อาหารกลางวัน

เมื่อเสียงประกาศดังออกมาจากลำโพงไม่นาน เพ่ยหยูที่นั่งอยู่รอดูขั้นตอนต่อไปของการทานมื้อเที่ยงถึงกับเบิกตาโตมองดูกลุ่มเด็กจำนวนมากเดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบโดยมีเพียงเสียงก้าวเดินของทุกคนเท่านั้นที่ดังกังวานไปทั่วบริเวณ เพ่ยหยูอดคิดไม่ได้ว่าที่นี่รับเด็กมาอาศัยอยู่น่าจะเกือบห้าสิบคนได้ เธอยังมองหาพี่ชายพี่สาวทั้งสามที่สนิทอยู่ว่าพวกเขามากินข้าวเหมือนคนอื่นหรือยังด้วยสายตาคาดหวัง แต่น่าเสียดายที่มองอยู่นานเธอก็ยังไม่เห็นพวกเขามาถึงเสียที

“เพ่ยหยู ไปเอาข้าวที่พี่ตักไว้ในถาดมากินก่อนเถอะ บ่ายนี้ยังต้องเตรียมของไว้ทำอาหารมื้อเย็นอีกนะ” สุ่ยอวี้รีบเดินมาบอกเด็กน้อยที่มองคนจำนวนมากในโรงอาหารตาไม่กระพริบ

“ขอบคุณพี่สาวสุ่ยค่ะ” เพ่ยหยูไม่กล้าชักช้า เธอกลัวว่าพี่เลี้ยงและทหารบ้านในโรงอาหารตอนนี้จะจับผิดเธอจนเกิดเรื่องขึ้นได้ เพราะตอนนี้บรรดาเด็กที่เรียนเสร็จต่างเข้าแถวเดินมารับอาหารซึ่งพวกพ่อครัวแม่ครัวที่เป็นเด็กโตกำลังตักให้อยู่พอดี

สุ่ยอวี้มองตามหลังร่างเล็กของเพ่ยหยูไปไม่นานก็เดินกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ ที่นี่เด็กทุกคนหลังกินอาหารเสร็จจะต้องล้างถาดอาหารด้วยตัวเอง ก่อนจะแยกย้ายไปพักผ่อนตามกฎของสถาบัน ช่วงบ่ายโมงครึ่งหลังพักเที่ยง กลุ่มเด็กจะแยกกันไปทำกิจกรรมของตนเองซึ่งมีทั้งปลูกผัก ซ่อมเสื้อผ้าและงานจิปาถะต่าง ๆ ที่พี่เลี้ยงจัดสรรให้ พอถึงสี่โมงเย็นก็จะเป็นกิจกรรมฝึกร้องเพลงปฏิวัติ ฟังเรื่องวีรบุรุษสงครามหรือเตะตะกร้อพื้นบ้านจนถึงห้าโมงเย็นจึงจะเป็นเวลามื้อเย็นของสถาบัน หลังจากนั้นจะมีช่วงเวลาการศึกษาด้วยตัวเองหรือไม่ก็ฟังเรื่องเล่าจากพี่เลี้ยงเกี่ยวกับข่าวสารการเมืองจนถึงหนึ่งทุ่มครึ่งจึงจะเป็นเวลาทำความสะอาดร่างกายของทุกคน เวลาสองทุ่มเป็นเวลาปิดไฟอาคารโดยมีเจ้าหน้าที่ของสถาบันเดินตรวจตราความเรียบร้อยตามหน้าที่

เด็กที่อยู่ในสถาบันมานานมากกว่าหนึ่งปี จากที่เคยเป็นเด็กไม่รู้ความก็ต่างต้องเปลี่ยนแปลงตัวเองให้อยู่ในกฎระเบียบเพื่อไม่ให้ถูกลงโทษกันทั้งนั้น สถาบันแห่งนี้แทบจะไม่ต่างจากค่ายทหารเล็ก ๆ เลยแม้แต่น้อย บทลงโทษของสถาบันยังมีหลากหลายวิธี แม้แต่เด็กที่เคยเกเรและรังแกคนในสถาบันเองก็ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนหลังถูกลงโทษอย่างหนัก ทำให้สถาบันแห่งนี้ไม่มีแม้แต่บรรยากาศของเด็กอยู่เลย แต่กลับมีแค่บรรยากาศแห่งความกดดันไม่ให้ตนเองถูกลงโทษเท่านั้น นโยบายของพรรคที่เข้มงวดมาหลายปีทำให้สถาบันแห่งนี้กลายเป็นเพียงที่ฝึกฝนเด็กกำพร้าให้จงรักภักดีและห้ามมีความคิดอื่นใดที่ออกนอกลู่นอกทาง

อาหารกลางวันมื้อนี้เป็นข้าวสวยผสมธัญพืชหยาบ ผัดผักกาดขาวและซุปผักเท่านั้น สุ่ยอวี้บอกเพ่ยหยูมาก่อนแล้วว่าอาหารทุกมื้อไม่ได้มีอะไรแตกต่างไปจากนี้นัก เพราะรัฐได้จัดสรรวัตถุดิบให้สถาบันเหมือนเดิมมาโดยตลอด อาหารมื้อเช้าจะเป็นโจ๊กใส ๆ กินคู่กับผักดองหรือไม่ก็หมั่นโถวแป้งหยาบครึ่งก้อน ส่วนมื้อเย็นจะเป็นบะหมี่น้ำหรือไม่ก็ข้าวต้มกับหัวไชเท้าดองเพียงเท่านั้น ทำให้ทุกคนที่ทำหน้าที่ปรุงอาหารไม่จำเป็นต้องสนใจว่ารสชาติของอาหารจะเป็นอย่างไร ทุกคนที่อยู่ในสถาบันแค่มีอาหารกินครบสามมื้อได้ก็นับว่าดีกว่าตอนอยู่ในครอบครัวยากจนก่อนถูกทิ้งมากแล้ว เด็ก ๆ เหล่านี้จึงใช้ชีวิตอย่างไร้ชีวิตชีวาและทำตามกฎระเบียบอย่างเคร่งครัดกันได้เท่านั้น พวกเขาแทบจะทำตัวคล้ายกับหุ่นยนต์ซึ่งต้องทำทุกอย่างเหมือนเดิมทุกวันเป็นเวลาหลายปีจนกว่าจะถึงวัยที่สามารถออกจากสถาบันได้

เพ่ยหยูที่นั่งกินข้าวคนเดียวอยู่ในครัวอดคิดไม่ได้ว่าหากเธออยู่ที่นี่ไปอีกหลายปี ตัวเธอเองจะสูญเสียความเป็นตัวตนไปเหมือนเด็กคนอื่นไหม เพราะเพ่ยหยูปกติก็เป็นคนร่าเริงสดใสมาตั้งแต่จำความได้ เธอจึงกังวลอยู่ไม่น้อยว่าหากกลายเป็นเหมือนคนอื่น ๆ เข้าจริง ๆ แล้วเธอจะใช้ชีวิตต่อไปอย่างไรดี

เพ่ยหยูกินไปคิดไปจนกระทั่งอิ่มท้อง สุดท้ายเธอก็หาข้อสรุปให้กับตัวเองไม่ได้อยู่ดี เพ่ยหยูจึงทำได้แค่ต้องรักษาจิตใจตัวเองให้แจ่มใสเหมือนเดิมเสียก่อน ซึ่งเธอเองก็ไม่คิดที่จะทำผิดกฎระเบียบจนตนเองต้องถูกลงโทษอยู่แล้วด้วย ในครัวแห่งนี้เธอคุยกับแค่สุ่ยอวี้และเหลียวตงสองคนเท่านั้น เพราะรุ่นพี่คนอื่น ๆ ต่างไม่มีใครสนใจแม้แต่จะชายตามองเธอเลย

“ล้างเสร็จก็เอาไปคว่ำไว้ตรงนั้นนะเพ่ยหยู พี่ให้เธอกลับไปนอนพักที่ห้องได้จนกว่าประกาศเรียกจะเริ่มอีกครั้งตอนบ่ายโมงครึ่ง เพ่ยหยูค่อยกลับมาช่วยงานที่นี่นะ” สุ่ยอวี้ที่แจกอาหารเสร็จเดินกลับมาดูก็เห็นเพ่ยหยูกำลังล้างถาดอยู่พอดี

“ได้ค่ะพี่สาวสุ่ย” เพ่ยหยูพยักหน้ารับคำ ยังดีที่ถึงเธอจะตัวเล็กแต่ก็มีเก้าอี้ให้ปีนขึ้นไปเอาถาดไปวางคว่ำอยู่ใกล้ ๆ เพ่ยหยูจึงไม่จำเป็นต้องขอความช่วยเหลือจากสุ่ยอวี้

ในโรงอาหารตอนนี้ยังคงมีเพียงเสียงกินข้าวของทุกคนเท่านั้น เพราะพี่เลี้ยงหลายคนที่ทำหน้าที่ดูแลเด็กกำลังนั่งรวมตัวกันกินอาหารเงียบ ๆ ไม่ต่างกันนัก หากใครส่งเสียงดังระหว่างกินอาหารแน่นอนว่าต้องถูกลงโทษตามกฎ ทำให้ไม่มีใครกล้าส่งเสียงออกมา

ทหารบ้านสิบคนที่ทำหน้าที่ควบคุมเด็ก ๆ เกือบร้อยคนเองก็แยกกันนั่งกินอยู่อีกโต๊ะหนึ่งไม่ไกลกันนัก พวกเขาได้ยินข่าวแล้วว่าเมื่อเช้ามีทหารบ้านสองคนถูกไล่ออกและลงโทษที่คิดจะแย่งอาหารเด็กใหม่ ทำให้พวกเขาที่ทำหน้าที่ทหารบ้านต่างไม่มีใครกล้าทำตัวเกินเลยกับเหล่าเด็กใหม่ที่เพิ่งเข้ามาวันนี้เช่นกัน

เพ่ยหยูที่คว่ำถาดเสร็จก็เดินออกจากโรงอาหารกลับไปยังห้องพักของเธอทันทีโดยไม่คิดจะเดินหาพวกไป่หลิวแล้ว เธอกลัวว่าหากเดินเพ่นพ่านอาจถูกลงโทษได้ เพ่ยหยูคิดว่ายังไงพวกเขาก็จะต้องกลับไปพักผ่อนที่ห้องเหมือนเธออยู่แล้ว เพ่ยหยูรอถามพวกเขาเรื่องเรียนที่นั่นก็ยังไม่สายเกินไปนัก อย่างไรเธอก็ยังมีเวลาอีกเกือบสองปีกว่าจะได้เข้าเรียน

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตูห้องนอน เพ่ยหยูก็กระโดดไปดึงประตูห้องให้เปิดออก ใครใช้ให้เธอตัวเล็กกว่าใครเพื่อนกันเล่า หากจะต้องรอคนอื่นมาเปิดให้ ไม่สู้เพ่ยหยูพยายามเองดีกว่า ยังดีที่เธอไม่ได้ตกลงมาบาดเจ็บ เพ่ยหยูเดินเข้าไปก็ปิดประตูเอาไว้เหมือนเดิม เธอไม่สามารถเดินไปเปิดหน้าต่างเองได้เพราะมันสูงเกินไป เพ่ยหยูจึงทำเพียงแค่เดินไปปีนเตียงแล้วนอนมองดูประตูห้องเอาไว้ว่าเมื่อไหร่พวกไป่หลิวจะกลับมาก็เท่านั้น

ยี่สิบนาทีต่อมา เด็กที่พักในห้องเดียวกันกับเพ่ยหยูต่างเริ่มเดินเข้ามาบ้างแล้ว รวมถึงพวกไป่หลิวทั้งสามเองก็อยู่ในกลุ่มนี้ด้วย พอพวกเขาเดินไปเห็นเพ่ยหยูหลับอยู่บนเตียงก็พากันเดินให้เบาที่สุด ก่อนจะขึ้นเตียงไปนอนพักผ่อนเช่นกัน พวกเขาสามคนไม่กล้าจับกลุ่มคุยกันในห้องเพราะมีคนอื่นอยู่ด้วย และถึงแม้พวกเขาจะเข้าเรียนร่วมกับคนในห้องนี้มาก่อน แต่ด้วยกฎระเบียบที่เคร่งครัดทำให้พวกเขาไม่สามารถพูดคุยกับคนอื่นได้แต่แรก

เพ่ยหยูที่คิดจะสอบถามเรื่องเรียนกับพวกไป่หลิวก็ไม่คิดว่าตัวเองพอหัวถึงหมอนก็นอนหลับเป็นตายไปเลย เธอยังคงนอนฝันหวานว่าพ่อแม่มารับไม่ต่างจากทุกวัน ถึงแม้ว่าเพ่ยหยูจะจำใบหน้าของพวกท่านไม่ได้ แต่เธอก็มั่นใจว่าคนในฝันนั้นเป็นครอบครัวของเธอ ตอนนี้เพ่ยหยูไม่ได้นอนร้องไห้เหมือนช่วงวันแรก ๆ ที่พลัดหลงแล้ว