LOGINด้วยความสงสัยจางหย่งจึงเอื้อมมือมาจับชีพจรที่ข้อมือของซูฉี ก่อนจะกล่าวออกมาว่า“ข้าจำเป็นต้องตรวจอย่างละเอียด ต้องใช้สมาธิ ข้าขอตรวจอาการของฮูหยินเป็นการส่วนตัว… ”คำพูดของซินแสที่ได้ยิน ทำให้ลู่ซือและสาวใช้จำต้องออกมายืนรออยู่หน้าห้องครู่ต่อมา…ลู่ซือมีธุระให้ต้องเดินมาที่หน้าบ้านเพราะว่ามีพ่อค้าผ้าไหมจากต่างเมืองนำผ้ามาไหมเนื้อดีมาเสนอขาย ตอนนี้จึงเหลือเพียงหลิงเอ๋อที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตูอีกครู่ใหญ่ๆ ต่อมา…ภายในห้องของซูฉี ซินแสจับชีพจรไปได้สักพักก็เอ่ยขึ้นว่า“เกี่ยวกับอาการอาเจียนของเจ้าข้าคิดว่าอาจจะเป็นเพราะว่าเจ้ากำลังตั้งครรภ์ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นข้าจะต้องตรวจโดยละเอียดเสียก่อน… ”ข้อสันนิษฐานของซินแสเฒ่าทำเอาซูฉีหัวเราะออกมาเบาๆ ราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน“เรื่องตั้งครรภ์ข้าคิดว่าตัดออกไปได้เลย… ”ซูฉีกล่าวออกมาด้วยความมั่นใจ“เหตุใดเจ้าพูดเช่นนี้… ”ซินแสกล่าวพลางย่นหน้าผาก“ที่ข้ากล้าพูดออกมาเช่นนี้ก็เพราะว่าข้ากับสามีแทบไม่ได้หลับนอนกันเลย… ”ซูฉีกล่าวไปตามความจริง หารู้ไม่ว่านางกำลังเอาความในมาเปิดเผยกับคนภายนอก“อะไรนะ… ”ซินแสเฒ่าหูผึ่งขึ้นมาทันทีกับประโยคที่ได้ยิน “ก็อ
“อุบายที่เจ้าว่า… เอ่อ… เจ้าหมายถึงอะไร… ”หัวคิ้วของฮูหยินชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย“ข้าหมายความว่าฮูหยินลองแสร้งป่วย… ”สาวใช้กล่าว“ถ้าข้าป่วย… แล้วยังไงต่อ… ”“ฮูหยินก็จะได้ออกไปท่องเที่ยวเปิดหูเปิดตาในโลกภายนอก… ”“แล้วมันเกี่ยวข้องอะไรกับการป่วยของข้า… เจ้าคิดว่าลู่ซือสามีข้าจะไม่รู้เชียวหรือว่าข้าเสแสร้งแกล้งป่วย… ”ฮูหยินกล่าวให้สาวใช้ฉุกคิดถึงความจริงในข้อนี้“จริงอยู่… แม้เถ้าแก่ไม่เชื่อเรา แต่ยังไงเถ้าแก่ก็ต้องเชื่อซินแส เพราะฉะนั้นซินแสจะต้องเป็นคนรับรองอาการป่วยให้ฮูหยิน… ”“บ้าไปแล้ว… แล้วเจ้าคิดว่าจะมีซินแสคนไหนที่จะยอมพูดเท็จเพื่อช่วยเรา… ”ฮูหยินหรี่ตาครุ่นคิด“มีสิเจ้าคะ… ข้ารู้จักซินแสอยู่คนหนึ่งมีนามว่า ‘จางหย่ง’ ชื่อเสียงเป็นที่เลื่องลือในการรักษาอาการป่วยเกี่ยวกับเลือดลมของสตรี งั้นเอาเป็นว่างั้นพรุ่งนี้ข้าจะแอบไปหาซินแสจางหย่งเพื่อให้มารักษาฮูหยิน… ”หลิงเอ๋อกล่าวอีกสัปดาห์ต่อมาซูฉีแกล้งป่วยกระเสาะกระแสะมาหลายวัน นางแสดงได้สมบทบาท ทำเอาสามีชราหลงเชื่อมารยา บางวันนางทำท่าวิงเวียนอ่อนเพลียคล้ายจะเป็นลม และบางวันก็แสดงอาการคลื่นเหียนอาเจียน ลู่ซือรู้สึกเป็นห่วงเ
จากนั้นค่อยๆ ช้อนสายตาชำเลืองมองสามีชราที่คร่ำอยู่กับงานมาตั้งแต่เช้า อันที่จริงตัวของลู่ซือเองก็ง่วนอยู่กับงานมาทั้งวันเช่นกัน เสียงลูกคิดในรางไม้กระทบกันมิได้หยุดตั้งแต่เช้าจนบ่าย เพราะว่าลู่ซือมีกิจการหลายอย่างให้เขาต้องดูแลรับผิดชอบ ไม่เพียงแค่ร้านขายข้าวสารและร้านผ้าไหม แต่เขายังมีโรงเตี๊ยมในตลาดไว้บริการผู้คนสัญจรที่ต้องเดินทางผ่านเมืองลู่หยางซึ่งมีเส้นทางเชื่อมต่อกับอีกเมืองใหญ่อีกหลายเมือง นี่จึงเป็นข้อดีของการที่เขามีโรงเตี๊ยมตั้งอยู่ในเส้นทางของเมืองซึ่งเป็นทางผ่าน “ถ้าท่านพี่อยากให้ข้ามีอะไรทำก็ให้ข้าช่วยงานท่านพี่ดีไหม… ”ซูฉีหมายถึงกิจการมากมายของสามี… เรื่องนี้นางเคยร้องขอมาแล้ว ทว่าเขาก็ปฏิเสธเพราะเป็นห่วง ไม่อยากให้นางต้องออกไปโดนแดดโดนลมข้างนอก แม้ว่าวัยของซูฉีกับสามีจะแตกต่างกันกับราวพ่อกับลูก ทว่านางก็เรียกลู่ซือว่าพี่เพราะให้เกียรติสามี“เจ้าอยากทำอะไรล่ะ… งั้นข้าจะหาสรรหาทุกอย่างที่เจ้าต้องการให้เจ้าทำในบ้านนี่แหละ…”ลู่ซือตอบ…คำตอบที่ได้ยินทำให้ความหวังของหญิงสาวต้องดับวูบลงทันใดฟังเอาจากคำตอบ ซูฉีก็รู้ว่าสามีชรายังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของนางอยู่ดีว่าสาเหต
แต่ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวลำพัง เพราะว่าต่อมาเฟยหลงก็ได้กับ ‘เข่อชิง’ สาวใหญ่วัยสี่สิบซึ่งเป็นแม่ม่าย นางอาศัยอยู่ในบ้านซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเฟยหลงและมีร้านขายผักอยู่ในตลาดเฟยหลงได้รู้จักกับเข่อชิงเพราะต้องเอาผักและเนื้อที่ได้จากการล่าสัตว์มาขายให้กับนาง ยิ่งนานวันก็ยิ่งสนิทสนมจนกลายเป็นความสัมพันธ์ลึกซึ้งทุกวันนี้แม้ว่าเฟยหลงจะคิดถึงแม่ยายคนงามสักเพียงไร แต่ก็ทำได้เพียงพยายามหักห้ามใจ ทุกชีวิตล้วนก้าวเดินไปตามครรลองแห่งโชคชะตาและกรรมเวรที่ได้ถูกสวรรค์กำหนดเอาไว้แล้ว …..จบบริบูรณ์…..นิยายอีกเรื่องในเซตนี้คือ ซูฉีฮูหยินเจ้าจะทำเช่นนี้มิได้ ฮู-ห-ยิ-น เจ้าจะทำเช่นนี้มิได้ผู้เขียน เฉ่าฟ่านย้อนกลับไปในอดีต… ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งตั้งอยู่ในมณฑลเสฉวน‘ลู่ซือ’ ชายวัยหกสิบห้าปีผู้มีรูปร่างผอมสูง ผิวสีน้ำตาล สวมเสื้อผ้าเนื้อดีราคาแพง กำลังนั่งเอามือลูบเคราที่เป็นสีขาวพร้อมกับทอดสายตามองไปยังหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวลูก กำลังนั่งปักผ้าอยู่ที่โต๊ะตรงหน้าทว่าหาใช่ลูกสาวแต่อย่างใด…แต่นางคือ ‘ฮูหยิน’ ของลู่ซือที่ตัดสินใจแต่งงานอีกครั้งในวัยหกสิบกว่าปี ด้วยไม่อาจต้านทานเสน่ห
หยู่ถงกลั้นใจกระแทกจนหน้าบูดหน้าเบี้ยว ตาจ้องมองเต้านมที่กำลังกระเพื่อมสั่น ก้มลงดูดเลียหัวนมอย่างเอร็ดอร่อยลนลานพร้อมกับโยกเอวซอยไม่หยุด“อ๊ายยย… โอ้วววว… อ๊าย… เสียวเหลือเกิน… ”ลี่หลินบิดตัวไปมา… ทั้งเสียวหัวนมและเสียวรูสวาทที่กำลังโดนลำเนื้อมหึมาอัดเข้าใส่จนไข่สั่น“อีกนิด… ขย่มลงมาน้ำของข้าจะพุ่งแล้ว” หยู่ถงเอื้อมมือเข้ามาโอบใบหน้ากำลังบิดเบ้ของลี่หลิน รั้งขึ้นมาบดขยี้ริมฝีปากเข้าหากัน ทั้งสองจูบปากแลกลิ้นกันอย่างดื่มด่ำพร้อมกับลำเนื้อที่กระหน่ำแทงหน่วงหนักจนน้ำกามสีขาวฉีดพุ่งออกมามาจากหัวเอ็นถอกบาน“อ๊ะ… อ๊ายยยยย… ”ลี่หลินกรีดร้องถึงสวรรค์…นางเม้มปากแน่น… ตาหลับพริ้ม ความเอมอิ่มล้นเอ่ออยู่ข้างใน กลีบสวาทดูดรัดแท่งหยกแห่งความเป็นชายของหยู่ถงกลั่นน้ำกามพวยพุ่งออกมาสุดแรงรีดเค้น ความเสียวซ่านแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายของนาง“ข้ารักเจ้าหลงเจ้าเหลือเกิน… ”สองแขนกำยำกอดรัดร่างที่กำลังสั่นสะท้านของนางเอาไว้แน่น ก้มลงจูบที่แก้มและทรวงอกขณะลำเอ็นยังเสียบคาไม่หลุดจากกัน.....“ข้าก็รักท่าน… ”ลี่หลินตอบเสียงสั่นเครือ สองขายังคร่อมคาอยู่กับลำตัวกำยำของหยู่ถงที่สอดมือรองก้นของนางโอบอุ
หยู่ถงรีบขยับเอวถอนลำเอ็นออกจากรูสวาทที่โดนทะลวงจนกลวงโบ๋ สลับเอาตัวเองมานั่งบนขอบอ่าง ก้มลงอุ้มร่างของลี่หลินขึ้นมาคร่อมกลางลำตัว แขนกำยำโอบแผ่นหลังของนางเอาไว้มั่น “กดลงมาแม่นาง… กดให้มิดโคน… ” หยู่ถงที่กำลังอยู่ในท่าเอนหลังพิงเสากึ่งนั่งกึ่งนอน เอื้อมมือมาทางด้านหลังสะโพกของลี่หลิน จับลำเอ็นแท่งมหึมาทะลวงเข้าใส่กลีบสวาทปลิ้นอ้าเป็นร่องออกมาระหว่างกลีบก้นด้านหลัง “อ๊ะ… อ๊ายยยยยย… ” ลี่หลินสะดุ้งคราง หยู่ถงกระเด้าแรงมาก “อู้ววว… รูของเจ้าแน่นเหลือเกิน… ” หยู่ถงขบกรามแน่น… โอบรวบเอวของนางด้วยสองมือแล้วกดให้กลีบก้นอวบขาวบดอัดลงมา สะโพกของนางขยับสูง กดลงมาเขมือบรัดลำเนื้อใหญ่ยาวกระเด้าเสยขึ้นมามิดโคนเสียงดังตั่บๆ ก้อนไข่ยับยู่คาอยู่ที่ปากรูระบมบาน“อูย… อูย… อูย… อ๊ายยย… ข้าเสียวเหลือเกิน”ลี่หลินขบกรามแน่น…พริ้มตารับความรู้สึกหนึบชารุมล้อมเข้ามารอบๆ ปากรู ขย่มสู้ด้วยความมันตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ… ตั่บ…ลี่หลินสับง่ามก้น…กดกลีบขมิบรับแท่งเนื้อขรุแข็งไปด้วยเส้นเลือดลายเอ็นโอบลำ กระหน่ำครูดถูทะลวงรูของนางอ







