LOGIN“เอ๊อะ!? เห้ย! สูตั้งใจแม่นบ่” เห้ย! มึงตั้งใจใช่ไหม (ภาษาอีสาน)
“บ่าห่า! ตั้งใจ๋ก่เหี้ยแล้ว ไผใจ๊หื้อคิงมายืนข้างเป้า” ไอ้ห่า! ตั้งใจก็เหี้ยแล้ว ใครใช้ให้มึงมายืนข้างเป้า (ภาษาเหนือ)
“หยุด! ขอภาษากลาง ด่ากันภาษากลางไปเลย” ฟาร์จะได้ฟังรู้เรื่องด้วย ไม่งั้นคงช่วยไม่ถูก
“ครับ มึงอะ กูมาตามเมียกู อีกครึ่งชั่วโมงลูกต้องกินนม”
“ลูกยังอ่อนอยู่แท้ ๆ ไม่มีปัญญาดูแลแล้วจะมีทำไมวะ บ่าง่าว!” ฟาร์พยายามปิดปากทิศเหนือให้หยุดพูด แต่ปิดได้แค่เสียง เห็นอีกทีเขาก็คว้าตะกร้าลูกบอลเหวี่ยงใส่หน้าคุณพ่อวัยใสแล้ว
“ฉิบ!” รั้งแขนพาหนีออกจากตรงนี้โดยเร็ว แต่คู่กรณีไม่เลิกรา เกณฑ์พรรคพวกวัยผมรองทรงวิ่งตามไม่ลดละ
“พี่ปล่อยทิศ! อยากหนีก็หนีไปคนเดียวดิ” ออกมาภายนอกงานได้ทิศเหนือก็ผลักอกแกร่งทันควัน หนีมาแบบนี้มันโคตรเสียศักดิ์ศรีเลย
“กลับโรงแรมกันเถอะทิศ”
“ใช่เรื่อง! ถ้ากลับมันก็ว่าทิศกลัวสิ”
“พี่เป็นห่วง” ลูบหน้าถอนหายใจพลันดึงมือให้กลับไปที่รถ ดูเหมือนจะช้าไปหน่อย หันมาอีกทีทั้งคู่ก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นรุมล้อมแล้ว
“ปากดีนะมึงไอ้หัวปลากัด!” พูดได้แค่นั้นทุกคนก็กรูเข้าใส่
ฟาร์พยายามขัดขวางคนที่จ้องจะเล่นงานเพื่อนเที่ยว แสดงรับผิดชอบเต็มกำลังในฐานะนายจ้าง
เด็กหนุ่มก็ไม่ยอมให้รุ่นพี่ถูกทำร้ายเช่นกัน เพราะนี่น่ะ…บ่อเงินบ่อทองของทิศเหนือนะเว้ย
การต่อสู้ ดูเหมือนฝ่ายนี้จะเป็นต่อกว่าถ้ากลุ่มนั้นไม่มีอาวุธ ฟาร์ถูกมีดยาวฟันถากเข้าที่ต้นแขนขวา ร่างเบี่ยงเซไปเล็กน้อยแต่ยังไหว ใช้มือข้างซ้ายคว้าเรือนผมคนฟันแล้วจับกระแทกหัวเข่าอย่างแรงจนนอนแน่นิ่ง
ไม่มีเวลาให้ทิศเหนือมัวปลาบปลื้มกับความเก่งนั้นเท่าไร เพราะต้องคอยหลบทั้งมีดสั้นมีดยาวและไม้หน้าสามพัลวัน
แต่แล้วพระเอกที่บาดเจ็บก็มองเห็นถึงความยากลำบากนี้ เขาถีบเข้าชายโครงคนถือมีดที่กำลังเงื้อสุดแขนเต็มแรง ร่างนั้นกระเด็นล้มหงายหลังไม่เป็นท่า
“จะจบได้รึยัง!” ตวาดลั่นอย่างเหลืออด ทุกคนชะงักกึก ทิศเหนือจึงอาศัยจังหวะนี้กระโดดถีบพ่อลูกอ่อนก่อนยืนนิ่งเมื่อสบสายตาดุดัน “ทิศ!”
“…” เหลือบเห็นบาดแผลตรงต้นแขนขวาพลันหลบสายตารุ่นพี่ เพิ่งสำนึกว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะปากทิศเหนือที่มันไม่เข้าท่า เหมือนตนเองจะพกความซวยไปด้วยทุกที่จริง ๆ
“ขอโทษเขาซะ” ใบหน้าเด็กคนนั้นยุ่งเหยิง คงตั้งใจเถียงอีกแน่ ๆ “ขอโทษเขา!”
“ขอโทษครับ”
“พวกพี่มาจากต่างจังหวัด อยากเที่ยวแบบสนุก ๆ พวกนายเข้าใจใช่ไหม” ฟาร์ก้าวเข้าไปยื่นมือตรงหน้าคุณพ่อวัยใส อีกฝ่ายผงะตกใจเล็กน้อย “ขอโทษแทนคนของพี่ด้วย”
“ผม…ก็ขอโทษเหมือนกัน” รับคำขอโทษด้วยการจับมือแล้วยันตัวลุกขึ้น เหลียวไปยังวัยรุ่นเรือนผมสีฟ้า สีหน้าตนจืดเจื่อนแต่ยังไงก็อยากอธิบายให้เข้าใจ “ผมไม่ได้อยากให้เมียทำงานทั้งที่ลูกอ่อนหรอก แต่ค่าใช้จ่ายสำหรับเด็กคนนึงมันเยอะมาก ๆ”
“แต่ถุงยางกับยาคุมไม่ได้แพงขนาดนั้น”
“พอแล้วทิศเหนือ” ฟาร์หยิบเงินยื่นให้พ่อลูกอ่อนยืนยันให้รับไปเสีย “พี่ไม่เคยมีลูกหรอก แต่เข้าใจความพยายามของนาย สู้ ๆ นะคุณพ่อ”
“พี่เจ็บตัวเพราะผม…” คนแปลกหน้าโบกมือว่าไม่เป็นไร นั่นยิ่งทำให้รู้สึกผิดจนน้ำตาทะลัก ไหว้ขอบคุณความใจดีจนหลังคู้
แยกจากคู่กรณีที่เคลียร์กันลงตัวแล้ว ฟาร์จึงหันมาบ่นทิศเหนือต่อ อีกฝ่ายยืนฟังพร้อมเอามือไพล่หลัง น่าแปลกใจที่รู้จักสงบปากคำ คงสำนึกขึ้นมาบ้างแล้ว
“รู้แล้วว่าผิด ทิศสำนึกแล้วครับ”
“บอกกี่ครั้งแล้ว…”
“ใช้ชีวิตอย่างรอบคอบมีสติ บางอย่างถ้าพลาดไปแล้วมันแก้ไขอะไรไม่ได้ รู้แล้วครับ”
“รู้แล้วตลอด แต่ไม่เห็นจะเคยฟัง”
“นอกจากพ่อแม่ก็ไม่เคยมีใครมาสั่งสอนทิศอย่างพี่…”
“รำคาญเหรอ? ถ้ารำคาญมากเดี๋ยวพี่ไปจองตั๋วเครื่องบินให้ กลับไปทำตัวเป็นกุ๊ยเหมือนที่นายชอบเลย ตามใจ!”
“เฮ้ยพี่! ใจเย็นก่อนได้ไหมวะ แค่จะบอกว่าขอทิศปรับตัวหน่อย คนมันเป็นกุ๊ยมาตั้งนานจะให้เปลี่ยนภายในสองวันได้ไง ก่อนจะด่าฟังคนอื่นเขาบ้างดิ”
รุ้นพี่ชะงักพลัน อยากตบปากเสีย ๆของตัวเองจริง ๆ “ขอโทษ…ที่เรียกนายว่ากุ๊ย”
“มีคนเรียกแบบนี้เยอะแล้ว ทิศไม่เสียใจหรอก” ทั้งพ่อแม่วงศาคณาญาติรวมถึงเพื่อนของแฟนเก่าเพียงคนเดียว เรียกทิศเหนือว่ากุ๊ยหมดนั่นแหละ ชินแล้ว…
“พี่รู้ว่าเสียใจ” แตะกระหม่อมเบา ๆ ปลอบใจ แต่อีกฝ่ายกลับปัดมือ สะบัดหน้าพรืด
“ตบหัวแล้วลูบหลังคนอื่นบ่อยสินะ บอกแล้วไงว่าทิศไม่เสียใจ พี่ไม่ต้องสนใจก็ได้” ดึงกุญแจจากหูกางเกงฟาร์แล้วก้าวยาว ๆ ไปที่รถ
คนพี่รู้ว่าเด็กคนนั้นกำลังน้อยใจ เร่งเดินตามพลันกระชากแขนไว้ทันทีที่เปิดประตู
“พี่จ้างทิศมาเที่ยวกับพี่นะ พี่ต้องสนใจสิ”
“จริงสิ ทิศลืมได้ไงวะ พี่ใจดีกับคนไปทั่วเป็นปกติอยู่แล้ว” จนทิศเหนือเผลอคิดไปชั่วขณะว่าความใจดีนั่นมันพิเศษ แต่จริง ๆแล้วมันไม่ใช่…นั่นก็แค่นิสัยพื้นฐานของเขา
“ถ้าประชดอีกพี่จะไม่ยอมแล้วนะ”
“ไม่ได้ประชดเว้ย! พูดจริง ๆ ว่าพี่แม่งโคตรน่าโมโหเลย ถ้าทิศเป็นแค่ลูกจ้างก็เลิกสั่งสอน เลิกใส่ใจกันได้ปะ พี่แม่งทำให้ทิศคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ งี่เง่ายังไงก็ได้ พี่นั่นแหละทำให้ทิศนิสัยเสีย!”
ฟาร์หยุดคำพูดประชดประชันด้วยกลีบปากตน ไม่สนใจรถที่ขับผ่านไปมา
โดยใช้ข้ออ้างของผู้ใหญ่ที่ไร้หัวคิดว่า ตนอยากสั่งสอนทิศเหนือให้รู้ เมื่อไรที่บอกให้หยุดก็ควรเชื่อฟัง อย่าดึงดันไม่งั้นมันจะจบแบบนี้
ฟาร์เริ่มดำเนินการออดอ้อนทันทีที่เปิดประตูห้องพัก สรรหาสารพัดข้ออ้างเพื่อล่อลวงทิศเหนือให้ลงอ่างอาบน้ำด้วยกันแน่อยู่แล้วว่าเด็กหนุ่มไม่ยอม กลอุบายสิ้นคิดอย่างการใช้เงินเข้าล่อจึงถูกหยิบขึ้นมาอีกครั้ง “หนึ่งหมื่น!”“ห้ามแก้ผ้าหมด ห้ามแตะตัว ห้ามจูบ”“หวงตัวแบบนี้พี่ล่ะอย่างชอบ” ปลดกระดุมสองเม็ดแล้วนึกขึ้นได้ “ปวดแขน”“จู่ ๆ ก็อ่อนแอแบบไม่มีปี่มีขลุ่ยเลยเนอะ น่าแปลกใจจริง ๆ” ในฐานะลูกจ้างก็ต้องทำตามบัญชา แต่มือไม้มันเป็นอะไรของมัน สั่นอยู่นั่นแหละ “ทิศก็ถอดด้วยสิ” จิวกลางคิ้วซ้ายของทิศเหนือกระตุก ฟาร์มองต่ำลงไปอีกก็เห็นท่าทีประหม่า “ไม่ถอดได้ไหม” “สะดวกแบบนั้นก็ตามใจ” หย่อนขาลงอ่างแล้วรอดูท่าทีไม่กดดัน ทิศเหนือไม่ได้กลัวจะถูกปลุกปล้ำในนี้หรอก ยังไงเรี่ยวแรงพวกเขาก็ไม่ต่างกันมาก แต่ว่า…โตมาจนถึงตอนนี้ตนไม่เคยอาบน้ำร่วมกับใครมาก่อน ไม่ว่าเพศไหน “คือว่า ถ้าขอให้พี่ปิดตา”“เหอะ! งั้นนายก็ออกไปเถอะ พี่อาบเองได้” ตั้งใจแกล้งเขาแต่กลับหงุดหงิดจริงจังแฮะ ก็ดูทิศทำตัว…อย่างกับหนุ่มพรหมจรรย์“ไหนเมื่อกี้…”“ตอนนี้ผมดูแลตัวเองได้แล้วครับคุณลูกจ้าง ขอบคุณในน้ำใจที่อุตส่าห์ช่วยถอดเสื้อผ้าให้”
ผลพวงจากการจู่โจมริมฝีปากลูกชาวบ้านนั้น…ฟาร์ต้องนั่งเช็ดเลือดกำเดาที่เบาะข้างคนขับแทน ความวัวไม่ทันหายสรรหาความควายเข้ามาแทรกของจริงไร้คำขอโทษ ที่จริงรุ่นพี่ต้องขอบคุณทิศเหนือด้วยซ้ำ การชกครั้งนี้เป็นแค่การสั่งสอน เพราะเห็นแก่ใบหน้าหล่อ ๆนั่นหรอก“หมัดหนักนะ” พลางเปลี่ยนทิชชู่ม้วนยัดเข้ารูจมูก ยังไม่ทันซึมซับสัมผัสละมุนจากปากนั่นเลย รู้ตัวอีกทีหมัดและกลิ่นคาวเลือดก็ลอยเตะจมูกแล้ว“มีคนบอกทิศเยอะแล้วครับ”“เหรอ…ก็ดี ๆ” แค่จูบยังโดนชกจมูกแทบหัก แผนรวบหัวรวบหางคงต้องพับไว้ก่อน ช่วยไม่ได้…ดันมีสเปกเป็นคนโหด ๆ เองนี่หว่า“เดี๋ยวทิศรับผิดชอบค่าทำแผลเอง”“ซาบซึ้งใจสุด ๆ”
“เอ๊อะ!? เห้ย! สูตั้งใจแม่นบ่” เห้ย! มึงตั้งใจใช่ไหม (ภาษาอีสาน)“บ่าห่า! ตั้งใจ๋ก่เหี้ยแล้ว ไผใจ๊หื้อคิงมายืนข้างเป้า” ไอ้ห่า! ตั้งใจก็เหี้ยแล้ว ใครใช้ให้มึงมายืนข้างเป้า (ภาษาเหนือ)“หยุด! ขอภาษากลาง ด่ากันภาษากลางไปเลย” ฟาร์จะได้ฟังรู้เรื่องด้วย ไม่งั้นคงช่วยไม่ถูก“ครับ มึงอะ กูมาตามเมียกู อีกครึ่งชั่วโมงลูกต้องกินนม”“ลูกยังอ่อนอยู่แท้ ๆ ไม่มีปัญญาดูแลแล้วจะมีทำไมวะ บ่าง่าว!” ฟาร์พยายามปิดปากทิศเหนือให้หยุดพูด แต่ปิดได้แค่เสียง เห็นอีกทีเขาก็คว้าตะกร้าลูกบอลเหวี่ยงใส่หน้าคุณพ่อวัยใสแล้ว“ฉิบ!” รั้งแขนพาหนีออกจากตรงนี้โดยเร็ว แต่คู่กรณีไม่เลิกรา เกณฑ์พรรคพวกวัยผมรองทรงวิ่งตามไม่ลดละ“พี่ปล่อยทิศ! อยากหนีก็หนีไปคนเดียวดิ” ออกมาภายนอกงานได้ทิศเหนือก็ผลักอกแกร่งทันควัน หนีมาแบบนี้มันโคตรเสียศักดิ์ศรีเลย“กลับโรงแรมกันเถอะทิศ”“ใช่เรื่อง! ถ้ากลับมันก็ว่าทิศกลัวสิ”“พี่เป็นห่วง” ลูบหน้าถอนหายใจพลันดึงมือให้กลับไปที่รถ ดูเหมือนจะช้าไปหน่อย หันมาอีกทีทั้งคู่ก็ถูกกลุ่มวัยรุ่นรุมล้อมแล้ว“ปากดีนะมึงไอ้หัวปลากัด!” พูดได้แค่นั้นทุกคนก็กรูเข้าใส่ ฟาร์พยายามขัดขวางคนที่จ้องจะเล่นงานเพื่อนเที่
ทั้งคู่เลือกร้านอาหารพื้นเมืองก่อนการเข้าห้องพัก ด้วยความตั้งใจของเจ้ามืออย่างฟาร์ โดยมีเด็กหน้าหยิ่งทอดสายตามองอย่างละเหี่ย อยากทำอะไรก็เอาเลย “ทิศไม่กินของแปลก ๆนะ”“แต่เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ” ตนยิ้มแหย เพราะไม่กินของป่าเช่นกัน “ลองหน่อยเถอะ”ในที่สุดแล้ว อาหารป่าก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง เปลือกตากะพริบพร้อมกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินจะยืนยันว่านี่คือการมาเที่ยวผ่อนคลายทิศเหนือใช้ปลายส้อมเขี่ยเขียดทอดพลันทำหน้าคลื่นเหียน “ผมขอไข่เจียว…”“นายจะให้นายจ้างกินคนเดียวเหรอ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ” ตอนสั่งมาก็ตั้งใจจะแกล้งเด็กเท่านั้น แต่ว่า เหมือนจะลงโทษตัวเองด้วยนี่หว่านัยน์ตาเด็กหนุ่มเหล่มองแกงอ่อมเนื้อพลันฉีกยิ้ม “อันนั้นทิศกินได้”“ก็กินสิ” ฟาร์รอให้อีกฝ่ายตักอาหารเข้าปากแล้วลอบมองปฏิกิริยา เมื่อประเมินว่ามันกินได้และอร่อย ตนจึงทำตาม ในที่สุดก็ถูกจับได้“โห่พี่ฟาร์ ใครกันแน่เอาเปรียบ” ยังจะมายิ้มแหยใส่อีก หงายการ์ดคนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดสินะ “ทิศจะชิมอันนั้น”ชี้ไปยังเมนูกุ้งเต้นเพื่อจะให้รุ่นพี่กินด้วยกัน ทว่า เขาดันจานมาให้อย่างเต็มใจสุด ๆ โคตรผิดแผนเด็กหนุ่มดื่มน้ำ
“ครับ มีเรื่องอะไรกับผมเหรอ” ทิศเหนือถอนหายใจหนักหน่วง ในที่สุดก็โผล่มาจนได้ ตนเองรู้วิธีรับมือพอสมควรเพราะเจอเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยครั้งเวลาไปยุ่งกับผู้หญิงของคนอื่น ทว่า นี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ลูกผู้ชายมักมีคำพูดเท่ ๆ ว่า ‘พูดกันแมน ๆ เถอะ ผมรับได้ทุกอย่าง’ พออีกฝ่ายได้รู้ความจริงก็กลายเป็นว่าตนได้ปัดปัญหาพ้นตัวไปโดยปริยาย‘พูดกันตรง ๆ เลยนะ คืนเขาให้พี่เถอะ’“พี่ก็ไปบอกเขาให้เลิกยุ่งกับผมสิ ล่าสุดเพิ่งกระชากตัวผมให้ขึ้นรถเอง” ‘แต่น้องเป็นคนมานอนกับเขา’“เปล่า พี่ฟาร์ต่างหากที่รอให้ผมไปนอนด้วย” ไม่ได้โกหกเลยสักคำ ใคร ๆ ก็รู้ว่าฟาร์รอทิศเหนือที่หน้าคอนโดตั้งนานสองนาน‘จะเอาให้ได้ว่างั้นเถอะ’“จะเอาอยู่แล้วครับ หล่อขาวหุ่นดีขนาดนั้น ผมไม่โง่ปล่อยให้หลุดมือหรอก ถ้าพี่สงสัยเรื่องไหนอีกก็โทร.ถามพี่ฟาร์เอาเองแล้วกัน ผมต้องรีบจัดกระเป๋าไปเที่ยวพรุ่งนี้”ขณะกำลังจัดกระเป๋าเดินทาง ฟาร์พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูสายเรียกเข้า ใบหน้าขาวนวลระบายยิ้ม แต่ทันทีที่รับสายและได้ยินเรื่องราวของแฟนเก่า เส้นคิ้วเรียวพลันย่นขมวด “ทิศบล็อกไปรึยัง”‘ทิศไม่เก็บไว้ให้เปลืองเนื้อที่สมองหรอกครับ น่ารำคาญ’“ดีมาก
[เลิกยุ่งกับพี่เถอะ น่ารำคาญ]หลังจากอ่านข้อความ ทิศเหนือปวดขมับตุบ ๆ สับสนว่าอีกฝ่ายเป็นบ้าอะไร เดี๋ยวบอกจะมารับ ไม่นานก็บอกไม่ต้องมายุ่งกัน “คิดว่ามีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอวะ!”อ่า...จริง ๆแล้วมีเงินก็ทำอะไรได้ทั้งนั้นแหละ ซื้อลูกเศรษฐีไปเที่ยวยังได้เลยนี่หว่าสายเรียกเข้าจาก ‘พี่ฟาร์’ ดังขึ้นหลายครั้ง แต่ทิศเหนือไม่คิดจะรับมัน จนเพื่อน ๆ ต้องบังคับเพราะรำคาญ“มีอะไรอีกล่ะครับ ไหนว่าให้ทิศเลิกยุ่งกับพี่ไง”ฟาร์ชะงักชั่วขณะนึงก่อนได้ยินเสียงถอนหายใจ ‘พี่ส่งผิด จะส่งให้…แฟนเก่า’“พี่เป็นบ้าอะไร!? เห็นว่าเป็นนายจ้างก็เลยไม่ต้องใส่ใจความรู้สึกทิศงั้นสิ”‘โกรธใช่ไหม ถ้าโกรธรอพี่แปปนึง’“ทำไม” พลันคนที่บอกให้รอก็มาโผล่ตรงหน้ากระชั้นชิด เพื่อนที่อยู่รอบข้างเบิ่งตากว้างแสร้งหันหน้าไปคนละทิศทาง ส่วนทิศเหนือนั้นใบหูระเรื่อทันทีเมื่อปะทะสายตาเฉี่ยวภายใต้กรอบแว่นใส“ไปขึ้นรถ”“ทำไมทิศต้องไป…เฮ้ย!!” ฟาร์ลากเด็กหนุ่มอย่างทุลักทุเลเล็กน้อย เมื่อจับยัดเข้าภายในห้องโดยสารได้ตนพลางยกมือขึ้นสองข้าง “ฟังพี่ก่อนนะทิศ มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด”“ผิดเรื่องไหนครับ เรื่องที่พี่อยู่กับเขาหรือเรื่องที่พี่บอกคิ







