หวั่นไหว

เขาดุเสียงเข้มก่อนก้มหน้าก้มตาถูล้างทุกจุดบนผิวเนียนนุ่ม เมษานิ่วหน้ากับแรงครูดถูอย่างบ้าคลั่งของคนตรงหน้า ใบหน้าคมเข้มยามนี้มันราวกับคนพร้อมจะปลิดลมหายใจใครสักคน สองมือใหญ่จับเธอพลิกไปมา ดั่งต้องการชะล้างสิ่งปฏิกูลออกจากกายนี้ทุกตารางนิ้ว แม้ตัวจะแสบเป็นริ้วๆ ไปหมด แต่เธอกลับพึงใจกับท่าทีของเขายามนี้เหลือเกิน

“ต้องถูข้างในรูนี้ด้วย...”

“เงียบซะเมษา”

ทิวาสบดวงตาของคนแย้มยิ้มท้าทายแบบไม่ดูสภาพตัวเอง เขาจับเธอหันหลังก่อนเอาน้ำราดผมแล้วขยุ้มขยำสระจนฟองฟอด เมษาโยกเอนตามแรงอารมณ์ของผู้ดูแลขี้โมโห ดวงตาคู่สวยหลับลงปล่อยให้สายน้ำชำระทุกคราบไคลออกช้าๆ ราวกับว่ามันคือพิธีกรรมบางอย่างมากกว่าแค่อาบน้ำเพียงอย่างเดียว

ดวงตาแดงก่ำปรือมองคนตวัดผ้าผืนใหญ่คลุมร่าง ทิวาโอบอุ้มร่างเล็กออกจากอ่างไปวางบนเก้าอี้ภายในห้อง ผ้าเช็ดตัวผืนเล็กถูกนำมาซับเช็ดไปทั่ว เมษาสัมผัสได้ถึงมือสั่นๆ ของเขา ยามไล่สายตาเคลื่อนผ่านริ้วรอยเป็นปื้นบนผิวเนื้อ

อกอวบนุ่มขึ้นรอยจ้ำแดงที่ไม่ได้มาจากเขา พาเอาอารมณ์อึดอัดบีบแน่นในอกจนแทบสติหลุด เขาสูดลมหายใจเข้าแรงขณะไล่ถูซับหยดน้ำไปยันปลายเท้าเรียว ทิวาหันไปหยิบไดร์เป่าผมมาเปิด จ่อมันเป่าบนกลุ่มผมนุ่มทั่วๆ จนหัวเล็กโยกคลอน เมษาไม่พูดอะไรสักคนซึ่งมันดูเหมือนจะดี แต่ร่างเล็กกลับดูมีท่าทีอ่อนแรงเสียจนเขาเริ่มยุบยิบในอก

“เป็นอะไร?”

“ง่วงค่ะ”

เสียงแหบพร่ากว่าเมื่อครู่ตอบกลับสั้นๆ เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เธอแบบส่งๆ ก่อนอุ้มคนดื้อด้านบ้าบิ่นไปวางลงบนเตียงไม่เบานัก เมษาเปิดปรือตามองคนทำหน้ายักษ์ก่อนยกยิ้มบาง แขนเล็กสองข้างยกอ้าขึ้นสูง ประกายวิบวับในดวงตาแดงๆ ราวกับกำลังพึงใจกับอะไรบางอย่าง เธอกำลังอ้าปากจะพูด แต่เสียงเข้มกลับเอ่ยออกมาขัด

“หลับตานอนไปซะ ถ้าไม่อยากโดนจับโยนออกไปนอกระเบียงนั่น”

“หนูอยากเห็นหน้าคุณทิก่อนนอนนี่คะ”

คนฟังสูดลมหายใจเข้าระงับอารมณ์ เขาหันหลังให้คนกำลังปั่นหัวกันก่อนคว้าบุหรี่เดินออกไปนอกระเบียง โดยไม่รู้เลยว่าคนข้างในเมื่อครู่ แอบกลั้นขำซุกหน้าอยู่กับผ้าห่มนุ่มบนเตียงของตัวเอง

ปลายมวนบุหรี่สว่างวาบก่อนควันที่อัดลงปอดจะลอยฟุ้ง ทิวาเงยหน้ามองท้องฟ้ายามค่ำคืน อกยังคงเสียดร้อนไม่หายจากภาพที่ตัวเองเห็นกับตา แม้จะพาตัวเองเดินออกมายังจุดนี้ แต่ในหัวกลับก้องสะท้อนเสียงครวญครางของเมษาก้องหัว

ทำไมจูบแผ่วเบาที่ไม่ได้มาจากแรงอารมณ์เร่าร้อน มันถึงเกาะติดในหัวขนาดนี้ ดวงตาคมเคลื่อนปิดลงช้าๆ ระหว่างปล่อยให้สายลมเย็นช่วยพาให้ใจสงบ ทิวาดีดก้นบุหรี่ลงถ้วย ก่อนทิ้งตัวลงทั่งบนโซฟานิ่งๆ ต่อสู้กับเสียงออดอ้อนที่ตามมาหลอกในหัว อดไม่ได้ที่จะถอนใจอย่างหงุดหงิด ขนาดไม่ได้อยู่ชิดใกล้กัน ยัยปีศาจแสนร่านก็ยังตามมาเป็นเงาในความคิดจนได้

ผ่านไปหลายชั่วโมง ทิวาที่เคลิ้มหลับไปตอนไหนไม่รู้ได้ก็งัวเงียตื่นขึ้นมา ร่างสูงลุกขึ้นเดินกลับเข้าห้องเพื่อจะพาตัวเองไปนอนยังโซฟา แต่เสียงหอบหายใจแรงทำเอาเท้าต้องหยุดชะงัก

ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาคนบนเตียง เมษาพ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาเป็นระยะ ฝ่ามือหนาวางทาบทับบนหน้าผากเนียน ความร้อนวาบจนแทบสะดุ้งทำเอาตาสว่างแทบทันที เขารีบกดรีโมตเปิดไฟในห้องเพื่อมองสีหน้าเธอให้ชัดๆ

“เมษา เมษาลืมตาสิ ทำไมตัวร้อนขนาดนี้”

“อือ”

เสียงเข้มเอ่ยเรียกใกล้คนนอนหลับใหล เมษาขยับตัวเพียงเล็กน้อยแต่ยังคงไม่ลืมตา ทิวาเริ่มนาบฝ่ามือยังส่วนอื่นของร่างเล็ก ความร้อนพุ่งขึ้นปะทะผิวตั้งแต่ยังไม่ทันแตะทำเอาต้องรีบลุกวิ่งออกไปข้างนอก

มือสั่นๆ ทยอยแกะเสื้อบนกายของคนตัวเล็กออก บิดผ้าขนหนูชื้นเปียกขึ้นเช็ดถูไปตามร่างเปลือยเปล่าที่ร้อนอย่างกับไฟ ใบหน้าสวยหันหนีจนเขาต้องยึดให้คนดื้อด้านแม้แต่ตอนหลับอยู่นิ่งๆ รอยแดงบนร่างของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นสีม่วงจางๆ มันกลายเป็นตัวกระตุ้นให้ในอกดุจมีเข็มทิ่มจนอยากเบือนหน้าหนี

เขานี่มันโคตรขี้ขลาดเลย

ทิวาลากผ้าเช็ดไปทั่วร่างคนหลับใหล เธอยังไม่มีท่าทีจะรู้สึกตัวขึ้นมามองหน้ากัน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็จำต้องปลุกเธอเพื่อกินยา ฝ่ามือใหญ่ยกนาบแก้มนุ่ม เขย่าเบาๆ เพื่อเรียกสติเธอให้กลับคืนมา

“เมษา ตื่นก่อน เมษา...เมย์”

“อือ คุณทิ...”

“ตื่นมากินยาเร็วเข้า”

“...ไม่เอาหนูไม่หิว”