Masukตอนที่2
วันนี้วายุและเพื่อนๆ มานั่งที่คลับใกล้ๆ มหาลัย ตอนนี้เป็นรุ่นพี่เขาที่ดูแลอยู่ แต่เห็นว่าจะขายร้านให้กับกลุ่มพวกเขาดูแลต่อ คุยกันไว้บ้างแล้ว และพวกเขาก็ตกลงแล้วว่าจะเอามาดูแลต่อเอง " ไอ้วายุ วันนี้น้องลิลลี่ไม่มีมาเหรอ " แผ่นดินถามถึงแฟนเพื่อน ที่ปกติจะตัวติดกันตลอด " มา อยู่ที่โต๊ะกับเพื่อนๆ เธอ " วายุตอบ นิ่งๆ " ช่วงนี้ลิลลี่ ปาร์ตี้หนัก ไม่สนใจเพื่อนกูเลย 5555"ตะวันพูดขำเพื่อน แต่วายุไม่ได้พูดเถียงอะไร และก็ไม่ขำกับตะวันด้วย เขาคิดว่ามันเปลืองแรงที่จะมาเถียงกันอยู่ " ห่างกันได้ด้วยเหรอว่ะ " แผ่นดินถามเพื่อน พรึ่บ!!! ประตูห้องถูกเปิดออกโดยคนที่กำลังพูดถึง " พี่วายุคะ วันนี้พี่วายุกลับก่อนเลยนะคะ ลิลลี่จะไปนอนกับเพื่อนค่ะ คืนนี้เราจะไปต่อที่คอนโดเพื่อนลิลลี่ ปาร์ตี้งานของเพื่อนลิลลี่ยังไม่จบ พี่วายุไม่ต้องรอลิลลี่ก็ได้ค่ะ " ลิลลี่พูดยิ้มออดอ้อนวายุ " อื้ม ไปเถอะ " วายุตอบกลับลิลลี่เขามองแฟนสาวด้วยสายตานิ่งๆ ลิลลี่เดินมาหอมแก้มวายุทั้ง2ข้าง " พี่วายุน่ารักตลอดเลย ไว้เจอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้นะคะ เดี๋ยวเช้าลิลลี่ไปพร้อมเพื่อนเองค่ะ " " อื้ม " วายุตอบลิลลี่ เธอยิ้ม และเดินออกจากห้องไปเลย " โว้ว ลิลลี่รุกมึงหนักขึ้นทุกวันนะ " แผ่นดินพูดกับเพื่อน แต่วายุยังนิ่ง ปกติวายุก็เป็นคนนิ่งๆ อยู่แล้ว จะไม่ค่อยพูดค่อยจา เป็นคนซึนๆ หน้านิ่ง และเวลาพูดจะเป็นคนปากจัดใช้ได้เลย วายุจึงไม่ค่อยพูด " มีอะไรกันรึเปล่าว่ะ " แผ่นดินเห็นท่าทีเพื่อน จึงเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง ปกติเพื่อนจะไม่นิ่งและเครียดขนาดนี้ แสดงว่าเรื่องที่กำลังเผชิญต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ " นั่นดิ่ มึงมีอะไรรึเปล่า " ตะวันถามวายุเหมือนกัน ถึงเขาจะพูดอะไรเรื่อยเปื่อย แต่เขาก็รับรู้ถึงความผิดปกติของเพื่อน " ลิลลี่กำลังคุยกับคนอื่น แต่กูยังไม่รู้ว่าคือใคร " วายุเล่าสู่เพื่อนฟัง เขาพูดแค่นั้น เพราะเขายังไม่แน่ชัดเรื่องพวกนี้ แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอะไรนะ แค่มันค้างคา เหมือนคนกำลังถูกแทงข้างหลังมากกว่า ระหว่างที่ทั้ง3 พูดคุยกันอยู่ ด้านล่างก็มีบางอย่างเกิดขึ้น ตะวัน และ แผ่นดินมองดูเหตุการณ์อยู่พักใหญ่ จากนั้น ตะวันจึงสั่งให้พนักงานในร้านไปเคลียร์ และเรียกคนที่สร้างปัญหา ขึ้นมาด้านบนเพื่อคุยถึงปัญหาที่เกิด และจะได้จัดการให้มันจบๆ ไป " นี่!!! พวกฉันเป็นคนถูกกระทำนะ พวกนั้นแหละผิด " เตยหอมโวยวาย " ใจเย็นนะครับ มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ เตยหอมมาได้ไง " แผ่นดินถามเตยหอม เขาตกใจนิดหน่อยที่วันนี้เจอเตยหอมที่นี้ " พี่แผ่นดิน !!! ดีเลยค่ะ จัดการพวกนี้ให้เตยหอมเลย คนพวกนี้มันมาเสียมารยาทกับพวกเตยหอม " เตยหอมเดินไปชี้นิ้วเรียงตัวให้แผ่นดินดูว่าคนพวกนี้แหละทำเธอ เหมือนเด็กฟ้องพี่ชาย " ใครว่ะ " ตะวันถามแผ่นดิน และมองคนตัวเล็กที่ยืนอยู่3 คนที่มีบุคลิกแตกต่างกันไป แต่ที่โดดเด่นของทั้ง3 คนเลยคือความสวยและความน่ารัก " น้องข้างบ้าน " แผ่นดินตอบเพื่อนเสียงเรียบ มองเตยหอมที่กำลังเจี้ยวจ้าวฟ้องเขาเรื่องที่ตัวเองโดนรังแก " น้องข้างบ้านอะไร เตยหอมเป็นแฟนพี่นะคะ " เตยหอมพูดและเดินมายืนตรงหน้าแผ่นดิน เม็ดทรายและยาหวานเห็นหน้าแผ่นดินเริ่มจะหงุดหงิด พวกเธอรีบดึงแขนเพื่อนมายืนใกล้ๆทันที " พวกคุณกำลังทำผิดกฎของคลับนะครับ ถ้าเป็นแบบนี้พวกคุณจะโดนถูกยกเลิกบัตรสมาชิกและห้ามเข้าคลับนี้อีกเป็นอันขาด ครั้งนี้ผมถือว่าเตือนพวกคุณแล้วนะ " แผ่นดินพูดเตือนนักท่องเที่ยวชายกลุ่มที่มีเรื่องกับเตยหอม พอทุกอย่างตกลงกันได้ ทุกคนก็แยกย้าย แต่เตยหอมไม่ยอมกลับ เพราะเธอจะกลับพร้อมแผ่นดิน " เตยหอม แกไปกับพวกฉันได้แล้วลุกเลยนะเตยหอม " เม็ดทรายพูดกระซิบบอกเพื่อนที่พาเธอมานั่งกับใครก็ไม่รู้ เธอไม่รู้จัก " เอาน่า พี่แผ่นดินไม่ว่าอะไรหรอก พวกแกกินเลย " " เตยหอม ฉันอยากกลับแล้ว " ยาหวานกระซิบบอกเพื่อนๆ " อะ โอเค กลับก็กลับ พี่แผ่นดิน เตยหอมกลับก่อนนะคะ " " อ้าว ทำไมล่ะ นั่งได้เลยนะ พวกพี่ไม่ว่าหรอก " ตะวันพูดบอกพวกเธอ " ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ ไปแกลุก " เม็ดทรายพูดพร้อมดึงแขนเตยหอมและจับมือยาหวาน " สวัสดีค่ะ " 3 สาว ยกมือไหว้ลาพวกรุ่นพี่ในห้องที่ช่วยพวกเธอไว้ " กลับดีๆ นะเตยหอม ถึงบ้านแล้วทักมาบอกพี่ด้วย " แผ่นดิน พูดกับเตยหอม " โอเคค่ะ ไปแล้วนะคะ " เตยหอมโบกมือลาแผ่นดิน จังหวะที่เม็ดทรายกำลังหมุนตัวกลับเพื่อเดินออกจากห้อง เธอดันสบตากับอีกคนที่นั่งไม่พูดไม่จาอยู่ในห้อง และเป็นเม็ดทรายเองที่ต้องหลบสายตาคมของเขา อีกด้าน " แสบจริงๆ ผู้หญิงพวกนี้ เดี๋ยวจะแก้เข็ดให้จำเลย " " เอาดิ นั่นไงๆ ออกมากันแล้ว " กลุ่มที่มีเรื่องกับกลุ่มสาวๆ ไปยังคงรวมตัวกันอยู่หน้าคลับ พวกเขาสอดส่องดูว่าจะเอาคืนเม็ดทรายและเตยหอมยังไง เตยหอมและยาหวานขึ้นรถไปแล้ว เหลือแค่ เม็ดทราย ตอนนี้เธอกำลังนั่งรอรถเมล์ที่จะไปสายบ้านเธอ ยาหวานและเตยหอม ใช้สายเดียวกัน แต่ก็ยังอยู่คนละพื้นที่อยู่ดี ยาหวานจะถึงก่อนเตยหอม " ปกติมาเวลาไม่ใช่เหรอ เฮ้อ " เม็ดทรายถอนหายใจ " เฮ้ย!!! น้อง "ตอนที่55 วันนี้ทุกคนใส่ชุดปาร์ตี้ ธีมสีพีช ไม่มีอะไรมากแล้วแต่จะแต่งกันมาเพราะว่าที่กินอยู่คนกันเองทั้งนั้น ปาร์ตี้ของงานแต่งของฉันกับพี่วายุ ทำให้ เพื่อนๆ สนุกสุดเหวี่ยงกันจนเกือบเช้าจากนั้นก็แยกกันขึ้นพักที่โรงแรม เช้า “ อื้ม คอแห้งจัง เจ็บคอ แค่ก แค่ก “ ฉันพยายามลืมตาขึ้นแต่รู้สึกมันหนักอึ้งไปหมดทั้งตาและร่างกาย “ เป็นไงบ้าง ไหวไหม “ เสียงพี่วายุ ฉันลืมตา และปรับสายตาสู้กับแสงสว่างในห้อง “ ไหวค่ะ แต่หิวน้ำ คอแห้ง และเจ็บคอด้วย “ ฉันพูดพร้อทำหน้างอๆ ใส่พี่วายุเป็นการอ้อน เขาไม่ได้พูดอะไร เดินหายไป และกลับมาพร้อมกับน้ำ เขาป้อนน้ำให้ฉันกิน “ ฮ่าาา ขอบคุณมากนะคะ “ ฉันพูดยิ้มกับพี่วายุ พอได้กินน้ำแล้วรู้สึกสดชื่นขึ้นมาเยอะเลย “ สนุกไหม “ เขาถามและยิ้มบางๆ “ สนุกมากค่ะ แต่เมื่อคืนเรา... “ “ เราทำไม “ “ เราไม่ได้เข้าหอ แถมพี่วายุยังต้องมาดูแลคนเมาอย่างเม็ดทรายด้วย “ ฉันพูดพร้อมลุกขึ้นไปกอดพี่วายุอย่างอ้อนๆ “ ไม่เป็นไร เมื่อคืนไม่ได้เข้า เดี๋ยวเช้า ก็เข้าเลย “ พี่วายุพูดยิ้มแววตาสื่อความหมายส่งมาให้ฉัน “ งั้นเหรอ อื้มมมม รู้สึกอยากได้คนถูหลังให้จังเลยค่ะ พี่วายุอาบ
ตอนที่54 6 เดือนต่อมา และแล้ววันนี้ก็มาถึง หลังจากที่ฉันกับพี่วายุหมั้นกันไว้ตั้งแต่ฉันปี 1 และอีกไม่กี่ชั่วโมงทุกอย่างกำลังเป็นจริงเพราะฉันกำลังจะแต่งงานกัน ถามว่าตื่นเต้นไหม ตื่นเต้นมากกก งานแต่งเลยนะ และเป็นงานใหญ่มากด้วย พี่วายุเป็นคนที่สังคมกำลังจับตามอง นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง เท่ากับว่า งานแต่งต้องใหญ่ สมศักดิ์ศรีและฐานะของเขา ตอนนี้ฉันกับเขาต้องแยกกันอยู่ งานแต่ง ของฉันถูกจัดขึ้นในอีก 6 เดือนต่อมาหลังจากที่พี่วายุขอแต่งงาน ฉันกับวายุเตรียมงานนี้ด้วยกันเอง เลือกทุกอย่างเองกับมือ การเลือกผ้าชุดแต่งงาน ออกแบบชุด เลือกออแกไนซ์ เลือกช่างแต่งหน้าทำผม ออกแบบงาน ฉันกับพี่วายุจัดการทุกอย่างเอง งานช่วงเช้า ไม่มีอะไรมาก จะเป็นญาติผู้ใหญ่ของทั้งสองฝ่าย ผูกข้อมือ ไหว้พระสวดมนต์ ช่วงเช้าก็มีอาหารเลี้ยงให้ งานช่วงเช้าจัดที่บ้านของฉัน พ่ออยากให้บ้านได้มีงานบ้าง ก็เลยต้องเตรียมสถานที่กันอีก ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไร พ่ออยากทำอะไรให้เขาทำ “ สวยมาก วันนี้เป็นวันที่เพื่อนฉันสวยที่สุดเลย “ ยาหวานพูดยิ้มทั้งน้ำตา ยัยนี้ร้องไห้อีกแหละ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งคุยกัน ยาหวานและ เตยหอมมาดูความเรียบร้อยใ
ตอนที่53 เจ้าของที่นี้กำลังมีปัญหาในหลายๆ ด้านและต้องการขายพื้นที่นี้ วายุคิดว่าราคานี้ไม่ได้แพง และเขามองว่า อนาคตข้างหน้าตึกนี้ และย่านแห่งนี้ พื้นที่ดินจะแพงอีก 5 เท่าตัว โอ้วว แค่เขาพูดมาความฉลาดก็ทะลุหน้าตามาเลย “ แล้วมาใส่ชื่อเม็ดทรายทำไมล่ะคะ “ “ ฉันซื้อให้ “ พี่วายุพูดนิ่งๆ ตามสไตล์พี่เขา ฉันลุกจากเก้าอี้ตัวเอง และเปลี่ยนไปนั่งตักเขา “ อยากให้เฉยๆ หรือมีข้อแลกเปลี่ยนคะ “ ฉันกอดคล้องคอพี่วายุและยิ้มถามเขา “ หึ มีข้อแลกเปลี่ยน รอดูนะ “ เขายกยิ้มพูดกับฉันและหอมแก้มของฉันเบาๆ จู่ๆก็มีเสียงดนตรีเปิดเบาๆ พนักงานเดินเรียงกันออกมา 2 คน พร้อมกับเอาอาหารมาเสิร์ฟ พนักเงินเติมเครื่องดื่มให้เราและเดินกลับเข้าไป ในห้องกระจกจึงเหลือแค่ฉันกับพี่วายุ “ หิวแล้ว ลูกค้าพี่จะมาตอนไหนคะ อาหารมาเสิร์ฟแล้วด้วย “ “ ไม่ต้องรอหรอก กินเลย “ เขาพูดพร้อมกับยกไวน์ดื่ม ฉันพยักหน้ายิ้มและเปิดฝาอาหารของตัวเอง แต่... ต้องหยุดชะงักค้าง และหันไปมองพี่วายุที่นั่งทำหน้านิ่งๆ แต่แววตาดูอบอุ่นมากๆ “ แต่งงานกันนะ “ พี่วายุพูด น้ำตาของฉันไหลหยดลงอาบแก้ม พี่วายุลุกขึ้นมาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเป
ตอนที่52 5 ปีต่อมา วันนี้เป็นที่วายุพาฉันออกมากินข้าวข้างนอก จริงๆ เขามาคุยงานด้วยแหละ และเขาก็เลยพาฉันมาด้วย เขาบอกเขานัดลูกค้าไว้ที่ร้านอาหาร “ ใช่ที่นี้แน่เหรอคะ ทำไมมันเงียบจัง ร้านปิดรึเปล่า “ ฉันถามเขา เพราะเข้ามาในร้านแล้วยังเงียบอยู่ เหมือนไม่มีใครมาเลย วายุเดินนำไปนั่งที่โต๊ะ ร้านอาหารสไตล์ยุโรป บรรยากาศดี มองเห็นวิวด้านนอกร้าน “ นั่งเถอะ กินอะไรดี “ พี่วายุถามฉันพร้อมรับเมนูจากพนักงานแล้วมายื่นให้ฉัน “ ไม่รอลูกค้าก่อนเหรอคะ “ ฉันถามพี่เขา ไหนว่านัดลูกค้ามาคุยงาน “ ไม่รอ เมื่อกี้เห็นบ่นว่าหิวไม่ใช่เหรอ เรากินรอเขาก็ได้ “ พี่วายุพูด ฉันยิ้มและพยักหน้า ก้มมองดูเมนู พี่วายุใส่ใจฉันทุกอย่าง เขาไม่เคยปล่อยปะละเลยฉันสักเรื่อง ไม่ว่างานเขาจะยุ่งแค่ไหน เขาก็มีเวลาให้ฉันเสมอ และที่สำคัญ ฉันไม่เคยเรียกร้องอะไร แค่ได้อยู่ใกล้ๆ ช่วยงานเขา ฉันก็พอใจแล้ว เขาจะไปไหน หรือ ฉันจะไป เราทั้งคู่จะไปด้วยกันเสมอ เหมือนขาดกันไม่ได้ ไม่เข้าใจตรงนี้เหมือนกัน ตอนนี้ฉันเรียนจบแล้ว และเข้ามาช่วยงานพี่วายุ ที่บริษัทแม่เขา พี่วายุต้องดูแล 2 บริษัทควบกันหลังจากที่เขาเรียนจบ และตอนนี้ฉันเรีย
ตอนที่51 วันนี้ผมเข้าครัวเอง ผมทำอาหารเป็นนะ เพราะว่าผมอยู่คนเดียวตั้งแต่ 16 ของแบบนี้ไม่ยากเลย วันนี้จึงทำอาหาร 3-4 อย่าง ที่กินกับไวน์ได้ พอทำทุกอย่างเสร็จก็ถึงเวลาที่เม็ดทรายกลับ เพราะไปเดินเที่ยวเล่นกับเพื่อนอยู่ อ่ะ ก็ไม่ได้ว่าอะไร ของขวัญ ดอกไม้ ที่เธออยากได้ ผมมีให้หมดแหละ เธออยากได้ขอแค่บอก ผมจัดการให้เธอได้หมด ปึง ! เสียงปิดประตู ผมปิดไฟหมดนะ รอเธอเปิดไฟ พรึ่บบบ ผมมองคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งค้างสายตามองสถานที่ที่ผมจัดเองกับมือ “ อะไรคะเนี่ย “ เม็ดทรายเดินยิ้มมาหาผม “ Happy valentine’s day นะ ยัยแมวเตี้ย “ ผมพูด “ ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้เลยนี่ค่ะ แต่ก็ขอบคุณมากนะคะ “ เม็ดทรายเดินมากอดเอวผม เงยหน้ามามองผมเหมือนแมวน้อยที่กำลังอ้อน “ ขอบคุณอย่างเดียวไม่ได้ ทำเพราะหวังผลนะ “ ผมพูดยิ้ม และกอดเม็ดทรายกลับ ฉันกลับคอนโดมาเจอเซอร์ไพรส์วายุ ถึงกลับตาตื่นเลย ไม่คิดว่าคนเย็นชาแบบเขาจะทำให้ฉันขนาดนี้ แต่ ไม่ใช่แค่เขาจะเซอร์ไพรส์ฉันคนเดียวนะ ฉันก็เตรียมเซอร์ไพรส์ไว้เหมือนกัน พึ่งไปเลือกซื้อมาพร้อมกับเตยหอมเลย วายุ ให้ทั้งดอกไม้ ให้ของขวัญเป็นสร้อยข้อมือ ส่วนฉันซื้อนาฬิกาให้เขา แ
ตอนที่50 “ ทำไมถึงมาขอล่ะคะ “ ฉันได้สติก็ถามพี่เขา ฉันเลื่อนมือไปจับมือพี่เขาอย่างแผ่วเบา “ ตอบมาก่อน “ วายุพูดย้ำเพื่อเอาคำตอบ “ ตกลงค่ะ น้องเม็ดทรายพร้อมจะเป็นแฟนพี่วายุเสมอค่ะ “ ฉันพูดยิ้มและกระโจนกอดพี่วายุ วายุกอดตอบกลับฉัน “ ถึงมันจะข้ามขั้นไปมาก แต่ฉันคิดว่า ฉันต้องพูดกับเธอหน่อย “ “ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างนะคะ “ ฉันเงยพูดกับพี่เขา วายุก้มลงมาประกบปากจูบฉัน เราทั้งคู่จูบกันอยู่เนิ่นนาน ปุง !! ปัง!!! พลุเล็ก มีไฟไม่ใหญ่มาก ลอยขึ้นไปเหนือหัวพวกเรา “ เย้ !!!! “ เสียงกลุ่มคนเฮลั่น ฉันกับพี่วายุกันไปมองเป็นคนในชมรม ทุกคนต่างยินดีกับการขอเป็นแฟนของพี่วายุในครั้งนี้ แต่สำหรับฉัน การกระทำของพี่เขาชัดเจนทุกอย่าง เขาไม่ได้ดูแลฉันอย่างดีคนเดียว เขาดูแลคนใกล้ตัวฉันทั้งหมด ไม่ว่าพ่อ หรือเพื่อนๆ ฉัน เนี่ยแหละ ว่าที่ พ่อของลูกในอนาคต ..... เช้านี้ที่มหาลัยของฉัน ค่อนข้างเป็นอะไรที่ขัดหูขัดตามากๆ เด็กมหาลัยถือดอกไม้ กล่องของขวัญกันเต็มมหาลัย แล้วฉันล่ะ ชิ ไอ้บ้ากามเนี่ย อย่าไปหวังอะไรเลยเม็ดทราย วายุมาส่งฉันที่หน้าคณะ “ วันนี้กลับเองนะ ฉันมีธุระ “ เขาพูดพร้อมมองหน้าฉัน แล้วฉัน







![ดวงใจคนเถื่อน (NC20+) [ซีรีส์ คนเถื่อน 1/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)