1 - ต้องการเดือนเท่าไหร่

1-1

เพราะออกมาคุยงานกับคู่ค้าแถวนี้พอดีเลยใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสิบห้านาที เอเจนซี่จะว่าเป็นเจ้าประจำก็ว่าได้เพราะไม่เคยติดต่อเจ้าอื่นอีกเลยตั้งแต่รู้จักกันรีบลุกขึ้นต้อนรับ ยิ้มสวัสดีทักทายยกใหญ่ก่อนขยับเก้าอี้เชิญให้นั่ง

"ขอบคุณครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขอบคุณตามมารยาท กระชับสูทสีเข้มแล้วนั่งลง ใบหน้าเกลี้ยงเกลา หล่อเหลาปรากฏเส้นริ้วรอยเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทั้งที่อีกสองปี อายุก็จะเข้าสู่เลขสี่แล้ว เด็กสาวจ้องมองด้วยสายตาประหม่า แต่ผู้ชายแปลกหน้าไม่แม้แต่จะเหลียวตามองมายังเธอเลยสักนิดทั้งที่ก็นั่งอยู่ใกล้ห่างกันแค่คนล่ะฝั่งของโต๊ะ

คนนี้นั้นเหรอที่จะ... ‘ผูกปิ่นโต’ เธอ

“หนูจ้ะ นี่คุณจิรวัฒน์ ชัชวาลไพศาล” คนถูกเรียกเบนสายตาไปมองผู้พูดแต่พอหันกลับมาผู้ชายตรงหน้าที่เมื่อครู่นี้ไม่แม้แต่จะเหลียวตามองเธอกลับกำลังมองจ้องเธออยู่ มือเล็กรีบยกขึ้นพนมก้มศรีษะไหว้ คนถูกเด็กยกมือไหว้ก็รับไหว้เด็กสาว “น้องขวัญบูชา นรเวศสกุลค่ะคุณเจน”

แนะนำชื่อเต็มกับเด็กสาวแต่ตนเองกลับเรียกชื่อเล่นอีกฝ่าย เพราะดูแลจัดหาเด็กส่งให้มาหลายปีจนเจ้าตัวอนุญาตให้เรียกแบบนั้นได้

“อันนี้เป็นเอกสารเข้ารับการตรวจร่างกายของน้องเมื่อเช้านี้นะคะ ผลตรวจออกมาทางเราจะรีบส่งให้ทันทีเลยค่ะ...ส่วนชุดนี้เป็นประวัติเพิ่มเติมของน้อง ข้อมูลทุกอย่างทางเราได้ตรวจสอบเรียบร้อยแล้ว และแผ่นนี้เป็นข้อตกลงเพิ่มเติมที่คุณเจนต้องการค่ะ น้องไม่ได้มีปัญหา”

เอกสารชุดที่หนึ่งและชุดที่สองรับมาก็ถูกวางลงบนโต๊ะ ในมือหนามีเพียงกระดาษแผ่นสุดท้ายที่เป็นความต้องการเพิ่มเติมของตนเองเพราะไม่อยากให้เกิดปัญหาเหมือนคนก่อนหน้าอีก รายมือชื่อที่ถูกเขียนกำกับไว้แสดงว่าผู้เขียนยอมรับข้อตกลงนี้ได้ สายตาคมเหลือบมองเด็กสาวตรงหน้าเพียงนิดก็หันไปพยักหน้าให้เอเจนซี่สาว

“ส่วนของคุณ ชานนท์จะเป็นคนจัดการให้” จิรวัฒน์ พูดจบคนรอฟังก็ยิ้มกว้างดีใจในทันที รู้ดีว่าคุณชานนท์คือเลขาส่วนตัวของเขา รีบยกมือไหว้ขอบคุณเป็นการใหญ่ ไม่ใช่เพราะปิดจ๊อบได้เร็ว จิรวัฒน์ไม่เคยมากเรื่องเหมือนเมมเบอร์วีไอพีคนอื่นๆ ตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว แต่ที่ดีใจจนแทบลุกกระโดดโลดเต้นเพราะส่วนของเธอที่จะได้เพิ่มขึ้นเป็นสามเท่าต่างหาก ไม่รู้หรอกว่าทำไมเขาถึงยอมจ่ายเพิ่มเพื่อเด็กคนนี้ได้มากขนาดนี้ แล้วก็ไม่ได้คิดจะละลาบละล้วงถามลูกค้า

หมดหน้าที่ของตนเองแล้วก็รู้ตัวว่าควรกลับ รีบเก็บข้าวเก็บของเอ่ยลาแต่ก่อนจะเดินจากไปก็ไม่ลืมที่จะหันไปส่งยิ้มหวานให้เด็กสาวที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่ไปรับออกมาตอนเช้า แม้จะมองเห็นความตื่นตระหนกร้องขอความช่วยเหลือจากสายตาคู่สวยแต่ก็ไม่ได้คิดที่จะถามออกไป เด็กมันคงตื่นเต้น แรกๆ ที่เห็นจิรวัฒน์ก็เป็นแบบนี้ทุกคน แม้กระทั่งตัวเองที่อดใจเต้นแรงไม่ได้ทุกครั้งที่เจอ ก็เขาทั้งหล่อ ทั้งดูดี เป็นหนุ่มในฝันของผู้หญิงซะขนาดนั้น

ขวัญบูชา ดึงสายตากลับมาที่เดิมอีกครั้งเมื่อคนที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เช้าเดินหายลับออกไปจากร้าน มองผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาประหม่า เขาไม่ได้มองเธอแต่กำลังเปิดอ่านเอกสารตรงหน้า

“เอ่อ...หนู..หนูกลับได้เลยใช่ไหมคะ?” ตัดสินใจถามออกไปเมื่อเริ่มทำตัวไม่ถูก เขาดูไม่สนใจจนคิดว่าควรพาตัวเองออกไปจากตรงนี้ แต่จะลุกเดินออกไปโดยไม่บอกไม่กล่าวเธอก็คิดว่าไม่สมควร

จิรวัฒน์เงยหน้าขึ้นจากเอกสารมองเจ้าของคำถาม เด็กสาวรีบก้มหน้างุดหลบสายตาคมกริบที่มองมา

"ต้องการเดือนเท่าไหร่?" น้ำเสียงนิ่งแสนเย็นชาที่เอ่ยถามมาเรียกสายตาจากขวัญบูชาให้กลับขึ้นมองเขาอีกครั้ง “ไม่เห็นมีบอกไว้ ทำไมไม่เขียนลงไป” เขาบอกเธอพร้อมกับยกเอกสารในมือขึ้นเล็กน้อย ตรงช่องจำนวนเงินที่ต้องการต่อเดือนไม่เห็นมีระบุไว้

“พี่เขาบอกว่าให้หนู...ขอกับคุณ หนูไม่รู้ว่าต้อง...” เธอไม่รู้ว่าปกติเขาจ่ายกันเท่าไหร่ ถามพี่เอเจนซี่ไปก็บอกไว้มาขอกับเจ้าตัวเลยก็ได้ แต่ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าต้องขอจำนวนเท่าไหร่จึงจะเหมาะสม

“จะขอเท่าไหร่ล่ะ” ยังพูดไม่ทันจบน้ำเสียงทุ้มต่ำก็ดังสวนขึ้น จิรวัฒน์ยืดตัวตรงก่อนยกแขนขึ้นกอดอก ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาอีกครั้ง “ปกติขายอยู่เท่าไหร่”

ประโยคคำถามของผู้ชายที่เพิ่งเจอกันตรงหน้าทำขวัญบูชานิ่งอึ้งจนพูดไม่ออกเพราะคอหอยมันตีบขึ้นมาดื้อๆ ไม่คิดว่าเขาจะถามเธอแบบนี้ เธอดูเหมือนผู้หญิงขายตัวมากเลยหรือไง

“เท่าไหร่” น้ำเสียงเข้มถามย้ำ สร้างความกดดันเพิ่มขึ้นให้เด็กสาว

“ล่ะ..แล้วแต่คุณจะให้ก็ได้ค่ะ” เพราะไม่รู้จริงๆ ว่าจะตอบออกไปยังไง คำตอบนี้จึงน่าจะเป็นคำตอบที่ดีที่สุด เธอคิดได้เท่านี้

จิรวัฒน์มองคนตรงหน้าที่พอพูดจบก็ก้มหน้างุด มุมปากหนายกยิ้มคล้ายเย้ยหยัน

“ไม่คิดจะตีค่าราคาตัวเองหน่อยหรือไง ลองบอกจำนวนมาเพราะฉันอาจจะจ่ายไม่ถูกใจเธอ”

คำพูดร้ายกาจทิ่มแทงขวัญบูชาอีกครั้ง เงยหน้าขึ้นมองไม่เห็นว่ามีตรงไหนที่ดูใจดีอย่างที่พี่เอเจนซี่พูดไว้เลยสักนิด สายตาดูดุดันจนน่ากลัว น้ำเสียงเย็นชา คำพูดที่คมยิ่งกว่ามีดพร้อมจะดูถูกเธอได้ทุกเมื่อ

เป็นผู้ใหญ่ภาษาอะไร ดูไม่เห็นน่าเคารพ

“ว่าไง”

“หมะ..หมื่นนึงค่ะ” เพราะไม่อยากถูกคลาดเคล้นอีกเลยจำยอมตอบกลับไป ไม่ตอบเขาคงเคล้นถามเธอไม่เลิก

เด็กสาวพูดจบจิรวัฒน์ก็ลุกยืนขึ้น ขวัญบูชาเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงที่ก็ก้มลงมองเธอก่อนก้มหน้างุดอีกครั้งเพราะไม่สามารถสู้สายตาของเขาได้ หรือมันมากไปใช่ไหม เขาไม่โอเคกับจำนวนที่เธอบอกไปงั้นเหรอ “ถะ..ถ้ามันมากไปก็ลดลง...”

“เริ่มงานอาทิตย์หน้าจึงจะโอนเงินก้อนแรกให้”

“อาทิตย์หน้าเหรอคะ...คุณ คุณคะ!” เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง ร่างสูงที่เคยยืนอยู่ตรงหน้าเธอเดินออกไปแล้ว ขวัญบูชาเรียกไว้คิดว่าเขาคงได้ยินแต่คงไม่สนใจที่จะหันกลับมา

ไม่คิดจะคุยกันให้รู้เรื่องหน่อยหรือไง...