Masukเมื่อความผูกพันตั้งแต่ครั้งเรียนมัธยมต้น ได้จบลงไม่สวยเท่าไหร่นัก จึงทำให้เขาและเธอห่างเหินกันไป จนกระทั่งเข้าเรียนมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ได้พบกันโดยบังเอิญ มิหนำซ้ำยังเรียนอยู่คณะเดียวกันอีกด้วย "ยังเจ็บอยู่ไหมมีแผลตรงไหนหรือเปล่า" เสียงทุ้มของชายหนุ่มเอ่ยถามออกมาด้วยความห่วงใย ในขณะที่หัวใจของกันยาเริ่มเต้นระรัว "ว้าย! จะทำอะไร" ฉันร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งคุกเข่าลงไปกับพื้นพร้อมกับถลกกระโปรงนักศึกษาของฉันขึ้นเลยเข่าเล็กน้อย การกระทำของเขายิ่งทำให้ทุกคนจับจ้องมองมาที่ฉัน เหมือนในหนังในละครมาก เวลาที่พระเอกก้มลงไปมองแผลและพร้อมที่จะหายามาทาให้นางเอก ส่วนเกรซกับเพื่อนๆ ของเธอนั้นกลับมองมาที่ฉันด้วยความหมั่นไส้ "อยู่นิ่งๆ สิขอดูแผลหน่อย ช้ำแบบนี้ต้องประคบเย็นเท่านั้น" น้ำเสียงของเขาที่ฟังดูอ่อนโยนและห่วงใย กำลังทำให้หัวใจของฉันแทบจะละลาย ซึ่งผลงานชุดนี้จะเป็นซีรีส์ Follow your heart. เรื่องแรกแม่ทูนหัวของพ่อเสือหนุ่ม ตามมาด้วยเล่ห์ร้ายใจปรารถนา ต่อมาเรื่องเพื่อนรัก (เผลอ) รักเพื่อน (I love my friend) และเรื่องสะดุดรัก Lady cook. ฝากติดตามด้วยนะคะ
Lihat lebih banyak"لقد كبُرت صغيرتي، وأصبح لديها معجبون."
في منتصف الليل في مدينة "الغسق"، كانت الأمطار تنهطل كالمزراب. كانت "روان" مُسنَدة قسرًا إلى النافذة الزجاجية الممتدة من الأرض إلى السقف، وصوت العاصفة المطيرة يطغى على صوت نشيجها. شدّ الرجل ذراعه، قابضًا على جهة عنقها الخلفية البيضاء الدقيقة بقوة واستبداد، بينما أنفاسه المفعمة برائحة الخمر القوية تترامى نحوها: "ألم أقل لكِ من قبل أن تبتعدي عن الرجال الآخرين؟" "يا صغيرة، أنتِ ملكي." احمرّت أطراف عيني "روان"، واهتز صوتها وهي تقاوم بصعوبة: "اياد! أنت ثمل، أنا روان، أنا..." كان صوت بكائها خافتًا وعاجزًا، يُثير في النفس رغبة بالجموح. تحركت تفاحة آدم لدى "اياد" بحدة، وتصبّب العرق الخفيف من جبينه، ثم قبضت يده الضخمة على خصرها الذي تكاد تطوقه كف واحدة، ودار بها لتواجهه. "من ربيته طوال هذه السنين... لم تكن أختًا قط!" انهالت قبلته الحارقة، لتلتهم كل مقاوَمة وتوسل من الفتاة، إنشًا بعد إنش... "روان؟ روان!" انتشل صوت "غادة" "روان" من ذكرياتها وعاد بها إلى الواقع. حدقت في شطيرة الشطائر التي لم تمسها تقريبًا أمامها، وقلبها يخفق كالمطرقة. قالت "غادة" باستياء واضح: "تتناولين الفطور وشاردة الذهن تمامًا، لو كنتُ أعلم، لما سمحت لكِ بإقامة حفلة عيد الميلاد تلك الليلة الماضية." "أعتذر." طأطأت روان رأسها وهي تدلك ذراعها المخدرة، بينما كانت أفكارها لا تزال عالقة في ذكريات الليلة الماضية. قبل خمسة عشر عاماً، أفلست عائلة روان، فاستقبلها "ماهر " -الصديق المقرب لوالدها- في منزل عائلة "الجوهري". وكان الابن الوحيد لعائلة جوهري، "اياد"، هو [أخوها بالتبني] لو علم أحد بما حدث بينها وبين "اياد" الليلة الماضية... والغريب في الأمر أنها لم تشرب سوى كأس واحدة في حفلة البارحة، ومع ذلك شعرت بجسدها يشتعل كأن النمل ينهشه. وعلى الرغم من أن "اياد" أخذها بغير رضاها في البداية، إلا أنها استسلمت له في النهاية... سألت "غادة " الخادمة " "ألم يستيقظ اياد بعد؟" "السيّد الشاب لم يعد إلى البلاد منذ سنتين، وقد شرب الكثير في الحفلة الليلة الماضية، لذا أتوقع..." وبينما كانت تتحدث، تردد صداً لخطوات قادمة من درج السلم. كان الرجل يرتدي قميصاً أبيض بسيطاً وبنطالاً أسود، وبطوله البالغ مئة واثنين وتسعين سنتيمتراً، كانت ساقاه طويلتين بشكل لافت، وبكتفين عريضين وخصر نحيف وبنية جسدية مثالية. شعره الأسود القصير والمحسّن بعناية يبدو عفوياً، لكن أكثر ما كان يشد النظر هي تلك الخدوش الحمراء على عنقه. نزل السلم واضعاً إحدى يديه في جيبه، ومسحت عيناه المليئتان بالجاذبية روان الجلسة عند طاولة الطعام كانت الفتاة تقبض بضراوة على الشوكة الفضية حتى ابيضّت أطراف أصابعها. انحنى طرف شفتيه بشكل خفيف جداً قبل أن يختفي الابتسام سريعاً، ثم جلس في المقابل لها. ضمت "غادة" عينيها وسألت: "ما الذي حدث لعنقك؟" رفع "اياد" كأس الحليب وقال بنبرة لامبالية: "خدشٌ من قطة صغيرة." ولأن "غادة" امرأة خاضت الحياة وتعرف هذه الأمور، فقد أدركت بنظرة واحدة أنها آثار أظافر امرأة. "ابني أصبح بالغاً، ووجود امرأة في حياته أمر طبيعي، طالما لم يأتِ بشخصية غير محترمة إلى المنزل." لم تعد تُلحّ في السؤال، بل أضافت: "بما أنك عدت إلى البلاد، حان الوقت لتركز في عملك. بعد أن تنهي طعامك، اذهب إلى الشركة لمساعدة والدك." أجابها "اياد" بنبرة مقتضبة: "أجل"، ثم مدّ يده ليأخذ شطيرة. أما روان، فكادت تدفن وجهها في طبقها، ونبضات قلبها تقرع كالقاطرة، بينما يتصاعد الوهج في وجنتيها كأنهما تحترقان. يقولون إن المرء حين يسكر ينسى أحداث الليلة السابقة... وكانت تتضرع في سرها أن يكون "اياد" كذلك أيضاً، ليمحو تلك الخطيئة والمهزلة التي حدثت البارحة من ذاكرته. وفجأة قالت "غادة": "روان، وبما أن طريق الشركة يمر بجانب جامعتك، ما رأيك أن يوصلكِ بنفسه..." "لا داعي!" قاطعتها روان وهي تنهض فجأة كمن تعرضت لصدمة أو خوف شديد. وحين التقت عيناها بنظرات "غادة" المتعجبة، ونظرات "اياد" العميقة التي لا يُسبر غورها، سارعت بإطراق رأسها خجلاً وارتباكاً: "سيكون الأمر زحاماً ومشقة عليه، سأذهب بمفردي أفضل." اتكأ "اياد" بكسل على ظهر الكرسي، والابتسامة الخفيفة تكاد لا تُرى على شفتيه وقال: "لقد أصبحتِ غريبة وبعيدة... سنتان لم نلتقِ فيها، ألم تعودي تعرفين كيف تنادينني بـ [أخي]؟" كانت كفّ روان المختبئة تحت الطاولة تعتصر عرقاً من شدة التوتر. فبعد ما حدث الليلة الماضية، كيف لها أن تنطق بكلمة [أخي] مجدداً؟ لكن برؤية تصرفاته الهادئة... يبدو أنه... لا يتذكر شيئاً؟ أتمنى من كل قلبي أن يكون قد نسي بالفعل."เป็นอะไร ทำไมทำหน้าแบบนั้น มันใช้การได้ฉันรับประกัน และที่สำคัญมันพร้อมที่จะเข้าไปสำรวจในถ้ำของเธอแล้วกันยา" ผมพูดพร้อมกับโน้มตัวกันยาให้นอนลงราบกับเตียง จากนั้นผมจึงรีบจัดการกับชุดที่ตัวเองสวมใส่ ซึ่งผมใช้เวลาไม่ถึงเสี้ยววินาที ร่างกายของผมก็ล่อนจ้อน เผยให้เห็นมวลกล้าม พร้อมทั้งเจ้ามังกรตั้งลำเขื่องนั้นด้วย กางเกงของหญิงสาวพร้อมทั้งกางเกงชั้นในของเธอ ถูกชายหนุ่มรั้งลงต่ำ จากนั้นเขาได้ดึงลงให้พ้นจากขาเรียวของเธอ ลงไปรวมกับชุดของเขาอย่างไม่เป็นระเบียบ "อื้ม..อ้า สะ สิงโต" เสียงหวานครางเรียกชื่อชายหนุ่มออกมาอย่างกระท่อนกระแท่น เมื่อเขาจับลงไปที่ต้นขาของเธอแล้วง้างออก ชายหนุ่มมุดใบหน้าลงไปเชยชมกลีบกุหลาบงามบานเบ่งด้วยความสุขในอุรา เมื่อเขากำลังจะนำพาหญิงตรงหน้าให้ไปแตะขอบฟ้าด้วยกัน จากนั้นเพลงรักก็เริ่มบรรเลงขึ้น ปลายลิ้นร้อนแตะลงไปที่เม็ดสีแดงระเรื่อ หญิงสาวสัมผัสได้ถึงความเสียวซ่าน จนก้นของเธอกระตุกขึ้นลง เพื่อเด้งรับกับปลายลิ้นร้อนอย่างอัตโนมัติ "อื้ม สิงโต ฉะ ฉาน ฉันว่ามัน
น้ำเสียงของใบหม่อนดังมาก่อนตัว จนทำให้กันยาถึงกับเอามือขึ้นมาป้องปาก เพราะที่บ้านของไผ่เปิดไฟเอาไว้ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ไผ่หันหน้าจอสมาร์ตโฟน ไปทางต้นเสียงของหญิงสาวพอดี จึงมองเห็นใบหม่อนได้อย่างถนัด เมื่อเธอกำลังเดินเข้ามาหาไผ่พร้อมกับผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันรอบอกเอาไว้ ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าผู้หญิงที่ไผ่พูดถึง ที่เขาบอกกับสิงโตว่าเป็นภรรยานั้น คงต้องเป็นใบหม่อนอย่างแน่นอน "ฉันพูดกับสิงโต ไม่มีสาวที่ไหนหรอกน่า" ไผ่รีบพูดแทรกขึ้นราวกับคนที่กำลังกลัวเมีย เมื่อใบหม่อนเห็นว่าเป็นสิงโตเธอจึงไม่พูดอะไรขึ้นมาอีก "แค่นี้นะสิงโต... กูค้าง" "อืม... เชิญมึงไปทำธุระของมึงต่อให้เสร็จ กูไม่กวนละ" "ต่อให้มึงโทรมาอีกกูก็ไม่รับ แค่นี้นะเมียกูนอนรอแล้ว โชคดีเพื่อน" พูดจบไผ่ก็ตัดสายทันที ในขณะที่กันยายืนน้ำตาไหลอาบแก้มสองข้าง เมื่อเธอกำลังรู้สึกเสียใจ ที่เข้าใจ
"รับสักทีสิ ไอ้เชี้ยไผ่ มึงทำอะไรอยู่เนี่ย คนยิ่งร้อนใจมันก็ยิ่งลีลา" ผมพูดออกมาอย่าอารมณ์เสีย เมื่อกดวิดีโอคอลหาไผ่แต่มันไม่ยอมรับสาย "ทำไม... ถึงต้องหาตัวช่วยเลยเหรอ ต่อให้ไผ่มาเป็นพยานฉันก็ไม่มีทาง ที่จะเออออห่อหมกกับพวกนายหรอกนะ ในสายตาของนายฉันคงเป็นผู้หญิงที่โง่ ถึงคิดที่จะหลอกซ้ำแล้วซ้ำเล่า" ฉันยังคงพูดจากระแทกแดกดันออกไป เพราะฉันคิดว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่เราสองคนจะดึงดันคบกันต่อไป "พูดจบหรือยังยัยตัวแสบ ยังไม่แก่ก็บ่นเป็นหมีกินผึ้งเสียแล้ว" "นายว่าฉันบ่นเก่งเหรอ ฉันกำลังพูดความจริงอยู่ต่างหาก...ชิ! ถ้าไม่มีอะไรจะพูดฉันขอตัวเข้าบ้านก่อน" ฉันเริ่มขี้เกียจที่จะต่อปากต่อคำกับสิงโตแล้ว เพราะยิ่งพูดก็ยิ่งดูแย่ เมื่อเขามองฉันเป็นเพียงเหมือนยายแก่ขี้บ่นคนหนึ่งเท่านั้น "เดี๋ยวก่อน ฉันขอโทรหาไผ่อีกเพียงแค่ครั้งเดียว ถ้ามันไม่รับจริงๆ
ซึ่งเขาและครอบครัวกลับปิดบังเรื่องนี้เอาไว้ แม่ขวัญกับพ่อเสือก็น่าจะบอกความจริงกับฉัน ทำไมทุกคนต้องเห็นดีเห็นงามกับสิงโตด้วย ฉันเองก็ไม่เข้าใจ แต่ก็ต้องยอมรับความจริงที่เกิดขึ้นให้ได้ เพราะชีวิตนี้ต้องเดินต่อไป แม้ว่าจะไม่มีสิงโตอยู่ข้างๆ ก็ตามที ~เวลาสิบเก้านาฬิกา~ ฉันอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ แล้วมานั่งลงที่เตียงนอน กลิ่นอาหารที่โชยเข้ามาภายในห้องนั้นทำให้ฉันรู้สึกหิว แต่ก็พยายามฝืนร่างกายไม่ให้เผลอไปกับกลิ่นที่ได้รับ เพราะฉันรู้ดีว่ามันคงเป็นฝีมือของสิงโตอย่างแน่นอน เขาคงตั้งใจที่จะอยู่ให้ฉันหิวแล้วเปิดประตูออกไป แต่ขอบอกไว้เลยว่าไม่มีทาง ต่อให้ฉันต้องหิวจนตายก็จะไม่ยอมเปิดประตูออกไปกินอาหารที่เขาทำ เพราะฉันยังจดจำทุกถ้อยคำของใบหม่อนไม่เคยลืม ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้น แต่ฉันก็ไม่ได้คิดที่จะลุกขึ้นไปเปิด ฉันไม่รู้หรอกนะว่าความอดทนของคนเรามันมีขีดจำกัดมากแค่ไหน แต่สิ่งที่ฉันต้องการคืออยากให้สิงโต ออกไปให้พ้นๆ จากไร่กุหลาบสัก
"แล้วถ้ากันยาออกไปจากไร่นี้แล้วล่ะครับแม่ นั่นหมายถึงอันตรายรอบตัวเลยนะครับ แม่ครับผมเลยยังไงผมก็จะไม่รอฟังข่าวอยู่ที่นี่ ถ้าแม่ไม่ให้ปืนผมก็จะไปแต่ตัว" ท่าทางและน้ำเสียงของสิงโตบ่งบอกให้มารดาเข้าใจว่า ลูกชายของเธอเป็นห่วงกันยามากแค่ไหน ซึ่งก็ไม่ได้ต่างไปจากตัวของขวัญข้าวเองด้วยซ้ำ เพราะกันยาก็ไม่ต
"แต่แพนด้า เข้ามาในบ้านนานแล้ว ที่สำคัญใบหม่อนก็นั่งร่วมโต๊ะอยู่ด้วย" "อะไรนะครับแม่!" "แม่เห็นกันยาพูดออกมาเสียงดังเพียงแค่ประโยคสั้นๆ แม่จึงรีบเดินมาดู แต่ก็ไม่พบกัน
"อ้าว... ชวนกันไปไหนเหรอจ๊ะ เดินทางมาเหนื่อยๆ สิงโตก็ชวนน้องออกไปข้างนอกแล้ว ให้กันยานอนพักก่อนดีไหม" ขวัญข้าวเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล เธอยังคงเป็นผู้หญิงที่ใจดีที่สุดในโลก สำหรับสิงโตเสมอ
"อื้ม อ๊า...เมียจ๋า" ชายหนุ่มร้องครางออกมาพร้อมทั้งผงกศีรษะขึ้นจนตัวงอ ยิ่งทำให้เห็นจุดเชื่อมต่อใต้วางขาอย่างชัดเจน ภาพของหญิงสาวตัวเล็กผิวขาวสยายผมเซ็กซี่ กำลังขึ้นขย่มชายตัวโต พร้อมกับจังหวะการเด้งขึ้นลงของสะโพกกลม ทำให้อกอวบอิ่มของเธอกระเพื่อมขึ้นลง จนชายหนุ่มแทบจะละสายตา โฟกัสที่อื่นไม่ได้เลย