เพราะรัก

ฉันได้แต่คิดในใจว่ายังจะให้ฉันไปอีกเหรอแค่นี้ฉันยังเจ็บปวดไม่พอหรือไง

"ไม่ดีกว่าค่ะคุณไปกับภรรยาคุณเถอะ"ในขณะที่ฉันหันหลังกำลังจะเดินจากมาเขาก็เอ่ยขึ้น

"ผมไม่ได้ตั้งใจแต่งงานกับน้ำเพราะผมแอบรักน้องแจนมาตั้งนานแล้วแต่ที่ต้องแต่งเพราะพี่ชายอยากให้ผมมีคู่ชีวิตและมีหลานอายุของผมค่อนข้างเยอะแล้ว" ฉันยืนอึ้งไปพักหนึ่งในสิ่งที่เขาพูดนี่เขาคงมองออกว่าฉันรู้สึกเสียใจที่เขาหนีไปแต่งงานก่อน

"คุณวิทว่าไงนะคะ?" ฉันหันไปเอ่ยถามเขาอย่างช้าๆ

"ผมไม่ได้รักน้ำแต่แรกแต่ผมรักน้องแจน" วินาทีที่ได้ยินคำพูดของเขาไม่รู้จะต้องดีใจหรือเสียใจดีเพราะต่อให้รู้ตอนนี้ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาและคุณน้ำเป็นสามีภรรยาอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว

"แล้วตอนนี้คุณวิทไม่รักคุณน้ำเลยเหรอคะ" เมื่อได้ยินคำถามของฉันเขาก็ทำหน้าไม่ถูกฉันพอจะดูออกว่าเขาเริ่มรักคุณน้ำไปแล้วเพราะอยู่ใกล้ชิดกันแต่อาจจะเสียดายฉันก็ได้

"เอ่อ..คือผมยังรักน้องแจนนะ" นั่นไงเขาตอบไม่ตรงคำถาม

"พี่วิท!" ในขณะที่เขาพูดคุณน้ำก็เดินมาได้ยินพอดีงานเข้าแล้วไหมละแจน

"น้ำ.." ตอนนี้เป็นจังหวะนรกมากฉันต้องเป็นคนที่โดนทิ้งแน่นอนเพราะถึงยังไงเขาก็ต้องเลือกภรรยาเขาแน่นอน

"ที่พี่พูดหมายความว่าไงคะ"

"คือ..."

"ก็ดีค่ะ  น้ำก็รู้สึกเสียเวลากับพี่มานานมากแล้วไม่เห็นมีลูกสักทีน้ำจะได้ไปหาคนใหม่สักที" เธอพูดจบก็เดินหนีไปเป็นภาพที่บาดตาฉันมากเมื่อคุณวิทวิ่งตามไปกอดเธอ

"น้ำๆอย่าไปเลยนะเราอยู่ด้วยกันมาจะ 1 ปีเองนะให้โอกาสพี่หน่อย"  หมายความว่ายังไงกันนะแล้วเขาจะพูดเรื่องที่รักฉันมาทำไมกันฉันเดินหนีออกมาด้วยความเสียใจ

แต่อย่างน้อยก็ไม่เป็นไรอย่างน้อยเขาก็ทำให้ชีวิตฉันดีขึ้นอย่างมากแต่แอบเสียดายที่ไม่เป็นอย่างที่หวัง

ฉันเดินเข้าไปร้านอาหารสั่งข้าวกินโดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้เรื่องของคุณวิทเป็นอย่างไรบ้างแต่ก็ช่างเถอะยังไงเขาก็รักคนอื่นไปแล้ว

เมื่อทานอาหารเสร็จฉันก็กลับเข้าไปทำงานเหมือนเดิมตอนนี้ยังไม่เห็นเขากลับมาคงไปเคลียร์กับภรรยาเขาอยู่

เมื่อนั่งทำงานไปสักพักก็เห็นเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้านิ่งเฉยก่อนจะนั่งลงทำงานอยู่ข้างฉันเขามองที่หน้าของฉันก่อนจะเอ่ยขึ้น

"พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม"จากที่เคยแทนตัวเองว่าผมวันนี้เขาแทนตัวเองว่าพี่

"คุยตรงนี้ไม่ได้เหรอคะ"

"ไม่ได้ไปคุยที่ห้อง  CEO" เขาพูดจบก็เดินนำฉันไปที่ห้อง  CEO ฉันจึงต้องลุกเดินตามไป

"ว่าไงคะคุณวิท"

เขาเดินไปล็อกประตูก่อนจะมากอดฉัน ฉันยืนอึ้งในสิ่งที่เขาทำเมื่อสักครู่เขายังกอดภรรยาอ้อนวอนเธออยู่เลย

"ตอนนี้น้ำไปจากพี่แล้วแจนให้โอกาสพี่ได้ไหม" เหมือนความฝันเลยน้องชายเจ้าของบริษัทมาขอโอกาสจากคนอย่างฉัน

"คุณวิทปล่อยหนูก่อนนะคะ" 

"แจนบอกพี่ก่อนสิว่าจะให้โอกาสพี่" ทำไมเมื่อก่อนเขาไม่กล้าทำแบบนี้แค่คำว่าชอบยังไม่กล้าบอกเลย

"แต่คุณวิทรักคุณน้ำไม่ใช่เหรอคะ"

"พี่แค่สับสนกับตัวเองแต่ตอนนี้แจนกลับมาแล้วพี่รักแจนนะ" 

นั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการได้ยินตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาแน่นอนใครจะปล่อยโอกาสแบบนี้ให้พลาดไป

"แต่เท่ากับว่าแจนเป็นต้นเหตุที่ทำให้คุณและคุณน้ำเลิกกันนะคะ"

"ไม่ใช่เรามีปัญหากันมาสักพักแล้วเธอบอกเลิกพี่มาตลอดเพราะบอกว่าพี่ทำให้เธอมีลูกไม่ได้" ได้ยินแบบนี้ก็รู้สึกเคืองอยู่เหมือนกันที่เขาไปมีอะไรกับคนอื่นแล้วแต่ช่างเถอะมันไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน

"คุณวิทเลิกกันแล้วจริงๆเหรอคะไม่ใช่อยู่ๆหนูกลายเป็นชู้นะ"

"พรุ่งนี้พี่จะไปหย่ากันแล้ว" ได้ยินแบบนี้ฉันก็ยังไม่สบายใจเท่าไหร่ยังงงๆอยู่ว่าอะไรมันจะง่ายขนาดนั้น

"งั้นเอาให้ชัวร์ก่อนนะคะค่อยมาขอโอกาสจากหนู "

"ครับขอมัดจำก่อนได้ไหม" เขาพูดจบก็หอมมาที่แก้มของฉันใจของฉันเต้นราวกับมันจะแตกออกมา

"คุณวิท!"

"กลับไปทำงานเถอะครับ" ฉันมีความสุขมากที่โชคชะตาเข้าข้างฉันให้ทุกอย่างลงเอยกันหมด

และฉันก็ออกจากห้องนั้นมานั่งที่ทำงาน ทุกคนต่างมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าแปลกๆ

 

วันรุ่งขึ้น..

ฉันมาทำงานตามปกติแต่เมื่อสายๆเขาก็เดินเข้ามาที่ทำงานแน่นอนเขาเลือกมานั่งข้างฉันเหมือนเดิมเขามองมาที่ฉันและยิ้มแต่แววตาของเขาปนกับความเศร้า

"พี่หย่าแล้วนะ" เขายื่นมือถือที่ถ่ายใบสำคัญการหย่าให้ฉันดูเมื่อฉันเห็นแววตาที่เศร้าสร้อยของเขาก็เข้าใจในทันทีว่าเขาเสียใจมากที่เลิกกับคุณน้ำ

นี่ฉันเข้าใจผิดเหรอนี่เขาหลอกตัวเองว่ารักฉันอยู่ตอนนี้ฉันกลับคิดว่าเขาแค่ต้องการเอาฉันมาแทนที่คุณน้ำก็เท่านั้น

"คิดดีแล้วใช่ไหมคะ"

"ครับ" กลายเป็นฉันที่เจ็บปวดเพราะมาแค่แทนที่คนอื่นเท่านั้นที่เขาเลือกฉันเพราะว่าคุณน้ำไม่เอาเขาแล้วต่างหากเขามีปัญหากันมาตลอดต่อให้อยู่ต่อก็ไปกันไม่รอดอยู่ดี

ฉันไม่กล้าที่จะพูดอะไรเลยเพราะจุกจนพูดไม่ออกฉันแค่นึกว่าจิตใจของเขาจะมั่นคงเหมือนฉันแต่ฉันกลับคิดผิด

ก็รักเขาไปแล้วต่อให้ต้องมาเป็นตัวแทนใครก็ต้องทำเพราะอยากมีเขาอยู่ในชีวิต

"วันนี้ไปพบลูกค้ากับพี่หน่อยนะตอนเย็น" 

"ค่ะ"

พอถึงตอนเย็นเขาก็พาฉันไปพบลูกค้าที่ร้านอาหารสั่งเครื่องดื่มมาเล็กน้อย

"แฟนคุณวิทไม่มาด้วยเหรอครับ" (เขาพูดภาษาอังกฤษ)มันยิ่งทำให้เขาทำหน้าเศร้าและฉันเองก็เจ็บปวดรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจในตัวเองคงไม่มีใครมาแทนที่คุณน้ำได้หรอก

"ไม่ครับเราเลิกกันแล้ว และนี่เป็นเลขาส่วนตัวของผม" ฉันได้ยินแบบนั้นแทบจะร้องไห้

"แต่กำลังจะเป็นแฟนผมในอนาคต" จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาอีกเขาอาจจะยังรักคุณน้ำแต่ฉันชอบตรงที่เขาเป็นคนชัดเจน

ต่อให้ยากแค่ไหนฉันก็จะทำให้เขาลืมคุณน้ำและหันมารักฉันให้ได้

ฉันนั่งมองดูเห็นว่าเขาดื่มเยอะมากคงเสียใจเรื่องคุณน้ำลูกค้ากลับไปแล้วแท้ๆเขายังไม่กลับแถมยังดื่มจนเมาขับรถกลับไม่ได้

ฉันต้องขับพาเขาไปส่งที่คอนโดเขาร้องไห้ออกมาทำให้ฉันเจ็บปวดมากจนน้ำตาไหล่ออกเต็มสองแก้ม

"แจนเป็นอะไร"

"เปล่าค่ะ"

"พี่ขอโทษนะ ให้เวลาพี่หน่อยนะแต่พี่ไม่ได้โกหกนะว่าพี่ยังรักแจนอยู่พี่แค่ยังผูกพันธ์กับน้ำ" 

"ไม่เป็นไรค่ะหนูรักคุณวิทมาตั้งนานแล้วที่หนูเปลี่ยนไปขนาดนี้ก็เพราะคุณวิทนะ" เขาได้ยินแบบนั้นก็ยิ่งร้องไห้ออกมาและกอดฉันอย่างแน่น

ก่อนจะคลายกอดมองที่ปากกระจับของฉันและดึงหน้าฉันไปประกบจูบอย่างรุนแรง

ฉันพยายามดันเขาออกแต่ไม่เป็นผลจึงปล่อยเลยตามเลยเพราะยังไงฉันก็รักเขา

สองมือของฉันเลื่อนไปกอดที่ต้นคอของเขาเราทั้งสองดูดดื่มปากกันอย่างกระหาย

มือของเขาเริ่มมาจับที่เต้าของฉัน ฉันเองรู้สึกเขินอายนะแต่ก็มีอารมณ์เลยปล่อยให้เขาจับ

"พี่ขอได้ไหม"

"คุณวิทมันจะไม่เร็วไปเหรอคะ"

"ไม่หรอกเรารักกันมานานแล้วไม่ใช่เหรอ" เมื่อได้ยินแบบนั้นจึงพยักหน้าตอบรับ

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป