บทที่ 2

ภายในรถ

 

“ไปทำอีท่าไหนล่ะคุณย่าถึงถูกใจคุณขนาดนี้” เจ้าของรถใบหน้าดุดันหลังพวงมาลัยเอ่ยถามขึ้นทำลายบรรยากาศด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างไม่ปิดบังสักนิดเดียว

“ไม่ใช่อย่างนั้นนะคะ” เธอไม่เคยเสนอตัวเองเลยจริง ๆ

“อย่าแกล้งเป็นคนดีหน่อยเลยน่า” เขาไม่มีทางเชื่ออยู่แล้วว่าเธอจะเข้าหาเขาโดยบริสุทธ์ใจ

“คุณราเชนทร์คะ ถ้าคุณคิดแบบนั้นแล้วสบายใจก็เชิญเลยค่ะ” เพราะเธอเองก็ไม่อยากพูดมาก เมื่อคนแบบเขาเลือกเชื่อในสิ่งที่ตัวเองอยากจะเชื่อเท่านั้น ถึงเธอพูดไปก็เหนื่อยเปล่า แต่แบบนั้นยิ่งทำให้ราเชนทร์โกรธเธอหนักกว่าเดิม

“หึ ปากดีจังเลยนะครับ” เขาไม่คิดว่าคนที่นั่งตัวลีบตอนนทานข้าวเมื่อครู่จะกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเขาแบบนี้

“คุณต่างหากที่ปากเสียกับโรสก่อน โรสไม่ได้ขอให้มาชอบโรสสักหน่อย” สาวน้อยไม่ยอมแพ้ แต่ก็ไม่กล้าสบตากับเขาตรง ๆ เพราะแววตาของราเชนทร์ที่ใช้มองเธอนั้นแสนน่ากลัว มันทำให้เธอหายใจแทบไม่ออก

“ฮ่า น่าสนใจไหนลองพูดอีกสิครับ” น้ำเสียงเย็นยะเยือกเปล่งออกมา ครั้งนี้เค้าเริ่มรู้สึกสนใจเธอขึ้นมาแล้วจริง ๆ เขาอยากจะรู้ว่าเธอจะกล้าอวดดีต่อหน้าเขาไปได้นานแค่ไหน

ทันใดนั้นเขาก็ได้หยุดรถลง จอดแน่นิ่งท่ามกลางถนนมืดสนิทไร้แสงไฟส่องสว่าง ก่อนจะหันมาจ้องใบหน้าสวยหวานของโรสอย่างพิจารณา

“คุณจอดรถทำไมคะยังไม่ถึงบ้านโรสเลย” เมื่อเห็นแบบนั้นเธอก็เกิดความกลัวขึ้นมา

“อยากดูเด็กปากดีอย่างคุณน่ะสิว่าจะเก่งสักแค่ไหน” มือแกร่งจับคางเล็กให้หันมาสบตากัน

“โรสทำตามความต้องการของคุณย่าคุณ แถมโรสยังได้สิ่งตอบแทนตามที่บต้องการอีก คำตอบแค่นี้พอใจไหมคะ” เขาสนุกกับท่าทางสั่นงก ๆ เหมือนลูกนกแต่ยังคงปากเก่งของเธอเหลือเกิน หรือนี่จะเป็นวิธีเรียกร้องความสนใจของเธอกัน

“คุณรู้หรือเปล่าว่าขึ้นชื่อว่าผู้หญิงของผมนั้นต้องทำยังไง”

“แค่เป็นของเล่นให้คุณได้สนุกล่ะมั้งคะ” ครั้งเธอตอบกลับอย่างไม่เกรงกลัวใบหน้าดุดันของเขา เพราะเธอไม่คิดว่าจะได้เป็นตัวจริงของเขาอยู่แล้ว

“รู้แล้วก็ดี ว่าแต่คุณพร้อมทำหน้าที่นั้นหรือยังล่ะโรส” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาที่มุมปากของเขา ทำเอาคนตัวเล็กไร้ซึ่งหนทางหนีอย่างโรสรู้สึกไม่ปลอดภัย

“คุณจะทำอะไรคะ” ตอนนี้เธอเริ่มกลัวเขาขึ้นมาจริง ๆ แล้วล่ะ

“ทดลองสินค้า”

“ทดลองสินค้า” ราเชนทร์ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก เขาเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้ร่างบางของหญิงสาว จนตอนนี้ใบหน้าคมเข้มอยู่ห่างจากอีกคนไม่ถึงคืบ

“ไหนบอกว่าไม่ชอบโรสไงคะ” เธอไม่กล้าแม้แต่จะสบตาคมรีบเบือนหน้าหนีเขาทันที ความปากกล้าเมื่อครู่ได้หายไปหมดแล้ว

“อย่าสำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย ผมสนใจแค่…ร่างกายนี้เท่านั้นแหละ” คนตัวโตนึกขำกับคำพูดของเธอ เขาไม่ได้พิศวาสอะไรเธอเป็นพิเศษเลยสักนิด เธอมันก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นทั่ว ๆ ไปนั่นแหละ สำหรับราเชนทร์แล้วนั้นผู้หญิงก็ไม่ต่างอะไรกับเครื่องสนองตัณหาของเขา

“ไหนคุณบอกมีธุระต้องไปต่อไงคะ” รสสุคนธ์รวบรวมความกล้าจ้องเข้าไปในดวงตาคมแล้วถามเขาออกไปเสียงหนักแน่น

“เล่นสนุกกับคุณสักแป๊บจะเป็นอะไรไป” เขาไหวไหลอย่างไม่ใส่ใจ มือหนาข้างหนึ่งจับคางมนเชยขึ้น ส่วนอีกข้างลูบไล้ไปตามลำคอระหง ไล่ต่ำลงไปจนถึงเนินอกขาวเนียนที่โผล่พ้นเสื้อออกมา

“คุณราเชนทร์อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะคะ” ใช่แล้ว ตอนนี้เธอกำลังกลัวเขาแล้วจริง ๆ

ยิ่งเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเธอก็ยิ่งทำให้ราเชนทร์นึกสนุกขึ้นมาเป็นเท่าตัว

“ผมบ้ากว่าที่คุณคิดอีกนะโรส” พูดจบริมฝีปากหยักก็ประกบจูบปากบางในทันที เขาดูดดึงริมฝีปากเล็กทั้งบนและล่างสลับกันไปมา เขาพยายามที่จะสอดแทรกลิ้นหนาเข้าไปแต่เธอกลับเม้มปากแน่น ราเชนทร์ไม่สนใจสักนิดว่าเธอจะต้องการมันหรือไม่ เขากัดเข้าที่ริมฝีปากนุ่ม จนคนตัวเล็กเผลอร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด นั่นจึงเป็นเหตุให้สามารถสอดแทรกลิ้นหนาเข้าไปสัมผัสความหวานภายในโพรงปากของอีกคนได้สำเร็จ

“อื้อ~” สัมผัสดิบเถื่อนของเขาทำให้รสสุคนธ์สมองตื้อตันไม่ว่าเธอจะพยายามดิ้นยังไงก็ไม่สามารถหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของเขาได้

เขาใช้เวลาจูบเธอนานนับหลายนาที เมื่อพอใจแล้วจึงผละริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แถมยังมีน้ำลายใสไหลยืดออกมาตามทางที่ปากหนาเคลื่อนออกมา

เจ้าของใบหน้าคมยิ้มอย่างพอใจก่อนจะตวัดลิ้นเลียมุมปากของร่างบางส่งท้าย

แม้จะรู้สึกสะใจที่ได้รังแกเธอ แต่ลึก ๆ แล้วเขานั้นติดใจรสชาติของคนตรงหน้าเสียจนไม่อยากหยุดอยู่แค่ตรงนี้

ร่างกายที่ไวกว่าความคิดเขาก้มหน้าขบเม้มริมฝีปากไปที่ต้นคอขาวเป็นที่เรียบร้อยดูดดื่มจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ

“อ๊ะ! เจ็บ” เธอร้องออกมาเพราะความเจ็บแสบ

ราเชนทร์เริ่มคุมสติตัวเองไม่ไหวเขาเริ่มเคลื่อนต่ำลงไปเรื่อยจนถึงเนินอกของอีกคนเสียแล้ว แต่เพราะคนตัวเล็กหยุดเคลื่อนไหวจนน่าแปลกใจ เขาจึงเงยหน้าขึ้นมามอง และได้พบกับดวงตาคู่สวยที่แดงก่ำกำลังมีน้ำใสไหลคลออยู่เต็มดวงตา

“เหอะ อย่าสำออยไปหน่อยเลย” เขาไม่ได้รู้สึกสงสารเสียนิดเดียวแต่มันทำให้เขาหงุดหงิดจนหมดอารมณ์เล่นสนุกกับเธอมากกว่า