บทที่ 10

เธอเผลอไผลมองเขาอยู่นานจนอีกฝ่ายเหมือนจะรู้ตัวว่าถูกแอบมองอยู่

ชายหนุ่มมองตรงไปยังหญิงสาวที่ยืนนิ่งเงียบ เธอยังสวมเสื้อยืดตัวเดิมและกางเกงขายาวหลวมโพรก มองเผินๆ ดูเหมือนคนแคระไม่มีผิด เห็นแล้วก็ชวนให้รู้สึกขบขันอย่างบอกไม่ถูก

“มีอะไร”

“เอ่อ..ขอยืมเสื้อผ้าชุดนี้ไปก่อนได้ไหมคะ  เดี๋ยวฉันซักทำความสะอาดเสร็จแล้วจะรีบเอามาคืนให้ ” ถึงรู้ว่าเขาอายุน้อยกว่าแต่เธอก็ใช้คำพูดกับอีกฝ่ายอย่างมีมารยาท

“อืม ออกไปจากห้องฉันได้แล้ว ฉันรีบ ” จินตภัทรเดินผ่านอีกฝ่ายไปอย่างไม่สนใจ  เปิดประตูห้องเสร็จก็หันมาจ้องหน้าหญิงสาวเขม็ง  พยักหน้าเป็นเชิงให้อีกฝ่ายออกจากห้องของเขาไปได้แล้ว

“ขอยืมรองเท้าด้วยได้ไหม เดี๋ยวเอามาคืนให้พร้อมกับเสื้อผ้า” เธอมองรองเท้าแตะสีดำแบรนด์ดังที่มีขนาดใหญ่กว่าเท้าของตัวเองมาก

ชายหนุ่มพยักหน้ารับ

...ของแค่นั้นเขาซื้อใหม่ได้ อยากบอกว่าไม่ต้องเอามาคืนด้วยซ้ำแต่ก็ไม่อยากเสียเวลาพูดอะไรให้มากความอีก

มนินพัทธ์รีบเดินออกจากห้องของเขาอย่างรวดเร็ว  สายตามองตามหลังร่างสูงที่รีบเดินตรงไปกดประตูลิฟต์ให้เปิดออกก่อนแทรกตัวเข้าไปด้านใน  รอให้คนที่เดินตามมาเข้าไปด้านในเสร็จก็กดปิดประลิฟต์ทันที  บรรยากาศในลิฟต์เงียบสนิท  ไม่มีใครพูดอะไรจนกระทั่งลิฟต์เคลื่อนตัวลงมาหยุดที่ชั้นล่างสุด  ทันทีที่เห็นร่างสูงเดินออกไปมนินพัทธ์ที่เพิ่งนึกอะไรออกก็รีบเดินตามออกไปทันที

“ น้องชื่ออะไรคะ ”

น้อง? สรรพนามเรียกที่เปลี่ยนไปทำให้ร่างสูงมองใบหน้าใสเกลี้ยงเกลาใต้กรอบแว่นสายตาอยู่ครู่หนึ่ง  ใบหน้าอ่อนวัยราวกับเด็กมหาลัย  ถ้าไม่บอกก็เดาไม่ถูกว่าอายุเท่าไหร่  แต่ดูแล้วคนตรงหน้าคงอายุมากกว่าเขาไม่กี่ปี    

“ จิน ”

“ พี่ชื่อมิวนะ  ขอเบอร์โทรหน่อยได้ไหมเดี๋ยวตอนเอาเสื้อผ้าไปคืนจะได้โทรบอกก่อน ”

“ ฝากของไว้กับพนักงานที่คอนโดก็ได้ ”

“ ขอเบอร์ได้ไหม ”

“ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง ”

“…”  

ยัยนี่หูหนวกหรือไง  เขาเพิ่งบอกให้ฝากพนักงานของคอนโดไว้ก็ได้

จินตภัทรตวัดสายตาขึ้นมองหญิงสาวที่ทำหูทวนลมตีหน้ามึนใส่อย่างนึกรำคาญ  มองอีกฝ่ายหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมกดเบอร์ของเขา

“ เบอร์อะไร ” 

“ ชิ ..090-782-xxxx”

ชายหนุ่มบอกอย่างไม่ใส่ใจนัก  ขายาวๆก้าวตรงไปที่ลานจอดรถโดยไม่ได้หันกลับมามองหรือให้ความสนใจอีกฝ่ายอีก  เปิดประตูรถเข้าไปนั่งเสร็จสรรพก็สตาร์ทรถขับออกไปอย่างรวดเร็ว  เหลือบมองกระจกหลังก็ยังเห็นผู้หญิงคนนั้นยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

มนินพัทธ์มองตามรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นผ่านไปจนลับสายตา  วันนี้เธอคงต้องหาที่พักก่อนส่วนของใช้ที่จำเป็นอื่นๆค่อยทยอยซื้อเอาใหม่  มีเอกสารสำคัญบางอย่างและของดูต่างหน้าพ่อที่เธออยากกลับไปเอาแต่คงไม่กลับไปที่นั่นในเร็ววันนี้แน่  ไม่รู้ว่าชวินทร์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง  เธอฟาดโคมไฟเข้าไปที่ศีรษะของเขาเต็มแรง  ขนาดนั้น  ใจจริงก็รู้สึกสะใจไม่น้อยเมื่อนึกถึงเลือดที่ไหลออกมาจากศีรษะของคนสารเลวนั่น  

เธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้างคงพอเช่าห้องพักถูกๆได้  คิดได้แบบนั้นก็เดินเข้าร้านเพื่อซื้อเสื้อผ้าและรองเท้าเปลี่ยน  หลังจากเดินหาที่พักมาครึ่งค่อนวันเธอก็ยังไม่ได้ห้องพักตามต้องการ  การหาห้องพักภายในวันเดียวนั้นเป็นเรื่องยากมาก  ยิ่งเป็นห้องพักราคาไม่แพงและอยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานก็ยิ่งหายากเข้าไปใหญ่  พลันในหัวก็นึกไปถึงห้องพักของผู้ชายที่ชื่อจินขึ้นมา  ห้องของเขาอีกห้องยังว่างอยู่แถมคอนโดหรูๆนั่นยังอยู่ใกล้ที่ทำงานของเธอมาก

ไม่...ไม่ๆ  ในหัวร้องเตือนให้หยุดคิดเรื่องนี้  เธอไม่ได้ใจกล้าหน้าด้านมากพอจะหาญกล้าไปขอแชร์ห้องร่วมกับผู้ชาย  ถึงผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนที่ช่วยเธอไว้แต่ก็ไม่ได้เป็นหลักประกันว่าเขาจะเป็นคนดี  เธอยังจำครั้งแรกที่เจอกันได้…นิสัยแย่ๆ แบบนั้นดูทรงแล้วก็คงไม่ใช่คนดีสักเท่าไหร่  จากคำพูดและท่าทางภายนอกที่แสดงออกแล้วผู้ชายคนนั้นไม่มีทางให้เธอพักอยู่ด้วยแน่นอน  ที่สำคัญเธอคงไม่มีปัญญาจ่ายค่าเช่าห้องพักหรูๆแบบนั้นได้

หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งที่นั่งรอรถเมล์ยกฝ่ามือขึ้นปาดเหงื่อบนกรอบหน้าของตัวเองออกลวกๆ  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างคนใช้ความคิดหนัก  เธอไม่ได้มีเพื่อนสนิทเหมือนคนอื่นๆ  สมัยเรียนมหาลัยหลังจากเรียนเสร็จเธอก็ต้องไปทำงานพิเศษต่อ  ไม่ได้เข้าสังคมหรือสังสรรค์เหมือนอย่างคนในวัยเดียวกันและไม่ได้สนิทสนมกับใครมากเป็นพิเศษ  จะเรียกให้ถูกก็คือ…แค่รู้จักคบหาเป็นเพื่อนกันแต่ก็เป็นการรู้จักกันในแบบผิวเผินเท่านั้น