เพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน I love you my friend

เพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน I love you my friend

last updateÚltima atualização : 2025-10-25
Por:  ปีศาจชอนซาEm andamento
Idioma: Thai
goodnovel18goodnovel
Classificações insuficientes
78Capítulos
1.9Kvisualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

เมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย "ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว "ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้ "อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย ซึ่งผลงานชุดนี้จะเป็นซีรีส์ Follow your heart. เรื่องแรกแม่ทูนหัวของพ่อเสือหนุ่ม ตามมาด้วยเล่ห์ร้ายใจปรารถนา ต่อมาเรื่องเพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน (I love my friend) และเรื่องสะดุดรัก Lady cook. ฝากติดตามด้วยนะคะ

Ver mais

Capítulo 1

Chapter 1 ยากที่จะลืม

四回目の結婚記念日。

その夜、夫は初恋の女を連れて帰ってきた。

テーブルの上の料理は、すっかり冷めていた。

優が好きだったレストランの味を再現した料理。

小さな白い花束。

栓を開けないままのワイン。

四時間前に送ったメッセージには、「既読」の二文字だけが残っている。

返信は来ない。

それ自体は、もう珍しいことではなかった。

慣れてしまったことが、一番嫌だった。

私は諦めきれずに、もう一度時計を見る。

午後十時を過ぎていた。

本当なら、七時には帰ってくるはずだった。

料理を温め直す気にもなれず、スマホを手に取る。

何気なく開いたSNSで、指が止まった。

『今年もありがとう♡』

投稿者は、白川咲子。

——優の初恋の人だ。

そして、今も関係の続いている恋人。

写真に顔は写っていない。

けれど、画面の端に映り込んだ腕時計を見た瞬間、呼吸が止まった。

見間違えるはずがない。

結婚祝いに、私が優へ贈った時計だった。

胸の奥が、すうっと冷えていく。

ああ。

今日も、そっちなんだ。

結婚記念日よりも。

妻よりも。

咲子と過ごす時間を選んだんだ。

……知っていた。

この結婚が、父親同士の事情から始まった、期限付きの契約だということも。

結婚する前、優は私にはっきり言った。

「誤解しないでほしい」

「咲子との関係は終わらない」

「結婚は五年だけ。お互い、割り切ろう」

それでも、私は優が好きだった。

頭が良くて。

自信に満ちていて。

誰に対しても堂々としている。

冷たく見えるのに、ときどき不意に優しい。

そんな優を、いつか私だけが知ることができるのではないかと思っていた。

時間を重ねれば。

ほんの少しでも、私を妻として見てくれる日が来るかもしれない。

そんな期待を、四年間も捨てられなかった。

午後十時半。

玄関のロックが外れる音がした。

ようやく帰ってきた。

そう思って立ち上がった瞬間、身体が凍りつく。

「ただいま」

優の隣には、当たり前のように咲子が立っていた。

「こんばんは、綾香さん」

咲子は、まるで自分の家へ帰ってきたような顔で笑っている。

綺麗で、可憐を絵に描いたような人。

昔から何も変わらない。

優がずっと好きな女。

「……なんで」

喉が詰まり、うまく声が出なかった。

優はネクタイを緩めながら、当然のように言う。

「咲子が終電逃したら困るし、今日も泊まらせる」

一瞬、意味が理解できなかった。

今日は結婚記念日だ。

たとえ形だけだったとしても、私たち夫婦の記念日であるはずなのに。

愛人を堂々と家へ連れて帰り、そのうえ泊まらせるというの?

「……今日」

声が震えた。

「今日、結婚記念日なんだけど」

優は少しだけ眉を上げた。

本当に、不思議そうに。

「だから?」

空気が凍りついた。

咲子が小さく笑う。

「あ、ごめんね。気を遣わせちゃった?」

悪びれる様子もなく、優へ顔を向けた。

「優、あの台湾で買った紅茶ある?」

——あの紅茶。

私は知らない。

この家に、咲子がいつも飲んでいる紅茶が置かれていることを。

優は迷うことなく棚を開けた。

「これ?」

「そう、それ」

二人のやり取りは、驚くほど自然だった。

四年間ここで暮らした私の方が、余計な人間に思えるほどに。

気づけば、笑っていた。

もう、笑うしかなかった。

「……すごいね」

自分のものではないような声が出る。

「結婚記念日に、愛人を連れて帰ってくるんだ」

一瞬、空気が止まった。

けれど、優は怒りもしなければ、悪びれもしなかった。

少し困った顔をしただけだった。

まるで、本気で私の言葉が理解できないように。

「最初に言ったよね?」

その声は、残酷なほど平静だった。

「これは期間限定の結婚なんだからさ」

「俺、咲子と別れるなんて言ってないし、責められる筋合いもない」

「綾香に変な期待させた覚えもない」

「プロジェクトも、あと半年もかからず終わる見込みだし」

その瞬間。

何かが、ぷつんと切れた。

ああ、そうか。

この人は、最初から一度も私を妻だと思っていなかったんだ。

私は妻ではない。

優が体裁を保つために置いている、肩書きだけの道具だった。

「ごめん、私……」

静かにバッグを掴む。

「少し、外に行ってくる」

優は一度だけこちらを見た。

けれど、止めようとはしなかった。

「遅くなりすぎるようなら連絡して」

それだけ。

まるで、私がどこへ行っても構わないみたいに。

玄関の扉を閉めた瞬間、涙が落ちた。

悔しかった。

こんな扱いを、四年間も当たり前のように受け入れてきた自分が。

けれど、何よりも辛かったのは。

——まだほんの少しだけ、優に期待していたことだった。

スマホが震える。

親友のみかからのメッセージだった。

『生きてる? 今日どうだった?』

数秒迷ってから、私は返信した。

『最悪。今から会えない?』

数分後、すぐに返事が届く。

『青山駅前のカフェいる。おいで』

顔を上げる。

街灯が、涙で滲んで見えた。

この時の私は、今夜が自分の結婚生活のどん底だと思っていた。

けれど、まだ知らなかった。

この家を出た一歩が。

優が私を失い始める、最初の一歩になることを。

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
78 Capítulos
Chapter 1 ยากที่จะลืม
เช้าของวันใหม่บรรยากาศช่างอึมครึม ที่บ้านของฮันน่าในเวลานี้ เต็มไปด้วยความโศกเศร้าโดยเฉพาะเจ้าสิงโต เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าชีวิตนี้ จะต้องพรากจากกันยา ตุลาและแม่ฮันน่า คำบอกเล่าของมารดาจึงเป็นดั่งหอกแหลมคมที่ทิ่มลงมากลางใจของเขา เมื่อความผูกพันที่มีให้กันมันมากเกินกว่าที่จะทำใจให้ชินได้ นับจากวันนี้ไปไร่กวางกมลคงแห้งเฉา เหมือนดั่งต้นไม้ที่ไร้การรดน้ำพรวนดินและอีกไม่นาน ต้นไม้นั้นก็อาจจะตายได้ถ้าหากเจ้าของไม่ใส่ใจกลับมาเหลียวแล "เขากับตุลาไม่อยู่ ตัวก็ตั้งใจเรียนด้วยนะ ถ้ามีอะไรสงสัยก็โทรไปถามเขาก็ได้ เดี๋ยวจะติวให้ สมัยนี้เทคโนโลยีได้พัฒนาไปมาก ถึงแม้ว่าพวกเราจะไม่ได้เจอกัน แต่ก็สามารถเห็นหน้ากันทุกวันได้ อย่าทำหน้าแบบนี้สิสิงโต" กันยาเดินเข้าไปหาสิงโต ที่นั่งอยู่ด้านนอกระเบียงของบ้านสายตาของเขามองออกไปอย่างไร้จุดหมาย มารดาน่าจะบอกเขาเร็วกว่านี้ เขาเพิ่งทราบข่าวจากคุณย่าเมื่อคืน และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้สิงโตไม่ได้หลับไม่ได้นอนทั้งคืนเขาเอาแต่นั่งเหม่
Ler mais
Chapter 2 กันยา
หญิงสาวสวมชุดนักศึกษา นั่งหน้ามุ่ยอยู่ที่โซฟาราคาแพง เมื่อเธอจำใจต้องเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยภายในกรุงเทพฯ เพราะบิดาไม่อยากให้เธอไปอยู่ไกลหูไกลตา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วกันยาอยากจะไปเรียนที่ขอนแก่นหรือไม่ก็เชียงใหม่ เพราะที่เธอสอบเอาไว้ก็ติดทุกที่ กันยาเป็นเด็กฉลาดเรียนเก่งหัวดีตั้งแต่เด็ก จึงไม่แปลกที่เธอจะสอบติดทุกที่ที่ไปสอบเอนทรานซ์เอาไว้ "ยัยตัวแสบ เปิดเทอมวันแรกทำหน้าให้มันดีๆ หน่อยสิ" ผมไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวถึงชอบทำหน้ามุ่ย สงสัยเธอคงเคยเอาแต่ใจจนเคยตัวละมั้ง "อุตส่าห์เลือกเรียนคณะเกษตรศาสตร์หวังจะได้ไปสูดอากาศสดชื่น แต่กลับถูกบังคับให้เรียนที่กรุงเทพฯ เซ็งชะมัดเลย" ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อถึงได้หวงและห่วงฉัน ทั้งที่ฉันก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้แล้ว"เถอะน่าพ่อกับแม่คงคิดถึง ถ้าเธอไม่อยู่บ้านหลังนี้ใครจะป่วน สรุปว่าจะขับรถไปเองหรือให้พี่ไปส่ง""ก็ใช่สิพี่พูดได้ไง ก็ตัวเองได้เรียนในคณะที่ใช่ แถมยังได้เข้ามห
Ler mais
Chapter 3 วันแรกที่มหาวิทยาลัย
เมื่อทั้งสองลงจากรถเมล์ องุ่นและกันยาได้เดินคุยกันมาราวกับว่าสนิทกันมาเนิ่นนาน อาจจะเป็นเพราะว่ากันยาเป็นหญิงสาวร่าเริงมองโลกในแง่ดี เธอจึงเข้ากับคนได้ง่าย แต่องุ่นกลับเป็นคนเงียบๆ ไม่ค่อยคุยกับใคร มีโลกส่วนตัวสูง ตั้งแต่เรียนมอต้นจวบจนมัธยมปลายเธอก็แทบจะไม่มีเพื่อนคุยเลยด้วยซ้ำไป และที่เข้าเรียนที่นี่ได้ก็เพราะว่าองุ่นสอบชิงทุนการศึกษา แข่งกับคนเป็นร้อยเป็นพันเข้ามา ซึ่งมีผู้ใหญ่ใจดี ออกค่าเทอมให้รวมทั้งค่าขนมเป็นรายเดือน เนื่องจากฐานะทางบ้านของเธอนั้นถือว่ายากจนเลยก็ว่าได้ "องุ่นบรรยากาศในมหา'ลัย โคตรแตกต่างจากรั้วโรงเรียนมากเลยเธอว่าไหม" ฉันพูดออกมาด้วยความรู้สึกตื่นเต้น เพราะมหาวิทยาลัยนี้ดูกว้างใหญ่ไพศาล เนื้อที่คงมีเป็นร้อยไร่ "อืม... เก็บอาการบ้างก็ดี ไม่เห็นเหรอใครๆ เขาก็มองมาที่เธอ จะกระโดดโลดเต้นทำไมเนี่ย" "อ้าว! มองก็ช่างเขาสิ เขาก็มีตาไว้มองนี่ ยังไงเราก็ห้ามเขาไม่ได้หรอก" ฉันพูดออกไปด้วยใบหน้ายิ้มร่า ฉันก็ไม่ได้ทำผิดอะไรนี่นา แค่กระโดดโลดเต้นหมุนตัวไปมา ก็คนมันตื่นเต้นจะให้ทำยังไงเล่า
Ler mais
Chapter 4 หัวใจเต้นแรง
ในขณะนี้กันยาได้กลายเป็นจุดสนใจของทุกคน ที่อยู่ในบริเวณนั้นไปแล้ว เมื่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เธอได้กลายเป็นจำเลย ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วเธอเป็นผู้ถูกกระทำ และทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันก็เป็นเพียงแค่อุบัติเหตุเท่านั้น เธอไม่ได้จงใจที่จะเรียกร้องเงินทำขวัญ ตามที่เกรซได้กล่าวหาเอาไว้ "แค่นี้ก็ทำเป็นสำออย คงจะถนัดเรื่องอ่อยผู้ชายสินะ" คำพูดของเกรซทำให้กันยาถึงกับหลับตาแล้วสูดหายลมหายใจเข้าออกลึกๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าบิดาและมารดา วันแรกกับการก้าวเท้าเข้ามาในรั้วมหา'ลัยเธอจะไม่มีทางทำให้ใครผิดหวัง เพียงเพราะการขาดสติแล้วทำอะไรโง่ๆ ออกไป "ไหวไหมกันยา" องุ่นถามฉันออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่ฉันเองก็พยายามดันตัวเองลุกขึ้นยืนให้ได้ โดยมีองุ่นคอยช่วยพยุงฉันขึ้นอย่างทุลักทุเล เพราะเธอเองก็ตัวเล็กแถมยังผอมมากอีกด้วย หมับ!! มือแกร่งของใครบางคนจับลงมาที่ต้นแขนของฉันสองข้าง พร้อมกับรั้งฉันขึ้นอย่างง่ายดาย เวลานี้ภายในใจของฉันเต้นตึกตั๊กอย่างไม่เป็นจังหวะ เมื่อความรู้สึกที่มีนั้นสม
Ler mais
Chapter 5 ยิ่งใกล้ยิ่งเจ็บ
เมื่อเนตรดาวเอานาฬิกามาคืนผม ผมก็รีบหยิบจากมือเธอมาสวมทันที แล้วกับยิ้มให้กับเนตรดาวไปตามมารยาท พร้อมกับแอบชำเลืองหางตามองไปที่กันยา ผมไม่แน่ใจว่าที่เธอแสดงออกมาแบบนั้นกำลังหึงผมอยู่หรือเปล่า "ตามหาตั้งนานไปขึ้นห้องเถอะ คลาสแรกพบอาจารย์ที่ปรึกษา แม่ง.... กูอยากจะความรู้จักกับสาวๆ เต็มที" นั่นคือเสียงของไผ่เพื่อนสนิทอีกคนของสิงโต ทั้งสองรู้จักกันมานาน เพราะเรียนมอปลายอยู่โรงเรียนเดียวกัน ผลัวะ!! เขตแดนใช้ฝ่ามือตบลงไปที่ ศีรษะของเพื่อนอย่างแรง ด้วยความหมั่นไส้ ที่ไผ่ตั้งใจจะมาเหล่สาวในวันนี้ "เฮ้ย! ไอ้เขตแดนกูเจ็บนะเว้ย" ไผ่พูดพร้อมกับเอามือลูบลงที่ศีรษะไปมา แล้วใช้สายตามองไปที่เขตแดนอย่างเอาเรื่อง "พวกนายสองคนเล่นอะไรกัน" เนตรดาวเป็นผู้หญิงเพียงคนเดียวที่อยู่ในกลุ่มได้พูดขึ้น พร้อมกับทำหน้า
Ler mais
Chapter 6 ห่วงและหวง
"กูรู้สึกหมั่นไส้ไอ้หน้าหล่อนั่นจัง แม่ง... อุตส่าห์หมายตามองเธอเอาไว้ ตั้งใจว่าจะจีบก่อนใครๆ แต่ดันโดนมันปาดหน้าเค้กไปซะแล้ว" ไผ่กระซิบลงไปที่ข้างใบหูของสิงโตเบาๆ เพราะไม่อยากให้ใครได้ยิน ในสิ่งที่ตัวเองนั้นกำลังคิด และก็ต้องยุติเอาไว้ก่อน "ถ้ามึงจะจีบช่วยหาผู้หญิงที่สวยกว่านี้ได้ไหมวะ...ไม่เห็นจะเข้าตาสักนิด" ผมรีบพูดแย้งขึ้น เมื่อไผ่กำลังคิดจะจีบกันยา เพราะผมไม่มีทาง ที่จะยอม ให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เธอ แม้ว่ากันยาจะไม่ได้คิดอะไรกับผมก็ตาม "ทุกคนอาจารย์มาแล้ว" เสียงเพื่อนคนหนึ่งดังขึ้น ทำให้จิงโจ้รีบวิ่งไปนั่งที่โต๊ะหลังห้องทันที และนั่นทำให้สิงโตถึงกับฉีกยิ้มที่มุมปากอยากพอใจ "สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับทุกท่านเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย ซึ่งคณะของเรานั้น มีความยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ปีนี้มีนักศึกษา สนใจสอบเข้าเรียนในคณะเกษตรศาสตร์เป็นจำนวนมาก และผมก็ขอแสดงความยินดีกับทุกท่าน ที่สามารถสอบคัดเลือกเข้าเรียนที่นี่ได้ ผมชื
Ler mais
Chapter 7 แอบคิด
"สิงโตนายไปรู้จักมักคุ้นกับผู้หญิงคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ดูท่าทางเธอไม่น่าไว้วางใจ ดวงตาดูล่อกแล่กเหมือนกับมีพิรุธชอบกล" "ขอบใจนะที่เตือน เห็นว่าเธอจะล้ม เราก็เลยรีบวิ่งเข้าไปช่วยไม่มีอะไรหรอกเนตร" ผมเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมกันยาถึงต้องการปิดบังตัวตนของเธอด้วย ทั้งที่บ้านของเธอออกจะรวย นอกจากวันนี้เธอจะนั่งรถเมล์มาที่มหาวิทยาลัยแล้ว กันยายังมีทีท่าเหมือนกับว่าไม่อยากให้ใครรู้ประวัติของเธอ แม้แต่นามสกุลของบิดาก็ยังอยากจะเก็บเป็นความลับซะอย่างนั้น "กูอิจฉามึงจัง ตัวกันยาคงจะนุ่มนิ่มน่าดู มึงได้สัมผัสแล้วเป็นไงบ้างวะ" ไผ่กระซิบออกไปเบาๆ แต่ทว่าเนตรดาวกลับได้ยินอย่างชัดเจนเธอจึงมองไปที่เพื่อนหนุ่มด้วยแววตาที่เอาเรื่อง แน่นอนหญิงสาวคงไม่ชอบใจ เมื่อเห็นสิงโตเข้าใกล้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ "เก็บสมองไว้ตั้งใจเรียนบ้างก็ดีนะไผ่ จะได้ไม่ต้องเป็นภาระของกู" คำพูดของผมทำให้ไผ่นั่งหน้าจ๋อยเลยทีเดียว ทั้งที่ความจริงแล้วผมอยากจะบอกกับมันเต็มที อย่าคิด
Ler mais
Chapter 8
อาจารย์เข้ามาบรรยายถึง หัวข้อสำคัญในรายวิชา นี่มันคือครั้งแรกที่ฉันรู้สึกอึดอัดที่สุดตั้งแต่เรียนมา นั่นคงเป็นเพราะว่าใจของฉันจดจ่ออยู่แต่เรื่องขององุ่น ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอจะเป็นยังไง เธอจะถึงบ้านหรือยังพาแม่ไปหาหมอที่ไหน ไปกับใคร ฉันยังรู้สึกเจ็บใจตัวเองไม่หาย ถ้าวันนี้ขับรถมาคงได้พาองุ่นกลับบ้านและพาแม่เธอไปหาหมอที่โรงพยาบาลแล้วจากนาทีเป็นชั่วโมงจน กระทั่งอาจารย์บรรยายเสร็จหมดคาบเรียน ทุกคนค่อยๆ ทยอยเดินออกไปจากห้อง ในขณะที่ฉันยังคงนั่งอยู่ที่เดิม "เป็นอะไรหรือเปล่ากันยาแล้วเพื่อนเธอไปไหน" เสียงทุ้มดังขึ้น ทำให้ฉันรีบหันกลับไปมองและพบว่าจิงโจ้กับเพื่อนของเขาสามสี่คนยืนอยู่ด้านหลังออกจากฉัน "แม่องุ่นไม่สบาย เราขอตัวนะ" ฉันพูดพร้อมกับรีบลุกขึ้นยืนและเตรียมเก็บสมุดหนังสือมาถือเอาไว้ พร้อมที่จะเดินออกไปจากห้อง "เดี๋ยวก่อนสิ จะรีบไปไหน ให้เราไปส่งไหม... ตอนเช้าได้ข่าวว่าเธอมารถเมล์ไม่ใช่เหรอ" จิงโจ้ยังคงยืนกรานที่จะพูดคุยกับกันยาต่อ ที่สำคัญเขารู้อีกว่าเธอนั้นนั่งรถเมล์มากับอ
Ler mais
Chapter 9 แอบคิด
"สิงโต! นายนี่มัน! " ฉันเอ็ดเขาออกไป พร้อมกับ ถึงมือออกมา ในเวลานี้ใบหน้าของฉันเริ่มร้อนผ่าวมันคงแดงเป็นลูกตำลึงสุกไปแล้ว ยิ่งอยู่ใกล้เขาหัวใจของฉันก็ยิ่งเต้นแรง ฉันไม่รู้ว่าจะสามารถเก็บอาการเหล่านี้ไว้ได้อีกนานแค่ไหนกัน หลังจากนั้นภายในรถก็ปกคลุมไปด้วยความเงียบงัน เพราะต่างคนต่างก็กำลังคิดไปเองว่าอีกคนคงไม่มีใจ ทั้งสองจะรู้หรือไม่ว่ากำลังใจตรงกันเมื่อรถยนต์คันหรูวิ่งขึ้นมาที่ถนนใหญ่ สิงโตได้เปลี่ยนทิศทาง จนกันยารู้สึกแปลกใจ เพราะนี่ไม่ใช่ทางไปบ้านของเธออยากแน่นอน "นี่นายจะพาฉันไปไหน" เสียงของฉันดังขึ้นหลังจากที่ภายในรถเงียบไปหลายนาที แม้ว่าฉันจะรู้สึกดีกับเขามากแค่ไหนก็ตามที แต่ก็ไม่มีทางที่จะทำให้บิดามารดาต้องเสียใจ เพราะในเวลานี้ฉันเริ่มรู้สึกไม่ไว้ใจสิ่งโต แววตาและรอยยิ้มที่เขามองมาอย่างฉันนั้นเจ้าเล่ห์ยังไงชอบกล "ใครบอกว่าฉันจะพาเธอกลับบ้านกันล่ะ" ผมตอบเธอกลับไป ในขณะที่เหลือบหางตามองไปที่เธอ ก่อนจะรีบโฟกัสไปที่ถนนตรงหน้า เพราะไม่อยากเห็นแววตาที่เธอกำลังมองค้อนมาที่ผมอย่างเอาเรื่อง "ฉันต้องรีบกลับบ้าน เพราะพ่อกับแม่รออยู่ ถ้
Ler mais
Chapter 10 แผนของสิงโต
"จะให้ฉันลงนายก็หลบไปสิ" ฉันพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด แน่นอนฉันกำลังพยายามพูด เพื่อกลบเกลื่อนความตื่นเต้นที่มีเอาไว้ หมับ! ชายหนุ่มคว้าข้อมือเล็กเรียวของกันยามากุมเอาไว้ ในขณะที่เธอนั้นไม่ทันตั้งตัว "ตามมา" "สิงโต... ปล่อยฉันเดินเองได้" ฉันพูดออกมาพร้อมกับพยายามสะบัดข้อมือให้พ้นจากอุ้งมือหนา แต่ก็ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ผล "กันยาอย่าดื้อสิ บ้านผมหลังใหญ่เดี๋ยวคุณเดินหลง" ข้ออ้างของเขาช่างฟังดูไร้เหตุผล เพราะบ้านหลังนี้ไม่กว้างไม่ใหญ่มากซึ่งเป็นบ้านที่ขวัญข้าวกับอัครเดชเคยอยู่มาก่อน สมัยที่พวกเขาทั้งสอง ทำงานด้วยกันที่โชว์รูม ซึ่งตอนนี้เขาได้ยกให้กับลูกชายคนโต เมื่อชายหนุ่มขอมาเรียนที่กรุงเทพฯ แม้ว่าอัครเดชและขวัญข้าวจะไม่เห็นด้วย แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความดื้อของสิงโต "สิงโต นายจะพาฉันขึ้นไปบนบ
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status