ของขวัญ 2

“เมื่อเช้าพี่พาหนูไปตรวจโรคที่โรงพยาบาลเพราะ...คุณเขาจะไม่ป้องกันเหรอคะ?” อดถามสิ่งที่คาใจที่สุดออกไปไม่ได้ มารับแล้วตรงไปที่โรงพยาบาลก่อนอันดับแรกถูกส่งให้ตรวจหาทุกโรคที่เป็นโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ แค่คิดว่าจำเป็นด้วยงั้นเหรอ? โรคติดต่อพวกนี้เพียงใส่เครื่องป้องกันก็จะไม่ติดต่อกันแล้วไม่ใช่เหรอ? หรือเธอเข้าใจผิดมาตลอดว่าถุงยางอนามัยออกแบบมาเพื่อป้องกันการติดต่อจากโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์มากกว่าป้องกันการตั้งครรภ์...

“กังวลเรื่องนี้อยู่นี่เอง...” ว่าพร้อมกับหยิบเอกสารทางการแพทย์ที่เป็นผลการตรวจร่างกายของอีกฝ่ายส่งให้ “เรื่องความปลอดภัยของทั้งสองฝ่ายนี่เป็นสิ่งที่ทางปิ่นโตผูกรักให้ความสำคัญมากๆ เลยนะ และนี่ก็เป็นเอกสารทางการแพทย์แสดงผลการตรวจหาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ของฝั่งคุณเขา หนูเอาไปดูได้เลย จะได้สบายใจ”

แม้จะเป็นเว็บไวต์มืดเพราะอาชีพที่ยังไม่ถูกกฎหมายและยังไม่เป็นที่ยอมรับของสังคมในปัจจุบัน แต่ปิ่นโตผูกรักก็ใช่ว่าจะเป็นเว็บไซต์อย่างซ่องเถื่อนที่คอยยุยงล่อลวงหญิงสาวมาคอยบริการลูกค้า สาวสวยที่จะสมัครเข้ามารับงานจากเอเจนซี่ที่นี่จึงจำเป็นต้องมีอายุครบ 18 ปีบริบูรณ์ขึ้นไปเท่านั้น หากถูกตรวจพบว่าปลอมแปลงอายุจะถูกตัดสิทธ์ทันทีเพราะมีทีมตรวจสอบที่เคร่งครัดละเอียดมาก คุณผู้ชายหลายๆ คนยอมเสียเงินจำนวนไม่น้อยเพื่อเปิดเมมเบอร์กับที่นี่ไม่ได้ต้องการแค่ความสวยความสาว แต่ความปลอดภัยที่มีมากกว่าร้านอาบน้ำผู้ชายหรือที่รู้จักกันดีในชื่ออาบอบนวดที่ไปใช้บริการเป็นครั้งเป็นคราวแม้จะใส่เครื่องป้องกันทุกครั้งแต่ลึกๆ แล้วก็มีความไม่สบายใจอยู่ในนั้น หญิงสาวบางคนอาจโดนหลอกมารับงานหรือเปล่าก็ไม่อาจรู้ได้ เหนื่อยเครียดมาจากงานมากพอแล้วก็อยากเสพสุขจากร่างกายอีกฝ่ายแบบไร้ความกังวล เพราะเหตุนี้ปิ่นโตผูกรักจึงเป็นที่นิยมและบอกต่อกันมามากที่สุด “ส่วนเรื่อง...ใส่หรือไม่...ใส่ถุงเป็นเรื่องที่หนูกับคุณเขาต้องตกลงกัน เรื่องส่วนตัวหลังจากนี้คุณพี่ไม่มีสิทธ์เข้าไปยุ่ง แต่คุณเขาก็คงป้องกันแหละ พวกผู้ชายระดับนี้ที่รักสนุกส่วนมากจะระวังตัว พกถุงยางกันเป็นโหลๆ หนูไม่ต้องกังวลไปหรอก”

“อ่อ...แล้วถ้าหนูตกลง หนู...ต้องทำอะไรบ้างคะ?” คำถามที่ทำคนฟังยิ้มกว้าง ก่อนที่เสียงจากปลายสายเมื่อวานนี้จะดังเข้ามาในหัว

‘ถ้าทำให้เด็กคนนี้ยอมรับความต้องการที่ว่าและรับงานนี้ได้ คุณจะได้เพิ่มอีกสามเท่าจากที่คุณเคยได้’

“ถ้าตกลงก็ต้องเซ็นชื่อยอมรับข้อตกลงตรงนี้จ้ะ” รีบหยิบเอกสารสัญญาขึ้นมา คนฟังมองด้วยสายตาตั้งคำถามทำคนพูดรีบอธิบายต่อ “อันนี้เป็นการเซ็นชื่อรับรองว่าข้อมูลทุกอย่างที่หนูให้มากับทางปิ่นโตผูกรักเป็นความจริงทุกประการ และเป็นข้อตกลงว่าระหว่างที่หนูอยู่ในการเลี้ยงดูของคุณเมมเบอร์ท่านนี้หนูจะไม่รับงานซ้อนจากที่อื่นๆ อีก” เพราะปิ่นโตผูกรักจะส่งงานให้หญิงสาวหนึ่งคนต่อหนึ่งเมมเบอร์เท่านั้น หากจะส่งงานให้อีกก็ต่อเมื่อสิ้นสุดการเลี้ยงดูกับทางเมมเบอร์คนปัจจุบันแล้วเท่านั้น แต่ทางฝั่งเมมเบอร์จะเลือกผูกปิ่นโตกี่คนก็ได้ไม่จำกัด ต้องมีการตกลงกันไว้เพราะปัญหาก่อนหน้าที่มีมาบ่อยๆ คือมักมีเด็กไปรับงานซ้อนจากที่อื่นๆ

คนฟังพยักหน้าก้มลงเขียนชื่อเต็มตัวเองลงในช่องว่างสร้างความพึงพอใจให้อีกคนเป็นอย่างมาก

“นี่ค่ะ แล้วยังไงต่อเหรอคะ หนู...หนูต้องเริ่มงานวันไหนเหรอ?” ยื่นส่งเอกสารคืนพร้อมเอ่ยถาม ไม่ได้คิดเลยว่าจะเป็นวันนี้

“เดี๋ยวหนูรอตกลงกับคุณเขาเองนะคะ”

“หมายความว่าไงเหรอคะพี่?” ถามกลับทันทีอย่างงุนงงเมื่อคนตรงหน้าพูดแค่นั้นแล้วหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเหมือนกำลังจะต่อสายไปหาใครบางคน แต่ได้รับคำตอบเป็นนิ้วชี้ที่ถูกยกขึ้นแตะริมฝีปาก ภาษากายที่บอกให้เธอเงียบก่อนเพราะปลายสายที่รับสายพอดี

“ค่าาา~ เรียบร้อยแล้วค่ะ น้องตกลงแล้ว เข้ามาได้เลยค่ะ” พูดแค่นั้นสมาร์ทโฟนเครื่องหรูก็ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเดิม ใบหน้ายิ้มแย้มดีใจผิดกับอีกคนที่ดูเป็นกังวล

“พี่หมายความว่าไงเหรอคะ? ใคร...จะมาที่นี่เหรอคะ?”

“ก็คุณคนที่หนูดีลด้วยไง”

“มะ..ไม่เร็วไปหน่อยเหรอคะ หนู...คิดว่าจะนัดกันใหม่อีกครั้งซะอีก วันนี้หนู...ยังไม่พร้อม” ยังไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจที่จะเสียตัวเลย อย่างน้อยเป็นวันพรุ่งนี้ก็ยังดี เธอจะได้มีเวลาเตรียมใจอีกหนึ่งคืน

“คุณพี่ก็ไม่ได้บอกว่าคุณเขาจะเริ่มงานวันนี้เสียหน่อย แค่ให้คุณเขาเข้ามาเซ็นเอกสารเหมือนหนูนั่นแหละ หนูเองก็จะได้ทำความรู้จักเอาไว้ด้วยเลยไม่ดีเหรอ”

“แต่หนู...”

“มาถึงตอนนี้แล้วก็ไม่มีแต่อะไรแล้วนะ หนูโชคดีมากเลยรู้ไหมเนี่ย ถ้าอยากอยู่สบายไปนานๆ ก็อย่าลืมท่องจำให้ขึ้นใจเลยนะ ไม่รู้สึก ไม่หึงหวง ไม่รัก จำได้ใช่ไหม?”

“ก็...จำได้ค่ะ” เพราะปัญหาไม่ใช่ตรงนี้

“แล้วคิดว่าจะทำได้ไหม?” ถามหยั่งเชิงดูท่าที พูดง่ายแต่ก็พอเข้าใจว่าไม่ได้ทำกันง่ายๆ มีหลายเคสที่มักสิ้นสุดการเลี้ยงดูลงเพราะปัญหาเรื่องความรู้สึก สัมพันธ์ทางกายเกิดขึ้นบ่อยๆ ความผูกพันทางใจก็คงมีเข้ามา ห้ามยากที่สุดคือห้ามความรู้สึก

“หนูคงไม่คิดอะไรแบบนั้น” นอกจากแค่อยากมีงานทำมีเงินใช้ก็ไม่ได้มีความคิดพวกนั้นอยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย คงนางเอกนิยายเกินไป ขายตัวแล้วรักกันคงมีแต่ในนิยายเท่านั้น

“คิดได้แบบนี้จริงๆ ก็ดีเลยจ้ะ เรื่องค่าเลี้ยงดูหนูอยากได้เดือนเท่าไหร่ก็ขอไปเลยนะ อยากได้มือถือใหม่ อยากได้รถ อยากได้คอนโดก็ขอไปเลย เด็กคนก่อนเคยแอบกระซิบบอกคุณพี่ว่าคุณเขาใจดีมาก...อ้อ! มีส่งเด็กคนนึงเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งจนจบปีสี่ด้วยแหนะ ตอนนี้มีงานมีการทำสบายตัวไปแล้ว”

"ส่งเรียนด้วยเหรอคะ? " จุดประสงค์หลักที่อยากมีเงินก็เพราะอยากเรียนหนังสือ พอได้ยินแบบนี้ก็อดตาลุกวาวไม่ได้

“ลองอ้อนขอดูนะ” ว่ายิ้มๆ เมื่อเห็นตากลมลุกโต “อยู่ให้เป็นจะกอบโกยได้เรื่อยๆ ถึงเวลานึงจะได้มีเงินเก็บสักก้อนออกมาสร้างเนื้อสร้างตัว”