เขารวยมาก

"เสียวเป็นกับเขาด้วยเหรอ เห็นท่าทางนิ่งๆนึกว่าจะไม่รู้สึกกับอะไรแบบนี้" ไอ้บ้าเอ่ยมาถามอะไรแบบนี้ใบหน้าของฉันเปลี่ยนสีแดงก่ำด้วยความเขินอาย

เปี๊ยะ! ฝ่ามือของฉันยกขึ้นทิ้งลงใส่หลังเขาอย่างแรง

"พี่พูดบ้าอะไร"

"ไม่ต้องเขินหรอกหน่า ยังไงเราก็เป็นผัวเมียกันแล้ว" ได้ยินเขาพูดแบบนี้ทำให้ฉันยิ้มกว้างขึ้นมาอย่างดีใจ

"พี่ว่าไงนะ"

"เปล่า" เขาทำสายตาเจ้าเหล่ก่อนจะแสยะยิ้ม

ฉันลุกขึ้นมาใส่ชุดคลุมและเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย เวลาผ่านไปเมื่อออกจากห้องน้ำมาก็เห็นเขานอนหลับอยู่ ฉันได้แต่แอบมองใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาและยิ้มคนเดียว

แต่พอนึกๆไปก็แอบกลัวว่าคุณน้ำเขาจะกลับมา หากกลับมาฉันคิดว่าเขาก็คงไปเลือกเธอเพราะรู้สึกผูกพันธ์มากกว่าฉัน ฉันรีบใส่เสื้อผ้าแต่งเนื้อแต่งตัวและนั่งลงบนเตียงข้างเขา

"พี่วิท!" ฉันขยับตัวเขาเบาๆพี่เขาลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ 

"ครับ"

"พี่อย่าให้ใครรู้เรื่องของเรานะ" เขามองหน้าฉันและแสดงถึงความสงสัย

"ทำไมละ?"

"แจนกลัวคนอื่นจะคิดว่าแจนเป็นมือที่สามที่ทำให้พี่เลิกกับคุณน้ำ" เขาทำหน้าคิดอะไรบางอย่างก่อนจะพยักหน้าและยิ้มตอบกลับมาให้ฉัน

"มาให้พี่กอดหน่อยได้ไหม" เขายื่นมือกลางแขนออกอ้ารับตัวฉัน ฉันทิ้งตัวลงให้เขากอดกลิ่นตัวของเขามันหอมอะไรขนาดนั้นนี่ขนาดยังไม่อาบน้ำเลยนะยังขนาดนี้

เขาหอมที่หัวของฉันและกอดอย่างแน่น ตอนนี้ฉันไม่รู้เลยว่าเขาคิดอะไรอยู่เพราะเขากอดฉันและนิ่งไปยิ่งมามีอะไรกันแล้วยิ่งทำให้ฉันกลัวโดนเขาทิ้งแต่อะไรจะเกิดก็ชั่งมันเถอะฉันพยายามมาตั้งหลายปีแล้ว

"พี่วิทลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้วค่ะไม่หิวเหรอ"

"หิวสิ หิวหนูอะ" สายตาคมกริบก้มลงมองมาที่ดวงตากลมของฉันเขาช่างมีเสน่ห์อะไรขนาดนี้ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหลไม่เสียใจสักนิดที่เสียตัวให้เขา

"พอเลย"

"พี่ล้อเล่น เดี๋ยวพี่ไปอาบน้ำก่อนนะเดี๋ยวเราไปหาอะไรทาน" เขาพูดจบก็ลุกขึ้นเดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป เขาดูเหมือนร่าเริงแต่ฉันดูสายตาของเขาออกว่ามันเศร้าสร้อยแค่ไหนเขาคงคิดถึงคุณน้ำฉันนึกว่าตัวเองจะมาเป็นคนที่เขารักแต่กลับมาเป็นแค่ตัวแทนของอีกคนหากวันนั้นฉันไม่ไปจากเขาเราคงมีโอกาสได้สานสัมพันธ์กันมากกว่านี้แล้ว

ฉันได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ผ่านไปได้สักพักเขาก็ออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าเช็ดตัวหนึ่งผืน

"หิวไหม"

"นิดหน่อยค่ะ"

"แปปนะพี่แต่งตัวก่อน" เขารีบเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าและเปิดหาชุดมาใส่ ฉันมองดูรอบๆคอนโดของเขามันใหญ่ดีนะแล้วใครทำความสะอาดให้เขากันนะหรือมีแม่บ้านมาคอยทำให้

"ปะ วันนี้อยากทานอะไรเดี๋ยวพี่พาไปทาน" เมื่อฉันได้ยินเสียงเขาก็สะดุ้งเพราะมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปลื่อยอยู่

"แล้วแต่พี่เลย แจนทานอะไรก็ได้"

เขามองหน้าฉันและยิ้มอย่างอ่อนโยนเหมือนกับว่ากำลังเอ็นดูฉันที่ไม่เรื่องมาก เราทั้งคู่เดินมาลงลิฟและเดินไปขึ้นรถ เขาพาฉันไปที่ห้างแห่งหนึ่งเพื่อจะเข้าร้านอาหารหรู เอาจริงๆฉันไม่ชอบร้านอาหารแบบนี้เลยแต่เป็นเพราะเขาทานอาหารข้างทางกับฉันไม่ได้เลยต้องยอมปรับเปลี่ยนตัวเอง

"พี่วิทแจนถามอะไรหน่อยได้ไหม"

"ว่าไง" ร่างสูงหันลงมามองฉันที่กำลังทำหน้าจริงจังราวกับว่ามีอะไรสำคัญ

"พี่ทานส้มตำได้ไหม" เขายืนคิดอยู่สักครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยตอบ

"ได้สิ แจนอยากทานเหรอ" สายตาที่ดูอบอุ่นมองฉันอย่างอ่อนโยนฉันแพ้สิ่งแบบนี้มากมันยิ่งทำให้ฉันหลงใหลเขามากกว่าเดิมเสียอีก จริงๆก็เคยเห็นเขาทานนะตอนบริษัทสั่งมาเลี้ยงพนักงานแต่ที่เขาทานนั้นเป็นส้มตำไทย

"ใช่ค่ะ แจนอยากทาน" เขาจึงจับมือฉันเดินไปที่ร้านส้มตำที่อยู่ในห้าง ฉันมองดูแม้จะเป็นร้านที่มีส้มตำยังอยู่เป็นร้านที่ตกแต่งอย่างสวยงามเขาคงไม่สามารถทานร้านอาหารข้างทางกับฉันได้หรอก

พอมาคิดๆดูก็รู้สึกเครียดอยู่เหมือนกันถ้าวันหนึ่งฉันต้องพาเขากลับไปที่บ้านเขาจะอยู่ได้หรือเปล่าฉันลืมคิดข้อนี้ไปเลย เงินฉันนี้มีอยู่ไม่กี่ล้านจะเนรมิตทุกอย่างก็เป็นไปไม่ได้ฉันได้แต่ยืนคิดจนเขาต้องสะกิด

"แจนเป็นอะไรหรือเปล่า" 

"ปะ..เปล่าค่ะ" 

เราสั่งอาหารนั่งทานเสร็จเขาก็พาฉันไปเดินช็อปปิ้งต่อ พวกเราเดินเข้าร้านกระเป๋าซึ่งมองดูราคาแล้วน่าจะแพงมากหากฉันใช้เงินไม่คิดแบบนี้ต้องมีหมดไปแน่นอน

"อยากได้ไหม?" จู่ๆก็มีเสียงเอ่ยถามจากข้างหูของฉัน เอาตรงๆฉันก็ไม่ได้ชอบอะไรแบบนี้เป็นคนที่ง่ายๆใช้แบบไหนก็ได้ขอแค่สวยและใช้งานได้ไม่จำเป็นต้องเป็นของแบรนด์เนมอะไร

"ไม่ค่ะ "ฉันตอบอย่างมั่นใจเพราะไม่ได้อยากได้อะไรแบบนี้จริงๆ

"เดี๋ยวพี่ซื้อให้ไม่ต้องเกรงใจเลือกได้เลย" เขาดึงแขนฉันไปบริเวณใกล้ๆกระเป๋าเพราะคิดว่าที่ฉันปฏิเสธคงเพราะเกรงใจ สายตาของฉันมองปริบๆไม่เคยมาเลือกอะไรแบบนี้ด้วยจึงเดินดูเรื่อยๆ

"พี่วิทเลือกให้แจนได้ไหม" ร่างเล็กของฉันหันไปหาร่างใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างหลังและเงยหน้าขึ้น เขายิ้มเบาๆก่อนจะเอ่ย

"ปกติพี่ไม่เคยเลือกกระเป๋าให้ใครนะ แต่เดี๋ยวพี่เลือกให้" เขาเดินไปบริเวณกระเป๋าใบที่ดูสวยที่สุด ฉันเองก็ชอบใบนั้นแต่ไม่กล้าเอาเพราะดูราคาแล้วมันค่อนข้างแพงจึงตัดสินใจให้เขาเลือกให้จะได้เอาเท่าที่เขาจ่ายไหวแต่ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะเลือกใบที่สวยและแพงมากๆใบนั้น

"เอาใบนี้ครับ" เขาหยิบและวางลงที่หน้าเคาว์เตอร์

"ใบนี้ 8 แสนนะคะ" ฉันได้แต่ยืนอึ้งกับราคากระเป๋าใบแค่นี้ทำไมมันแพงจัง แถวที่บ้านฉัน 8 แสนสามารถสร้างบ้านได้เป็นหลังเลยนะฉันรีบเดินไปสะกิดเขา

"พี่วิทแจนว่ามันแพงไปนะ"

"แพงอะไรแค่นี้เอง พี่อยากซื้อให้"  ฉันขัดได้สะที่ไหนละได้แต่ยืนเสียดายเงิน 8 แสนฉันเก็บตั้งนานกว่าจะได้ขนาดนี้แต่เขากลับใช้แค่แปปเดียวเริ่มรู้สึกแล้วว่าตัวเองฝันสูงเกินไปที่มาเอาน้องชายเจ้าของบริษัทเป็นแฟนเขาไม่ได้มีบริษัทนี้แค่บริษัทเดียวอีกด้วยยังมีอีกหลายบริษัทที่เป็นของเขา

"งั้นก็แล้วแต่พี่เลยค่ะ"  เมื่อจ่ายตังค์เสร็จเขาก็ถือออกมาพร้อมกับฉัน

"เดี๋ยวพี่ถือให้นะ" เขากอดไหล่ฉันเดินไปดูนั้นดูนี่จนไปถึงลานจอดรถก็เก็บของขึ้นรถและพาฉันขับไปส่งที่อพาร์ทเม้น  เขายืนมองอพาร์ทเม้นของฉันอยู่พักใหญ่

"แจนอยากอยู่คอนโดไหม" จู่ๆเขาก็ถามฉันขึ้นมา นี่อย่าบอกนะว่าเขาจะเป็นสายเปย์ฉันได้แต่ทำหน้างง

 

>>>>>ติดตามตอนต่อไป