INICIAR SESIÓNCompartir
Chapter 10
Fecha de publicación:
2026-09-13 17:10:07“เอ๊อะ!? เห้ย! สูตั้งใจแม่นบ่” เห้ย! มึงตั้งใจใช่ไหม (ภาษาอีสาน)
“บ่าห่า! ตั้งใจ๋ก่เหี้ยแล้ว ไผใจ๊หื้อคิงมายืนข้างเป้า” ไอ้ห่า! ตั้งใจก็เหี้ยแล้ว ใครใช้ให้มึงมายืนข้างเป้า (ภาษาเหนือ)
“หยุด! ขอภาษากลาง ด่ากันภาษากลางไปเลย” ฟาร์จะได้ฟังรู้เรื่องด้วย ไม่งั้นคงช่วยไม่ถูก
“ครับ มึงอะ กูมาตามเมียกู อีกครึ่งชั่วโมงลูกต้องกินนม”
“ลูกยังอ่อนอยู่แท้ ๆ ไม่มีปัญญาดูแลแล้วจะมีทำไมวะ บ่าง่าว!” ฟาร์พยายามปิดปากทิศเหนือให้หยุดพูด แต่ปิดได้แค่เสียง เห็นอีกทีเขาก็คว้าตะกร้าลูกบอลเหวี่ยงใส่หน้าคุณพ่อวัยใสแล้ว
“ฉิบ!” รั้งแขนพาหนีออกจากตรงนี้โดยเร็ว แต่คู่กรณีไม่เลิกรา เกณฑ์พรรคพวกวัยผมรองทรงวิ่งตามไม่ลดละ
“พี่ปล่อยทิศ! อยากหนีก็หนีไปคนเดียวดิ” ออกมาภายนอกงานได้ทิศเหนือก็ผลักอกแกร่งทันควัน หนีมาแบบนี้มันโคตรเสียศักดิ์ศรีเลย
“กลับโรงแรมกันเถอะทิศ”
“ใช่เรื่อง! ถ้ากลับมันก็ว่าทิศกลัวสิ”
“พี่เป็นห่วง” ลูบหน้าถอนหายใจพลันดึงมือให้กลับไปที่รถ ดูเหมือนจะช้าไปหน่อย หันมาอีกทีทั้งคู่ก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นรุมล้อมแล้ว
“ปากดีนะมึงไอ้หัวปลากัด!” พูดได้แค่นั้นทุกคนก็กรูเข้าใส่
ฟาร์พยายามขัดขวางคนที่จ้องจะเล่นงานเพื่อนเที่ยว แสดงรับผิดชอบเต็มกำลังในฐานะนายจ้าง
เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมให้รุ่นพี่ถูกทำร้ายเช่นกัน เพราะนี่น่ะ…บ่อเงินบ่อทองของทิศเหนือนะเว้ย
การต่อสู้ ดูเหมือนฝ่ายนี้จะเป็นต่อกว่าถ้ากลุ่มนั้นไม่มีอาวุธ ฟาร์ถูกมีดยาวฟันถากเข้าที่ต้นแขนขวา ร่างเบี่ยงเซไปเล็กน้อยแต่ยังไหว ใช้มือข้างซ้ายคว้าเรือนผมคนฟันแล้วจับกระแทกหัวเข่าอย่างแรงจนนอนแน่นิ่ง
ไม่มีเวลาให้ทิศเหนือมัวปลาบปลื้มกับความเก่งนั้นเท่าไร เพราะต้องคอยหลบทั้งมีดสั้นมีดยาวและไม้หน้าสามพัลวัน
แต่แล้วพระเอกที่บาดเจ็บก็มองเห็นถึงความยากลำบากนี้ เขาถีบเข้าชายโครงคนถือมีดที่กำลังเงื้อสุดแขนเต็มแรง ร่างนั้นกระเด็นล้มหงายหลังไม่เป็นท่า
“จะจบได้รึยัง!” ตวาดลั่นอย่างเหลืออด ทุกคนชะงักกึก ทิศเหนือจึงอาศัยจังหวะนี้กระโดดถีบพ่อลูกอ่อนก่อนยืนนิ่งเมื่อสบสายตาดุดัน “ทิศ!”
“…” เหลือบเห็นบาดแผลตรงต้นแขนขวาพลันหลบสายตารุ่นพี่ เพิ่งสำนึกว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะปากทิศเหนือที่มันไม่เข้าท่า เหมือนตนเองจะพกความซวยไปด้วยทุกที่จริง ๆ
“ขอโทษเขาซะ” ใบหน้าเด็กคนนั้นยุ่งเหยิง คงตั้งใจเถียงอีกแน่ ๆ “ขอโทษเขา!”
“ขอโทษครับ”
“พวกพี่มาจากต่างจังหวัด อยากเที่ยวแบบสนุก ๆ พวกนายเข้าใจใช่ไหม” ฟาร์ก้าวเข้าไปยื่นมือตรงหน้าคุณพ่อวัยใส อีกฝ่ายผงะตกใจเล็กน้อย “ขอโทษแทนคนของพี่ด้วย”
“ผม…ก็ขอโทษเหมือนกัน” รับคำขอโทษด้วยการจับมือแล้วยันตัวลุกขึ้น เหลียวไปยังวัยรุ่นเรือนผมสีฟ้า สีหน้าตนจืดเจื่อนแต่ยังไงก็อยากอธิบายให้เข้าใจ “ผมไม่ได้อยากให้เมียทำงานทั้งที่ลูกอ่อนหรอก แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับเด็กคนนึงมันเยอะมาก ๆ”
“แต่ถุงยางกับยาคุมไม่ได้แพงขนาดนั้น”
“พอแล้วทิศเหนือ” ฟาร์หยิบเงินยื่นให้พ่อลูกอ่อนยืนยันให้รับไปเสีย “พี่ไม่เคยมีลูกหรอก แต่เข้าใจความพยายามของนาย สู้ ๆ นะคุณพ่อ”
“พี่เจ็บตัวเพราะผม…” คนแปลกหน้าโบกมือว่าไม่เป็นไร นั่นยิ่งทำให้รู้สึกผิดจนน้ำตาทะลัก ไหว้ขอบคุณความใจดีจนหลังคู้
แยกจากคู่กรณีที่เคลียร์กันลงตัวแล้ว ฟาร์จึงหันมาบ่นทิศเหนือต่อ อีกฝ่ายยืนฟังพร้อมเอามือไพล่หลัง น่าแปลกใจที่รู้จักสงบปากคำ คงสำนึกขึ้นมาบ้างแล้ว
“รู้แล้วว่าผิด ทิศสำนึกแล้วครับ”
“บอกกี่ครั้งแล้ว…”
“ใช้ชีวิตอย่างรอบคอบมีสติ บางอย่างถ้าพลาดไปแล้วมันแก้ไขอะไรไม่ได้ รู้แล้วครับ”
“รู้แล้วตลอด แต่ไม่เห็นจะเคยฟัง”
“นอกจากพ่อแม่ก็ไม่เคยมีใครมาสั่งสอนทิศอย่างพี่…”
“รำคาญเหรอ? ถ้ารำคาญมากเดี๋ยวพี่ไปจองตั๋วเครื่องบินให้ กลับไปทำตัวเป็นกุ๊ยเหมือนที่นายชอบเลย ตามใจ!”
“เฮ้ยพี่! ใจเย็นก่อนได้ไหมวะ แค่จะบอกว่าขอทิศปรับตัวหน่อย คนมันเป็นกุ๊ยมาตั้งนานจะให้เปลี่ยนภายในสองวันได้ไง ก่อนจะด่าฟังคนอื่นเขาบ้างดิ”
รุ้นพี่ชะงักพลัน อยากตบปากเสีย ๆของตัวเองจริง ๆ “ขอโทษ…ที่เรียกนายว่ากุ๊ย”
“มีคนเรียกแบบนี้เยอะแล้ว ทิศไม่เสียใจหรอก” ทั้งพ่อแม่วงศาคณาญาติรวมถึงเพื่อนของแฟนเก่าเพียงคนเดียว เรียกทิศเหนือว่ากุ๊ยหมดนั่นแหละ ชินแล้ว…
“พี่รู้ว่าเสียใจ” แตะกระหม่อมเบา ๆ ปลอบใจ แต่อีกฝ่ายกลับปัดมือ สะบัดหน้าพรืด
“ตบหัวแล้วลูบหลังคนอื่นบ่อยสินะ บอกแล้วไงว่าทิศไม่เสียใจ พี่ไม่ต้องสนใจก็ได้” ดึงกุญแจจากหูกางเกงฟาร์แล้วก้าวยาว ๆ ไปที่รถ
คนพี่รู้ว่าเด็กคนนั้นกำลังน้อยใจ เร่งเดินตามพลันกระชากแขนไว้ทันทีที่เปิดประตู
“พี่จ้างทิศมาเที่ยวกับพี่นะ พี่ต้องสนใจสิ”
“จริงสิ ทิศลืมได้ไงวะ พี่ใจดีกับคนไปทั่วเป็นปกติอยู่แล้ว” จนทิศเหนือเผลอคิดไปชั่วขณะว่าความใจดีนั่นมันพิเศษ แต่จริง ๆแล้วมันไม่ใช่…นั่นก็แค่นิสัยพื้นฐานของเขา
“ถ้าประชดอีกพี่จะไม่ยอมแล้วนะ”
“ไม่ได้ประชดเว้ย! พูดจริง ๆ ว่าพี่แม่งโคตรน่าโมโหเลย ถ้าทิศเป็นแค่ลูกจ้างก็เลิกสั่งสอน เลิกใส่ใจกันได้ปะ พี่แม่งทำให้ทิศคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ งี่เง่ายังไงก็ได้ พี่นั่นแหละทำให้ทิศนิสัยเสีย!”
ฟาร์หยุดคำพูดประชดประชันด้วยกลีบปากตน ไม่สนใจรถที่ขับผ่านไปมา
โดยใช้ข้ออ้างของผู้ใหญ่ที่ไร้หัวคิดว่า ตนอยากสั่งสอนทิศเหนือให้รู้ เมื่อไรที่บอกให้หยุดก็ควรเชื่อฟัง อย่าดึงดันไม่งั้นมันจะจบแบบนี้
Último capítulo
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 21
“คิดแบบคนฉลาดก็เป็นนี่” ทิศเหนือหรี่ตาลงในขณะที่ฟาร์ยิ้มหน้าระรื่นเหมือนสะใจที่ได้หลอกด่าเด็กหน้ามุ่ย พลางดันแก้วเหล้ากระทบกันแล้วดื่มมันด้วยท่าทีสบาย “ปากอย่างนี้คิดว่าทิศจะชอบพี่ลงไหม”“ชอบไม่ชอบพี่ก็ได้จูบทิศไปหลายครั้งแล้วล่ะ ถือว่าคุ้มแล้วสำหรับทริปนี้”เด็กหน้ามุ่ยจิ๊ปากจิ๊คอไม่สบอารมณ์กับคำพูดกวนโมโหของอีกฝ่าย แต่ตลอดการอยู่ด้วยกันในหลายวันนี้เขาได้รู้ไม่มีทางสู้ฝีปากพี่แว่นได้หรอก จีบปากจีบคอดื่มน้ำเมาต่อดีกว่า“พอได้แล้วมั้ง เดี๋ยวก็หัวทิ่มพอดี”“กระจอกน่า” เถียงทั้งหน้าแดงโร่ เส้นความร้อนแล่นวูบไปทั่วลามยันใบหู“ครับ กระจอกก็ดื่มต่อไป” ร่างกำยำลุกขึ้นพลันชะงักเพราะโดนดึงข้อมือไว้ “จะไปไหนครับ”“จะเอาเบียร์ให้” ใบหน้าคร้ามคมกระดกขึ้นลงพลันทิ้งลงกับกล้ามท้องแล้วส่ายเบา ๆ “โอ๋เอ๋ เมาก็นอนซะนะเด็กดี”“กระจอกว่ะ! ปากดีว่าจะทำให้ทิศมีสภาพนั้นสภาพนี้ เนิร์ดก็คือเนิร์ดอยู่วันยังค่ำ” คำบ่นยานคางอย่างไม่ตั้งใจสะกิดต่อมโมโหของฟาร์ได้ดีจริง ๆ“หึ” เก่งเหลือเกินนะปากเนี่ย ดูถูกกันจนกว่าจะพอใจได้เลยทิศ พี่กดทิศได้เมื่อไรรับรองเลยว่าสภาพนายแย่กว่าตอนเมาแน่นอนฟาร์แย่งเหล้าตรายอดหญ้ามาดื
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 20
“เคยได้ยินว่าคนเหนือดื่มเก่ง เป็นเหนือเก๊รึเปล่าเนี่ย”“บ้านทิศเป็นผู้ดีเก่าเลยกินเป็นแต่เหล้าสีน่ะครับ” บอกเรียบเรื่อยไม่ได้ทำท่าอวดแต่อย่างใด กำลังเอื้อมไปกดเกมอีกรอบแจ้งเตือนจากคนชื่อกวีพร้อมรูปก็เด้งขึ้นมาก่อน“ไม่ได้สำคัญหรอก เล่นเกมต่อเลย” พยักพเยิดพลางปัดจอทิ้งให้“ครับ” ทิศเหนือจำได้ดีว่านั่นคือคนเดียวกับที่ฟาร์ให้เขารับสมอ้างเป็นเมียแล้วถูกสาดคำด่าใส่ พลันความรู้สึกพิกลก็แทรกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเดาไม่ออกว่าทั้งสองจบกันจริงหรือไม่ และพยายามบอกตัวเองให้ตระหนักอยู่เสมอว่าไม่ควรก้าวก่ายเรื่องใด ๆ ของผู้ว่าจ้างแต่…ไม่ชอบใจโคตร ๆ เลย“ทิศโดนงับอีกแล้ว”“สายที่สามแล้วนะครับ”“บอกแล้วไงว่าไม่ได้สำคัญอะไร”“อืม…”“อยากรู้ใช่ไหม”“พี่อยากให้รู้ไหม” ฟาร์เห็นสีหน้าอ่านยากของคนตรงข้ามพลางยิ้มบางเบา แตะรับสายพร้อมเปิดลำโพงให้ฟัง‘ยอมรับสายสักทีนะครับ’“รีบพูดธุระมา ฉันลาพักร้อนอยู่”‘ผิดหวังไหมครับที่คุณเคลย์ไม่ไล่ผมออก’“อืม” ปรายตามองทิศเหนือที่เอาแต่กระดกเหล้าไม่หยุดพลันขมวดคิ้วมุ่น เด็กคนนี้ไปคอแห้งมาจากไหน‘ไปเที่ยวสนุกไหม ผม…คิดถึงคุณนะฟาร์ ผม…’“วางแล้วนะ เกรงใจคนมาด้วย” ขื
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 19
พวกเขาช่วยกันหอบของกินหลายสิบถุงกลับมาไว้ที่รถเช่าพลางขยุ้มอกเสื้อออกแรงกระเพื่อมให้เกิดลม เด็กหนุ่มปรายตามองชายรูปหล่อหน้าระรื่นพลันขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ“พี่ไม่ร้อนเหรอ”“ไม่ วันนี้มีแต่เรื่องดี ๆ ก็เลยทำให้จิตใจพี่ปลอดโปร่งเหมือนมีน้ำเย็นชะโลมร่างกายอยู่ตลอดเวลา” ถ้าไม่นับเรื่องการไปเจอดาราหน้าหมานั่นน่ะนะ“เมาแดดจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง”“จะเอาน้ำอัดลมหรือน้ำเปล่าล่ะ” ถามในระหว่างโยนกุญแจรถให้คนเด็กกว่าเข้าไปนั่งรอก่อน แต่ถูกเก็บในทันทีและก้าวไปประชิดทำท่าทางทะเล้น“ถ้าวานพี่ซื้อทิศจะได้น้ำแค่ขวดเดียว แต่ถ้าไปด้วยทิศจะได้ของกินอีกหลายอย่างเลย”“ความเกรงใจที่เคยมีมันหายไปตอนไหนเหรอทิศ”“ประโยคคำถามสินะ” เห็นรอยยิ้มเช่นคนหน้าหนาฟาร์ก็รู้แล้วว่าทิศเหนือแค่แกล้งไม่เข้าใจ เขาจึงฉวยโอกาสรวบฝ่ามืออีกฝ่ายพาเดินไปยังร้านค้าเสียเลยเด็กแสบโวยวายเป็นปกติจนฟาร์เริ่มชินขึ้นมาทีละนิด ไม่คิดห้ามหรือดักทางอะไรอีกแล้ว แต่แอบคิดไว้เหมือนกันว่าจะซื้อยาอมแก้เจ็บคอให้สักโหล เป็นห่วงสุขภาพเด็กมันน่ะ“ทำไมไม่พาไปร้านสะดวกซื้อล่ะครับ กลัวทิศหยิบของเยอะจนพี่หมดตัวเหรอ น่าน้อยใจนะมองกันในแง่ร้ายแบบนั้น” มองซองข
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 18
“พี่ฟาร์สนิทกับพี่แจ๊สเหรอครับ” ถึงที่กลุ่มแฟนคลับดารายืนรอ ทิศเหนือก็พุ่งตัวมาถามเรื่องที่สงสัย“ไม่! เกลียด!” ฟาร์มองใบหน้าคมที่จ้องอย่างใคร่รู้พลันลอบถอนใจ หากเรื่องนี้มันทำให้แจ๊สต้องตกอับก็คงโทษใครไม่ได้นอกจากทิศเหนือ ทั้งที่ตั้งใจจะลืมมันไปไม่อาฆาตแค้นแล้วแท้ ๆ พอรู้ว่าเด็กตัวเองชอบศัตรูเท่านั้นแหละ ความหึงขนาดเท่าการระเบิดของหลุมดำก็ปะทุทันใด“เอ้า!? ทิศงงนะ พี่แจ๊สไปทำอะไรให้พี่ถึงเกลียดเขา นิสัยดีออก” หนำซ้ำยังอวดรูปคู่ให้ดูอีก มันน่ากัดปากที่เอาแต่พูดนั่นให้เข็ด “ถ้าอยากรู้พี่จะบอก” เอื้อมมือโอบหลังคอทิศเหนือแล้วรั้งเข้าหา “แต่ต้องแลกกับการจูบ”“ไม่รู้แล้วก็ได้” พยายามดันใบหน้าหล่อที่ส่งผลกับหัวใจให้ออกห่าง กลับถูกสองมือรั้งไว้แน่นกว่าเดิม “พี่ฟาร์เว้ย! คนเยอะแยะ!”ฟาร์กวาดสายตาดูทีมงานกองละครรวมถึงแฟนคลับของแจ๊สจิระที่มองทั้งคู่ด้วยแววตาอ่านยากพลางยักไหล่ “ช่างแม่งสิ”“ไม่ช่างกับพี่ด้วยหรอก” แล้วจู่ ๆ ตนเองก็ถูกลากกลับไปที่รถ สองแขนถูกกันไว้ไม่ให้ทำร้ายเช่นเคย “จ…จูบไม่ได้แล้วนะ วันนี้หลายรอบแล้ว”“ก็ได้ แต่หลังจากนี้พี่จะจูบทิศจนครบยี่สิบเอ็ดวัน”“ทำไมต้องยี่สิบเอ็ดวัน”
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 17
นิ้วมือที่กำลังกดอัพโหลดจ่อหน้าจอทัชสกรีนอย่างลังเล แต่สายเรียกเข้าจากเพื่อนสนิทควบตำแหน่งเจ้านายเด้งขึ้นมาเสียก่อน‘กวีสารภาพหมดแล้ว’“ผมเตรียมเอกสารพ้นสภาพไว้ให้แล้วครับ เดี๋ยวส่งให้ทางอีเมล์”‘ยังก่อนครับคุณฟาร์ ผมมาคิด ๆ ดูแล้วพวกเขาก็เมาทั้งคู่ กวีเองคงไม่ได้ตั้งใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ อีกอย่าง คุณเลขาบอกเองว่าน้องสาวกวีกำลังป่วยหนักจะขาดรายได้ตอนนี้ก็น่าสงสารไม่ใช่รึไง’ชายสวมแว่นเหลือบตามองบน รู้นิสัยเคลย์ดีว่าหมอนั่นใจดีกับคนอื่นเสมอ ตนเองก็ได้รับความอนุเคราะห์จากเพื่อนคนนี้ในหลาย ๆ อย่างเช่นกัน แต่ไม่ชอบใจเลยที่เคลย์กำลังใช้ความใจดีกับเรื่องนี้“งั้นรอดูเรื่องสนุกต่อจากนี้แล้วกันครับคุณท่าน” กดอัพโหลดคลิปเสียงอย่างไร้ความลังเล ในเมื่อฟาร์ถูกหักหลังแล้วยังไม่ได้รับความเป็นธรรม ก็ให้การกระทำต่ำช้านั่นย้อนใส่พวกมันเอง‘คนชั่วไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข’ ฟาร์เผลอกระตุกมุมปากเย้ยหยันบทพูดของตัวละครที่แจ๊สกำลังสวมบทบาท เห็นด้วยกับคำพูดของอีกฝ่ายเป็นครั้งแรก ‘คนเลวไม่ควรได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน’ดวงตาสีดำเคลื่อนตามร่างสันทัดที่ลิงโลดอยู่เบื้องหน้าไม่ไกล รู้สึกอยากอ้วกเต็มที ความรู
เพื่อนเช่าเฉพาะกิจ Chapter 16
เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของทิศเหนือปลุกให้ตื่นจากภวังค์ ผละตัวเองออกห่างจากฟาร์ พลันเห็นรายชื่อบนหน้าจอก็เกิดอาการใบ้กิน เหลียวมองอีกฝ่ายสีหน้ากระอักกระอ่วน“แฟนโทรมาเหรอ”“ต่อให้ทิศมีแฟนก็ไม่กลัวเท่าแม่หรอกครับ” เกร็งหน้ารอเสียงสวรรค์จากปลายสาย เป็นดั่งคาด ตนโดนสวดยับเพราะทั้งแม่บ้าน ยามและนิติพร้อมใจกันบอกหญิงแม่ว่าลูกชายหายไปจากคอนโดเป็นเวลาหนึ่งคืนแล้ว ยังเพิ่มเติมอีกว่าก่อนหน้านี้มีผู้ชายแปลกหน้าเวียนรับส่งด้วย‘กลับคอนโดเดี๋ยวนี้เลยนะ! ไม่งั้นแม่จะตัดเบี้ยเลี้ยง’“โธ่! บัตรเครดิตก็ตัดไปแล้วนี่ครับ น้องจะกินเกลืออยู่แล้วนะ” เหลือบเห็นรุ่นพี่แอบหัวเราะจึงเลี่ยงไปคุยหน้าระเบียงห้อง ไม่วายเดินตามทับถมกันอีก‘ช่วยไม่ได้ เหนือมาทำร้ายล้านสองของแม่ก่อนทำไม ไม่รู้แหละ ถ้าไม่กลับภายในคืนนี้แม่จะให้นิติไปล็อกห้อง’ อันที่จริงแค่ยึดกุญแจก็ทำให้ทิศเหนือเข้าห้องไม่ได้แล้ว หญิงแม่ดันสั่งให้เปลี่ยนรหัสประตูทุกเดือนป้องกันมิจฉาชีพโดยลืมไปว่าลูกชายอาจได้รับผลกระทบไปด้วย“ใจเย็นแม่! พรุ่งนี้น้องกลับแล้วครับ อย่าเพิ่งล็อกนะขอร้อง~”‘ทำไมกลับวันนี้ไม่ได้ ไปติดเด็กที่ไหนอีก’“น้องไม่ได้ติดเด็ก” เหล่มอ
También te puede gustar
Happy Ghost Day คุณผีที่รัก
Jemust1.8K vistasรักวุ่น ๆ ของคุณโอเมก้าอันดับหนึ่ง
DILEMMA 281.8K vistasบินไปด้วยรัก(Fly with Love)
กัลปังหา1.2K vistasแม่นายใจเดียว
ลำเนา2.3K vistasพื้นที่ปลอดภัยของหัวใจ
บาริสต้าสายรุ้ง810 vistasได้ย้อนเวลาทั้งทีผมไม่เอาพี่เป็นผัวแล้วนะครับ
ทานตะวันหน้าฝน3.2K vistasPWP|หัวหน้าครับ มาเป็นเมียผมเถอะ|ชช
มะลิซ้อน ซ่อนใจ458 vistasชตรีญา
นนท์นที ชตรีญา1.0K vistas
