INTRO

-คืนเข้าหอ-

บ่าวสาวในชุดวิวาห์แสนหรูหราสีขาวสะอาดราคาแพง พวกเขาช่างดูเหมาะสมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก แต่ทั้งคู่กลับไม่มีทีท่าปลื้มปีติยินดีแต่อย่างใด

“ถอดชุดออกแล้วไปนอนรอบนเตียง” น้ำเสียงดุดันสั่งด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ เขาบอกพลางปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดจนหมดเผยให้เห็นหน้าอกแกร่งกับลอนกล้ามหน้าท้องสวยงามชวนให้น่าหลงใหล

“คะ?” รสสุคนธ์ หรือโรส เจ้าสาวป้ายแดงแสดงสีหน้างุนงงออกมากับคำพูดของเขาเล็กน้อย

“ผมบอกให้คุณแก้ผ้าแล้วไปนอนรอบนเตียง ไม่อยากได้เงินหรือไง” คำพูดเย้ยหยันแสนดูถูกพ่นออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าสามี ทำไมเขาถึงใจร้ายได้ขนาดนี้นะ

“นึกว่าคุณจะไม่มีอารมณ์กับฉันเสียอีกนะคะ คุณราเชนทร์” โรสตอกกลับอย่างไม่ยอมแพ้ เพราะเขามักจะดูถูกเธอออกนอกหน้าเสียขนาดนั้น นึกว่าไม่อยากแม้แต่จะสัมผัสตัวเธอเสียอีก หรือเพียงเพราะว่าเขาอยากย่ำยีศักดิ์ศรีเธอให้จมดินเพียงเท่านั้น

“ผู้หญิงหน้าเงินอย่างเธอมีสิทธิเลือกได้หรือไง”

“ทำเท่าที่คุณต้องการได้เลยค่ะ เพราะโรสต้องการเงินจริง ๆ นั่นแหละ” เธอไม่คิดจะเถียงหรือแก้ตัว โรสไม่ได้ต้องการความรักจากเขาอยู่ตั้งแต่แรก ไม่ว่าเขาคิดจะทำร้ายจิตใจเธอยังไงก็คงไม่เป็นผล

“เข้าใจแล้วก็ทำตามที่บอก ฉันไม่อยากพูดซ้ำ” ไม่น่าเชื่อว่าภายใต้ใบหน้าหล่อเหลานั้นจะซ่อนความร้ายกาจไว้ถึงเพียงนี้ เธอคิดถูกแล้วใช่ไหมที่ให้เขาเป็นทางเลือกสุดท้าย

“ค่ะ” โรสถอดชุดเกาะอกออกอย่างเชื่องช้า เธอปลดเปลื้องชุดสวยราคาแพงออกไปให้พ้นจากร่างกายจนหมด ตามด้วยชุดซับในตัวบาง ท้ายที่สุดก็ตัวเปล่าล่อนจ้อนอวดเรือนร่างขาวผ่องให้อีกคนได้เชยชม

แม้จะเสนอตัวให้เขาแต่เรื่องแบบนี้นับเป็นครั้งแรก ที่ถูกชายฉกรรจ์จ้องมองร่างกายไร้อาภรณ์แบบนี้ แม้จะไม่ได้รู้สึกอะไรแต่ก็แอบเขินอายเล็กน้อย

เธอนั่งลงปลายเตียงใช้สองมือปิดอกอวบไว้ สองขาหนีบเข้าหากันจนแนบชิดอย่างต้องการป้องกันตัว

“เหอะ” ราเชนนึกขำกับท่าทางเหนียมอายของเธอ เขาคิดว่าเธอจะไร้ยางอายจนนอนอ้าขารอแล้วเสียอีก แต่แกล้งทำท่าเขินอายแบบนี้แทนมันทำให้เขาตลกอยู่ไม่น้อย

ผู้หญิงคนนี้ช่างแสนเสแสร้ง

“คุณคงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องสินะโรส” แม้จะพูดจาสุภาพเสมอแต่น้ำเสียงกลับฟังดูหยาบคายเสียเหลือเกิน

มือหนาผลักไหล่บางจนเธอหงายหลังลงไปกับเตียงใหญ่สีขาวสะอาด ภาพที่เธอนอนท่ามกลางกลีบกุหลาบสีแดงสดช่างงดงามเสียจริงถ้ามันเป็นการแต่งงานด้วยความรักจริง ๆ เขาคงได้คลั่งไปแล้ว

“ไหนว่าอยากได้ผมเป็นผัวจนตัวสั่น ทำไมถึงอายได้ล่ะโรส แสดงละครอยู่เหรอ?” เพราะเธอเป็นผู้หญิงที่คุณย่าหามาให้โดยที่เขาไม่ได้ต้องการจึงทำให้เขาไม่ชอบเธอเท่าไหร่นัก แต่ก็เถียงไม่ได้ว่าร่างกายเธอนั้นแสนเย้ายวนจนเขาไม่สามารถหักห้ามใจตัวเอง

“อ๊ะ!” โรสร้องออกมาอย่างตกใจ เมื่อถูกมือหนาจับเรียวขาบางทั้งสองข้างตั้งฉากขึ้นตรงปลายเตียง แถมยังอ้ากว้างออกจนของสงวนนั้นโชว์เต็มสองตาชายหนุ่ม

“เหลือเชื่อแฮะ” ราเชนทร์รู้สึกแปลกใจมากกับช่องทางสีหวานของเจ้าสาวตรงหน้าที่มันสวยงามแถมยังปิดสนิท สีชมพูระเรื่อเหมือนกุหลาบแรกแย้มแบบที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน

“คุณราเชนทร์…” แม้จะแสร้งทำอวดดี แต่เธอกำลังประหม่า เบี่ยงหน้าหลบสายตาคมที่เสมองขึ้นมาสบตากันพอดีอย่างรวดเร็ว

“ว่าไง”

“อย่างน้อยช่วยอ่อนโยนได้ไหมคะ” ถึงจะไม่ได้คาดหวังแต่โรสเองก็อยากให้ครั้งแรกเป็นที่น่าจดจำ จะได้ไม่ต้องมานึกเสียใจทีหลัง

“ถ้าคุณร้องขอผมดี ๆ ผมอาจจะใจอ่อนก็ได้นะโรส” ราเชนทร์ก็นึกสนุกอยากแกล้งคนตัวเล็กบ้าง อยากเห็นคนจองหองอย่างเธออยู่ภายใต้การควบคุมของเขาเหลือเกิน

“แต่…”

“อยู่บนเตียงคุณคือเมียผม เพราะฉะนั้นทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีก็พอ” น้ำเสียงดุดันยื่นคำขาด เพราะเริ่มรำคาญท่าทางของเธอตอนนี้แล้ว

“ค่ะ…คุณราเชนทร์~ ได้โปรดอ่อนโยนกับโรสทีนะคะ” เธอเกลียดเหลือเกินที่ต้องเป็นฝ่ายถูกรังแกแบบนี้ แต่ถ้าทำให้เขาไม่พอใจสัญญาการแต่งงานครั้งนี้จะต้องจบลงแล้วคนที่ต้องลำบากก็คงเป็นเธออีกเช่นเคย

“ฝึกไว้ให้ดีล่ะ เพราะต่อไปคุณต้องครางชื่อผมดัง ๆ” สิ้นเสียงทุ้มต่ำ นิ้วมือเรียวยาวแข็งแกร่งก็บรรจงกรีดกรายไปตามเนื้ออวบอูม สัมผัสบางเบาทำให้โรสขนลุกขนชันไปทั้งกาย เอวเล็กพยายามยกสะโพกถดหนีแต่ก็ถูกฝ่ามือแกร่งเพียงข้างเดียวเหนี่ยวรั้งเอาไว้ได้

“อื้อ~” มือเล็กยกขึ้นปิดปากกลั้นเสียงครวญครางน่าอายไว้ มันจบสิ้นแล้ว ยิ่งถ้าเธอรู้สึกดีไปกับเขาคงจะต้องบอกลาชื่อคุณหนูโรสคนเดิมไปได้เลย

“โรสอย่าดื้อให้มากนัก ผมบอกให้ครางออกมาไม่ใช่หรือไง” ราเชนทร์ดุเสียงเข้มเมื่อเธอพยายามปิดบังเสียงหวานลื่นหูเอาไว้

ไม่รอช้า เพื่อเป็นการเปิดปากคนดื้อ เขาจึงลงมือเปิดปากทางล่างเธอเสียเลย โดยการใช้นิ้วหนาสอดแทงเข้าไปในร่องสวาทที่ยังคงปิดแนบแน่น

“อึก! คุณราเชนทร์~ จะ…เจ็บ” เพราะไร้ซึ่งการเล้าโลม ช่องทางจึงตึงแห้งจนทำให้เธอรู้สึกเจ็บแสบข้างใน ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจจะรีบทำรีบจบแต่ถ้าเป็นแบบนี้ราเชนทร์คงจะหมดอารมณ์กันพอดี