Masuk-ย้อนกลับไปก่อนงานแต่ง-
บ้านเจริญวงศ์ “คุณหญิงฤดีท่านเสนอมาว่าถ้าลูกให้กำเนิดทายาทแก่ตะกูลได้ จะช่วยเหลือครอบครัวเราทุกอย่าง” ผู้เป็นแม่พูดประโยคที่เปรียบเสมือนดั่งแสงสว่างสุดท้ายอย่างอ้อยอิ่ง ปานคนไร้เรี่ยวแรง “ได้ค่ะ โรสจะยอมแต่งงานเข้าบ้านนั้นเอง” รสสุคนธ์กล่าวเสียงใส เพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่นั้นกังวลใจ “ถ้าหนูไม่ต้องการ เราย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดหาใช้ชีวิตเรียบง่ายก็ได้นะลูก” เพราะโรสนั้นเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเธอ “หนูเต็มใจค่ะ อย่างน้อยให้รักษาบ้านหลังนี้ไว้ได้ก็ยังดีค่ะ” แม้จะเคยใช้ชีวิตสวยหรู เป็นคุณหนูบ้านรวยมาตลอด แต่คุณหญิงรจีนั้นสอนลูกมาเป็นอย่างดี โรสจึงมีนิสัยอ่อนโยน ว่านอนสอนง่ายแถมยังรู้จักเห็นใจผู้อื่น “ฮึก แม่ขอโทษนะลูก” คนเป็นแม่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย เพียงแค่คิดว่าต้องมาขายลูกกินแบบนี้ หัวใจเธอแทบแตกสลาย “พี่ราเชนทร์ตรงสเป็กโรสเลยค่ะแม่ ไม่ต้องกลัวโรสจะเสียใจนะคะ ถือว่าดีด้วยซ้ำไป” เธอพูดออกไปเพื่อให้แม่นั้นสบายใจ แม้ในใจจะรู้สึกตรงกันข้ามก็ตาม เพราะราเชนทร์นั้นเป็นบุคคลที่เธอหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด แม้เบื้องหน้าจะแสร้งทำตัวเป็นหลานกตัญญู แต่เบื้องหลังนั้นกลับหมกตัวที่คลับชอบเล่นกับผู้หญิงเหมือนพวกเธอเป็นเพียงของเล่นก็ไม่ปาน “แต่แม่กลัวลูกจะถูกรังแก” การแต่งเพราะมีเงื่อนไขนั้นยังไงก็คงไม่สู้ความรักจริง ๆ “โรสไม่เป็นไรจริง ๆ ค่ะ โรสรักแม่กับพ่อนะคะ” คนตัวเล็กโผกอดผู้เป็นแม่ เพราะครอบครัวเธอนั้นเกิดวิกฤตจึงต้องหาที่พึ่งพิง และทางเลือกนี้คงดีที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างเธอ -บ้านพิทักกชดนัย- “หลานต้องแต่งงาน” คุณย่าวัยเกือบเจ็ดสิบปียื่นคำขาด “ผมบอกแล้วไงครับว่ายังไม่พร้อม” ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มกล่าวด้วยน้ำเสียงเง้างอ นั่งลงข้างกายผู้เป็นย่า กอดแขนท่านหลวม ๆ อย่างต้องการออดอ้อน “ย่าเตรียมทุกอย่างไว้แล้ว คืนนี้หนูโรสจะมาทานข้าวที่บ้าน ทำหน้าให้มันดี ๆ ด้วยล่ะตาเชน” เธอไม่สนว่าหลานชายจะพอใจหรือไม่ เพราะตัวเองนั้นได้ตัดสินใจไปแล้ว นั่นถือว่าเป็นคำขาด “คุณย่าจะให้ยัยลูกคุณหนูตกอับนั่นมาเป็นเมียผมจริง ๆ เหรอครับ” เพียงแค่นึกถึงใบหน้าเย่อหยิ่งของเธอเขาก็หงุดหงิดแล้ว แม้ว่าจะได้เจอกันเพียงไม่กี่ครั้งตามงานการกุศลของผู้ใหญ่ก็เถอะ “อย่าพูดแบบนั้นกับน้องเชียว ย่าไม่สนใจหลอกนะ ย่าชอบเธอ” สาวสูงวัยคนนี้นั้นมักจะเอาแต่ใจแบบนี้เสมอมา “แต่ผมไม่ชอบ ไม่คิดเลยว่าเธอจะเสนอตัวมาเป็นเมียผมแบบนี้ น่าสมเพชชะมัด” คำพูดดูถูกดูแคลนเปล่งออกมา เขานั้นเกลียดพวกผู้หญิงที่ชอบเสนอตัวมาให้เพราะหวังจะเป็นคุณนายของเขาเสียจริง “ราเชนทร์!” คุณย่าว่าเสียงดุ “ผมไม่เคยขัดคุณย่าได้อยู่แล้วครับ แต่ผมจะไม่ใจดีกับหล่อนแน่นอน” เขาไม่เคยขัดใจ ไม่ว่าย่าสุดที่รักจะให้ทำอะไรก็จะพร้อมทำตาม แต่เรื่องหลังจากนั้นก็ค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน “ถ้าเจอน้องรับรองว่าหลานจะต้องชอบแน่” เธอพูดอย่างมั่นใจในคนที่ตนเองเลือกไว้ “ผมไม่ชอบคนหน้าเงินแบบนั้นหลอกครับ” “อย่ามากลืนน้ำลายตัวเองล่ะ เคลียร์ตารางงานให้พร้อมหนึ่งทุ่มเจอกันที่เรือนรับรอง” “เฮ้อ ครับ” แม้จะไม่พอใจอย่างไรก็ไม่สามารถขัดใจคุณย่าสุดที่รักได้ ทำได้เพียงตามใจท่านเท่านั้น แม้เขาจะอายุเข้าเลขสามแล้วแต่ยังอยากใช้ชีวิตอิสระ ไม่คิดว่าจะมาพลาดถูกจับคลุมถุงชนแบบนี้เลย 1 ทุ่มตรง “นี่หนูโรส” คุณหญิงฤดีแนะนำหญิงสาวหน้าตาสะสวยเบื้องหน้าให้หลานชายของตน คนตัวเล็กแต่งตัวมาด้วยชุดเดรสเกาะออกสีชมพูหวานดีไซน์ไม่ได้โป๊หรือหรูหรามากมาย “สวัสดีค่ะ” โรสยกมือขึ้นไหว้ชายหนุ่มอายุมากกว่าตนอย่างมีมารยาท “นี่ราเชนทร์หลานชายย่าเอง” “…” แต่ถูกตอบกลับมาด้วยความเงียบ “ตาเชน” คุณย่าเน้นเสียงเข้มใส่หลานรักของตน “ครับ” เมื่อขัดไม่ได้จึงต้องหันไปรับคำทักทายจากหญิงสาวที่พึ่งจะได้เจอกันแบบจริงจังเป็นครั้งแรก “ทานข้าวกันก่อน เดี๋ยวเรามาคุยเรื่องงานแต่งกัน” หลังจากพูดคุยธุระเสร็จสรรพ ท่านก็เปิดโอกาสให้ทั้งสองได้มีเวลาทำความรู้จักกัน “แกไปส่งน้องที่บ้านด้วยจะได้เริ่มทำความรู้จักกันเสียตอนนี้เลย” ท่านบอกด้วยรอยยิ้มของคนอารมณ์ดี เพราะเธออยากได้ลูกสะใภ้มานานแล้ว “ไม่ครับ” แต่หลานชายตัวดีกลับขัดใจเธอหน้าตาย “โรสนั่งแท็กซี่กลับเองก็ได้ค่ะคุณย่า” ผู้เป็นแขกอย่างโรสเองก็ไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น “ไม่ได้จ้ะหนูโรส ตาเชนทร์อย่าให้ย่าพูดซ้ำ” แต่ท่านยังยืนยันคำเดิม แถมยังให้น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งใส่หลานรักของตน “ตามใจคุณย่าเลยครับ ไปได้รึยังครับผมมีธุระต่ออีก” แม้เขาจะไม่พอใจแต่ก็เลือกไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องไปส่งเธออยู่ดี ราเชนทร์แสร้งทำท่าทีเร่งรีบเหมือนคนมีงานด่วนแต่ความจริงแล้วแค่ต้องการหนีออกไปจากสถานการณ์นี้เท่านั้น “อ่า…ค่ะ โรสกลับก่อนนะคะ” รสสุคนธ์ไม่ลืมที่จะหันไปยกมือไหว้บอกลาผู้เป็นเจ้าบ้านอย่างคุณย่าฤดี ก่อนที่ร่างบางจะรีบก้าวขาตามราเชนทร์ออกไปติด ๆ เพราะเขาเดินหนีไปไม่คิดจะรอเธอเลยสักนิด แม้โรสจะไม่พอใจแต่เท่ไหร่แต่เธอก็พอเข้าใจได้ว่าสถานะของเธอตอนนี้นั้นเป็นยังไงสำหรับเขา“ขะ…ขอโทษค่ะ” มือเล็กยกขึ้นมาปาดน้ำตาลวกๆ “…” เขาสะบัดหัวไล่ความคิด หันหน้าหนีจากเรือนร่างของหญิงสาวแล้วสตาร์ทรถขับออกไปยังจุดหมายทันที แต่จุดหมายปลายทางที่ว่ากับไม่ใช่บ้านของรสสุคนธ์เขาพาเธอไปที่ RC club ร้านของเขาแทน มือแกร่งกำข้อมือหญิงสาวแน่น ฉุดกระชากร่างบางให้เดินตามเข้าไปยังด้านใน เมื่อไปถึงโต๊ะประจำเขาก็เรียกพนักงานมาพร้อมกับเรียกสาวสวยมานั่งประกบข้างโดยปล่อยให้คู่หมั้นสาวนั่งมองอยู่ฝั่งตรงข้าม ที่เขาตั้งใจหยามเกียรติเธอถึงขนาดนี้ เพราะหวังให้สาวน้อยถอดใจเลิกยุ่งกับเขาไปเลยได้ยิ่งดี “ดื่มได้เต็มที่เลยคืนนี้ผมเลี้ยง” ราเชนทร์พายตามองหญิงสาวที่นั่งกุมมือแน่น เขาไม่ได้สนใจเธอเลยสักนิด สองมือแกร่งโอบไหล่บางสาวสวยที่นั่งประกบข้างอย่างชอบอกชอบใจ เราสาวสวยที่ได้มาบริการเขาก็ตั้งอกตั้งใจทำหน้าที่เหลือเกินเพราะไม่ใช่ว่าใครก็จะได้มาดูแลเขา “อึก” โรสรู้สึกหงุดหงิดแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ จังหวะนี้เธอได้แต่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่มเพื่อระบายความโกรธ เธอโมโหทั้งเรื่องที่เขาจูบเธอโดยที่เธอไม่เต็มใจ ไหนจะเรื่องที่เขาลากเธอมาในที่แบบนี้อีก แถมจงใจทำให้เธอขายหน้า เขามันผู้ชายน่ารังเกียจขั้นสุด
ภายในรถ“ไปทำอีท่าไหนล่ะคุณย่าถึงถูกใจคุณขนาดนี้” เจ้าของรถใบหน้าดุดันหลังพวงมาลัยเอ่ยถามขึ้นทำลายบรรยากาศด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างไม่ปิดบังสักนิดเดียว “ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” เธอไม่เคยเสนอตัวเองเลยจริง ๆ “อย่าแกล้งเป็นคนดีหน่อยเลยน่า” เขาไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วว่าเธอจะเข้าหาเขาโดยบริสุทธ์ใจ “คุณราเชนทร์คะ ถ้าคุณคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เชิญเลยค่ะ” เพราะเธอเองก็ไม่อยากพูดมาก เมื่อคนแบบเขาเลือกเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเชื่อเท่านั้น ถึงเธอพูดไปก็เหนื่อยเปล่า แต่แบบนั้นยิ่งทำให้ราเชนทร์โกรธเธอหนักกว่าเดิม “หึ ปากดีจังเลยนะครับ” เขาไม่คิดว่าคนที่นั่งตัวลีบตอนนทานข้าวเมื่อครู่จะกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้ “คุณต่างหากที่ปากเสียกับโรสก่อน โรสไม่ได้ขอให้มาชอบโรสสักหน่อย” สาวน้อยไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่กล้าสบตากับเขาตรง ๆ เพราะแววตาของราเชนทร์ที่ใช้มองเธอนั้นแสนน่ากลัว มันทำให้เธอหายใจแทบไม่ออก “ฮ่า น่าสนใจไหนลองพูดอีกสิครับ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมา ครั้งนี้เค้าเริ่มรู้สึกสนใจเธอขึ้นมาแล้วจริง ๆ เขาอยากจะรู้ว่าเธอจะกล้าอวดดีต่อหน้าเขาไปได้นานแค่ไหน ทันใดนั้นเขาก็ได้หยุดรถลง จอดแน่นิ่งท่ามกล
-ย้อนกลับไปก่อนงานแต่ง-บ้านเจริญวงศ์“คุณหญิงฤดีท่านเสนอมาว่าถ้าลูกให้กำเนิดทายาทแก่ตะกูลได้ จะช่วยเหลือครอบครัวเราทุกอย่าง” ผู้เป็นแม่พูดประโยคที่เปรียบเสมือนดั่งแสงสว่างสุดท้ายอย่างอ้อยอิ่ง ปานคนไร้เรี่ยวแรง “ได้ค่ะ โรสจะยอมแต่งงานเข้าบ้านนั้นเอง” รสสุคนธ์กล่าวเสียงใส เพื่อไม่ให้ผู้เป็นแม่นั้นกังวลใจ “ถ้าหนูไม่ต้องการ เราย้ายไปอยู่ต่างจังหวัดหาใช้ชีวิตเรียบง่ายก็ได้นะลูก” เพราะโรสนั้นเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของเธอ “หนูเต็มใจค่ะ อย่างน้อยให้รักษาบ้านหลังนี้ไว้ได้ก็ยังดีค่ะ” แม้จะเคยใช้ชีวิตสวยหรู เป็นคุณหนูบ้านรวยมาตลอด แต่คุณหญิงรจีนั้นสอนลูกมาเป็นอย่างดี โรสจึงมีนิสัยอ่อนโยน ว่านอนสอนง่ายแถมยังรู้จักเห็นใจผู้อื่น “ฮึก แม่ขอโทษนะลูก” คนเป็นแม่หลั่งน้ำตาออกมาเป็นสาย เพียงแค่คิดว่าต้องมาขายลูกกินแบบนี้ หัวใจเธอแทบแตกสลาย“พี่ราเชนทร์ตรงสเป็กโรสเลยค่ะแม่ ไม่ต้องกลัวโรสจะเสียใจนะคะ ถือว่าดีด้วยซ้ำไป” เธอพูดออกไปเพื่อให้แม่นั้นสบายใจ แม้ในใจจะรู้สึกตรงกันข้ามก็ตาม เพราะราเชนทร์นั้นเป็นบุคคลที่เธอหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด แม้เบื้องหน้าจะแสร้งทำตัวเป็นหลานกตัญญู แต่เบ
“โรส คุณนี่เรื่องมากจังเลยนะ” ปากต่อว่าออกไป แต่ก็ยอมหยุดยั้งการกระทำลงชั่วคราว เขาดึงตัวเธอให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ ตามด้วยร่างกายหนาที่ขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ แทรกกลางระหว่างขาสวย “ตอนครางเรียกพี่ราเชนทร์” “?” ไม่ทันได้คลายข้อสงสัย ใบหน้าคมก็ขยับลงไปฟัดกับเต้าอวบของเธออย่างไม่ให้ตั้งตัว ปากหนาดูดดึงปานสวยอย่างชำนาญ ลิ้นแกร่งตวัดรอบเม็ดทับทิมที่แข็งชูชันจนเกิดเสียงดัง จ๊วบ ขึ้นไม่ขาดสาย“อ๊ะ อื้อ~ พี่ราเชนทร์” กายสาวบิดเร่าด้วยความกระสันเสียว เผลอแอ่นอกสู้ริมฝีปากร้อนไม่ขาดช่วงอย่างลืมนึกอาย “หึ” ราเชนทร์ชอบใจที่ทำให้เธอเชื่องได้ตามที่ต้องการ สงสัยคงต้องสนุกกับเธอให้เต็มที่เสียแล้วล่ะคืนนี้ “อ๊า~” ร่างกายสาวแทบอยู่ไม่ติดเตียง ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะทำให้เธอค้นพบกับความรู้สึกแบบนี้ เธอพลาดท่าให้คนร้ายกาจอย่างเขาแล้วสิ“พร้อมแล้วสินะ” เพียงแค่เล่นกับหน้าอกอวบไม่นานร่างกายเธอก็ตอบสนองไปในทิศทางเดียวกัน ช่องทางสีสวยถูกแต่งแต้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่เกิดจากความต้องการของเธอเอง “เดี๋ยวค่ะ…อ๊า!! เจ็บ พี่ราเชนทร์โรสเจ็บ” คนใต้ร่างร้องเสียงดันลั่น สองมือเล็กยกขึ้นดันหน้าท้องแกร่งไว้สุดแรง ดวงต
-คืนเข้าหอ-บ่าวสาวในชุดวิวาห์แสนหรูหราสีขาวสะอาดราคาแพง พวกเขาช่างดูเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก แต่ทั้งคู่กลับไม่มีทีท่าปลื้มปีติยินดีแต่อย่างใด “ถอดชุดออกแล้วไปนอนรอบนเตียง” น้ำเสียงดุดันสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขาบอกพลางปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนหมดเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งกับลอนกล้ามหน้าท้องสวยงามชวนให้น่าหลงใหล“คะ?” รสสุคนธ์ หรือโรส เจ้าสาวป้ายแดงแสดงสีหน้างุนงงออกมากับคำพูดของเขาเล็กน้อย“ผมบอกให้คุณแก้ผ้าแล้วไปนอนรอบนเตียง ไม่อยากได้เงินหรือไง” คำพูดเย้ยหยันแสนดูถูกพ่นออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี ทำไมเขาถึงใจร้ายได้ขนาดนี้นะ “นึกว่าคุณจะไม่มีอารมณ์กับฉันเสียอีกนะคะ คุณราเชนทร์” โรสตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะเขามักจะดูถูกเธอออกนอกหน้าเสียขนาดนั้น นึกว่าไม่อยากแม้แต่จะสัมผัสตัวเธอเสียอีก หรือเพียงเพราะว่าเขาอยากย่ำยีศักดิ์ศรีเธอให้จมดินเพียงเท่านั้น “ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอมีสิทธิเลือกได้หรือไง” “ทำเท่าที่คุณต้องการได้เลยค่ะ เพราะโรสต้องการเงินจริง ๆ นั่นแหละ” เธอไม่คิดจะเถียงหรือแก้ตัว โรสไม่ได้ต้องการความรักจากเขาอยู่ตั้งแต่แรก ไม่ว่าเขาคิดจะทำร้ายจิตใจเธอยังไงก็คงไม่







