บทที่ .5

ร่างบางสะลึมสะลือ ตื่นขึ้นมาด้วยสภาพไม่เต็มร้อย เธอกระพริบตาถี่ระรัว ปรับโฟกัสมองไปทั่วบริเวร

เสียงหายใจเป็นจังหวะดังอยู่ไม่ไกลนัก เมื่อเธอจะขยับตัวแต่ไม่สามารถทำได้ เพราะร่างหนาของใครบางคนนั้นกดทับเธออยู่ ใบหน้าคมซุกอยู่บริเวณหน้าอกของเธอ แขนแกร่งโอบรัดเอวเธอไว้แน่นจนหายใจลำบาก

“โอ๊ย!” ความปวดเข้าเล่นงานอย่างจัง หัวเธอหมุนเหมือนโลกมันโคลงแต่ไม่ใช่

“เงียบ” คนตัวโตยังอยากนอนพักต่อ เอ่ยว่าเสียงเข้มเป็นเชิงออกคำสั่ง

“เมื่อคืน…คุณทำอะไรโรสคะ”

“ผมเอาคุณมั้ง” เขาแกล้งว่าหน้าตาเฉย แถมยังแอบสูดดมกลิ่นหอมอ่อนจากตัวของเธออีก

“บะ…บ้าน่า คุณบ้าไปแล้วหรือไง!”

เพี้ยะ ๆ

ฝ่ามือเล็กยกขึ้นฟาดใส่อีกคนอย่างลืมตัว

“อะไรกันเมื่อคืนยังร้องครางเสียวจะขาดใจอยู่เลย” เขาสุมไฟไปอีก ยิ่งแกล้งก็ยิ่งสนุก

“หยุดพูดเลยนะคะ ไม่จริงน่า…” ครั้งนี้น้ำเสียงใสสั่นเคลือเพราะคิดว่าถูกรังแก ไม่ใช่ว่าเธอเสียใจที่เสียความบริสุทธิ์แต่เธอกำลังเสียดายที่จำอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง อย่างน้อยก็ควรจะต้องจำความรู้สึกให้ได้สิ ครั้งแรกเชียวนะ!!

“อย่าปัญญาอ่อนน่าโรส ถ้าผมเอาจริงคุณไม่มีแรงมาเถียงผมแบบนี้หลอก ลองดูเอาเองสิว่าเจ็บตรงไหนหรือเปล่า” ราเชนทร์ลุกขึ้นนั่ง เสยผมที่ปรกหน้าขึ้นไปเพราะพึ่งตื่นนอนเลยอยู่ในสภาพไม่เรียบร้อยนัก

พรึ่บ

ร่างบางลุกขึ้นนั่งด้วยความเร็ว เธอรีบตรวจเช็คสภาพร่างกายของตัวเธอเอง ซึ่งไร้ร่องรอยใด ๆ ที่บ่งชี้ว่าเธอมีอะไรกับเขาไปแล้ว

“อีกอย่างนะโรส ของผมเองก็ไม่ใช่น้อย ๆ ไม่มีทางที่คุณจะลืมมันแน่นอน ไม่เชื่อจะดูไหมล่ะ” เขาแกล้งทำท่าจะเปิดกางเกงโชว์ลูกชายให้อีกคนดู

“กรี๊ด! อย่านะคะ พอเลย” สองมือเล็กยกขึ้นมาดันอกแกร่งของอีกคนให้ออกห่าง หันหน้าหนีเขาไปอีกทางเพราะไม่กล้ามอง กลัวว่าเขาจะเล่นบทผู้ชายชอบโชว์ของขึ้นมาจริงๆ

“ไม่อยากเห็นเหรอครับ? รู้ไหมเมื่อคืนนี้ผมต้องอดทนขนาดไหน ถึงผมจะไม่ได้ชอบคุณแต่ร่างกายเปลือยเปล่าของคุณมันโคตรจะยั่วเลย” เขาไม่ได้พูดเล่น การมีอารมณ์กับคนที่ไม่ได้ชอบนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขาเลยสักนิด เพียงแค่ถูกใจก็พอแล้วสำหรับการใช้ค่ำคืนแสนเร่าร้อนด้วยกัน

“มะ...ไม่ได้ค่ะ รอให้มันถูกต้องก่อนค่ะ ถึงตอนนั้นคุณอยากจะทำอะไรก็ตามสบายเลยค่ะ” เธอไม่ได้รังเกียจเขา แต่ก็ไม่อยากทำตัวง่ายเป็นของเล่นให้เขาย่ำยี เพราะแค่นี้ศักดิ์ศรีของเธอก็แทบจะไม่เหลือแล้ว ทั้งถูกฉุดกระชากลากถูไปนู่นมานี่ตามอำเภอใจ ไหนจะใช้คำพูดดูถูกเธอสารพัด

“คิดว่ารอให้ถึงเวลานั้นแล้วคุณจะดูมีค่าขึ้นมาหรือยังไงกันโรส...ช่างเถอะผมไม่มีอารมณ์มาคุยกับคุณแล้ว รีบไปอาบน้ำได้แล้วเดี๋ยวผมไปส่ง” ราเชนทร์ทำท่าทีไม่พอใจใส่เธอ เขาไม่คิดจะมองหน้าเธอเลยสักนิด ไม่สนใจด้วยซ้ำว่าอีกคนแสดงสีหน้ายังไง

“อึก...ค่ะ” เธอเหนื่อยเหลือเกิน ไม่มีแรงต่อล้อต่อเถียงกับผู้ชายตัวโตตรงหน้าต่ออีกแล้ว เขาจะมองเธอยังไงก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องเก็บมาใส่ใจ เพราะถึงยังไงโรสก็ไม่ได้รู้สึกดีกับราเชนทร์เลยสักนิดเดียว คนร้ายกาจแบบเขาไม่มีวันที่เธอจะตกหลุมพรางง่าย ๆ แน่

ร่างบางสลัดหัวไล่ความคิด เธอลุกขึ้นยืนอยู่ปลายเตียง เดินไปยังห้องน้ำอย่างว่าง่าย

เมื่อเข้ามายังห้องน้ำแล้ว ทำให้เธอฉุกคิดได้ถึงชุดที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ มันคือชุดนอนเนื้อผ้าดีขนาดตัวนั้นใหญ่จนหลวมโคร่ง ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นชุดของเจ้าของบ้านหลังนี้ แถมข้างในเธอยังไม่ได้สวมชุดชั้นในอีก

“น่าอายชะมัด” ร่างบางมองภาพตัวเองในบานกระจกใส เมื่อนึกย้อนไปถึงเรื่องราวเมื่อคืนนี้เธอก็อยากจะหนีไปให้พ้น ๆ ไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้ชายคนนี้เลยจริง ๆ เพราะเขานั้นอันตรายเกินไป

-สามสิบนาทีต่อมา-

ร่างบางเดินออกมาด้วยชุดคลุมอาบน้ำสีขาวสะอาด เธอเดินออกมาหยุดมองร่างหนาของอีกคนที่ยังนั่งอยู่ที่เดิมบนเตียงนอนหลังใหญ่

เขาเหลือบสายตามองร่างบางที่ทำท่าทางเหมือนคนหลงทาง เห็นท่าทีแบบนั้นแล้วยิ่งทำให้เขาหงุดหงิด

ราเชนทร์ลุกขึ้นยืน เดินไปหยิบถุงใบหนึ่งขึ้นมาไว้ในมือ

“นี่ชุดคุณ รีบแต่งตัวได้แล้ว” เขาไม่ได้ยื่นมันให้กับเธอ ถุงใบไม่เล็กไม่ใหญ่ถูกวางไว้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เขาวางมันไว้อย่างไม่ใยดีก่อนจะเดินผ่านเธอเข้าไปยังห้องน้ำ เพื่อที่จะได้อาบน้ำชำระร่างกายของตนเองบ้าง

โรสเดินไปเปิดถุงใบนั้น ก่อนจะหยิบพวกมันออกมา

“บะ...บ้าน่า คุณราเชนทร์!” เธอตะโกนไล่หลังเขาไปติด ๆ เพราะสิ่งที่อยู่ภายในนั้นมันทำให้เธอตกตะลึง

มันคือ จีสตริงลูกไม้สีแดงแจ๋ บวกกับบราลูกไม้สีเดียวกัน นี่เขาตั้งใจจะแกล้งเธอหรือยังไงกันที่ซื้อของน่าอายแบบนี้มาให้เธอ แถมขนาดมันยังพอดิบพอดีจนน่าเหลือเชื่อ

ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความเขินอาย เพราะขืนเธอไม่ใส่มันอาจจะอายกว่านี้ก็ได้ ยังดีที่ชุดนอกนั้นเป็นเดรสรัดรูปธรรมดา ไม่ได้หวือหวาหรือเปิดจนเกินไป

เธอถือวิสาสะออกจากห้องนอนมารออีกคนอยู่ที่ห้องนั่งเล่นภายในบ้านของเขา เพราะมันเป็นคอนโด จึงถูกจัดสรรปันส่วนได้อย่างมีระเบียบ แถมยังสะอาดตาอีกด้วย

ราเชนทร์ที่เตรียมตัวเรียบร้อยแล้วเดินออกมาหาร่างบาง เมื่อเห็นเธอใส่ชุดที่เขาเดตรียมไว้แล้วนั้นก็อมยิ้มขึ้นมา

“ชอบชุดที่ผมเตรียมไว้ให้ไหมครับ” เขาเดินไปกระซิบถามข้างหูของอีกคนจากทางด้านหลัง เล่นเอาคนตัวเล็กขนลุกชูชันไปทั้งร่างกาย

“ลามกจังเลยนะคะ” เธอไม่พอใจสักนิดเดียว

“ครั้งหน้าถ้าได้นัดเจอกันอีกก็ใส่มาด้วยล่ะ เผื่อผมจะได้ดูให้ว่ามันเหมาะกับคุณหรือเปล่า” คำพูดสองแง่สองง่าม ไหนจะน้ำเสียงแหบพร่าที่กระซิบอยู่ข้างหูนั้นมันทำให้สติของโรสไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ยะ...หยุดพูดเถอะค่ะ โรสอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” คนตัวเล็กเปลี่ยนเรื่องทันที เธอไม่กล้าแม้แต่จะขยับ เพราะใบหน้าของราเชนทร์นั้นอยู่ใกล้เธอเกินไป

ยิ่งเห็นท่าทางตัวแข็งทื่อของรสสุคนธ์นั้นก็ทำให้เขาอยากแกล้งเธอเข้าไปใหญ่

ทำไมกันนะ เขาคิดว่าเขาเกลียดผู้หญิงที่เข้าหาเขาด้วยเรื่องเงินอย่างเธอ แต่ลึก ๆ แล้วเขากลับสนใจเธออย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

คงจะแค่อารมณ์ชั่ววูบเท่านั้นแหละราเชนทร์ นายไม่มีทางชอบผู้หญิงแบบเธอได้แน่นอน

-คัท-