Chapter 9

ทั้งคู่เลือกร้านอาหารพื้นเมืองก่อนการเข้าห้องพัก ด้วยความตั้งใจของเจ้ามืออย่างฟาร์ 

โดยมีเด็กหน้าหยิ่งทอดสายตามองอย่างละเหี่ย อยากทำอะไรก็เอาเลย “ทิศไม่กินของแปลก ๆนะ”

“แต่เราอุตส่าห์มาถึงนี่แล้วนะ” ตนยิ้มแหย เพราะไม่กินของป่าเช่นกัน “ลองหน่อยเถอะ”

ในที่สุดแล้ว อาหารป่าก็ถูกวางเรียงรายอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง เปลือกตากะพริบพร้อมกัน บรรยากาศกระอักกระอ่วนเกินจะยืนยันว่านี่คือการมาเที่ยวผ่อนคลาย

ทิศเหนือใช้ปลายส้อมเขี่ยเขียดทอดพลันทำหน้าคลื่นเหียน “ผมขอไข่เจียว…”

“นายจะให้นายจ้างกินคนเดียวเหรอ นี่มันเอาเปรียบกันชัด ๆ” ตอนสั่งมาก็ตั้งใจจะแกล้งเด็กเท่านั้น แต่ว่า เหมือนจะลงโทษตัวเองด้วยนี่หว่า

นัยน์ตาเด็กหนุ่มเหล่มองแกงอ่อมเนื้อพลันฉีกยิ้ม “อันนั้นทิศกินได้”

“ก็กินสิ” ฟาร์รอให้อีกฝ่ายตักอาหารเข้าปากแล้วลอบมองปฏิกิริยา เมื่อประเมินว่ามันกินได้และอร่อย ตนจึงทำตาม ในที่สุดก็ถูกจับได้

“โห่พี่ฟาร์ ใครกันแน่เอาเปรียบ” ยังจะมายิ้มแหยใส่อีก หงายการ์ดคนหล่อทำอะไรก็ไม่ผิดสินะ “ทิศจะชิมอันนั้น”

ชี้ไปยังเมนูกุ้งเต้นเพื่อจะให้รุ่นพี่กินด้วยกัน ทว่า เขาดันจานมาให้อย่างเต็มใจสุด ๆ โคตรผิดแผน

เด็กหนุ่มดื่มน้ำหมดแก้วพลันเรอเอิ้ก แสร้งว่าอิ่มจนท้องจะแตก 

“แผนของฮีคือหนีของแปลก” เส้นคิ้วของทิศย่นขมวด คงหงุดหงิดที่โดนฟาร์รู้ทัน

ในที่สุดแล้ว มื้ออาหารที่โคตรฝืนใจนี้ก็จบลง ฟาร์จึงเอื้อมหยิบกุญแจรถเช่าและถือวิสาสะรวบมือของเพื่อนเที่ยวก่อนรั้งให้ลุกจากโต๊ะ

ครั้นออกมาถึงหน้าร้านอาหาร ทิศเหนือก็เอ่ยอย่างข้องใจ “พี่ฟาร์ชอบทำเหมือนทิศเป็นเด็กนะรู้ตัวไหม” 

“อะไร?” เลิกคิ้วพลางจับจ้องใบหน้าอีกฝ่าย โชคดีที่ทิศเหนือแค่สงสัย ไม่ได้อารมณ์เสีย

“ลูกเขามีพ่อมีแม่นะ จู่ ๆ มาจับมือได้ไง”

“แล้วพ่อแม่ดุไหม หรือเสี่ยดุกว่า” เผลอหลุดปากก่อนชะงัก แต่เอาเถอะ ไหน ๆก็ไหน ๆแล้ว ทิศจะตอบหรือไม่ก็ช่าง ฟาร์ไม่อยากกังวลอยู่ฝ่ายเดียว

“หา!? เสี่ยอะไร”

“ถ้าถามตรง ๆ จะโกรธไหม” เขาส่ายหัวดิก “พี่แค่สงสัยน่ะ เห็นว่านายใช้ของแพงก็เลย…”

เด็กหนุ่มเบิ่งตาในทันที ฟาร์กำลังเข้าใจผิดมหันต์ “โถ่พี่! ไม่มีใครเลี้ยงทิศหรอก มีพี่คนเดียวเนี่ยที่ไม่รู้คิดอะไรอยู่ แทนที่จะไปเลี้ยงเด็กตัวเล็ก ๆ หน้าตาน่ารัก คืนนั้นหน้ามืดรึไง”

“มั้ง” ฟาร์ฉีกยิ้มกว้างไม่สะทกสะท้าน ในเมื่อทิศเหนือไม่มีภาระผูกพัน ถ้าเดินหน้าจีบโต้ง ๆ ไปเลยจะดีหรือเปล่า

แต่ก็เต๊าะด้วยคำพูดและการกระทำหลายครั้งแล้วนะ ทำไมมันไม่คืบหน้าเลยล่ะ เด็กคนนี้แค่ซื่อหรือตั้งใจเลี่ยงกันแน่ น่าหงุดหงิดจริง ๆ

“ยิ้มอะไรอยู่ได้ ทิศถามทำไมไม่ตอบ”

“คิดเองบ้างสิ”

ทิศเหนือพ่นลมอิดหนาระอาใจ เหล่มองมือที่กุมกันแล้วถามอีกครั้ง “จะจับจนร่างรวมกันเลยไหมครับ”

“รำคาญเหรอ”

“เปล่า กำลังคิดอยู่ว่าจะคิดเงินดีไหม”

“งก!” ให้ร่างกายเป็นไปตามใจนึก วางมือบนเรือนผมสีฟ้าแล้วขยี้เบา ๆ ก่อนเลื่อนลงช้า ๆลูบผะแผ่วตรงพวงแก้มเนียน 

เด็กหนุ่มชะงักงันจนลืมโต้แย้งการกระทำไร้เหตุผลนี้ จึงแกล้งเปลี่ยนประเด็นไปเรื่องอื่นแทน “เรา…จะไปไหนกันต่อครับ ยืนตากแดดกันนานแล้วนะ”

“ไปที่ที่พี่ตั้งใจไว้สิ”

เมื่อถึงที่หมาย เด็กเมืองเหนือพลันย่นคิ้วงงงวย ที่อยากมานักมาหนามันแค่งานวัดน่ะเหรอ สมัยเด็กตนเที่ยวบ่อยจนเบื่อแล้ว ทำได้แค่ลอบจิ๊ปากขุ่นใจเท่านั้น เป้าหมายคือตามใจนายจ้างนี่นา

ฟาร์ตื่นเต้นไปเสียทุกอย่าง ไม่เว้นแม้แต่การละเล่นสาวน้อยตกน้ำ ชายหนุ่มจูงมือเพื่อนเที่ยวลากไปยืนหน้าซุ้ม พูดคุยกติกากับคนขายด้วยรอยยิ้มสดใส

ทิศเหนือกอดอกมองใบหน้านวลสะท้อนแสงไฟจากร้านรวงในงานอยู่เงียบ ๆ ตอนดุก็น่ากลัวอยู่หรอก แต่พอเห็นแบบนี้แล้วก็รู้สึกว่า 

“น่ารัก เอ๊ะ!? คิดอะไรอยู่วะ”

“หือ?” ฟาร์เลิกคิ้วเหลียวมองคนข้างตัว สีหน้าระเรื่อนั้นมันคืออะไรกัน

“ทิศเล่นด้วยสิ” ตอบคำถามไม่ได้ก็แค่เปลี่ยนเรื่องเหมือนทุกครั้ง

แทรกตัวมายืนหน้าคนตัวสูงกว่า หยิบลูกบอลปาใส่เป้าพลาดไปสองคืบ อีกทีก็พลาดไปสองวา ฟาร์เห็นดังนั้นก็ซ้อนมือที่จับลูกบอลแล้วเอ่ยเสียงแผ่ว

“เล็งดี ๆ สิ เกิดไปโดนหัวกบาลคนอื่นเข้ามันจะมีปัญหา”

“ถ้ากลัวคนทิศไม่โตจนป่านนี้หรอกครับ”

“รู้แล้วว่าเก่ง แต่ที่นี่ไม่ใช่บ้านเรา” เหวี่ยงมือทิศเหนือให้บอลพุ่งไปโดนเป้าหมาย เด็กคนนั้นหันกลับมามองตาลุกวาว “พี่เก่งใช่ม้า”

“ทิศเป็นคนปา” คนพี่ยักไหล่ จ่ายราคาลูกบอลเพิ่มอีกชุด แต่คราวนี้ไม่ช่วยแล้วล่ะ สงสัยงอน

เป็นอย่างที่เตือน ทิศเหนือปาบอลมั่วซั่วไปหมด โชคดีที่โดนคนขายและเขาไม่เอาเรื่อง แต่อีกครั้งดันโชคร้าย ลูกบอลนั้นพุ่งไปโดนหัวผัวสาวน้อยตกน้ำเข้า