ไร้ชีวิตชีวา

เด็กสี่คนที่ยืนคุยกันอยู่เป็นจุดสนใจให้กับคนที่กำลังทำครัวอยู่ไม่น้อย พวกเขาหันไปมองกลุ่มของเพ่ยหยูไม่นานก็หันกลับไปทำงานของตัวเองเงียบ ๆ ต่อ ในตอนที่พวกเขาได้มาอยู่ที่นี่ครั้งแรกก็ไม่ต่างจากพวกเพ่ยหยูนัก แต่ละคนทั้งกลัวทั้งกังวลแต่ก็ไม่ถึงกับขาดความเป็นเด็กไปตั้งแต่แรก กระทั่งพวกเขาอยู่ที่แห่งนี้มานานถึงสิบปี อารมณ์ต่าง ๆ ของพวกเขาที่ถูกจำกัดเอาไว้จากกฎระเบียบก็เปลี่ยนไปจนกลายเป็นคนไร้ชีวิตชีวาอย่างตอนนี้

การจะทำตัวเหมือนเด็กทั่วไปเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขา แต่ละวันทุกคนต่างมีหน้าที่รับผิดชอบตั้งแต่ตื่นนอนจนกระทั่งเข้านอน พวกเขาทำเช่นนี้ซ้ำ ๆ ทุกวันจนกลายเป็นไร้ซึ่งความรู้สึก แต่ละคนต่างรอให้ภาครัฐจัดสรรงานตามความสามารถให้ตอนอายุครบสิบแปดก็จะสามารถออกจากสถาบันแห่งนี้ไปใช้ชีวิตของตัวเองได้ก็เท่านั้น ซึ่งพวกเขาต่างเหลือเวลาอีกไม่กี่เดือนก็จะออกไปได้แล้ว

“พวกเราไปนั่งรอเลยดีไหม ยังไงพวกเราก็ไปเดินเพ่นพ่านที่อื่นไม่ได้อยู่แล้วนี่นา” ซู่ฟางเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่าพวกเธอยืนคุยกันมาพักใหญ่จนเริ่มเมื่อยขาแล้ว

“อื้อ ไปกันเถอะ” ไป่หลิวพยักหน้ารับคำและจูงมือเล็กนุ่มของเพ่ยหยูนำหน้าไปทันที

ขณะที่เด็ก ๆ กำลังนั่งมองซ้ายมองขวาอยู่ในโรงอาหาร พวกเขาเห็นทหารบ้านสี่คนเดินเรียงแถวกันเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ สองคนเดินไปพูดคุยกับพี่ชายพี่สาวที่ทำอาหารอยู่ ส่วนอีกสองคนกลับเดินมาทางที่พวกเพ่ยหยูนั่งอยู่ ก่อนที่หนึ่งในนั้นจะเอ่ยขึ้น

“พวกเธอมาใหม่สินะ ทำไมไม่เข้าเรียนในห้อง มานั่งกันที่นี่ทำไม” เด็กอายุประมาณสิบห้าที่เดินมาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา เขาเป็นทหารบ้านได้หนึ่งเดือนแล้วจึงมักจะใช้อำนาจแบบนี้กับเด็กใหม่อยู่บ่อย ๆ วันนี้ก็ไม่ต่างจากวันอื่น

“เราไม่รู้ว่าต้องไปเรียนที่ไหนครับ” จางเจี้ยนเห็นว่าเพื่อนเขากับน้องสาวหน้าซีดลงไปจึงตอบแทนทุกคนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งไม่ต่างจากทหารบ้านที่มานัก

“ฮึ! ไม่รู้แล้วทำไมไม่ถามล่ะ คนก็อยู่เยอะแยะ” ทหารบ้านอีกนายที่มาด้วยมองทั้งสี่คนด้วยสีหน้าเหยียดหยาม พวกเขาอยู่ที่นี่มาหลายปีแล้วจึงอดจะแสดงอำนาจของตนไม่ได้

“ถ้าอย่างนั้นรบกวนพวกพี่ชายพาเราไปเรียนได้หรือเปล่าคะ” ไป่หลิวไม่อยากมีเรื่องรีบพูด

“พวกแกจะให้อะไรเป็นการตอบแทนพวกเราล่ะถ้าพาไปห้องเรียน” ทหารบ้านคนแรกยังคงอยากได้ผลประโยชน์ให้ตัวเองบ้างหากเขาต้องเสียเวลา

“เอ่อ พวกเราไม่มีอะไรเลยนะคะ แล้วจะเอาอะไรมาให้พวกพี่ชายล่ะ” ซู่ฟางเอ่ยเสียงสั่นอย่างหวาดกลัวไม่น้อย หน้าตาพี่ชายพวกนี้น่ากลัวสำหรับเธอมากจริง ๆ

“หมั่นโถวหนึ่งก้อน หรือไม่ก็โจ๊กสักถ้วยก็ได้นี่ เที่ยงนี้โรงอาหารก็จะแจกให้ พวกเราจะมารับจากพวกแกเอง ตกลงไหม” ทหารบ้านอีกคนแสยะยิ้มร้ายออกมาทันที

“พี่ชายคะ คุณป้า ผอ.บอกว่าหนูไม่ต้องเข้าเรียนเพราะอายุไม่ถึงเกณฑ์ พวกพี่ยังจะเอาอาหารของหนูไปเหมือนพวกพี่ชายพี่สาวหรือเปล่าคะ” เพ่ยหยูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส เธอไม่กลัวสองคนนี้เลยแม้แต่น้อย เพราะเพ่ยหยูรู้สึกว่าพี่ชายเธอที่อายุมากกว่าสี่ปีนั้นดุกว่าพวกเขา

“หืม? ถ้าไม่เข้าเรียนแล้วเธอจะทำอะไร” ทหารบ้านคนแรกขมวดคิ้วมุ่น ตัวเขาเองมาอยู่ที่นี่ก็ตอนอายุสิบขวบแล้ว เขาเลยไม่รู้ว่าทำไมเพ่ยหยูจึงไม่ต้องเข้าเรียนเหมือนเขา

“คุณป้า ผอ.ให้หนูไปช่วยทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ในสถาบันค่ะ” เพ่ยหยูเอ่ยบอก ก่อนหน้าที่พวกเธอจะแยกกับจูข่ายหนิง จูข่ายหนิงก็บอกเพ่ยหยูเอาไว้แล้วว่าให้เพ่ยหยูทำอะไรบ้างที่นี่

“เฮ้! อย่าไปยุ่งกับเด็กคนนี้เลยน่า ดูท่าทางเธอไม่เหมือนคนอื่นเลยนะ ไม่แน่ว่า ผอ.จะให้การดูแลเธอเป็นพิเศษหรือเปล่า” ทหารอีกคนกระซิบบอกเพื่อน เขาไม่กล้ามีปัญหากับเด็กที่ดูท่าทางร่ำรวยอย่างเพ่ยหยูจริง ๆ ไม่อย่างนั้นหากยังรังแกคนพวกนี้ต่อไป พวกเขาคงถูกลงโทษตามกฎของที่นี่แน่หากเพ่ยหยูได้รับการดูแลแบบพิเศษจริง ๆ

“ชิ กลัวอะไร ก็แค่เด็กคนหนึ่ง” ทหารบ้านคนนี้ยังคงไม่ยอมแพ้ เขาอยากแสดงให้เด็กใหม่รู้ว่าไม่ควรเหิมเกริมกับพวกเขาซึ่งมีตำแหน่งเป็นถึงทหารบ้านประจำที่นี่

แต่ก่อนที่ทหารทั้งสองจะก่อเรื่องไปมากกว่านี้ ทหารบ้านสองคนที่เพิ่งคุยกับในครัวเสร็จต่างเดินมาถึงพอดี พวกเขาเห็นสีหน้าของพวกจางเจี้ยนไม่ค่อยดีนักจึงเอ่ยถามขึ้นมา พอรู้ว่าทหารบ้านใหม่สองคนมาก่อเรื่องกับเด็กใหม่ เขาก็จัดการลงโทษทหารบ้านทั้งสองทันที

“ขอโทษแทนพวกเขาด้วยนะ ฉันจะรายงานเรื่องนี้ให้เจ้าหน้าที่คุมประพฤติและปลดตำแหน่งของพวกเขาเอง คราวหน้าถ้ามีใครมารีดไถของกินจากพวกเธออีกก็ให้บอกพวกเราได้” ทหารบ้านที่อายุน่าจะประมาณสิบเจ็ดเอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มบาง

“ไม่เป็นไรค่ะพี่ชาย รบกวนพี่ชายพาพี่สาวกับพี่ชายหนูไปห้องเรียนได้ไหมคะ หนูจะไปช่วยพวกพี่ ๆ ในครัวทำงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เองนะคะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานออกมาทันที เธอไม่คิดว่าที่นี่จะมีพี่ชายใจดีแบบนี้อยู่ด้วย

“ได้สิ พวกเธอตามมาก็แล้วกันนะ อีกสองชั่วโมงก็จะเที่ยงแล้ว ค่อยมากินข้าวที่นี่ทีหลัง”

“ขอบคุณครับ/ค่ะ” จางเจี้ยน ไป่หลินและซู่ฟางรับคำพร้อมกัน พวกเขาลุกขึ้นเดินตามหลังทหารบ้านคนนั้นไปอย่างรวดเร็ว ระหว่างทางพวกเขายังสอบถามเรื่องความเป็นอยู่ในสถาบันอีกด้วย เพื่อที่หลังจากนี้พวกเขาจะได้ปฏิบัติตัวให้ถูกต้อง ป้องกันการถูกลงโทษ

เพ่ยหยูเห็นว่าพวกเขาเดินไปไกลแล้วจึงปีนลงจากเก้าอี้อย่างระมัดระวัง จากนั้นเธอก็เดินไปทางครัวพร้อมรอยยิ้มไม่ต่างจากก่อนหน้านี้ เมื่อก่อนเพ่ยหยูเคยเห็นแม่ทำอาหารและเคยช่วยหยิบจับอยู่บ้าง เธอจึงคิดว่าที่นี่เธอน่าจะช่วยงานเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้

“พี่สาวคะ มีอะไรให้หนูช่วยบ้างไหมคะ” เสียงเล็กใสของเพ่ยหยูดังขึ้นด้านหลังสุ่ยอวี้

“หืม? เธอไม่ต้องไปเรียนหรือยังไงเด็กน้อย” สุ่ยอวี้ที่กำลังหั่นผักหันมาเห็นเพ่ยหยูที่หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตาตัวน้อยก็อดยิ้มขึ้นมาไม่ได้

“หนูอายุยังไม่ถึงเกณฑ์ค่ะ คุณป้า ผอ.บอกว่าให้หนูมาช่วยทำงานเบา ๆ ได้ค่ะ” เพ่ยหยูยิ้มกว้างเมื่อเห็นว่าพี่สาวไม่คิดจะไล่เธอไปตั้งแต่แรกเห็น

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นไปล้างผักช่วยเหลียวตงทางนั้นเถอะ เธอน่าจะพอทำได้” สุ่ยอวี้ชี้นิ้วไปอีกด้านหนึ่งซึ่งเด็กผู้ชายวัยเดียวกันกำลังทำงานอยู่กับกองผักจำนวนมาก

“ได้ค่ะ ขอบคุณพี่สาวมากนะคะ” เพ่ยหยูค้อมหัวคำนับอย่างรู้ความ ท่าทางของเธอยิ่งทำให้สุ่ยอวี้อดเอ็นดูขึ้นมาไม่ได้ น้อยนักที่จะมีเด็กวัยนี้มีกิริยามารยาทดีเหมือนเพ่ยหยู

เหลียวตงพอได้ยินเสียงเรียกของเพ่ยหยูและบอกว่าเป็นสุ่ยอวี้ที่ส่งมาก็พยักหน้ารับคำให้เพ่ยหยูนั่งลงเก้าอี้เล็ก ๆ ซึ่งวางอยู่ใกล้ ๆ เขายังสอนเพ่ยหยูช้า ๆ เพื่อให้เธอช่วยล้างผักอย่างไม่คิดอะไรมากมายนัก อย่างไรเสียการมีคนมาช่วยก็เบาแรงเขาได้มาก

เพ่ยหยูคอยช่วยงานต่าง ๆ ในครัวจนกระทั่งอาหารทุกอย่างเสร็จก่อนเสียงประกาศจากลำโพงกระจายเสียงจะดังออกมาเพียงแค่สิบนาที ระหว่างนั้นสุ่ยอวี้ก็คอยดูแลเพ่ยหยูไม่ให้เธอเดินเพ่นพ่านไปทั่วจนถูกทหารบ้านลงโทษ