LOGINเขาจึงเริ่มดูดดื่มตามลำตัวฉันและเราทั้งคู่ก็มีอะไรกันและนอนหลับด้วยกันทั้งคู่
รุ่งเช้า ฉันลืมตาขึ้นมาหันไปมองนาฬิกาถึงได้รู้ว่านี่เป็นเวลา 7 โมงกว่าแล้วร่างเล็กของฉันรีบลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนทำให้คนที่นอนกอดเอวจากข้างหลังสะดุ้งตื่น "เห้ย! " เสียงตกใจของเขาที่เปล่งออกมา เขาทำเหมือนกับว่าจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้ ชายหนุ่มมองมาที่ใบหน้าของฉันอย่างรู้สึกผิด "คุณวิทคะ สายมากแล้วนะหนูต้องรีบไปทำงาน" ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบา เขารีบยื่นมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู "เราเข้างาน 8 โมงครึ่งใช่ไหม" "ค่ะ" เขาก้มลงกดมือถือก่อนจะเอามาแนบที่หู "วันนี้แจ้ง HR ด้วยว่าผมพาน้องแจนออกไปพบลูกค้าน้องอาจไม่ได้เข้าบริษัท" ฉันที่กำลังจะเข้าไปอาบน้ำก็ยืนอึ้งในสิ่งที่เขาทำ "ทำไมคุณวิทถึงบอกไปแบบนั้นละคะ" เขาเงยหน้ามามองฉันและอมยิ้มเล็กน้อย "นี่พี่บอกแล้วไม่ใช่เหรอให้เรียกว่าพี่พูดซะห่างเหินเลย" เขาลุกขึ้นมาหยิบผ้าเช็ดตัวมาใส่และเดินเข้ามาใกล้ๆฉัน ตอนนี้ใบหน้าของฉันเปลี่ยนสีจากขาวนวลเป็นแดงก่ำรีบหลบสายตาทันที "ขอโทษนะที่เมื่อคืนพี่เผลอทำอะไรแจนลงไป ไม่โกรธพี่ใช่ไหม" เมื่อเขาเอ่ยแบบนี้จะให้ฉันพูดยังไงดี ในเมื่อฉันเต็มใจที่จะให้เขาทำ "ไม่หรอกแจนรู้ว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจ" เขาแสยะยิ้มมุมปากและหันออกไปมองที่กระจกเดินไปปิดผ้าม่านเดินกลับมาที่ตัวของฉันอีกรอบ หัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้นเมื่อก่อนฉันไม่คิดว่าเขาจะเป็นแบบนี้เขาดูเคร่งขรึมพออยู่กับฉันลำพังดูเหมือนจะลุกหาฉันหนักมาก "ใช่เมื่อคืนพี่ไม่ได้ตั้งใจ แต่ตอนนี้พี่ตั้งใจนะ" อย่าบอกนะที่เขาบอกกับหัวหน้าฉันไปแบบนั้นเพื่อที่จะ...ฉันอีกรอบ (เอาวะยังไงก็เคยเสียตัวให้เขาแล้วเสียอีกจะเป็นไรไป) "เดี๋ยว..นะพี่วิทจะทำอะไร" "ก็จะทำอย่างที่คนรักกันเขาทำไง" ฉันยืนครุ่นคิดเพราะเมื่อวานเขายังเสียใจอาลัยอาวรณ์กับคุณน้ำทำไมวันนี้เปลี่ยนไปไวจัง เขาเป็นคนยังไงกันแน่นะแต่ที่แน่ๆคือเขาไม่เหมือนคนที่ฉันเคยรู้จัก "ไม่เอา..พี่วิท"ฉันแกล้งเล่นตัวสักนิดกลัวจะเสียภาพพจน์หากยอมเขาง่ายเกินไปแม้ในใจจะอยากได้เขามากก็ตาม "หลังจากนี้ไปทุกส่วนของแจนเป็นของพี่นะ ห้ามใครมายุ่ง" พูดยังไม่จบเขาประจบจูบที่ปากของฉัน "อื้อ!" ปากบางของฉันเปล่งออกมาเบาๆก่อนจะเงียบมีแต่เสียงดูดดื่มกันอย่างเมามันส์มือเล็กของฉันเริ่มกอดไปที่ต้นคอของเขาแต่มือของเขานั่นสิไม่หยุดนิ่งล้วงลงมาที่ใต้สะดือของฉัน "แน่นดีจัง" ให้ตายสิล้วงลงไปถึงกลีบดอกไม้ของฉันจนได้ พึ่งจะกลับมาวนมาเจอกันไม่นานไม่คิดว่าฉันจะเขินอายบ้างหรือไง "อ่อย! พี่วิท" ฉันรู้สึกเสียวมากเมื่อนิ้วมือของเขาแหย่เข้าไปในรูของฉัน เมื่อมองไปที่ใบหน้าของเขายิ่งหนักกว่าเดิมเพราะตาของเขาดูเคลิ้มมาก เขาถอดชุดคลุมของฉันออกจนหมดเหลือแต่เรือนร่างอันเปล่าเปลี่ยว ในจังหวะนี้ฉันเขินมากไม่เคยมีใครเคยเห็นเรือนร่างของฉันแม้แต่แฟนเก่าเวลามีอะไรกันก็ปิดไฟตลอด ฉันรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูกเขาเริ่มมองลงไปที่กลีบดอกไม้ของฉันแล้วด้วย "ไม่ต้องอายหรอกนะ ไหนๆก็ไหนๆแล้ว" เขาก้มลงดูดที่เต้าข้างขวาของฉันเสียวมากจนฉันเผลอครางออกมา "อื้ม อ่าส์" เสียหมดแล้วภาพพจน์อันนิ่งเฉยของฉัน เขาอุ้มร่างเล็กของฉันวางบนเตียงทันทีที่ได้ยินเสียงครางของฉัน ก่อนจะก้มลงเลียรอบๆสะดือของฉันไล่ลงไปที่กลีบดอกไม้ (นี่ฉันกำลังจะโดนน้องชายเจ้าของบริษัทเลียของลับเหรอเนี่ย) ไหนๆก็มาถึงขั้นนี้แล้วปล่อยเลยตามเลยละกัน หวังว่าเขาได้ฉันแล้วจะไม่ทิ้งฉันนะ "ไม่มีถุงยางนะ" จู่ๆเขาก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับฉัน "เมื่อคืนพี่ก็ไม่ได้ใส่หนิ" "อ้าว จริงเหรอจะท้องไหมเนี้ยแต่ช่างเถอะพี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ" พอพูดจบเขาก็จับดุ้นสวาทขนาดใหญ่ของเขาน่าจะไซน์ 52-54นะฉันไม่แน่ใจก่อนที่จะเสียบมันเข้ามาในร่องรักของฉันใบหน้าหล่อเหลาหันมามองที่หน้าของฉันก่อน ฉันมัวแต่เผลอสบตากับเขา "โอ้ยย! " เขายัดมันเข้ามาโดยไม่ให้ฉันรู้ตัวที่ร้องไม่ใช่เจ็บนะแค่ตกใจ ณ ตอนนี้มันรู้สึกเสียวมากกว่าบอกตามตรงว่าตอนนี้รู้สึกดีมากน้ำหล่อลื่นในร่องรักของฉันมันใหลเยิ้มพอถูกดุ้นสวาทขนาดใหญ่ใส่เข้ามายิ่งทำให้รู้สึกฟิน "อื้อ! เสียวจัง" ตอนนี้เหมือนเขาควบคุมตัวเองไม่ได้แล้วเผลอครางออกมาเพราะร่องรักของฉันมันไม่ได้ใช้งานมานานจึงทำให้รูมันฟิตมากๆบวกกับของๆเขามันใหญ่ด้วยแหละก็เป็นถึงลูกครึ่งฝรั่งจะไม่ใหญ่ได้ยังไงกัน "ทำไมมันแน่นจัง อ่าส์ซื้ด! แจนเสียวไหม" จากที่กำลังเสียวๆได้ยินคำถามใบหน้าของฉันก็แดงก่ำในทันทีให้ตายสิเวลามีอะไรกันมาถามแบบนี้ได้ยังไงฉันก็อายเป็นนะ "เสียวค่ะ" เอวของเขาก็กระแทรกเข้าใส่ร่างกายของฉันอย่างหนักหน่วง ตรั๊บ! ตรั๊บ! มือหนาของเขาก็จับที่เอวบาง เสียวที่สุดไม่ได้มีอะไรกับใครมานานมากพอโดนแบบนี้รู้สึกดีไม่น้อยยิ่งเป็นคนที่ตัวเองแอบรักด้วยยิ่งดีไปอีก แม้ในใจของฉันจะแอบหวั่นกลัวว่าเขาได้แล้วจะทิ้งเพราะเห็นว่าได้ง่ายๆก็ตามแต่ช่างเถอะอย่างน้อยตอนนี้ก็ยังได้เขาดีกว่าไม่ได้อะไรเลย "พี่เสียวมากไม่ไหว" เขาหยุดและจับขาของฉันทั้งสองข้างยกขึ้นผาดที่บ่าของเขาและเร่งจังหวะกระแทรกเอว ยิ่งเขาทำแบบนั้นฉันเริ่มเสียวมากจนรู้สึกอาการเคลิ้มร่องรักของฉันตอดรัดดุ้นสวาทของเขาและเริ่มรู้สึกฟินตัวเริ่มเบา "แจนๆโอ้ย อ่าส์ ซื้ด! " เขาปล่อยน้ำรักเข้าเต็มรูของฉันพร้อมกระตุก ก่อนจะเอามันออกมาและทิ้งตัวนอนลงอยู่ข้างๆฉันอย่างเหนื่อยล้า ฉันรู้สึกเหมือนฝันเลยที่ได้มามีอะไรกันกับบอสที่หล่อและรวยแบบนี้ เมื่อเราทั้งคู่เสร็จแล้วก็เริ่มรู้สึกอายกันกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่ โอ้ยอารมณ์มันพาไปทำให้ฉันควบคุมไม่อยู่จากเด็กนิ่งๆเหมือนไม่สนใจใครไม่สนใจเรื่องเซ็กแบบนี้แต่กับครางซะเสียงดังเลยอายจัง เขาหันมามองหน้าฉันและเอ่ยถามขึ้นมา >>>>>ติดตามตอนต่อไป"พี่กิจ" ฉันเอ่ยเสียงเบาเมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่ม"ว่าไง ทำไมต้องหลบหน้าพี่ด้วย" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเฉย ดวงตาจับจ้องมองมาที่ฉัน"คือ..แจนไม่ได้หลบหน้าพี่นะแค่ไม่อยากให้พี่ต้องมาเดือดร้อนเพราะแจนอีก" ฉันพูดพร้อมก้มหน้าลงด้วยความรู้สึกผิดเพราะไม่อยากเป็นต้นเหตุให้เขาต้องตกงาน"ทำไมพี่ต้องเดือดร้อน ฐานะพี่ก็ไม่ได้แย่การศึกษาพี่ก็ดีจะหางานใหม่ไม่ใช่เรื่องยาก" ฉันเงยหน้ามองเขาอีกครั้งเมื่อได้ยินเขาพูด"แต่พี่ก็ไม่สมควรต้องมาหางานใหม่เพราะแจน" เขากรอกสายตาไปมาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ"แต่สิ่งที่พี่คิดว่าหายากกว่าคือคนแบบแจนไม่ใช่งานนะ" เมื่อได้ยินแบบนั้นหัวใจของฉันเต้นราวกับมันจะกระเด็นออกมา"หมายความว่ายังไงคะ" "พี่อยากมีแจนอยู่ในชีวิต ได้ไหม" จังหวะนั้นฉันแทบหยุดหายใจไม่คิดว่าจะได้ยินคำนี้ จากเด็กบ้านนอกที่ไม่มีอะไรดีพัฒนาตัวเองเพื่อผู้ชายคนหนึ่งจนได้มาอยู่ในใจเขา แต่ก็ยังมีชายหนุ่มที่หล่อเหลาไม่แพ้เขาหน้าที่การงานก็ดีมาชอบอีก"แจนขอโทษนะพี่กิจ" ฉันพูดพร้อมหันหลังเดินหนีเพราะไม่อยากให้พี่วิทมาเห็นและรับรู้อะไรแบบนี้อีกอย่างกับความฝันเลยที่มีชายหนุ่มมาหลงรักแบบนี้ในใ
เขาเดินเข้าไปข้างในฉันได้แต่ยืนมองด้วยความเป็นห่วง เพราะรู้นิสัยพี่วิทดีว่าเขาเอาแต่ใจตัวเองแค่ไหนเขาเข้าไปได้สักครู่ก็เดินออกมาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก ฉันรีบเดินตรงเข้าไปหา"เป็นอะไรหรือเปล่าคะ" พี่กิจหันมายิ้มให้แต่สายตาก็ปนเศร้า"คุณวิทให้พี่ออกจากงานแต่ไม่เป็นไรนะพี่ไม่ซีเรียส" ฉันได้ยินแค่นั้นก็รู้สึกผิดเป็นอย่างมากน้ำตาคลอเดินตรงเข้าไปในห้องทำงานพี่วิทจนทุกคนต่างมองเพราะปกติใครจะเข้าห้องเขาจ้องเคาะประตูก่อนถึงจะเข้าไปได้"พี่วิททำอย่างนี้ได้ยังไงทำไมไม่มีเหตุผลเลย" ชายหนุ่มที่นั่งเซ็นเอกสารอยู่ก็เงยหน้าขึ้นมองดวงตาของเขาแดงก่ำฉันไม่รู้ว่าเขารักฉันจริงๆหรือแค่รับไม่ได้ที่คนอื่นจะมาแย่งผู้หญิงของตัวเอง"ทำอะไรครับ""พี่ไล่พี่กิจออกทำไมเขาไม่ได้ผิดอะไรเลย" แค่ฉันพูดแบบนี้เขามองหน้าฉันอย่างจริงจังก่อนถอนหายใจเบาๆ "นี่เป็นห่วงมันขนาดนั้นเลยเหรอ สนุกมากไหมที่มาหลอกพี่" น้ำตาฉันไหลรินเต็มสองแก้มเมื่อได้ยินคำนี้ออกมามันจุกอย่างบอกไม่ถูกฉันเดินเข้าไปใกล้ๆเขา"พี่วิทแจนไม่อยากเห็นพี่เป็นคนไร้เหตุผลแบบนี้" เขาหันเก้าอี้หนีหน้าฉันไปก่อนจะหันกลับมาและลุกขึ้นยืนเดินเข้ามาหาฉัน สายตาที่แสดงถึง
"มีอะไรจะพูดไหม" คุณวายุทำสีหน้าซีเรียสและเอ่ยถามพี่วิท ใบหน้าของพี่เขาดูเคร่งเครียดฉันได้แต่มองอยู่ห่างๆจู่ๆก็มีมือหนามาจับที่บ่าเมื่อฉันหันไปเป็นพี่กิจที่มายืนอยู่ที่ด้านหลังของฉัน เขามองดูฉันมาสักพักจนเดินมาจับที่ไหล่ของฉัน"มีอะไรหรือเปล่า" เสียงของชายหนุ่มที่เอ่ยถามจากด้านหลังด้วยความเป็นห่วง"ไม่มีอะไรค่ะ" ฉันจึงเอ่ยตอบและพยายามทำตัวให้ปกติ แต่คิดว่าพี่กิจคงรู้ว่าตอนนี้ฉันคิดเรื่องของใครอยู่เพราะฉันเห็นว่าเขาคอยสังเกตุฉันมาโดยตลอด"มีอะไรคุยกับพี่ได้นะ""ไม่มีอะไรจริงๆค่ะ" ฉันแกล้งยิ้มและเอ่ยบอกตอนนี้ฉันกลับรู้สึกอยากรู้ว่าพี่วิทกับคุณวายุคุยอะไรกันบ้าง แต่ก็ทำได้แค่นี้เพราะไม่สามารถไปยืนอยู่ตรงนั้นได้สักพักพี่วิทก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด แต่ตรงที่ฉันนั่งที่ข้างๆไม่ว่างเขาจึงไม่ได้นั่งใกล้ไปนั่งตรงใหม่"คุณวิทคะห้องคุณวิทเสร็จแล้วนะคะ" HR เอ่ยบอกกับพี่เขาและพี่เขาก็ลุกขึ้นถือของเดินเข้าไปในห้องฉันได้แค่มองตาม"ถ้าคิดว่าของบางอย่างเอื้อมไม่ถึงก็ลองหันมามองข้างๆดูบ้างนะ" เสียงของพี่กิจเอ่ยขึ้นมาขณะที่ฉันมองตามพี่วิท มันก็จริงอย่างที่พี่กิจพูดขนาดฉันพยายามมามากจนคิดว่าคู่
"พี่วิทเป็นอะไรคะเมื่อก่อนไม่เห็นเป็นแบบนี้เลย" "ก็ไม่ชอบไงเวลาที่แจนไปใกล้ชิดกับนายกิจนั้น" จริงๆเขาดูน่ารักมากเลยนะเวลาที่ออกอาการหึงแบบนี้ฉันได้แต่ยิ้มและนั่งลงอยู่ข้างๆเขา"แจนไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาสักหน่อย" เขาหันมามองหน้าฉันร่างหนาชะโงกตัวเข้ามาถามฉันอย่างสนอกสนใจ"จริงเหรอ"บรรยากาศเงียบสงบได้ยินแค่เสียงเต้นของหัวใจฉันเมื่อใบหน้าหล่อเหลามาอยู่เนียบชิดติดหน้าฉันแบบนี้ฉันได้แค่พยักหน้า"แต่เขาไม่ได้คิดแบบนั้นสิ พี่ดูออก" อยู่ๆก็แสดงสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาอีก ไม่ใช่ฉันไม่รู้สึกนะว่าพี่กิจพยายามเข้าหาฉันแต่เพราะฉันไม่อยากที่จะสนใจต่างหากเลยปล่อยผ่านเขาทำหน้างอลฉัน ฉันจึงทิ้งหัวซบลงที่ไหล่ซ้ายของเขา ตอนนี้ไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่กันแน่เขาหมดรักคุณน้ำแล้วมารักฉันหรือเพราะแค่หวงก้างเท่านั้นตอนนี้ได้แต่นิ่งเงียบคิดอะไรเรื่อยเปลื่อยบอกตามตรงว่ากลัวโดนเขาทิ้งมาก"แล้วพี่จะกลับคอนโดไหม"ดวงตากลมของฉันมองเขาอย่างใสซื่อเมื่อเขาหันมา ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรอยู่ก่อนจะเอ่ยตอบ"ไม่อยากนอนที่นี่ด้วย ได้ไหม" แน่นอนว่าฉันคงไม่กล้าปฏิเสธเพราะไม่มีอะไรจะเสียแล้วจึงอนุญาตให้เขานอนด้วย"ได้สิ ว่าแต่
"ทำไมไม่ตอบไลน์พี่" น้ำเสียงจากปลายสายท่าทางดูไม่พอใจอะไรสักอย่าง"แจนทำงานอยู่ไงคะ" ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยเพราะรู้อยู่แล้วว่าเขาคงโกรธที่ฉันออกไปกับพี่กิจ แล้วยังไงก็ในเมื่อเขายังตัดกับคุณน้ำไม่ได้สุดท้ายก็ยังไปไหนด้วยกันอยู่ดี"แล้วไปไหนมากับคุณกิจ""ไปทานข้าวไงคะ แค่นี้ก่อนนะคะแจนยุ่งอยู่ "ิ ฉันตัดสายทิ้งในทันที ไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นยังไงหลังจากที่ฉันตัดสายรู้แค่ว่าไม่ว่าจะทำยังไงสุดท้ายฉันก็แค่ตัวสำรองอยู่ดีหลังจากที่วางสายเขาก็เดินเข้ามาที่ห้องทำงานโด่งๆก่อนจะนั่งลงและหันมามองหน้าฉัน"น้องแจนพี่รบกวนไปพบลูกค้าคนนี้ที่ตึกแกรมพลาสทีนี่ครับรายละเอียด" อยู่ๆเขาก็พูดขึ้นไม่รู้ตอนนี้เขาคิดอะไรอยู่ "แต่แจนไม่ใช่เซลล์นะคะ พี่รุ้งคะว่างไปพบลูกค้าไหมคะ" ฉันไม่ลังเลเลยที่จะพูดมันออกไปแบบนั้นเพราะแค่งานของฉันก็เยอะและยุ่งมากพออยู่แล้วจู่ๆจะมาให้ฉันไปพบลูกค้าอีกงานของฉันคงไม่เสร็จพอดี"ไปกับพี่ครับ" "ไม่ไปค่ะขอโทษนะคะพอดีแจนยุ่งค่ะ" ฉันหันไปมองหน้าเขาดูรู้สึกไม่โอเคกับสิ่งที่ฉันทำ แต่จะให้ทำยังไงฉันรู้ดีว่าเขายังรักคุณน้ำห่างกันแบบนี้ก็ดีอยู่แล้วฉันไม่อยากเจ็บอีก"ไม่เป็นไรครับผมจัดการ
"เป็นอะไร" เสียงเอ่ยจากพี่วิทเขาเดินตามฉันมารออยู่ที่หน้าห้องน้ำหญิง ดวงตาที่บวมจากการร้องไห้ของฉันมันชัดเจน"เปล่าค่ะ " ฉันกำลังที่จะเดินออกมาเขาก็คว้าแขนเรียวเล็กของฉันไว้"แจนพี่รู้จักแจนดี เป็นอะไรบอกพี่มาเถอะ" ยิ่งได้ยินแบบนั้นยิ่งกระตุ้นต่อมน้ำตาของฉันให้มันไหลรินมาออกมาเต็มสองแก้ม เขาเอามือลูปหัวเบาๆ"ทำไมวันนี้พี่ถึงเย็นชากับแจนจัง" ดวงตาคู่กลมจ้องมองฉันอย่างอ่อนโยนก่อนจะเปล่งน้ำเสียงออกมา"เย็นชายังไง ก็แจนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าไม่อยากให้ใครรู้เรื่องของเรา" เมื่อฉันได้ยินคำตอบก็ก้มหน้าลงคิดตามคำพูดของเขา มันก็จริงอย่างที่เขาพูดแต่มันก็ไม่ใช่แบบนี้ที่ถึงขนาดที่จะไม่มองหน้าฉันเลยแต่ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจเพราะไม่อยากให้เขามองว่างี่เง่า"ขอโทษนะคะที่แจนชอบคิดไปเอง""ไม่เป็นไรหรอกพี่เข้าใจ" แววตาของเขามองฉันอย่างเอ็นดูก่อนจะขอตัวเดินออกไปเข้าห้องน้ำฝั่งผู้ชายฉันจึงรีบเช็ดน้ำตาและเดินกลับเข้าไปที่ออฟฟิช แต่ในระหว่างทางเดินสวนกับพี่กิจเขาส่งยิ้มให้ฉันอย่างกับว่าสนใจในตัวฉันหรือคิดไปเองก็ไม่รู้เมื่อนั่งทำงานสักพักพี่กิจก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างฉันตรงฝั่งขวามือของฉัน เมื่อพี่วิทเดินกลับม






