เพราะบิดาไม่อยากให้เธอไปอยู่ไกลหูไกลตา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วกันยาอยากจะไปเรียนที่ขอนแก่นหรือไม่ก็เชียงใหม่ เพราะที่เธอสอบเอาไว้ก็ติดทุกที่ กันยาเป็นเด็กฉลาดเรียนเก่งหัวดีตั้งแต่เด็ก จึงไม่แปลกที่เธอจะสอบติดทุกที่ที่ไปสอบเอนทรานซ์เอาไว้ "ยัยตัวแสบ เปิดเทอมวันแรกทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ" ผมไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวถึงชอบทำหน้ามุ่ย สงสัยเธอคงเคยเอาแต่ใจจนเคยตัวละมั้ง "อุตส่าห์เลือกเรียนคณะเกษตรศาสตร์หวังจะได้ไปสูดอากาศสดชื่น แต่กลับถูกบังคับให้เรียนที่กรุงเทพฯ เซ็งชะมัดเลย" ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงได้หวงและห่วงฉัน ทั้งที่ฉันก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว"เถอะน่าพ่อกับแม่คงคิดถึง ถ้าเธอไม่อยู่บ้านหลังนี้ใครจะป่วน สรุปว่าจะขับรถไปเองหรือให้พี่ไปส่ง""ก็ใช่สิพี่พูดได้ไง ก็ตัวเองได้เรียนในคณะที่ใช่ แถมยังได้เข้ามห
Baca selengkapnya
Chapter 3 วันแรกที่มหาวิทยาลัย
เมื่อทั้งสองลงจากรถเมล์ องุ่นและกันยาได้เดินคุยกันมาราวกับว่าสนิทกันมาเนิ่นนาน อาจจะเป็นเพราะว่ากันยาเป็นหญิงสาวร่าเริงมองโลกในแง่ดี เธอจึงเข้ากับคนได้ง่าย แต่องุ่นกลับเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยคุยกับใคร มีโลกส่วนตัวสูง ตั้งแต่เรียนมอต้นจวบจนมัธยมปลายเธอก็แทบจะไม่มีเพื่อนคุยเลยด้วยซ้ำไป และที่เข้าเรียนที่นี่ได้ก็เพราะว่าองุ่นสอบชิงทุนการศึกษา แข่งกับคนเป็นร้อยเป็นพันเข้ามา ซึ่งมีผู้ใหญ่ใจดี ออกค่าเทอมให้รวมทั้งค่าขนมเป็นรายเดือน เนื่องจากฐานะทางบ้านของเธอนั้นถือว่ายากจนเลยก็ว่าได้ "องุ่นบรรยากาศในมหา'ลัย โคตรแตกต่างจากรั้วโรงเรียนมากเลยเธอว่าไหม" ฉันพูดออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เพราะมหาวิทยาลัยนี้ดูกว้างใหญ่ไพศาล เนื้อที่คงมีเป็นร้อยไร่ "อืม... เก็บอาการบ้างก็ดี ไม่เห็นเหรอใครๆ เขาก็มองมาที่เธอ จะกระโดดโลดเต้นทำไมเนี่ย" "อ้าว! มองก็ช่างเขาสิ เขาก็มีตาไว้มองนี่ ยังไงเราก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก" ฉันพูดออกไปด้วยใบหน้ายิ้มร่า ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรนี่นา แค่กระโดดโลดเต้นหมุนตัวไปมา ก็คนมันตื่นเต้นจะให้ทำยังไงเล่า
Baca selengkapnya
Chapter 4 หัวใจเต้นแรง
ในขณะนี้กันยาได้กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ที่อยู่ในบริเวณนั้นไปแล้ว เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอได้กลายเป็นจำเลย ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอเป็นผู้ถูกกระทำ และทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุเท่านั้น เธอไม่ได้จงใจที่จะเรียกร้องเงินทำขวัญ ตามที่เกรซได้กล่าวหาเอาไว้ "แค่นี้ก็ทำเป็นสำออย คงจะถนัดเรื่องอ่อยผู้ชายสินะ" คำพูดของเกรซทำให้กันยาถึงกับหลับตาแล้วสูดหายลมหายใจเข้าออกลึกๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าบิดาและมารดา วันแรกกับการก้าวเท้าเข้ามาในรั้วมหา'ลัยเธอจะไม่มีทางทำให้ใครผิดหวัง เพียงเพราะการขาดสติแล้วทำอะไรโง่ๆ ออกไป "ไหวไหมกันยา" องุ่นถามฉันออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่ฉันเองก็พยายามดันตัวเองลุกขึ้นยืนให้ได้ โดยมีองุ่นคอยช่วยพยุงฉันขึ้นอย่างทุลักทุเล เพราะเธอเองก็ตัวเล็กแถมยังผอมมากอีกด้วย หมับ!! มือแกร่งของใครบางคนจับลงมาที่ต้นแขนของฉันสองข้าง พร้อมกับรั้งฉันขึ้นอย่างง่ายดาย เวลานี้ภายในใจของฉันเต้นตึกตั๊กอย่างไม่เป็นจังหวะ เมื่อความรู้สึกที่มีนั้นสม
Baca selengkapnya
Chapter 5 ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ
เมื่อเนตรดาวเอานาฬิกามาคืนผม ผมก็รีบหยิบจากมือเธอมาสวมทันที แล้วกับยิ้มให้กับเนตรดาวไปตามมารยาท พร้อมกับแอบชำเลืองหางตามองไปที่กันยา ผมไม่แน่ใจว่าที่เธอแสดงออกมาแบบนั้นกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า "ตามหาตั้งนานไปขึ้นห้องเถอะ คลาสแรกพบอาจารย์ที่ปรึกษา แม่ง.... กูอยากจะความรู้จักกับสาวๆ เต็มที" นั่นคือเสียงของไผ่เพื่อนสนิทอีกคนของสิงโต ทั้งสองรู้จักกันมานาน เพราะเรียนมอปลายอยู่โรงเรียนเดียวกัน ผลัวะ!! เขตแดนใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ ศีรษะของเพื่อนอย่างแรง ด้วยความหมั่นไส้ ที่ไผ่ตั้งใจจะมาเหล่สาวในวันนี้ "เฮ้ย! ไอ้เขตแดนกูเจ็บนะเว้ย" ไผ่พูดพร้อมกับเอามือลูบลงที่ศีรษะไปมา แล้วใช้สายตามองไปที่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง "พวกนายสองคนเล่นอะไรกัน" เนตรดาวเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มได้พูดขึ้น พร้อมกับทำหน้า
Baca selengkapnya
Chapter 6 ห่วงและหวง
"กูรู้สึกหมั่นไส้ไอ้หน้าหล่อนั่นจัง แม่ง... อุตส่าห์หมายตามองเธอเอาไว้ ตั้งใจว่าจะจีบก่อนใครๆ แต่ดันโดนมันปาดหน้าเค้กไปซะแล้ว" ไผ่กระซิบลงไปที่ข้างใบหูของสิงโตเบาๆ เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน ในสิ่งที่ตัวเองนั้นกำลังคิด และก็ต้องยุติเอาไว้ก่อน "ถ้ามึงจะจีบช่วยหาผู้หญิงที่สวยกว่านี้ได้ไหมวะ...ไม่เห็นจะเข้าตาสักนิด" ผมรีบพูดแย้งขึ้น เมื่อไผ่กำลังคิดจะจีบกันยา เพราะผมไม่มีทาง ที่จะยอม ให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอ แม้ว่ากันยาจะไม่ได้คิดอะไรกับผมก็ตาม "ทุกคนอาจารย์มาแล้ว" เสียงเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้จิงโจ้รีบวิ่งไปนั่งที่โต๊ะหลังห้องทันที และนั่นทำให้สิงโตถึงกับฉีกยิ้มที่มุมปากอยากพอใจ "สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งคณะของเรานั้น มีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ปีนี้มีนักศึกษา สนใจสอบเข้าเรียนในคณะเกษตรศาสตร์เป็นจำนวนมาก และผมก็ขอแสดงความยินดีกับทุกท่าน ที่สามารถสอบคัดเลือกเข้าเรียนที่นี่ได้ ผมชื
Baca selengkapnya
Chapter 7 แอบคิด
"สิงโตนายไปรู้จักมักคุ้นกับผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูท่าทางเธอไม่น่าไว้วางใจ ดวงตาดูล่อกแล่กเหมือนกับมีพิรุธชอบกล" "ขอบใจนะที่เตือน เห็นว่าเธอจะล้ม เราก็เลยรีบวิ่งเข้าไปช่วยไม่มีอะไรหรอกเนตร" ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมกันยาถึงต้องการปิดบังตัวตนของเธอด้วย ทั้งที่บ้านของเธอออกจะรวย นอกจากวันนี้เธอจะนั่งรถเมล์มาที่มหาวิทยาลัยแล้ว กันยายังมีทีท่าเหมือนกับว่าไม่อยากให้ใครรู้ประวัติของเธอ แม้แต่นามสกุลของบิดาก็ยังอยากจะเก็บเป็นความลับซะอย่างนั้น "กูอิจฉามึงจัง ตัวกันยาคงจะนุ่มนิ่มน่าดู มึงได้สัมผัสแล้วเป็นไงบ้างวะ" ไผ่กระซิบออกไปเบาๆ แต่ทว่าเนตรดาวกลับได้ยินอย่างชัดเจนเธอจึงมองไปที่เพื่อนหนุ่มด้วยแววตาที่เอาเรื่อง แน่นอนหญิงสาวคงไม่ชอบใจ เมื่อเห็นสิงโตเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ "เก็บสมองไว้ตั้งใจเรียนบ้างก็ดีนะไผ่ จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของกู" คำพูดของผมทำให้ไผ่นั่งหน้าจ๋อยเลยทีเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วผมอยากจะบอกกับมันเต็มที อย่าคิด
Baca selengkapnya
Chapter 8
อาจารย์เข้ามาบรรยายถึง หัวข้อสำคัญในรายวิชา นี่มันคือครั้งแรกที่ฉันรู้สึกอึดอัดที่สุดตั้งแต่เรียนมา นั่นคงเป็นเพราะว่าใจของฉันจดจ่ออยู่แต่เรื่องขององุ่น ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไง เธอจะถึงบ้านหรือยังพาแม่ไปหาหมอที่ไหน ไปกับใคร ฉันยังรู้สึกเจ็บใจตัวเองไม่หาย ถ้าวันนี้ขับรถมาคงได้พาองุ่นกลับบ้านและพาแม่เธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลแล้วจากนาทีเป็นชั่วโมงจน กระทั่งอาจารย์บรรยายเสร็จหมดคาบเรียน ทุกคนค่อยๆ ทยอยเดินออกไปจากห้อง ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม "เป็นอะไรหรือเปล่ากันยาแล้วเพื่อนเธอไปไหน" เสียงทุ้มดังขึ้น ทำให้ฉันรีบหันกลับไปมองและพบว่าจิงโจ้กับเพื่อนของเขาสามสี่คนยืนอยู่ด้านหลังออกจากฉัน "แม่องุ่นไม่สบาย เราขอตัวนะ" ฉันพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นยืนและเตรียมเก็บสมุดหนังสือมาถือเอาไว้ พร้อมที่จะเดินออกไปจากห้อง "เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหน ให้เราไปส่งไหม... ตอนเช้าได้ข่าวว่าเธอมารถเมล์ไม่ใช่เหรอ" จิงโจ้ยังคงยืนกรานที่จะพูดคุยกับกันยาต่อ ที่สำคัญเขารู้อีกว่าเธอนั้นนั่งรถเมล์มากับอ
Baca selengkapnya
Chapter 9 แอบคิด
"สิงโต! นายนี่มัน! " ฉันเอ็ดเขาออกไป พร้อมกับ ถึงมือออกมา ในเวลานี้ใบหน้าของฉันเริ่มร้อนผ่าวมันคงแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปแล้ว ยิ่งอยู่ใกล้เขาหัวใจของฉันก็ยิ่งเต้นแรง ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถเก็บอาการเหล่านี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหนกัน หลังจากนั้นภายในรถก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน เพราะต่างคนต่างก็กำลังคิดไปเองว่าอีกคนคงไม่มีใจ ทั้งสองจะรู้หรือไม่ว่ากำลังใจตรงกันเมื่อรถยนต์คันหรูวิ่งขึ้นมาที่ถนนใหญ่ สิงโตได้เปลี่ยนทิศทาง จนกันยารู้สึกแปลกใจ เพราะนี่ไม่ใช่ทางไปบ้านของเธออยากแน่นอน "นี่นายจะพาฉันไปไหน" เสียงของฉันดังขึ้นหลังจากที่ภายในรถเงียบไปหลายนาที แม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับเขามากแค่ไหนก็ตามที แต่ก็ไม่มีทางที่จะทำให้บิดามารดาต้องเสียใจ เพราะในเวลานี้ฉันเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจสิ่งโต แววตาและรอยยิ้มที่เขามองมาอย่างฉันนั้นเจ้าเล่ห์ยังไงชอบกล "ใครบอกว่าฉันจะพาเธอกลับบ้านกันล่ะ" ผมตอบเธอกลับไป ในขณะที่เหลือบหางตามองไปที่เธอ ก่อนจะรีบโฟกัสไปที่ถนนตรงหน้า เพราะไม่อยากเห็นแววตาที่เธอกำลังมองค้อนมาที่ผมอย่างเอาเรื่อง "ฉันต้องรีบกลับบ้าน เพราะพ่อกับแม่รออยู่ ถ้
Baca selengkapnya
Chapter 10 แผนของสิงโต
"จะให้ฉันลงนายก็หลบไปสิ" ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด แน่นอนฉันกำลังพยายามพูด เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้นที่มีเอาไว้ หมับ! ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กเรียวของกันยามากุมเอาไว้ ในขณะที่เธอนั้นไม่ทันตั้งตัว "ตามมา" "สิงโต... ปล่อยฉันเดินเองได้" ฉันพูดออกมาพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือให้พ้นจากอุ้งมือหนา แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล "กันยาอย่าดื้อสิ บ้านผมหลังใหญ่เดี๋ยวคุณเดินหลง" ข้ออ้างของเขาช่างฟังดูไร้เหตุผล เพราะบ้านหลังนี้ไม่กว้างไม่ใหญ่มากซึ่งเป็นบ้านที่ขวัญข้าวกับอัครเดชเคยอยู่มาก่อน สมัยที่พวกเขาทั้งสอง ทำงานด้วยกันที่โชว์รูม ซึ่งตอนนี้เขาได้ยกให้กับลูกชายคนโต เมื่อชายหนุ่มขอมาเรียนที่กรุงเทพฯ แม้ว่าอัครเดชและขวัญข้าวจะไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความดื้อของสิงโต "สิงโต นายจะพาฉันขึ้นไปบนบ
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status