สถานพักพิงชั่วคราว

“อยู่ที่นี่อาหยูต้องดูแลตัวเองดี ๆ นะ ลุงจะมาเยี่ยมบ่อย ๆ” ตำรวจที่พามาอดสงสารเพ่ยหยูขึ้นมาไม่ได้ เพราะสภาพความเป็นอยู่ที่นี่ไม่ค่อยสู้ดีนัก ยังดีที่เขากับเพื่อนเก็บสิ่งของมีค่าของเพ่ยหยูซ่อนไว้ในกระเป๋าให้เธอแล้ว

“หนูจะดูแลตัวเองดี ๆ ค่ะคุณลุง” เพ่ยหยูพยักหน้ารับคำอย่างน่ารัก เธอไม่รู้หรอกว่าต้องอยู่ที่นี่นานแค่ไหนจนกว่าพ่อแม่จะมารับกลับ เพราะตอนที่เธอหลงมานั้นเป็นช่วงที่คนลงรถไฟพร้อมกันจำนวนมาก เพ่ยหยูที่เพิ่งออกจากห้องน้ำจึงพลัดหลงกับแม่ที่พามาเข้าห้องน้ำไปโดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร เธอจำไม่ได้ว่าพ่อแม่จะพาไปที่ไหน เพ่ยหยูรู้แค่ว่าการมาครั้งนี้พี่ชายของเธอไม่ได้ตามมาด้วย มีแค่เธอที่ยังเล็กอยู่ พ่อแม่จึงไม่อยากทิ้งไว้ที่บ้านคุณปู่เหมือนพี่ชาย

“ผมฝากดูแลเธอด้วยนะครับ นี่เป็นน้ำใจเล็กน้อย คุณรับเอาไว้เถอะ” ตำรวจอีกนายรวบรวมเงินจากเพื่อนที่เคยดูแลเพ่ยหยูมาได้เกือบห้าสิบหยวน เขาจึงแอบมอบให้คนดูแลเพื่อที่เพ่ยหยูจะได้ไม่ลำบากตอนพักอยู่ที่นี่ระหว่างรอตามหาครอบครัว

“โอ้ ไม่มีปัญหาค่ะ ฉันจะดูแลเธออย่างดี” เจ้าหน้าที่อย่างเค่ออวี๋มีหรือจะไม่รับเงินนี้ไว้ เธอไม่รู้หรอกว่าเด็กหญิงที่มาใหม่เป็นลูกเต้าเหล่าใครพลัดหลงมา หน้าที่เธอมีแค่คอยดูแลไม่ให้คนที่นี่ก่อความวุ่นวายก็เท่านั้น การช่วยดูแลเด็กคนหนึ่งก็ไม่ได้ยากอะไรด้วย แค่หาของกินและจัดที่นอนให้ก็น่าจะพอแล้ว เธอไม่คิดที่จะสนใจหรอกว่าคนอื่นในสถานพักพิงจะคิดอย่างไรกับเธอ ขอแค่เงินถึง เธอก็ยินดีดูแลเด็กคนนี้ให้ดีขึ้นมาหน่อยก็พอแล้ว

“ถ้าอย่างนั้นพวกเราขอตัวกลับก่อนนะครับ ว่าง ๆ เราจะมาเยี่ยมเพ่ยหยูใหม่” ตำรวจเห็นว่าเจ้าหน้าที่รับปากแล้วก็ค่อยสบายใจขึ้นมาบ้าง พวกเขายังมีงานต้องทำจึงอยู่นานไม่ได้

“บ๊าย บายค่ะคุณลุง” เพ่ยหยูโบกมือเล็กเมื่อได้ยินว่าคุณลุงใจดีที่ดูแลเธอมาหลายวันจะกลับกันแล้ว ก่อนหน้านี้เธอกลัวมากที่ไม่พบพ่อแม่ แต่พอได้ยินหลายคนคอยปลอบโยน เพ่ยหยูจึงมีจิตใจเข้มแข็งและรอคอยอย่างอดทนมาได้จนถึงตอนนี้ เธอคิดว่าถึงจะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ แต่เธอก็จะต้องใช้ชีวิตให้ดีจนกว่าพวกท่านจะตามหาเธอพบในสักวันหนึ่ง

เค่ออวี๋ที่ช่วยถือกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของเพ่ยหยูให้ก็โบกมือลาตำรวจทั้งสองนายเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นพวกเขาหายลับตาไป เค่ออวี๋ก็มองเพ่ยหยูขึ้น ๆ ลง ๆ พักใหญ่

“เพ่ยหยู ฉันจะพาไปดูเตียงนอนนะ หนูตามฉันมาดี ๆ ล่ะ” เค่ออวี๋รู้ดีว่าคนในสถานพักพิงแห่งนี้มีร้อยพ่อพันแม่ แถมยังมีพวกผู้อพยพที่ไม่รู้ที่มาอีกไม่น้อย เค่ออวี๋รับเงินมาแล้วก็ต้องดูแลเด็กอย่างเพ่ยหยูให้ดีจนกว่าครอบครัวเธอจะมารับกลับไป เพราะเค่ออวี๋ดู ๆ แล้วก็พบว่าเพ่ยหยูรูปร่างหน้าตาไม่เหมือนเด็กที่ถูกพ่อแม่ทิ้งขว้างซึ่งเคยเห็นมาก่อนหน้านี้ ปกติแล้วเด็กที่ถูกครอบครัวนำมาทิ้งมักจะสวมเสื้อผ้าเก่าขาด ร่างกายผ่ายผอมและยังสกปรกมากด้วย ต่างจากเพ่ยหยูที่ร่างกายอวบอ้วนสมวัย ผิวพรรณขาวนวลเปล่งปลั่งและร่างกายสะอาดลิบลับ เค่ออวี๋จึงต้องดูแลเพ่ยหยูให้ดี เผื่อว่าครอบครัวเด็กคนนี้จะร่ำรวยและให้เงินเธอเพิ่ม

“ค่ะพี่สาวคนสวย” เพ่ยหยูยิ้มหวานตอบกลับไป เธอเห็นคนมากมายในสถานพักพิงนั่ง ๆ นอน ๆ อยู่ภายในก็ไม่กล้าเข้าไปใกล้พวกเขา เพ่ยหยูจึงรีบเดินเร็ว ๆ ตามติดเค่ออวี๋ไปทันที

เค่ออวี๋พอได้ยินเพ่ยหยูเรียกตัวเองแบบนี้ก็ยิ่งพอใจ เธออยู่แต่กับพวกคนเร่ร่อนในนี้ซึ่งมีนิสัยหยาบกระด้างมานานจึงไม่คิดว่าจะได้พบเด็กน้อยปากหวานอย่างเพ่ยหยู เค่ออวี๋ชอบให้คนชมเธอมากกว่าเอาแต่ตะโกนเรียกหาเธอเหมือนคนรับใช้ เค่ออวี๋จึงคิดจะดูแลเพ่ยหยูให้ดีกว่าที่คิดเอาไว้ก่อนหน้านี้สักหน่อย

เค่ออวี๋พาเพ่ยหยูเดินลัดเลาะไปยังอาคารเก่าหลังหนึ่ง ในนั้นมีเตียงเรียงรายกันอยู่ประมาณห้าสิบเตียง ที่นั่นมีเด็กอายุมากกว่าเพ่ยหยูพักอยู่หลายคน แต่สภาพของแต่ละคนล้วนแล้วแต่สกปรกมอมแมมทั้งนั้น เค่ออวี๋เห็นเด็กเหล่านี้นั่งเล่นนอนเล่นกันก็เบะปากอย่างรังเกียจ เธอดูแลเด็กพวกนี้ก็แค่หาอาหารมาให้ได้กินกันวันละมื้อพออิ่มท้องเท่านั้น

“เพ่ยหยู หนูอยู่เตียงนี้นะจ๊ะ เดี๋ยวพี่สาวจะทำความสะอาดให้” เค่ออวี๋เห็นว่าเตียงนี้ห่างจากเตียงของเด็กคนอื่นอยู่พอสมควร เธอจึงอยากให้เพ่ยหยูอยู่คนเดียวตรงนี้เพื่อป้องกันไม่ให้เด็กพวกนั้นมายุ่งเกี่ยวกับลูกค้ารายใหญ่ของเธออย่างเพ่ยหยู

“ขอบคุณมากค่ะพี่สาว” เพ่ยหยูเห็นเตียงและตู้เก่าที่อยู่ติดกันก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร ถึงแม้ว่าเมื่อก่อนเธอจะเป็นคุณหนูของบ้านก็ตามที แต่ตอนนี้เพ่ยหยูคิดเพียงอยากเอาชีวิตให้รอดจนกว่าครอบครัวของเธอจะตามหาพบก็เท่านั้น

เค่ออวี๋เห็นเพ่ยหยูเชื่อฟังก็พอใจไม่น้อย เธอนำกระเป๋าเสื้อผ้าใส่ไว้ในตู้ข้างเตียงให้กับเพ่ยหยู จากนั้นก็ปัดฝุ่นและไปหาผ้ามาเช็ดทำความสะอาดบริเวณรอบ ๆ ไม่นาน ก่อนที่เค่ออวี๋จะบอกให้เพ่ยหยูรอเธออยู่ที่นี่แล้วแยกไปหาที่นอน หมอนและมุ้งซึ่งสะอาด ๆ มากกว่าอันเก่าที่อยู่เตียงนี้ ปกติแล้วเค่ออวี๋จะทำเพียงแค่พาเด็กมาอยู่ที่นี่แล้วเลือกเตียงให้พวกเขาก็เท่านั้น เค่ออวี๋ไม่คิดสนใจเด็กที่ถูกทิ้งแต่แรก เพราะอย่างไรเสียครอบครัวพวกเขาก็คงไม่กลับมารับเด็กพวกนี้อยู่แล้ว พวกเขาแค่รอเวลาที่จะย้ายไปอยู่สถาบันสวัสดิการสังคมของเมืองซูโจวซึ่งอยู่ทางใต้ของเมืองก็เท่านั้น ต่างจากเพ่ยหยูที่น่าจะมีคนมาตามหามากกว่า

“เอาล่ะ เพ่ยหยูอยู่ที่นี่ดี ๆ นะ พี่สาวจะมาส่งอาหารให้พร้อมอาหารคนอื่น พี่สาวต้องไปทำงานด้านนอกต่อแล้ว” เค่ออวี๋ยังมีงานต้องทำอีกมาก เธอไม่สามารถอยู่เฝ้าเพ่ยหยูตลอดเวลาได้อยู่แล้ว แต่อย่างน้อยเค่ออวี๋ก็สามารถมาคอยดูแลเพ่ยหยูบ่อย ๆ ได้ตามที่ตำรวจทั้งสองนายไหว้วานเอาไว้ก่อนหน้านี้

“ได้ค่ะ เพ่ยหยูจะรอพี่สาวมาหานะคะ” เพ่ยหยูยิ้มแป้นบอก เธอปีนขึ้นไปนั่งหย่อนขาเล่นที่เตียงแล้วมองโรงนอนไปมาอย่างสนอกสนใจ

เค่ออวี๋เห็นว่าเพ่ยหยูไม่งอแงเหมือนเด็กในวัยเดียวกันก็ค่อยเบาใจขึ้นมาบ้าง ที่นี่มีเด็กอายุมากกว่าเพ่ยหยูสองสามปีถูกทิ้งไม่น้อย เด็กพวกนั้นเมื่อมาที่นี่ครั้งแรกต่างก็ร้องไห้งอแงจะกลับบ้านท่าเดียว ทำเอาเค่ออวี๋อดโมโหจนลงมือกับเด็กพวกนั้นไม่ได้

สามเดือนต่อมา

การประกาศตามหาครอบครัวเพ่ยหยูไม่ประสบความสำเร็จ เพราะพวกเขาคิดว่าเพ่ยหยูนั้นแซ่เพ่ยจึงไม่มีใครคิดว่าคนในครอบครัวเพ่ยหยูที่กำลังออกตามหาอย่างบ้าคลั่งนั้นเป็นครอบครัวของเธอจนเวลาล่วงเลยครบกำหนดที่ต้องส่งเพ่ยหยูไปอยู่สถาบันสวัสดิการสังคมของเมืองซูโจวในวันนี้มาถึง ทำให้เค่ออวี๋ทำได้แค่ต้องจัดการเรื่องให้เพ่ยหยูตามระเบียบได้เท่านั้น

ระหว่างที่เพ่ยหยูอยู่ในสถานพักพิงชั่วคราว บรรดาตำรวจที่เคยดูแลเพ่ยหยูก็มาเยี่ยมกันสัปดาห์ละครั้งสองครั้งและคอยมอบเงินให้เค่ออวี๋เพื่อดูแลเพ่ยหยูแทนพวกเขา ซึ่งเพ่ยหยูที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวก็ไม่ได้คิดมากอะไร เธอยังรู้จักเด็กหลายคนที่อายุมากกว่าที่นี่ด้วย ยังดีที่ไม่มึใครมารังแกเพ่ยหยู เพ่ยหยูยังรู้ว่าเด็กพวกนี้ต่างถูกครอบครัวนำมาทิ้งกันทั้งนั้น ต่างจากตัวเธอที่พลัดหลงมาเอง ถึงแม้ว่าจะนานมากแล้วที่ไม่ได้พบพ่อแม่ แต่เพ่ยหยูก็ยังคงรักษาจิตใจที่มั่นคงเอาไว้ได้ เธอไม่คิดยอมแพ้ง่าย ๆ เพราะรู้ดีว่าพ่อแม่ต้องตามหาเธอแน่