เธอมันบ้า

ทิวามองคนตรงหน้าที่ทำตัวบ้าบิ่นหลุดโลก ไวน์สีแดงที่ชโลมอาบทั่วร่างงามเปลือยเปล่า กำลังเริ่มกัดผิวของเธอจนเริ่มเป็นปื้นแดงหนักขึ้นกว่าเดิม เส้นของความอดทนขาดผึงจนแทบจะคว้าคนตรงหน้ามาเขย่าเรียกสติ เสียงในหูดังหวีดวิ้งจนตาพร่าพรายไปหมด

“เธอบ้าไปแล้วหรือไง!”

“ไม่นี่คะ หนูก็แค่ทำในสิ่งที่คุณทิอยากเห็น”

คำตอบด้วยสีหน้าที่ไม่เปลี่ยนไปสักนิดของคนตรงหน้าทำเอาทิวาไปไม่ถูก เท้าเรียวเล็กยกขึ้นไล้แตะลงบนท่อนเอ็นที่กางเกงดันจนเห็นเป็นลำ ก่อนลงน้ำหนักเร้าย้ำๆ ราวกับจะตอกหน้าว่านี่คือหลักฐานยืนยัน

ก็เขาไม่ใช่เหรอ ที่เอาแต่คิดว่าเธอร่านอยากแตกกับใครก็ได้?

ดวงตาคมเพ่งลงลึกในดวงตาของนางมารร้าย เมษาไม่ได้คิดด้วยซ้ำว่าตัวเองจะกำลังอยู่ในเกมที่เขาสร้างขึ้นมา เพื่อลดทอนค่าว่าเธอก็ไม่ได้ต่างจากผู้หญิงคนอื่น เพราะถ้าแค่เธอเผลอเคลิ้มเพียงนิดเดียว นั่นหมายถึงว่าเขาจะสามารถดีดเธอออกจากวงโคจรชีวิตได้ง่ายดาย ไม่ต้องมารู้สึกในสิ่งที่กำลังเป็นอยู่ตอนนี้

ให้ตายเถอะ โยนบัตรให้ก็ไม่ใช้ ให้อะไรก็ไม่เอาสักอย่าง

“เธอต้องการอะไรกันแน่?”

“หนูต้องการคุณทิไงคะ”

เมษาสบตาคนตรงหน้าก่อนเอ่ยชัดถ้อยคำ คำตอบของเธอแน่ชัดมาตั้งแต่แรกที่ตัดสินใจในวันนั้น แล้วก็รู้ด้วยว่าแววไหวระริกในดวงตาของทิวา มันกำลังสื่อชัดเจนว่าเขาเริ่มรู้สึกบางอย่างต่อกันจริงๆ

ในเมื่อมันใกล้ถึงจุดหมาย แล้วเรื่องอะไรเธอต้องยอมแพ้

สัมผัสจากปลายเท้านุ่มเริ่มเบียดคลึงหนักขึ้นเรื่อยๆ ทิวาขบกรามกลั้นความต้องการจนท่อนดุ้นปวดหนึบเอาไว้ ยื้ออีกนิดเพื่อค้นหาความจริงที่ตัวเองอยากรู้ เขาก้าวเท้าเข้าหาคนคนแสนดื้อด้านตรงหน้า ฝ่ามือยกขึ้นครอบปลายคางมนจนปากเล็กยู่เข้าหากัน โน้มใบหน้าลงหาเธอช้าๆ พลางพูดเสียงพร่าราวกับปีศาจที่กำลังข่มขวัญ

“แน่ใจแล้วเหรอที่พูดแบบนี้ออกมา?”

เมษาไม่ได้ตอบสิ่งใด ทำเพียงเบี่ยงหน้าออกช้าๆ ก่อนยกยืดกายขึ้นยื่นหน้าเข้าไปประกบจูบบนริมฝีปากหยัก เปลือกตาบางปิดลงซึมซับสัมผัสอบอุ่นจากผิวและลมหายใจของเขา แขนเรียวยกตวัดโอบรอบอกกว้าง ก่อนจะเคลื่อนหน้าลงมาซบแผงอกแกร่งกลิ่นหอมกรุ่น

“เมย์ต้องการคุณทิแค่คนเดียวค่ะ”

เสียงหวานพูดอู้อี้ชิดแผ่นอกที่กระเพื่อมขึ้นลง ไม่ต้องเสียเวลาคิดเธอก็รู้ว่าตัวเองแน่ใจเสียยิ่งกว่าแน่ใจอีก แต่จะให้พูดยังไงล่ะว่าตอนแรกเธอก็คิดแค่อยากได้ดุ้นของเขา พอรู้ตัวว่าคงชอบผู้ชายคนนี้เข้าจริงๆ เลยตัดสินใจเอาความร่านเข้าหาต่อ เพราะมันเป็นหนทางเดียว ที่จะพาตัวเองเข้าเจาะกำแพงใจหนาแน่นของทิวาได้ ก็ตลอดมาเขาเคยเหลียวมองใครเสียที่ไหนกัน

เมษายกยิ้มยามได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นรัว ริมฝีปากสวยลอบกลั้นยิ้มน้อยพลางถูไถปลายจมูกกับผิวแก้มบนอกของเขา โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนผู้กำลังยืนแข็งทื่อมองท่าทางออดอ้อนนี้อยู่ เพิ่งได้ยินเสียงบางอย่างพังครืนในหัวของตัวเอง

แม่งเอ้ย

ควับ!

“มานี่!”

“อ๊ะ คุณทิ”

ทิวากระชากแขนเรียวที่กอดรัดตัวเองออก ก่อนเอื้อมคว้าข้อมือเล็กกระชากคนบนโต๊ะลงให้เดินตามตัวเองไปยังอีกฝั่งห้อง แต่เมษากลับออกเดินได้เพียงสองก้าว ขาที่สั่นจนอ่อนแรงทรงตัวไม่อยู่จึงพาตัวทรุดล้มลงกองบนพื้นห้อง

“อึก...”

ชายหนุ่มหันกลับมามองร่างเล็กที่งอตัวสั่นอยู่กับพื้น สันกรามบดขบจนปวดเกร็งไปทั่วขมับ เห็นได้ชัดว่าเธอแสดงออกสวนทางกับร่างกายที่แทบแบกรับไม่ไหว แล้วทำไมต้องทำอะไรบ้าๆ ทั้งที่แค่เลิกยุ่งกับเขามันก็จบแล้ว

เขาล่ะเกลียดไอ้ความดื้อด้านนี้ของเธอที่สุดเลย

ทิวาเข้ามาช้อนยกคนกัดปากข่มความเจ็บแล้วลุกขึ้นยืน เมษาลอยหวือเข้าอ้อมแขนแกร่งของคนทำหน้าถมึงถึงไม่พูดไม่จา ดวงตาเริ่มพร่าพรายจนเริ่มมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดในระยะใกล้ แต่ถึงอย่างนั้นริมฝีปากก็ยังยกยิ้มให้กับคนที่โอบอุ้มตัวเองอยู่ตอนนี้

ซ่า

ทิวาวางร่างแดงเถือกที่เต็มไปด้วยริ้วรอยบนอ่างกว้าง มือกดเปิดน้ำก่อนจะหันไปคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมากำในมือ เขาเดินลงอ่างลุยสายน้ำวนโดยไม่แคร์ว่าเสื้อผ้าจะเปียก กดครีมอาบน้ำอย่างกระแทกกระทั้นใส่ผ้าจนมันสาดกระจายไปทั่ว

“อื้อ คุณทิ”

“อยู่เฉยๆ แล้วหุบปากซะ!”