ตอนที่5 เริ่มเลยดีไหม

ขณะที่เขากำลังลังเลใจอยู่นั้น หน้าจอโทรศัพท์ก็ผุดแจ้งเตือนข้อความใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง... คราวนี้เป็นรูปภาพ

ติ้ง!

เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว ลมหายใจของไคโรก็หยุดชะงักไปทันที

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือเต้าอวบอิ่มข้างหนึ่ง โผล่ขึ้นมาปะทะสายตา มีเพียงแผ่นแปะจุกสีเนื้อบางเบาปิดส่วนจุกยอดเอาไว้เท่านั้น

ส่วนอีกข้างหนึ่งถูกมือเล็กบีบอัดจนแนบชิดกัน เผยให้เห็นขนาดและรูปทรงที่ใหญ่โตจนแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ที่เคยเห็นจากรูปที่ถ่ายโชว์วับแวม ก็คิดว่าใหญ่โตมากอยู่แล้ว แต่ทว่าภาพนี้ ทั้งใหญ่และตั้งเต้าสวมงามอย่างเห็นได้ชัด

และตามมาด้วยข้อความอีกหนึ่งประโยคที่ทำเอาเลือดลมในกายชายหนุ่มสูบฉีดวิ่งพล่านไปทั้งร่างกาย

ติ้ง!

รูทเบียร์: สนใจไหมคะ... ถ้าสนใจก็กดคอลมาตอนนี้เลย

รูทเบียร์: ฉันกำลังเงี่ยนอยู่พอดี

คำว่าเงี่ยนแบบตรงตัวนี้เอง ที่เป็นตัวจุดชนวนอารมณ์ของเขา ร่างสูงหันกลับมาสบตากับกระแตที่นั่งอยู่ข้างกันทันที ดวงตาคมของเขาเปลี่ยนไปจากเดิมอย่างชัดเจน...

จากที่เคยเป็นประกายวาววับก่อนหน้านี้ ตอนนี้กลับดูเรียบเฉยและไร้ความรู้สึกสนใจลงไปทันตาเห็น

เขาตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เพราะหากไม่รีบตอนนี้ คิดว่าเขาคงไม่มีโอกาสดีแบบนี้อีก จึงเอ่ยปากพูดกับกระแตออกไป ด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูไม่ใส่ใจนัก

"เอ่อ... คือว่า ฉันมีธุระด่วน ขอโทษด้วยนะ แต่ฉันไม่อยากทิ้งเธอไว้ตรงนี้"

ใบหน้าสวยของกระแต เปลี่ยนเป็นซีดเผือดทันที ความรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดลงบนศรีษะ เป็นความรู้สึกที่รู้ดีว่าตัวเองกำลังถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ

เธอรู้สึกหน้าชาจนพูดไม่ออก พยายามประคองสติถามออกไปด้วยความงุนงงและไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ธุระอะไรเนี่ย? มันสำคัญขนาดนั้นเลยเหรอ งั้นเรารอนายได้ไหมล่ะ ไหน ๆ ก็ออกด้วยกันมาแล้ว"

"ไม่ได้หรอก ฉันคงไม่มีเวลาแล้วล่ะ"

เขาเอ่ยออกไปตามตรง ถึงจะรู้สึกเสียดายสาวสวยอย่างเธอมากแค่ไหน ทว่าพอชั่งน้ำหนักในใจอยู่แล้ว ในหัวเขากลับคิดถึงแต่ภาพของรูทเบียร์

"งั้น... เดี๋ยวฉันไปส่งเธอก่อน จะให้ไปส่งที่ไหนล่ะ"

การกระทำและคำพูดแบบนี้ของไคโร มันทำร้ายความรู้สึกผู้หญิงอย่างกระแตยิ่งนัก เธอรู้สึกทั้งโมโหและเสียหน้าอย่างที่สุด ทั้งที่เมื่อกี้อาการของเขาดูจะชอบใจเธอไม่น้อย แต่หลังจากเขาเปิดดูอะไรสักอย่างในโทรศัพท์ อาการของเขาก็เปลี่ยนไปทันที

ความรู้สึกโกรธ ทำให้เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง "ไม่ต้องไปส่งหรอก ถ้ารีบขนาดนั้น ก็ส่งลงข้างหน้านี้แหละ ตรงป้ายรถเมล์ก็พอแล้ว"

คนตัวสูงเองก็ไม่ได้สนใจความรู้สึกของเธอมากนักในตอนนี้ สิ่งที่เขาสนใจและอยากทำที่สุดในเวลานี้คือการกลับไปคอลกับเจ้าของข้อความนั้นให้เร็วที่สุด

เขาจึงรีบเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทางตรงป้ายรถเมล์ตามที่เธอขอ ทันทีที่เธอก้าวเท้าลงจากรถ เขาก็กดล็อคประตูรถปิดสนิท

บรื้นนนน!!!!

เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นอีกครั้ง รถยนต์คันหรูพุ่งทะยานออกไปอย่างรวดเร็วในความมืด ทิ้งให้กระแตยืนมองตามด้วยความงุนงงและเสียใจ แต่ทว่าไคโรไม่เหลียวหลังกลับไปมองอีกแล้ว

สายตาคมของเขาจับจ้องไปที่ถนนเบื้องหน้าเพียงอย่างเดียว เหยียบคันเร่งจนมิดเพื่อให้ถึงคอนโดของตัวเองโดยเร็วที่สุด...

รถหรูแล่นกลับมาถึงที่หมายในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เขากระชากประตูรถและประตูห้องด้วยความรีบร้อนราวกับกลัวว่าทุกอย่างจะสายเกินไป

ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงด้วยอารมณ์ที่พลุ่งพล่านจนแทบอดใจไม่อยู่ มือหนาสั่นระริกเล็กน้อยขณะกดเบอร์วิดีโอคอลหารูทเบียร์ เจ้าของแอคเคาท์ลับที่เขาติดตามและหลงใหลมาตลอด

เขาจะอยากรู้จริง ๆ ว่าอะไรทำให้เธอเปลี่ยนใจทักมาเป็นการส่วนตัวในคืนนี้

ตู้ด! ตู้ด! ตู้ด!

เสียงรอสายดังไม่กี่ครั้ง หน้าจอก็พลิกเปลี่ยนเป็นภาพชัดเจนขึ้นมา ทันทีที่เห็นรูปร่างบางในชุดนอนสีแดงเพลิงเนื้อบางเฉียบ ลมหายใจของไคโรก็ติดขัดขึ้นมาทันที ร่างเล็กยืนทำท่ายั่วยวนอยู่ตรงหน้า มองเห็นร่างกายส่วนล่างชัดเจน จนเขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอ

อึก!

"คิดว่าจะไม่สนใจแล้วซะอีก"

สายตาคมเพ่งมองหน้าจอให้มากที่สุด อยากจะเห็นหน้าตาของเจ้าของเสียงและรูปร่างสมส่วนนี้ให้ได้ แต่ทว่าเธอกลับจัดมุมกล้องไว้อย่างชาญฉลาด ให้เห็นเพียงแค่ช่วงอกอวบลงไปจนถึงเอวคอดกิ่วและสะโพกเท่านั้น ใบหน้าถูกตัดขาดไปหมด จนมองไม่เห็นแม้แต่ปลายคาง

"ทำไมถึงไม่ให้เห็นหน้าล่ะ? ฉันอยากเห็นหน้าเธอรู้หรือเปล่า"

"ฉันไม่ชอบให้ใครเห็นหน้าหรอกค่ะ เราแค่คุยกัน แค่เห็นร่างกายกันและกันก็พอแล้วค่ะ"

ถึงจะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ทว่าเขาก็ไม่อยากเซ้าซี้ให้มากความ "งั้นจะให้เรียกชื่อว่ายังไงดี?"

"เรียกว่าเบียร์ก็พอค่ะ... แล้วฉันจะเรียกพี่ว่าอะไรดีคะ ในเมื่อฉันไม่ได้บอกชื่อจริงพี่ งั้นพี่ก็ไม่ต้องบอกชื่อจริงฉันก็ได้ค่ะ"

"เรียกคังจุนก็ได้"

ทันทีที่เขาพูดจบ เขาก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังแผ่วเบาออกมาจากลำโพง

เสียงนั้นดูคุ้นหูจนเขาต้องขมวดคิ้ว แต่ในสภาพที่อารมณ์ปรารถนากำลังครอบงำทั้งตัวและสมอง เขาเลือกที่จะไม่ใส่ใจมากนัก สิ่งที่รู้สึกชัดที่สุดตอนนี้คือความตื่นตัวที่ลามไปทั่วร่าง ตั้งแต่เห็นเนินอกอวบที่มองเห็นปลายจุกสีหวานโผล่วับแวม

"ทำเลยได้ไหมล่ะ? เมื่อกี้บอกว่ากำลังเงี่ยนไม่ใช่เหรอ"

"คิก คิก"

อีกครั้งที่เธอหัวเราะเบา ๆ และคราวนี้ความคุ้นเคยในเสียงหัวเราะยิ่งชัดขึ้น แต่เขาก็ยังผลักความสงสัยทิ้งไว้ข้างหลัง

"ก็ได้ค่ะ งั้นถอดเสื้อหน่อยสิคะ ฉันอยากเห็น กล้ามหน้าท้องของพี่แล้ว"

คนตัวสูงไม่รอช้า เขาจับชายเสื้อยืดดึงขึ้น ถอดทิ้งไปด้านข้าง เผยให้เห็นแผงอกแกร่ง ลำตัวกำยำสมส่วนและแผ่นกล้ามหน้าท้องเรียงตัวสวย

ทางด้านขนมจีน เธอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ทันทีที่เห็น ดวงตากลมโตจ้องมองแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อทุกส่วนอย่างถ้วนถี่ มันดูสมบูรณ์แบบและน่าลูบคลำยิ่งนัก ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังกลุ่มขนอ่อนที่เริ่มงอกบริเวณใต้สะดือ...

ภาพนั้นช่างเซ็กซี่จนทำให้เธอรู้สึกตาลาย ทั้งที่ก่อนหน้านี้ยังไม่ได้มีอารมณ์มากนัก แต่ทว่าตอนนี้ความร้อนรุ่มเริ่มก่อตัวขึ้นในอกและรู้สึกมวนท้องน้อยอย่างรวดเร็ว