INICIAR SESIÓN“ได้ครับนายน้อย” ผานฟงพยักหน้ารับคำแล้วปลีกตัวออกไปตาม
“ทราบแล้วครับ ผมจะตรวจสอบเอกสารทุกอย่างให้ดีครับ” ผานฟงพูดจบก็ขอตัวออกไป“ว้าว บัตรนี่ทำเร็วเหมือนกันนะคะคุณปู่ หนูอยากเห็นจังเลยว่าหน้าตามันจะเป็นยังไง” เพ่ยหยูเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง ยอดเงินที่คุณปู่ฝากให้เธอนั้นมากถึงสองแสนดอลลาร์เลย“เดี๋ยวก็ได้เห็นแล้วล่ะนะ อ้อ บัตรนี่ต้องเอาไปเปลี่ยนรหัสผ่านด้วยใช่ไหมเสี่ยวเยี่ยน” ฉินจ้วงจำได้ว่าตอนทำบัตรให้ฉินกวงเองก็ต้องไปเปลี่ยนรหัสที่ตู้เอทีเอ็ม“ใช่ครับคุณปู่ ที่หน้ามหาวิทยาลัยมีตู้เอทีเอ็มอยู่ครับ รอให้ได้บัตรมาก่อน ผมจะพาน้อง ๆ ไปเปลี่ยนรหัสเองครับ” เซี่ยเยี่ยนอาสาพาไป เขาอยากให้ฉินจ้วงได้พักผ่อนบ้างหลังจากออกนอกบ้านติดต่อกันสองวันแล้ว“ฝากด้วยนะเสี่ยวเยี่ยน ว่าแต่พวกเรายังมีอะไรต
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดการนับเงินสดก็เสร็จสิ้นลงเสียที พนักงานต่างถอนหายใจกันอย่างโล่งอกที่เสร็จงานสำคัญ พวกเขาเกิดมาก็เพิ่งเคยพบเศรษฐีหอบเงินสดมาเต็มกระเป๋าแบบนี้เป็นครั้งแรกจริง ๆ ผู้จัดการเองก็ยิ้มแป้นอย่างมีความสุขที่วันนี้ขายรถได้มากถึงสามคันในวันเดียว แถมยังเป็นลูกค้าเงินสดที่หาได้ยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรเสียอีก“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วครับ เอกสารพร้อมป้ายทะเบียนจะถูกส่งไปยังที่อยู่ที่ท่านให้ไว้ครับ ขอบคุณที่ใช้บริการโชว์รูมของเรานะครับ อ้อ ถ้ารถมีปัญหาสามารถนำเข้ามาที่นี่เพื่อตรวจสอบและซ่อมฟรีได้เลยนะครับท่าน” ผู้จัดการกล่าวกับฉินจ้วงด้วยความเคารพนบนอบสุด ๆ“ตกลง รบกวนตรวจสอบสภาพรถให้ผมด้วยนะครับ อย่าให้เกิดปัญหาขึ้นเด็ดขาด” ฉินจ้วงกำชับเรื่องสำคัญอีกครั้ง เขาไม่อยากให้บอดี้การ์ดต้องมาคอยเฝ้าดูการทำงานของช่างที่นี่“
“อ่า...ทราบแล้วค่ะคุณลูกค้า กรุณารอสักครู่นะคะ ฉันขอไปตามผู้จัดการมาก่อน” พนักงานอึ้งไปพักใหญ่กว่าจะคิดคำพูดได้ เธอเพิ่งรู้ว่ายังมีคนพกเงินสดมากมายเป็นกระเป๋าใบใหญ่แบบนี้อยู่อีกในประเทศ ทั้งที่ปกติแล้วพวกเขาจะจ่ายด้วยบัตรเครดิตมากกว่าฉินจ้วงพยักหน้ารับคำอย่างอารมณ์ดี เขายัังหยิบแผ่นโฆษณารถยนต์ที่เด็ก ๆ เลือกขึ้นมาดูด้วยว่าเหมาะสมกับเจ้าตัวจริงหรือเปล่า ซึ่งพออ่านไปเรื่อย ๆ ฉินจ้วงก็พบว่าเซี่ยเยี่ยนเลือกรถได้ถูกใจเขาเช่นเดียวกัน อีกทั้งรถยนต์ของหลานสาวเขายังดูน่ารักกระทัดรัดมากด้วย“เสี่ยวเยี่ยน พรุ่งนี้อย่าเพิ่งติวให้เด็ก ๆ ดีไหม ปู่อยากให้หลานสอนเสี่ยวหยูขับรถก่อนน่ะ นี่เป็นรถเกียร์ออโต้พอดี เสี่ยวหยูน่าจะเรียนรู้ได้ไม่ยาก” ฉินจ้วงรู้ดีว่าพรุ่งนี้เป็นวันที่เซี่ยเยี่ยนกำหนดเอาไว้ว่าจะสอนแนวข้อสอบให้กับเด็ก ๆ
“ไม่ทราบว่าเป็นคนไหนบ้างคะ ฉันจะได้แนะนำพวกเขาถูกค่ะ” พนักงานไม่รู้ว่าชายชราตรงหน้ามีใครเป็นหลานของเขาบ้างกันแน่จึงต้องสอบถามเพื่อความแน่ใจก่อน“เสี่ยวหยู เสี่ยวอวี้ตง เสี่ยวหมิงทง มาหาปู่สิลูก” ฉินจ้วงหันไปเรียกเด็ก ๆ พร้อมรอยยิ้ม“มีอะไรเหรอครับ/คะ คุณปู่” ทั้งสามรีบเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัย“ไปเดินดูรถกับปู่กัน อยากได้คันไหนก็บอก ปู่จะซื้อให้” ฉินจ้วงบอกอย่างอารมณ์ดีทั้งสามหันมองหน้ากันไปมา ก่อนที่จะตัดสินใจเดินตามหลังฉินจ้วงกับเซี่ยเยี่ยนไปพร้อมกับพนักงานสาวที่เดินนำหน้าไปก่อนไม่ไกลนัก ส่วนคนที่เหลือต่างหาที่นั่งรออย่างไม่รีบไม่ร้อนอะไร พวกเขาปล่อยให้เด็ก ๆ ตัดสินใจกันเองจนเป็นเรื่อง
ระหว่างทานอาหารเที่ยงอยู่นั้น เซียวอวี้ตง หวังหมิงทงและเพ่ยหยูก็บอกผู้อาวุโสทั้งหมดว่าพวกเขาสามคนตกลงที่จะแยกสาขากันเรียนในระดับปริญญาโทตามความสนใจ ซึ่งผู้อาวุโสทั้งหมดก็ไม่ได้โต้แย้งอะไรกับเส้นทางของเด็ก ๆ ที่เลือกกันเอง“อืม...ในเมื่อพวกเธอเลือกกันแล้วปู่ก็จะสนับสนุนทุกอย่างเอง เสี่ยวเยี่ยน เดี๋ยวบ่ายนี้พาปู่ไปโชว์รูมรถยนต์ได้หรือเปล่า ปู่จะให้หูไห่กลับไปเอาเงินมาเพิ่มอีกสักหลายแสน เพราะถ้าปู่กลับจากที่นี่ไปแล้วมีรถยนต์ของหลานแค่คันเดียว เด็ก ๆ คงไปเรียนกันลำบาก” ฉินจ้วงคิดว่าเรื่องนี้เขาต้องจัดการด้วยตัวเอง เพราะการเรียนคนละสาขาย่อมมีเวลาเรียนต่างกัน“คุณปู่ครับ ผมเดินไปเรียนเองได้ครับ จากบ้านไปมหาวิทยาลัยไม่ไกลเลยครับ” หวังหมิงทงปฏิเสธเป็นคนแรกทันที เขาไม่อยากรบกวนเงินจากฉินจ้วงอีกแล้ว
“หืม? มันเกี่ยวกับอะไรเหรอครับพี่เซี่ย” หวังหมิงทงไม่คุ้นเคยกับคำนี้มาก่อน“สาขานี้จะสอนเกี่ยวกับอินเทอร์เฟซ (HCI - Human-Computer Interaction), กราฟิกคอมพิวเตอร์ (Computer Graphics), สื่อดิจิทัล และเทคโนโลยีมัลติมีเดีย พี่คิดว่าน้องหมิงทงชอบเขียนพวกโปรแกรมเลยน่าจะเหมาะกับงานด้านนี้น่ะนะ อีกอย่างสาขานี้ยังรวมไปถึงงานด้านเบื้องหลังวงการบันเทิงและงานข่าวด้วยนะ” เซี่ยเยี่ยนอธิบายอย่างละเอียด“อ่า...น่าสนใจมากจริง ๆ นั่นแหละครับพี่เซี่ย” หวังหมิงทงพอคิดตามแล้วก็อดวาดฝันไม่ได้ว่าเขาจะต้องเรียนเรื่องพวกนี้ให้ดีที่สุดเพื่ออนาคตของตัวเอง“
พวกเด็กที่เรียนร่วมกับไป่หลิน ซู่ฟางและจางเจี้ยนต่างไม่ได้สนใจพวกเขา มีเพียงเด็กไม่กี่คนในห้องนอนนี้ที่เพิ่งเคยเห็นพวกเขาเท่านั้นหันไปมองบ้างเป็นบางครั้ง กระทั่งพวกไป่หลิวเอนตัวลงนอนพักผ่อน เด็กพวกนั้นก็เลิกสนใจพวกเขาและนอนเงียบ ๆ เช่นกัน
เมื่อเสียงประกาศดังออกมาจากลำโพงไม่นาน เพ่ยหยูที่นั่งอยู่รอดูขั้นตอนต่อไปของการทานมื้อเที่ยงถึงกับเบิกตาโตมองดูกลุ่มเด็กจำนวนมากเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบโดยมีเพียงเสียงก้าวเดินของทุกคนเท่านั้นที่ดังกังวานไปทั่วบริเวณ เพ่ยหยูอดคิดไม่ได้ว่า
เด็กสี่คนที่ยืนคุยกันอยู่เป็นจุดสนใจให้กับคนที่กำลังทำครัวอยู่ไม่น้อย พวกเขาหันไปมองกลุ่มของเพ่ยหยูไม่นานก็หันกลับไปทำงานของตัวเองเงียบ ๆ ต่อ ในตอนที่พวกเขาได้มาอยู่ที่นี่ครั้งแรกก็ไม่ต่างจากพวกเพ่ยหยูนัก แต่ละคนทั้งกลัวทั้งกังวลแต่ก็ไม่ถึงกับขาดค
เด็กทั้งสี่คนหอบหิ้วสิ่งของออกจากห้องนอนไปยังห้องน้ำที่อยู่อีกด้านหนึ่งซึ่งจูข่ายหนิงชี้บอกเอาไว้ก่อนหน้านี้ ในอาคารสองชั้นแห่งนี้มีห้องนอนใหญ่อยู่มากถึงหกห้อง และมีห้องน้ำใหญ่เอาไว้ใช้สอยอยู่เพียงแค่สี่ห้องเท่านั้น ดังนั้นหากใครมีเวลาว่างและอยากอ







