สถาบันสวัสดิการสังคม

“เพ่ยหยู ต่อไปหนูต้องไปอยู่กับพวกเขานะจ๊ะ” เค่ออวี๋ที่วันนี้ออกมาส่งเพ่ยหยูเอ่ยบอกด้วยสีหน้าสงสาร เธอเสียดายที่ไม่พบครอบครัวของเด็กคนนี้มาก ทั้งที่จริงแล้วเค่ออวี๋คิดว่าครอบครัวของเพ่ยหยูน่าจะรวยมากแท้ ๆ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ได้รับเงินช่วยเหลือจากตำรวจมาไม่น้อยในช่วงเวลาตลอดสามเดือนที่ผ่านมา

“ขอบคุณพี่สาวที่คอยดูแลหนูมาตลอดนะคะ ว่าง ๆ ก็ไปเยี่ยมหนูบ้างนะ” เพ่ยหยูยิ้มหวานบอกอย่างไม่คิดมากอะไร เธอเห็นคุณลุงที่มารับเธอกับเด็กคนอื่นอีกสองสามคนท่าทางใจดีจึงไม่ได้งอแงอะไรแต่แรก เพ่ยหยูเคยฟังที่พี่ชายพี่สาวซึ่งเคยอยู่ที่นี่เล่าให้ฟังแล้วว่าหากยังไม่พบกับครอบครัวก็จะต้องไปอยู่ที่อื่นต่อไป

“ได้จ๊ะ ดูแลตัวเองด้วยนะเพ่ยหยู” เค่ออวี๋อดเสียดายเด็กน่ารักอย่างเพ่ยหยูไม่ได้ ตลอดเวลาที่เด็กคนนี้อยู่ด้วย เค่ออวี๋ก็ไม่เคยเห็นเพ่ยหยูก่อเรื่องเหมือนเด็กคนอื่นเลยแม้แต่ครั้งเดียว หากว่ามีเด็กที่รู้ความอย่างเพ่ยหยูบ้าง เค่ออวี๋ก็คงไม่ลงไม้ลงมือกับเด็กดื้อพวกนั้นหรอก

เพ่ยหยูโบกมือลาเค่ออวี๋เมื่อคุณลุงใจดีเดินมาเรียกเธออีกครั้ง พี่ชายพี่สาวสามคนนั้นต่างขึ้นรถสามล้อไปก่อนหน้าเธอแล้ว พอเพ่ยหยูเดินมาถึงด้านหลังรถสามล้อ ชายวัยกลางคนที่มารับเด็กในวันนี้ก็อุ้มร่างเล็ก ๆ ของเพ่ยหยูให้นั่งดี ๆ ก่อนเขาจะเดินอ้อมไปและขับรถสามล้อออกจากสถานพักพิงชั่วคราวอย่างรวดเร็ว

เด็กสามคนที่อายุมากกว่าเพ่ยหยูไม่กี่ปีเห็นว่าเพ่ยหยูเด็กมากและดูสะอาดสะอ้านกว่าพวกเธอราวฟ้ากับเหว พวกเขาจึงไม่มีใครกล้าชวนเพ่ยหยูคุยเลยแม้แต่คนเดียว ซึ่งเพ่ยหยูเองก็ไม่คิดจะรบกวนพี่ ๆ พวกนี้ ถึงแม้เธอจะอยู่ร่วมกับพวกเขามาก่อนในสถานพักพิง แต่เพ่ยหยูก็ไม่เคยพูดคุยกับคนพวกนี้มาก่อน มีเพียงพี่ชายพี่สาวที่ไปอยู่ที่อื่นก่อนเธอสองสามคนเท่านั้นที่เพ่ยหยูเคยคุยและเล่นด้วยกัน

สามล้อขับไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนใจว่าบนรถด้านหลังจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เขาทำหน้าที่รับเด็กและคนชราที่อยู่สถานพักพิงมาหลายปีแล้ว สถาบันสวัสดิการสังคมได้รับการสนับสนุนจากรัฐบาลให้ดูแลคนไร้ญาติเป็นหลัก ส่วนผู้อพยพจะถูกแยกออกไปทำงานตามหน้าที่ที่ทางการมอบหมายเอาไว้ให้ บางคนก็ถูกส่งไปทำงานเกษตรตามชนบท บางคนหากมีความรู้หน่อยก็จะได้รับตำแหน่งงานที่เหมาะสมเพื่อให้สามารถเลี้ยงดูตัวเองได้แทนการรับเงินอุดหนุนจากรัฐบาลอย่างเดียวเหมือนกับคนที่อาศัยอยู่ในสถาบันสวัสดิการสังคมซึ่งเขาทำงานอยู่

รถสามล้อเคลื่อนมาถึงสถาบันสวัสดิการสังคมเมืองซูโจวในเวลาไม่นาน เพ่ยหยูมองไปตรงหน้าที่มีประตูรั้วเหล็กซึ่งติดกับกำแพงสีเทาหม่นสูงตระหง่านล้อมรอบเอาไว้อย่างแน่นหนา ด้านหน้าประตูมีทหารบ้านสองนายยืนทำหน้าที่อยู่ด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้ชีวิตชีวา เพ่ยหยูได้แต่คิดในใจว่าเธอจะสามารถอยู่ที่นี่ได้จนกว่าครอบครัวจะหาพบหรือไม่ บรรยากาศที่เงียบราวกับป่าช้านั้นทำให้เพ่ยหยูรู้สึกกลัวขึ้นมา เธอพยายามกดข่มความหวาดกลัวที่กำลังเอ่อท้นออกมาอย่างไม่ทราบสาเหตุเอาไว้สุดความสามารถ เพ่ยหยูจำได้ดีว่าเด็กที่งอแงจะถูกลงโทษอย่างไรในตอนอยู่สถานพักพิงชั่วคราว โชคดีที่เพ่ยหยูไม่ถูกทำร้ายที่นั่น

“วันนี้มีกี่คนลุงฮู” ทหารบ้านนายหนึ่งถามขึ้นตามหน้าที่

“สี่คนน่ะ เดี๋ยวจะพาไปรายงานตัวให้ ผอ. ทราบก่อน” ลุงฮูตอบอย่างขอไปที

“รีบเข้าไปเถอะ เดี๋ยวลุงยังต้องไปรับผักมาไว้ทำกับข้าวไม่ใช่หรือไง” ทหารบ้านอีกนายเอ่ย

“รู้แล้วน่า ไปล่ะ” ลุงฮูพูดจบก็ขับสามล้อเข้าประตูที่ทหารบ้านเปิดให้ทันที

อาคารเก่าคร่ำคร่าที่สร้างจากอิฐสีเทาหม่นยิ่งทำให้บรรยากาศของสถาบันสวัสดิการสังคมยิ่งดูเคร่งขรึมมากขึ้นไปอีก เพ่ยหยูเห็นพี่ชายพี่สาวหลายคนเดินเรียงแถวกันผ่านไปอีกทางหนึ่งก็ยิ่งมองด้วยความสงสัย เสื้อผ้าของทุกคนเป็นแบบเดียวกันทั้งหมด สีเทาหม่นของเสื้อผ้าพวกนั้นยิ่งทำให้ใบหน้าเย็นชาของพวกพี่ชายพี่สาวดูน่ากลัวมากขึ้นไปอีก เพ่ยหยูรีบเอามือปิดปากน้อย ๆ เอาไว้เพื่อไม่ให้เธออุทานออกมาจากความตกใจ พอดีกับที่รถสามล้อเคลื่อนที่ไปอีกด้านหนึ่งแล้วไปหยุดลงด้านหน้าอาคารหลังเล็กหลังหนึ่งพอดี

“มา ๆ ลงมากันได้แล้ว” ลุงฮูจอดรถเสร็จก็เดินมายกกระเป๋าของเด็กทั้งสี่คนลงให้ โดยเพ่ยหยูยังอ้าแขนสองข้างเพื่อขอให้ลุงฮูอุ้มลงจากรถที่สูงกว่าตัวเธอด้วย ซึ่งลุงฮูก็ไม่ได้รังเกียจเด็กที่สะอาดสะอ้านอย่างเพ่ยหยูแต่แรก เขาจึงอุ้มเธอลงมา

“ขอบคุณค่ะคุณลุง” เพ่ยหยูเมื่อยืนดีแล้วก็เอ่ยขึ้นพร้อมรอยยิ้มกว้าง เธอไม่อยากทำให้คนอื่นเป็นห่วงหากเธอแสดงท่าทางหวาดกลัวสถานที่แห่งนี้ขึ้นมา อีกอย่างเพ่ยหยูก็กลัวว่าตัวเองจะร้องไห้ออกมาจากความกลัวที่เห็นท่าทางไร้ชีวิตชีวาของพวกพี่ชายพี่สาวเมื่อครู่นี้

“ไม่เป็นไร ตามลุงเข้าไปรายงานตัวด้านในก่อน” ลุงฮูยังถือกระเป๋าใบเล็กให้เพ่ยหยูซึ่งอายุน้อยที่สุดในเด็กที่เขารับมาวันนี้ด้วย เขาไม่รู้หรอกว่ากระเป๋าใบนี้สำคัญหรือไม่ เขามีหน้าที่แค่ช่วยเด็กตัวเล็กอย่างเพ่ยหยูถือมันก็เท่านั้น

สถาบันแห่งนี้บริหารงานโดยคณะกรรมการปฏิวัติซึ่งก็คือจูข่ายหนิง เธอรับหน้าที่ทำงานบริหารที่นี่มานานกว่าสิบปีแล้ว เด็กที่เข้าออกสถาบันมีจำนวนไม่น้อย แต่ด้วยหน้าที่ของเธอต้องรับทราบว่ามีใครเข้าออกสถาบันบ้าง จูข่ายหนิงจึงเป็นผู้ที่ทำเอกสารของเด็กพวกนี้ด้วยตัวเองมาโดยตลอด ส่วนคนชราหรือผู้ป่วยที่เข้ามาอยู่ที่นี่จะมีเจ้าหน้าที่อย่างชุ่ยเหลียนคอยรับผิดชอบดูแลแทนเธอ

“วันนี้มีแค่สี่คนนี้เหรอลุงฮู เอกสารของพวกเธอล่ะ เอามาให้ฉันดูหน่อย” จูข่ายหนิงเอ่ยขึ้นหลังอนุญาตให้ลุงฮูที่เพิ่งเคาะประตูเข้ามาได้ก่อนหน้านี้

“ใช่ครับ ผอ. นี่เป็นเอกสารของพวกเธอครับ ผมเอากระเป๋าวางให้เด็กก่อนนะครับ” ลุงฮูบอกก่อนจะยื่นแฟ้มเอกสารสี่ชุดให้กับจูข่ายหนิง จากนั้นเขาก็วางกระเป๋าของเพ่ยหยูลงตรงหน้าให้กับเธอพร้อมรอยยิ้มบาง

“อืม… คุณออกไปก่อนเถอะ ฉันจะบอกระเบียบการพักอยู่ที่นี่ให้พวกเขาฟังเอง” จูข่ายหนิงรู้ดีว่าลุงฮูยังมีงานอื่นต้องทำอีก เธอจึงไม่อยากรั้งเขาเอาไว้นานนัก

“ครับ ผอ. ผมขอตัวก่อนครับ” ลุงฮูค้อมหัวคำนับจูข่ายหนิงก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“ที่นี่ทุกคนมีฐานะเท่าเทียมกัน ไม่ว่าพวกเธอจะเคยอยู่ที่ไหนมาก่อน แต่หลังจากเข้ามาอยู่ที่นี่ก็จะต้องทำตามกฎของที่นี่ เข้าใจไหม” จูข่ายหนิงบอกด้วยน้ำเสียงเย็นชา เธอไม่มีครอบครัวจึงได้รับความไว้วางใจให้มาดูแลสถาบันแห่งนี้มาตลอดหลายปี

“เข้าใจครับ/ค่ะ” เด็กทั้งสี่ต่างเอ่ยอย่างพร้อมเพรียงกัน พวกเขาไม่มีใครกล้าทำตัวไม่ดีเลยแม้แต่คนเดียว ก็ใครใช้ให้ใบหน้าของจูข่ายหนิงดุร้ายนักเล่า พวกเขาที่เคยอยู่สถานพักพิงมาก่อนจึงพากันหวาดกลัวไปตาม ๆ กัน ยังดีที่ไม่มีใครร้องไห้ออกมาเสียก่อน

“ดี เพ่ยหยูอายุน้อยที่สุดสินะ เธอยังไม่ต้องทำงานเหมือนพวกเขา รอให้โตกว่านี้ก่อนอีกสักปีสองปี ฉันจะมอบหมายงานเบา ๆ ให้ก็แล้วกันนะ” จูข่ายหนิงมองเพ่ยหยูที่รูปร่างหน้าตาต่างจากเด็กอีกสามคนอย่างครุ่นคิด เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กท่าทางร่ำรวยคนนี้ถึงถูกส่งมาที่นี่ได้