ตอนที่3

ตอนที่3

" กรี๊ดดด ไอ้บ้ากราม ไอ้ชั่ว ไอ้เลว แกทำแบบนี้ได้ไง !!!! " เม็ดทรายกรีดร้องโวยวายปาของที่อยู่ใกล้มือที่สุด เธอตกใจมากที่ตื่นมาเจอสภาพตัวเอง เมื่อคืนภาพสุดท้ายที่จำได้คือ มีคนเรียกเธอจากนั้นก็จำอะไรอีกไม่ได้เลย เช้าตื่นมาเจอใครไม่รู้ที่นอนจับหน้าอกเธออยู่ และจากนั้นเธอก็โวยวายจนคนข้างตัวตื่น

" ใครจะไปรู้ว่าเป็นเธอว่ะ เธอเข้ามาในห้องนี้ได้ไง เฮ้ย จะปาของใส่กันอีกนานไหม " วายุรับของที่เม็ดทรายปาใส่อย่างคนหงุดหงิดไม่ต่างกัน เขาก็ยัง งงๆ กับเหตุการณ์ตรงหน้าอยู่

" นายเข้ามาห้องนี้ได้ยังไง!!! " เม็ดทรายถาม และปาหมอนใส่วายุ

" จะแหกปากทำไม ฉันก็จำอะไรไม่ได้โว้ย!!! " วายุพูดกับเม็ดทราย

" หึ้ย !!! แล้วนายทำแบบนี้กับคนไม่รู้จักได้ไง " เม็ดทรายพูดต่อพร้อมยืนชี้หน้าวายุ เธอได้แต่โวยวายปาข้าวของบนเตียงนอนใส่เขาจนลืมไปว่าตัวเองนั้นยังแก้ผ้าอยู่

" ฉันว่าเธอ ช่วยเงียบดีกว่าที่จะมายืนแก้ผ้าโวยวายอยู่นะ " วายุพูดพร้อมใช้สายตามองเรือนร่างของเม็ดทราย เขาจำได้ว่าเมื่อคืนให้เด็กที่ร้านพาผู้หญิงมาส่ง แต่ใครจะไปรู้ว่าจะเป็นเม็ดทราย

" จิ " เม็ดทรายก้มดูตัวเอง และรีบหยิบผ้าห่มมาห่อตัวเองไว้ เอาจริงเธอก็อายเขานะ แต่ทำยังไงได้ล่ะ ยิ่งคิดยิ่งหงุดหงิด เม็ดทรายรีบลงจากเตียง แต่เธอลืมไปอีกว่า ตัวเองยังเจ็บตรงนั้นมากๆ แต่ก็ต้องฝืนใจก้มหยิบเสื้อผ้า และเดินเข้าห้องน้ำไปแต่งตัว วายุมองตามหลังเม็ดทราย พอเธอเดินเข้าห้องน้ำ บนเตียงก็โล่ง จึงทำให้เขารู้ดีว่าเมื่อคืนคือครั้งแรกของเธอ ด้วยรอยเลือดที่เขาเผลอรุนแรง

" เวร!!! " วายุพูดพึมพำกับตัวเอง สักพักเม็ดทรายก็เดินออกมาพร้อมกับเอามือกุมหน้าท้อง

" เดี๋ยวฉันไปส่ง "

" ไม่ต้อง ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน จิ เจ็บมาก " เม็ดทรายพูดพร้อมเตรียมเดินหนี

" เดี๋ยว ... " วายุเดินไปดักหน้า พร้อมมองหน้าเม็ดทราย เธอก็จ้องตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว

" นี่ " วายุยื่นเงินให้เม็ดทราย

" ฉันได้มาขาย ดูถูกกันเกินไปแล้วนะ เก็บเงินเน่าๆ ของนายไปซะ แล้วอย่าได้พบได้เจอกันอีก " เม็ดทรายด่าวายุ

" แล้วจะเอาไง " วายุถามเม็ดทราย เขาทำหน้านิ่งจนหน้าหมั่นไส้ เม็ดทรายอยากจะเอาเล็บข่วนหน้าเขาสักที

" คิดซะว่า One night ให้มันจบกันแค่ที่นี้ อย่าได้พบเจอกันอีก " เม็ดทรายพูดอย่างใจเย็น

" เอาแบบนั้น " วายุถามเม็ดทรายเพื่อความแน่ใจ

" เอ่อ " เม็ดทรายตอบเขาและเดินหนีเขาทันที เธอเดินออกมายังพบว่าตัวเองยังอยู่คลับเมื่อคืนอยู่เลย

เม็ดทรายเดินไปหน้าคลับเพื่อไปเรียกแท็กซี่กลับบ้าน พอถึงบ้านเม็ดทรายก็จัดการอาบน้ำ กินยา และนอนอีกครั้ง

" เม็ดทราย เม็ดทราย ทำไมยังนอนอยู่เลยลูก ไม่มีเรียนเหรอ " มาวิน พ่อของเม็ดทรายเดินเข้ามาที่ห้องลูกสาว

" อื้อ พ่อ วันนี้หนูไม่มีเรียนค่ะ " เม็ดทรายพลิกตัวหงายขึ้นมาพูดกับพ่อแต่ตายังหลับอยู่

" ไม่สบายรึเปล่าลูก "

" นิดหน่อยค่ะ เดี๋ยวนอนอีกสักพักคงดีขึ้น "

" ลุกขึ้นมากินข้าวก่อนดีไหมลูก เดี๋ยวพ่อต้มข้าวต้มให้ "

" ไม่เป็นไรค่ะ หนูกินจากหอยาหวานมาแล้ว "

" นอนพักเถอะ เดี๋ยวพ่อขึ้นมาดูเรื่อยๆ " มาวินพูดบอกลูกสาว

เม็ดทรายอยู่กับพ่อ 2 คน ในบ้าน 2 ชั้น แม่ของเม็ดทรายเสียชีวิตตั้งแต่เม็ดทรายยังเล็ก ประมาณ 3 ขวบ มาวินจึงเลี้ยงดูลูกสาวคนเดียวมาโดยตลอด เขาไม่เคยคิดพาใครเขามาแทนที่ภรรยาเลย แต่ก่อน มาวินค่อนข้างมีฐานะ แต่ด้วยเขาต้องหาคนเดียวแถมรายจ่ายก็เพิ่มมากขึ้น เพราะเม็ดทรายยังเล็ก ของเด็กเล็ก นม แพมเพิส เสื้อผ้า ของกิน มีแต่ของแพงๆแต่ดีหน่อยเพื่อนพ้องของมาวินไม่เคยทิ้งมาวินเลย คอยหางานมาให้ทำ คอยซัพพอร์ทและสนับสนุนมาวินทุกอย่าง

มาวินเดินลงจากห้องลูกสาว พร้อมเดินลงมาด้านล่าง เพื่อนของเขาก็นั่งรออยู่

" เม็ดทรายล่ะ หลานไปไหน " แวน บริรักษ์ศุภวงศ์จินดารักษ์ เพื่อนสนิทของมาวิน วันนี้เขาตั้งใจมาหา และพบเจอ เม็ดทราย ลูกสาวของเพื่อน

" เม็ดทรายไม่ค่อยสบายว่ะ ไว้วันหลังแล้วกัน แต่มึงคิดว่ากูทำแบบนี้ ลูกจะโกรธกูไหมว่ะ "

" มึงรักลูก และมึงก็เลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเม็ดทราย ตอนนี้เธออาจจะยังไม่เข้าใจ คงต้องใช้เวลากันหน่อย " แวนพูดบอกมาวิน

" แล้วมึงคิดว่า วายุ จะโอเคกับเรา2 คนไหม ไหนจะเมียมึงอีก " มาวินถามเพื่อน

" ไม่มีใครมีปัญหาทั้งนั้น ไอ้วายุ ต้องทำตามที่กูบอก ส่วนเมียกู มึงก็รู้ว่า วายุไม่ค่อยลงรอยกับเธออยู่แล้ว "

" เอ่อ มึงคุยกับวายุดีๆ หลานไม่ใช่คนใจแข็งอะไรหรอก แต่มึงใช้คำพูดกับลูกก็ระวังๆ หน่อย " มาวินพูดเตือนเพื่อน ที่ชอบได้ยินมาว่าเพื่อนชอบทะเลาะกับลูกชาย

" เอาเถอะ ไอ้วายุไม่มีปัญหาเรื่องนี้แน่ๆ มึงสบายใจได้ " แวนพูดบอกมาวิน ทั้งคู่พูดคุยกันต่อเรื่องงานอีกสักพัก แวนก็กลับ เพราะเขาก็ต้องเอาเรื่องนี้ไปคุยกับลูกชายเหมือนกัน