Masuk“โรส คุณนี่เรื่องมากจังเลยนะ” ปากต่อว่าออกไป แต่ก็ยอมหยุดยั้งการกระทำลงชั่วคราว เขาดึงตัวเธอให้ขึ้นไปนอนบนเตียงดี ๆ ตามด้วยร่างกายหนาที่ขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ แทรกกลางระหว่างขาสวย
“ตอนครางเรียกพี่ราเชนทร์” “?” ไม่ทันได้คลายข้อสงสัย ใบหน้าคมก็ขยับลงไปฟัดกับเต้าอวบของเธออย่างไม่ให้ตั้งตัว ปากหนาดูดดึงปานสวยอย่างชำนาญ ลิ้นแกร่งตวัดรอบเม็ดทับทิมที่แข็งชูชันจนเกิดเสียงดัง จ๊วบ ขึ้นไม่ขาดสาย “อ๊ะ อื้อ~ พี่ราเชนทร์” กายสาวบิดเร่าด้วยความกระสันเสียว เผลอแอ่นอกสู้ริมฝีปากร้อนไม่ขาดช่วงอย่างลืมนึกอาย “หึ” ราเชนทร์ชอบใจที่ทำให้เธอเชื่องได้ตามที่ต้องการ สงสัยคงต้องสนุกกับเธอให้เต็มที่เสียแล้วล่ะคืนนี้ “อ๊า~” ร่างกายสาวแทบอยู่ไม่ติดเตียง ไม่คิดมาก่อนว่าเขาจะทำให้เธอค้นพบกับความรู้สึกแบบนี้ เธอพลาดท่าให้คนร้ายกาจอย่างเขาแล้วสิ “พร้อมแล้วสินะ” เพียงแค่เล่นกับหน้าอกอวบไม่นานร่างกายเธอก็ตอบสนองไปในทิศทางเดียวกัน ช่องทางสีสวยถูกแต่งแต้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่เกิดจากความต้องการของเธอเอง “เดี๋ยวค่ะ…อ๊า!! เจ็บ พี่ราเชนทร์โรสเจ็บ” คนใต้ร่างร้องเสียงดันลั่น สองมือเล็กยกขึ้นดันหน้าท้องแกร่งไว้สุดแรง ดวงตาหวานเบิกกว้างจ้องมองช่องทางด้านล่างที่กำลังถูกลุกล้ำเข้ามา สาวร่างเล็กกรีดร้องในใจ มันบ้าไปแล้ว เพราะของลับของราเชนทร์นั้นมีขนาดใหญ่กว่าแขนของเธออีก ส่วนตัวการก็ได้แต่ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ จ้องมองใบหน้าเล็กที่ทำตาเบิกโพลงชวนให้หัวเราะอย่างนึกสนุก “ทำหน้าที่ให้มันดี ๆ หน่อยสิโรส คุณต้องให้ผมได้ใช้ร่างกายของคุณปลดปล่อยตามต้องการ เพราะงั้น อึก~ รับมันเข้าไปให้หมด” ปึก! “อ๊า! ฮรึก” ช่องทางรักฉีกขาดจนรู้สึกเจ็บปวด เธอถึงกับสะอื้นไห้หยดน้ำตาใสไหลออกมาที่หางตาเพราะความเจ็บปวด “ชู่ว~ โรสผมขอโทษไม่ร้องนะ” ทำขอโทษแบบขอไปทีของเขาได้ทำให้เธอรู้สึกดีสักนิด รอยยิ้มของผู้ชนะบนใบหน้าเขามันทำให้เธออยากกมุดผ้าห่มหนี “เจ็บ” ดวงตาสวยชื้นน้ำตาต้องมองคนด้านบนอย่างคนวิงวอน จนราเชนทร์แอบรู้สึกผิดที่ทำรุนแรงกับเธอ “ผ่อนคลายหน่อยโรส อีกเดี๋ยวคุณก็หายเจ็บแล้ว” คนแข็งกระด้างไร้ซึ่งคำปลอบโยน มือหนาเอื้อมไปสัมผัสแก้มเล็กแผ่วเบา หัวแม่มือขยับเช็ดคราบน้ำตาใสออกจากใบหน้าสวย “คุณมันใจร้าย” ไม่ว่าจะแกล้งเห็นใจเธอหรือไม่แต่อย่างใด คนตัวเล็กก็เกลียดเขาเสียแล้ว “อ่า แต่ร่องของโรสมันแน่นมากจริง ๆ ช่วยผ่อนคลายกว่านี้หน่อยพี่ขยับไม่ได้” สรรพนามแปลเปลี่ยนทันท่วงที บัดนี้กำลังเล่นบทบาทสามีหนุ่มสุดเร่าร้อน ที่พร้อมบดขยี้ร่างกายภรรยาสาว ปึก! ปึก! “อ๊ะ...อื้อ” เสียงหวานครางออกมาตามจังหวะที่แกนกายใหญ่โตกระแทกกระเข้าใส่ช่องทางสาว ความเจ็บปวดในคราแรก เริ่มจะแปลเปลี่ยนเป็นความกระสันเสียวแทน เนื่องจากสัมผัสร้อนที่ขับเคลื่อนอย่างหนักหน่วง โดนจุดกระสันภายในอย่างจัง ช่องทางสาวบีบรัดแก่นกายเป็นจังหวะ น้ำล่อลื่นที่ทั้งคู่ช่วยกันสร้างทำให้การเคลื่อนไหวไหลลื่นยิ่งขึ้น “โรส~~” คนตัวโตเผลอครางเรียกชื่อเธอออกมาอย่างม่ได้ตั้งใจ สองมือหนาจับล็อคเอวบางให้ลอยแอ่นขึ้นรับการกระแทกของตน ปึก ปึก ภาพเบื้องหน้าที่เนื้ออกสวยกระเพื่อนตามแรงกระแทกช่างงดงามถูกใจเขาเสียจริง “อ๊ะ...อื้ออ~~ พี่ราเชนทร์” เธอยังคงพยายามกลั้นเสียงน่าอายไว้ แม้จะรู้สึกดีไปกับการกระทำของเขาก็ตาม “โรส พี่บอกว่าไง อ่า...ครางชื่อพี่” น้ำเสียงเขาอ่อนลงกว่าตอนแรกแต่ยังคงเหมือนคนออกคำสั่งย้ำเธออีกครั้ง แถมยังเน้นกระแทกตัวตนใหญ่ใส่ร่องสาวแรง ๆ เพื่อให้เธอรู้ซึ้งถึงสถานะของตนเอง “อ๊า! พี่ราเชนทร์... โรสจุกค่ะ อื้อออ” กายสาวบิดเร่า พยายามดิ้นหนีแต่สู้แรงอีกคนไม่ได้เลย มือเล็กจิกผ้าปูเตียงจนยับยู่ยี่ ข่มตาลงไม่มงภาพเบื้องหน้าแต่ยังคงร้องครวญออกไปเสียงหวานเพื่อให้อีกคนพึงพอใจ ปัก ปัก “รู้สึกยังไงโรสที่โดนเอาอยู่แบบนี้” เขาถามออกไปขณะที่ยังขยับเอวสอบเข้าออกเป็นจังหวะ “อื้อ อึก โรสเกลียดพี่ อ๊า” เธอเกลียดเขาที่หยาบคายกับเธอเหลือเกิน เขาทำเหมือนเธอเป็นเพียงที่ระบาย ทำแหมือนกับว่าเธอนั้นเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่ง “หึ เกลียดเหรอ แต่ทำไมร่องโรสมันถึงรัดพี่แน่นกว่าเดิมอีกล่ะ” เขาก็แค่อยากเอาชนะเธอก็แค่นั้น ยังไงเสียร่างกายเธอก็เป็นของเขา “อะ..อ๊า ไม่ใช่นะ อื้ออออย่า” เมื่อคนตัวเล็กยังคงดื้อไม่ยอมรับ เขาจจึงใช้นิ้วบดคลึงกับติ่งเสียวสีสวยของเธอเสียเลย เอวเล็กเด้งร่อนอย่างคนกระสับกระส่าย มันเกินที่เธอจะรับไหว ความเสียวซ่านวิ่งแล่นไปทั่วร่างกาย จนในที่สุดคนตัวเล็กก็หนีไปแตะขอบสวรรค์ ช่องทางรักกระตุกเกร็งถี่รัว น้ำสีใสพวยพุ่งออกมาจนเปียกแฉะหน้าท้องของราเชนทร์แถมยังไหลเลอะลงไปยังที่นอนขาวสะอาด “ปากบอกเกลียดแต่ชิงแตกไปก่อนแบบนี้ไม่ใช่แล้วมั้ง” เขายิ้มเยาะ พลางยกมือที่ชุ่มไปด้วยน้ำกามของเธอขึ้นมาโชว์ “คนบ้า!! อ๊า เดี๋ยวก่อน”เวลา 19.00 นาฬิกา รถหรูราคาแพงที่มีราเชนทร์นั่งอยู่หลังพวงมาลัย ข้าง ๆ กันนั้นเองก็คือภรรยาคนสวยของเขา “พี่กำลังไปไหนคะ?” สองข้างทางแสนไม่คุ้นตา แถมยังใช้เวลาเดินทางตั้งแต่ออกมาจากบริษัทนานเกือบสองชั่วโมงได้ ทำให้คนที่นั่งมาด้วยกับเงียบ ๆ ในตอนแรกเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย “ใกล้ถึงแล้วครับ รับรองว่าหนูจะต้องชอบอย่างแน่นอน” ราเชนทร์ไม่ได้ตอบในทีเดียว เขาหันมายิ้มให้เธอก่อนจะหันกลับไปเพ่งสมาธิกับถนนเบื้องหน้า ที่ไฟส่องสว่างข้างทางแทบจะไม่พอสำหรับการขับขี่ แสงสว่างจากพระจันทร์กลมโตสะท้อนภาพเบื้องหน้า ปรากฏเป็นพื้นน้ำอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ราเชนทร์ลดกระจกลงสองข้างเพื่อให้ได้สัมผัสกับบรรยากาศโดยรอบ รอยยิ้มหวานผุดขึ้นมาบนใบหน้าสวย เธอมองออกไปด้านนอกอย่างชื่นชมรถจอดลงข้างบ้านติดชายทะเลหลังขนาดกลาง ไม่ได้เล็กหรือใหญ่จนเกินไป แต่ก็ดูสวยงามน่าอาศัย ราเชนทร์เปิดประตูรถเดินลงไปก่อน เขารีบเดินอ้อมไปเปิดประตูให้ภรรยาสาวอย่างรีบร้อนเพราะเกรงว่าเธอจะเปิดลงมาเองเสียก่อน “ขอบคุณค่ะ” โรสกล่าวขอบคุณพร้อมกับรอยยิ้ม มือวางไปที่มือหนาที่ยื่นมารอก่อนแล้ว สองมือกอบกุมเดินตามกันไป โดยมีราเชนทร์เป็นคนนำทา
กลับมายังประเทศไทย แสนร้อนระอุแห่งนี้แห่งเดิมภายในห้องทำงานสี่เหลี่ยมกว้างขวางของราเชนทร์ผู้ที่มีตำแหน่งสูงที่สุดภายในบริษัทแห่งนี้ เวลานี้นั้นมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยนั่งเล่นนอนเล่นอยู่ที่โซฟาตัวยาวใจกลางห้องด้วยท่าทางเบื่อหน่าย “เฮ้อ~” เสียงถอนหายใจดังออกมาเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ที่เธอพ่นลมออกมาทุกครั้งเวลาไม่ได้ดั่งใจ รสสุคนธ์เบื่อหน่ายถึงขั้นสุด การที่ให้เธอมาเฝ้าเขาทำงานแบบนี้มันใช่เรื่องหรือไงกัน“อะไรขนาดนั้นล่ะครับคุณเมีย” ราเชนทร์เงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารมากมายที่กำลังรอให้เข้าจรดปลายปากกาเซ็นลงไป ก่อนรอบมองไปยังภรรยาสาวที่แสดงีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาอย่างไม่คิดปิดบังเลยสักนิดเดียว เห็นแบบนั้นแล้วเขาก็อยากจะแกล้งเธอเข้าไปอีกยิ่งกว่าเดิม“ถ้าพี่ยังทำตัวแบบนี้หนูจะหนีไปให้ไกล ๆ เลยคอยดู” งานการก็ไม่ยอมให้เธอทำ แถมยังต้องอยู่ในสายตาเขาแทบจะตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอีก โรสล่ะอยากจะบ้าตาย ไม่คิดว่าอาการหวงเมียของเขาจะเข้าขั้นโคม่าขนาดนี้“ถ้าคิดว่าหนีพ้นก็ลองดูสิครับ” น้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงไปด้วยความน่าเกรงขามเอื้อนเอ่ย“เชอะ!” คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งหลังตรง ยกสองแขนขึ้มากอดอกสะบัดหน
ระหว่างที่ทั้งหมดร่วมทานอาหารค่ำกันอย่างพร้อมเพียง ณ บ้านตระกูลพิทักกชดนัย โดยที่มีพ่อแม่ของลูกสะใภ้มาร่วมด้วย จึงเกิดเป็นภาพการรวมตัวของครอบครัวใหญ่ขึ้นมา “ถึงจะช้าไป… แต่ผมอยากพาโรสไปฮันนีมูลทุกคนว่ายังไงครับ” ราเชนทร์โพล่งขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนสนใจอาหารมากกว่าคนที่มาร่วมโต๊ะทานข้าว“คะ?” โรสที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอียงคอถามออกไป ด้วยความรู้สึกปนสงสัยในความคิดของผู้ชายที่นั่งตัวตรงอย่างภาคภูมิ“เมื่อก่อนพี่ไม่ได้ใส่ใจหนูอย่างที่ควรยังไงล่ะครับ ครั้งนี้พี่อยากจะชดเชยให้บ้างสักนิดก็ยังดี” น้ำเสียงอ่อนลงเพราะความรู้สึกผิด ตลอดเวลาที่ผ่านมานั้นเขาเอาแต่ใจตัวเองเกินไป ไม่ได้มองถึงความสุขของคนรักเลยสักนิดเดียว“ก็ดีเหมือนกันเดี๋ยวฉันดูหลานเอง จะไปกันกี่วันก็ตามใจเจ้าลูกชายแม่จะได้มีเวลาพาน้องเรนไปเที่ยว” คุณหญิงหทัยกล่าว สายตาจ้องจับไปที่ลูกสะใภ้สลับกับหลานสาวที่กำลังเข้าสู่วัยซนด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข คุณคุณหญิงรจีแม่ของโรสกล่าหญิงหทัยผู้เป็นแม่เอ่ยพร้อมกับรอยยิ้ม เธอดีใจเสียอีกที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับหลานสาวในช่วงปิดเทอม “ลูกไปพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวแม่ช่วยดูน้องเรนให้เอง” คุณหญิงรจีแม่ของโรสกล่าวเ
EPISODE (27) ลูกสาวตัวแสบเวลาแห่งความสุขช่างผ่านพ้นไปไวเสียเหลือเกิน เพราะตอนนี้น้องเรนนี่ ลูกสาวเพียงคนเดียวของทั้งคู่นั้นเข้าเรียนที่เนอสเซอรี่แล้ว ทั้งสองมักจะเลิกงานก่อนเวลาเพื่อจะได้มารับลูกสาวด้วยตนเอง พวกเขาอยากจะให้ความสำคัญกับลูกมาก ๆ เพื่อให้ลูกได้มีความสุข“หม่าม๊าขา~” ร่างเล็กของเด็กสาววัยสี่ขวบ ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารัก เรือนผมสีดำเงาพริ้มสวย ถูกมัดเป็นทรงเปียสองข้างอย่างน่ารักน่าเอ็นดู เธอวิ่งมาหาผู้เป็นแม่แล้วกระโดดกอดอย่างคิดถึง ทั้งที่เมื่อเช้าโรสก็เป็นคนมาส่งเองแท้ ๆ “ว่าวิ่งสิคะ เดี๋ยวก็ล้มหลอก” โรสว่ากล่าวลูกสาวอย่างเป็นห่วง หอมแก้มซ้ายขวาอย่างหวงแหน“แล้วไม่คิดถึงป๊าหรือไงคะเจ้าตัวเล็ก” ราเชนทร์ทักลูกบ้าง เพราะเรนนี่ไม่สนใจเขาเลยสักนิดเดียว “สวัสดีค่าคุณลุง” เด็กสาวยกมือขึ้นไหว้ด้วยรอยยิ้มสดใส แต่คนถูกเรียกว่าลุงถึงกับหน้าตึงขึ้นมาทันที“อะไรนะครับน้องเรน” ถามย้ำไปอีกครั้งเพราะกลัวว่าจะฟังผิดไป“ลุงเชน~” คนตัวเล็กเรียกราวกับว่าตั้งใจกลั่นแกล้งพ่อสุดที่รักของตนเอง “แกล้งป๊าเหรอตัวเล็ก” เขายกตัวลูกสาวขึ้นลอยคว้างกลางอากาศ พร้อมกับยิ้มอย่างเอ็นดูในความดื้อของเด็กน้อย
“อื้อ~เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ราเชนทร์” คนตัวเล็กร้องท้วงขึ้น สองมือบางดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่างแม้จะไม่ขยับเลยสักนิดก็ตาม“ทำไมครับ” “ปิดประตูก่อนสิคะ” เพราะเมื่อเข้าไปห้องได้เขาก็จู่โจมเธอกันที“อ่า...ขอโทษครับ” ปึง! ราเชนทร์ปิดประตูบานใหญ่ลงเสียงดังอย่างรีบร้อน พาร่างบางของหญิงสาวตรงไปยังเตียงนอนก่อนจะปลดเปลื้องผ้าของทั้งคู่ออกจนหมดทันที“อ๊ะ” เสียงเล็กแหลมร้องออกมาเมื่อถูกฟันคมกัดเข้าให้ที่ต้นคอขาว“ที่รัก” เขาพร่ำเพ้อขณะที่สัมผัสร่างกายขาวละเอียดของโรสไปทั่วทั้งร่าง กายสาวถูกคร่อมไว้โดยร่างหนาของอีกคน สายตาทั้งคู่สอดประสานกันแน่นิ่ง มีเพียงลมหายใจร้อนผ่าวของพวกเขาเท่านั้นที่ดังแข่งกันออกมา“ช่วยอ่อนโยนได้ไหมคะ” เธอว่าด้วยสายตาออดอ้อน“พี่จะพยายาม” สองแขนจับขาเล็กตั้งชันขึ้นอยู่ในรูปตัวเอ็ม หลังจากที่เล้าโลมจนอีกคนพร้อมแล้ว จับตัวตนแข็งขืนจ่อเข้าที่ปากทางรักก่อนจะดันเข้าไปช้า ๆ ค่อย ๆ ให้ความนุ่นด้านในโอบรัดลำแกร่งไว้จนเข้าไปถึงสุดทาง“อื้อออ” เสียงหวานร้องครวญครางเนื่องจากห่างหายไปนาน สัมผัสอันชัดเจนอยู่ภายในกายจนวูบวาบไปทั่วช่องท้อง“จะขยับแล้วนะครับ” สองแขนแกร่งดันขาเรียวให้แนบชิดกับ
หลังจากที่ราเชนทร์สร้างเรื่องวุ่นวายขึ้นภายในบริษัท โดยที่เจ้าตัวเองก็ไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด แถมยังจะดูมีความสุขเสียอีก “เหลือเชื่อเลยนะคะ เหมือนพี่จะสนุกน่าดู” ทันทีที่ขึ้นรถมาได้โรสก็แขวะคนที่นิ้มแย้มราวกับมีความสุขมากมายอย่างอดหมันไส้ไม่ไหว“ก็หนูสวยขนาดนี้ ถ้าพี่ไม่บอกออกไปแล้วมีคนมาจีบหนูจะทำยังไงล่ะครับ” เขาแสดงท่าทางหึงหวงออกไปอย่างชัดเจน พอรู้ใจตัวเองแล้วราเชนทร์ก็ไม่คิดจะยอมอยู่นิ่ง เดินหน้าทำแต้มไม่ยอมหยุดพัก เพราะหวังว่าสักวันโรสจะมองเขาอย่างคนรักบ้าง“อ้วนจะตาย” โรสมองพุงน้อย ๆ ของตนเองแล้วบ่นอุบอิบ แต่ในสายตาคนอื่นนั้น เธอดีมีน้ำมีนวลจนน่ามองกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ“ไม่อ้วนสักหน่อย เมียพี่น่ารักจะตายไป” เขามองภรรยาสาวด้วยแววตาของคนหลงใหล ปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออก เอื้อมมือไปปรับเบาะของอีกคนให้เอนลงไปด้านหลังจนอยู่ในท่านอน ก่อนจะโน้มตัวไปตร่อมเธอไว้หลวม ๆ “พี่จะทำอะไร” โรสแสดงท่าทางกระวนกระวายออกมาเมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเขา รถหรูราคาแพงสตาร์ทติดเครื่องไว้ไม่ได้ขับเคลื่อนออกไปไหนเลยแม้เซนเดียว“รู้ไหมว่าหนูน่ารักมากเลย พี่อยากรังแกหนูใจจะขาดแล้วนะ” น้ำเสียงนาวคน







