ตอนที่6

ตอนที่6

ฉันเดินกลับมาที่โต๊ะก็เจอกับคนแปลกหน้าอีก2 คน ที่ไม่ใช่มีแค่เพื่อนตัวเอง แต่เหมือนเตยหอมน่าจะรู้จักแหละถึงได้นั่งคุยสนิทขนาดนั้นเลย  แต่ไม่ได้ดูหน้ายาหวานเลยรึไง  นั่งกินข้าวไปจะร้องไห้แล้วนั้น   

" เม็ดทราย มาเร็วๆ " เตยหอมหันมาเห็นฉันจึงเรียก  ฉันพยักหน้าและเดินไปนั่งข้างยาหวาน  เตยหอมนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่กับผู้ชายอีกคน  

" แก จำพี่แผ่นดินที่เจอที่คลับได้ไหม  อะ ไม่เป็นไร แนะนำใหม่ก็ได้  นี่ พี่แผ่นดิน  พี่ข้างบ้านฉันเอง และเป็นที่รักของฉันด้วย " 

" เตยหอม ... " แผ่นดินกำลังเอ่ยดุเตยหอมเรื่องพูดจาไปเรื่อยเปื่อย 

ทั้งหมดทำความรู้จักกันนิดหน่อย   ในโต๊ะไม่มีใครพูดอะไรมากนอกจากเตยหอมกับพี่ตะวัน เพื่อนพี่แผ่นดิน 

" เฮ้ย  ไอ้วายุ  มาๆเอ่ออ    นั่งข้างน้องเขาก็ได้ " พี่ตะวันชี้มาที่ว่างตรงฉัน  วายุหันมองหน้าฉัน และฉันเองก็มองหน้าเขาเหมือนกัน  ฉันหยิบกระเป๋าขยับมาวางไว้ใกล้ตัวเพื่อไม่ให้เขานั่งใกล้ฉัน    แต่เหมือนจะคิดผิด  เขานั่งลงบนกระเป๋าฉันเลย 

"  เฮ้ย!!! " เสียงเพื่อนเขารีบร้องทักเพื่อจะห้าม

" นี่ ไอ้บ้า  นั่งลงบนกระเป๋าฉันไม่เห็นเหรอ " ฉันหันไปแยกเขี้ยวใส่คนด้านข้าง   

" ไม่เห็น  ทำไม  มีปัญหารึไง  " 

" ลุกเลยนะ กระเป๋าของฉัน   รู้ไหมว่ามันสำคัญกับฉันนะ " 

" สำคัญมากแล้วทำไมเอามาวางให้ฉันนั่งทับล่ะ "  

" นาย!!! " 

" เม็ดทราย ใจเย็นๆ " ยาหวานรีบเอ่ยห้ามฉันก่อนที่ฉันจะข่วนหน้าไอ้หน้านิ่งคนนี้ 

" ไอ้วายุ  มึงไปกวนตีนน้องเขาทำไมว่ะ  ไอ้เวร " พี่ตะวันพูดกับเพื่อน  แต่ตาบ้านี้ไม่ได้สนใจคำพูดของเพื่อน เขาทำหน้าเฉยๆ  และหันไปสนใจกินก๋วยเตี๋ยวต่อ  

" ใจเย็นนะเม็ดทราย " ยาหวานยังคงพูดเอาน้ำเย็นเข้าลูบฉันไว้ 

" นาย... ฮึ้ย ใจเย็นไว้เม็ดทราย  นายลุกก่อนได้ไหม ฉันจะเอากระเป๋า " ฉันพยายามยามพูดอย่างใจเย็น   เขาไม่ได้หันมามองฉันเลย เขาแค่ยกก้นขึ้นแล้วฉันก็ดึงกระเป๋าออกมา  เขานั่งลงที่เดิม   

"  พี่ชื่ออะไรค่ะ " เตยหอมถามวายุ 

" วายุ " เขาตอบสั้นๆ  และสนใจก๋วยเตี๋ยวต่อ ฉันเห็นแล้วรู้สึกหมั่นไส้  มันอร่อยนักรึไง  ถึงตั้งใจกินอยู่ได้ 

" เพื่อนพี่แผ่นดินเหรอคะ " เตยหอมหันไปถามพี่แผ่นดินต่อ เมื่อเห็นว่าวายุไม่ได้สนใจจะคุยกับเธอ 

" อื้ม  กินข้าวได้แล้วเรา  จะไปเรียนต่อไม่ใช่เหรอ " พี่แผ่นดินพูดกับเตยหอม 

" ไม่อยากไปเลยค่ะ  อยากอยู่กับพี่แผ่นดิน " เตยหอมพูดพร้อมกอดแขนพี่พายุ  ฉันกับยาหวานถึงกับมองหน้ากัน  ยัยเพื่อนคนนี้อ้อนผู้ชายเยอะไปแล้วนะ 

"  แค่ก แค่ก น้ำ น้ำ.. !!! " เสียงดังมาจากข้างๆ ยาหวาน  พี่ตะวันพูดขอน้ำ   ยาหวานรีบเลื่อนแก้วน้ำให้พี่เขาทันที 

" นี่ น้ำค่ะๆ " ยาหวานพูดและมองพี่ตะวันด้วยความเป็นห่วง  เนี่ยแหละ เพื่อนผู้แสนดีของฉัน เห็นใครเป็นอะไรไม่ได้เลย   

" นี่  จะมองคนอื่นอีกนานไหม " เสียงคนข้างๆ  พูดกับใคร  กับฉันเหรอ  ฉันหันไปมองเขา และทำหน้าถามเขาว่า ถามฉันเหรอ  เขาก็พยักหน้า  ไอ้บ้านี่ อ่านสีหน้าฉันออกด้วย 

" ตาฉัน  จะมองใครมันก็เรื่องของฉันไหม "  

" ก็จริง ก็เหมือนลูกชิ้นนี้  เงินฉัน  ฉันจะกินก็คงไม่เป็นไรใช่ไหม " เขาพูดพร้อมจิ้มลูกชิ้นในถ้วยก๋วยเตี๋ยวของฉันไป 1 ลูก  

" ไอ้บ้า  !!!!  ฉันยังไม่ได้กินเลยนะ "  

" ก็มั่วแต่มองคนอื่นอยู่ไง  ช้าเอง " เขาพูดหน้าตาเฉย   ฉันกลับมามองถ้วยก๋วยเตี๋ยวตัวเอง และตั้งหน้าตั้งตากิน   หิวก็หิวโมโหก็โมโหที่ถูกขโมยลูกชิ้น 

" ตะกละ " เสียงข้างๆ  คงดังขึ้นอยู่ แต่ฉันไม่ใส่ใจ 

" เม็ดทราย  ค่อยๆกินสิ  ปากเลอะหมดแล้ว " ยาหวานพูดพร้อมยื่นทิชชูมาให้ฉัน  แต่ถูกคนบ้าแย่งไปต่อหน้าต่อตาอีก 

" นี่นาย  จะเลิกกวนประสาทฉันได้รึยัง "  ฉันหันไปด่าไอ้คนกวนประสาท 

"  ฉันทำอะไร  " เขาใช้ทิชชู่เช็ดมือ  และพูดหน้านิ่งๆ   ฉันได้แต่แยกเขี้ยวใส่ และหันไปหยิบทิชชู่มาเช็ดปาก   

" 2 คนนี้รู้จักกันมาก่อนเหรอ "  พี่ตะวันถามฉันกับ ไอ้คนบ้าข้างๆ ฉัน  

" ไม่ / ไม่ค่ะ " ฉันและเขาตอบพร้อมกัน      จากนั้นทุกคนต่างก็มองหน้าฉันและเขาอย่างพร้อมเพรียง 

พอถึงเวลา  ฉันและเพื่อนๆ  เสร็จก็ลุกไปเรียน กว่าจะลากเตยหอมให้แยกออกจากพี่แผ่นดินก็เหนื่อยเหมือนกัน 

" แกมีอะไรที่ยังไม่ได้บอกฉันกับยาหวานใช่ไหม " เตยหอมถามฉัน

"  ไม่มี ทำไม  ฉันมีอะไรผิดปกติรึไง "  ฉันตอบด้วยน้ำเสียงปกติที่สุด  ไม่ให้เตยหอมจับผิดได้ 

" ไม่มี  แต่มีความรู้สึกว่า  เธอกับพี่วายุเหมือนไม่ค่อยลงรอยกันเท่าไหร่ทั้งๆ ที่พึ่งเจอกัน " 

" ฉัน  แค่ ไม่ชอบหน้าเขา  แค่นั้นเอง "  

" ใช่เหรอ  "  เตยหอมกอดอกจ้องหน้าฉัน 

" ใช่  ไปเถอะ  แยกย้ายกันกลับได้แล้ว  ฉันต้องรีบกลับไปซื้อของให้พ่อด้วย " ฉันรีบปัดเปลี่ยนเรื่องทันที

" โอเค  ไปยาหวาน  ไปกับฉัน แกก็ถึงบ้านแล้วทักมาด้วยนะ   " 

"   อย่ากลับเย็นกันมากนะ ไปแหละ " ฉันต้องแยกกับเพื่อนเร็ววันนี้  ฉันจะต้องแวะไปเอาของให้พ่อ    ส่วนเพื่อนๆ  จะไปเดินซื้อของมาทำงานกลุ่มพรุ่งนี้

ฉันเดินไปขึ้นรถหน้ามอ  เด็กมหาลัยนี้ส่วนใหญ่จะมีรถเป็นของตัวเอง  ไม่ว่าจะเป็นรถยนต์ รถเก๋ง รถมอเตอร์ไซค์   ส่วนฉันคิดว่านั่งรถแบบนี้สะดวกกว่า  

ปรี๊ดดดดด