บทที่ 1

-ย้อนกลับไปก่อนงานแต่ง-

บ้านเจริญวงศ์

“คุณหญิงฤดีท่านเสนอมาว่าถ้าลูกให้กำเนิดทายาทแก่ตะกูลได้ จะช่วยเหลือครอบครัวเราทุกอย่าง” ผู้เป็นแม่พูดประโยคที่เปรียบเสมือนดั่งแสงสว่างสุดท้ายอย่างอ้อยอิ่ง ปานคนไร้เรี่ยวแรง

“ได้ค่ะ โรสจะยอมแต่งงานเข้าบ้านนั้นเอง” รสสุคนธ์กล่าวเสียงใส เพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่นั้นกังวลใจ

“ถ้าหนูไม่ต้องการ เราย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดหาใช้ชีวิตเรียบง่ายก็ได้นะลูก” เพราะโรสนั้นเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเธอ

“หนูเต็มใจค่ะ อย่างน้อยให้รักษาบ้านหลังนี้ไว้ได้ก็ยังดีค่ะ” แม้จะเคยใช้ชีวิตสวยหรู เป็นคุณหนูบ้านรวยมาตลอด แต่คุณหญิงรจีนั้นสอนลูกมาเป็นอย่างดี โรสจึงมีนิสัยอ่อนโยน ว่านอนสอนง่ายแถมยังรู้จักเห็นใจผู้อื่น

“ฮึก แม่ขอโทษนะลูก” คนเป็นแม่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย เพียงแค่คิดว่าต้องมาขายลูกกินแบบนี้ หัวใจเธอแทบแตกสลาย

“พี่ราเชนทร์ตรงสเป็กโรสเลยค่ะแม่ ไม่ต้องกลัวโรสจะเสียใจนะคะ ถือว่าดีด้วยซ้ำไป” เธอพูดออกไปเพื่อให้แม่นั้นสบายใจ แม้ในใจจะรู้สึกตรงกันข้ามก็ตาม เพราะราเชนทร์นั้นเป็นบุคคลที่เธอหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด

แม้เบื้องหน้าจะแสร้งทำตัวเป็นหลานกตัญญู แต่เบื้องหลังนั้นกลับหมกตัวที่คลับชอบเล่นกับผู้หญิงเหมือนพวกเธอเป็นเพียงของเล่นก็ไม่ปาน

“แต่แม่กลัวลูกจะถูกรังแก” การแต่งเพราะมีเงื่อนไขนั้นยังไงก็คงไม่สู้ความรักจริง ๆ

“โรสไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ โรสรักแม่กับพ่อนะคะ” คนตัวเล็กโผกอดผู้เป็นแม่ เพราะครอบครัวเธอนั้นเกิดวิกฤตจึงต้องหาที่พึ่งพิง และทางเลือกนี้คงดีที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างเธอ

 

 

-บ้านพิทักกชดนัย-

“หลานต้องแต่งงาน” คุณย่าวัยเกือบเจ็ดสิบปียื่นคำขาด

“ผมบอกแล้วไงครับว่ายังไม่พร้อม” ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มกล่าวด้วยน้ำเสียงเง้างอ นั่งลงข้างกายผู้เป็นย่า กอดแขนท่านหลวม ๆ อย่างต้องการออดอ้อน

“ย่าเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว คืนนี้หนูโรสจะมาทานข้าวที่บ้าน ทำหน้าให้มันดี ๆ ด้วยล่ะตาเชน” เธอไม่สนว่าหลานชายจะพอใจหรือไม่ เพราะตัวเองนั้นได้ตัดสินใจไปแล้ว นั่นถือว่าเป็นคำขาด

“คุณย่าจะให้ยัยลูกคุณหนูตกอับนั่นมาเป็นเมียผมจริง ๆ เหรอครับ” เพียงแค่นึกถึงใบหน้าเย่อหยิ่งของเธอเขาก็หงุดหงิดแล้ว แม้ว่าจะได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้งตามงานการกุศลของผู้ใหญ่ก็เถอะ

“อย่าพูดแบบนั้นกับน้องเชียว ย่าไม่สนใจหลอกนะ ย่าชอบเธอ” สาวสูงวัยคนนี้นั้นมักจะเอาแต่ใจแบบนี้เสมอมา

“แต่ผมไม่ชอบ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเสนอตัวมาเป็นเมียผมแบบนี้ น่าสมเพชชะมัด” คำพูดดูถูกดูแคลนเปล่งออกมา เขานั้นเกลียดพวกผู้หญิงที่ชอบเสนอตัวมาให้เพราะหวังจะเป็นคุณนายของเขาเสียจริง

“ราเชนทร์!” คุณย่าว่าเสียงดุ

“ผมไม่เคยขัดคุณย่าได้อยู่แล้วครับ แต่ผมจะไม่ใจดีกับหล่อนแน่นอน” เขาไม่เคยขัดใจ ไม่ว่าย่าสุดที่รักจะให้ทำอะไรก็จะพร้อมทำตาม แต่เรื่องหลังจากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน

“ถ้าเจอน้องรับรองว่าหลานจะต้องชอบแน่” เธอพูดอย่างมั่นใจในคนที่ตนเองเลือกไว้

“ผมไม่ชอบคนหน้าเงินแบบนั้นหลอกครับ”

“อย่ามากลืนน้ำลายตัวเองล่ะ เคลียร์ตารางงานให้พร้อมหนึ่งทุ่มเจอกันที่เรือนรับรอง”

“เฮ้อ ครับ”

แม้จะไม่พอใจอย่างไรก็ไม่สามารถขัดใจคุณย่าสุดที่รักได้ ทำได้เพียงตามใจท่านเท่านั้น แม้เขาจะอายุเข้าเลขสามแล้วแต่ยังอยากใช้ชีวิตอิสระ ไม่คิดว่าจะมาพลาดถูกจับคลุมถุงชนแบบนี้เลย

1 ทุ่มตรง

 

“นี่หนูโรส” คุณหญิงฤดีแนะนำหญิงสาวหน้าตาสะสวยเบื้องหน้าให้หลานชายของตน คนตัวเล็กแต่งตัวมาด้วยชุดเดรสเกาะออกสีชมพูหวานดีไซน์ไม่ได้โป๊หรือหรูหรามากมาย

“สวัสดีค่ะ” โรสยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มอายุมากกว่าตนอย่างมีมารยาท

“นี่ราเชนทร์หลานชายย่าเอง”

“…” แต่ถูกตอบกลับมาด้วยความเงียบ

“ตาเชน” คุณย่าเน้นเสียงเข้มใส่หลานรักของตน

“ครับ” เมื่อขัดไม่ได้จึงต้องหันไปรับคำทักทายจากหญิงสาวที่พึ่งจะได้เจอกันแบบจริงจังเป็นครั้งแรก

“ทานข้าวกันก่อน เดี๋ยวเรามาคุยเรื่องงานแต่งกัน”

หลังจากพูดคุยธุระเสร็จสรรพ ท่านก็เปิดโอกาสให้ทั้งสองได้มีเวลาทำความรู้จักกัน

“แกไปส่งน้องที่บ้านด้วยจะได้เริ่มทำความรู้จักกันเสียตอนนี้เลย” ท่านบอกด้วยรอยยิ้มของคนอารมณ์ดี เพราะเธออยากได้ลูกสะใภ้มานานแล้ว

“ไม่ครับ” แต่หลานชายตัวดีกลับขัดใจเธอหน้าตาย

“โรสนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะคุณย่า” ผู้เป็นแขกอย่างโรสเองก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น

“ไม่ได้จ้ะหนูโรส ตาเชนทร์อย่าให้ย่าพูดซ้ำ” แต่ท่านยังยืนยันคำเดิม แถมยังให้น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งใส่หลานรักของตน

“ตามใจคุณย่าเลยครับ ไปได้รึยังครับผมมีธุระต่ออีก” แม้เขาจะไม่พอใจแต่ก็เลือกไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปส่งเธออยู่ดี ราเชนทร์แสร้งทำท่าทีเร่งรีบเหมือนคนมีงานด่วนแต่ความจริงแล้วแค่ต้องการหนีออกไปจากสถานการณ์นี้เท่านั้น

“อ่า…ค่ะ โรสกลับก่อนนะคะ” รสสุคนธ์ไม่ลืมที่จะหันไปยกมือไหว้บอกลาผู้เป็นเจ้าบ้านอย่างคุณย่าฤดี ก่อนที่ร่างบางจะรีบก้าวขาตามราเชนทร์ออกไปติด ๆ เพราะเขาเดินหนีไปไม่คิดจะรอเธอเลยสักนิด

แม้โรสจะไม่พอใจแต่เท่ไหร่แต่เธอก็พอเข้าใจได้ว่าสถานะของเธอตอนนี้นั้นเป็นยังไงสำหรับเขา