เด็กร้านหรือเด็กเลี้ยง

“เป็นคนมีประวัตินี้เอง ถึงว่าหล่ะ วุฒิการศึกษาก็ตั้งสูง หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหล่อะไร ทำไมเลือกมาสมัครงานเป็นลูกจ้างรายวัน”

“ค่ะ”

ธันวาสังเกตหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้งอย่างใช้ความคิด จากประวัติส่วนตัวที่เธอระบุมา อายุน้อยกว่าเขาหนึ่งปี เธอมีรูปร่างสูงโปร่ง ผิวขาว หุ่นค่อนข้างมีน้ำมีนวล แต่ก็ไม่ถึงกับอวบอ้วน ส่วนหน้าตาเมื่อเทียบกับสาวๆ ที่เคยอยู่ในสังกัดเขา ก็ถือว่าเธอสูสีเลยหล่ะ

“ในใบสมัครไม่ได้ระบุญาติพี่น้อง หรือผู้ที่สามารถติดต่อได้ในกรณีฉุกเฉิน ทำไมหล่ะ”

“ดิฉันมาอยู่เชียงใหม่ตัวคนเดียวค่ะ ไม่มีครอบครัว ไม่มีญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูง”

“แล้วแฟนหล่ะ”

ธันวาลองเชิงโยนหินถามทาง เพราะเขาเริ่มจะสนใจหญิงสาวตรงหน้านี้แล้ว อยากได้เธอมาเป็นเด็กในสังกัด เพราะที่มีอยู่ก็เริ่มจะเบื่อๆ แล้ว

“ดิฉันยังไม่มีแฟนค่ะ ตอนนี้ตัวคนเดียว”

“อืม” ธันวาพยักหน้าตอบด้วยความพอใจกับคำตอบของเธอเหลือเกิน

“ค่าจ้างที่นี้ ถึงจะได้มากกว่าค่าแรงขั้นต่ำสองเท่า แต่มันจะพอให้เธอได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เหรอ ไหนจะค่าเช่าห้อง ค่ากิน ค่าอยู่ เธอพึ่งย้ายมาอยู่เชียงใหม่เอง แถมญาติพี่น้องหรือเพื่อนฝูงที่อยู่ที่นี้ก็ไม่มี มันค่อนข้างใช้ชีวิตลำบากนะ”

“แล้วคุณจะให้ฉันทำอาชีพอะไรล่ะคะ คุณก็รู้แล้วไม่ใช่เหรอว่าฉันมีประวัติติดตัว หากจะค้าขายมันก็ต้องมีเงินลงทุน ซึ่งตอนนี้ฉันยังมีเงินไม่มากพอถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ”

“แล้วถ้าเป็นงานที่ใช้รูปร่างหน้าตาหล่ะ เธอสนใจไหม งานสบาย รายได้ดีเลยนะ เดือนหนึ่งก็สามสี่หมื่น”

“งานอะไรค่ะ”

“มาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันไหม”

ธันวาตอบออกไปตามตรง เขาขี้เกียจอ้อมค้อม ถ้าหากเธอสนใจก็แค่ทำข้อตกลงกันแค่นั้น ไม่มีอะไรซับซ้อน

“ฉันมาสมัครงานเป็นลูกจ้างค่ะ ไม่ได้มาขายตัว”

รดาเอ่ยบอกด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง เพราะถึงแม้ว่าภายในใจตอนนี้จะโกรธจนถึงขั้นอยากจะลุกขึ้นไปตบหน้าชายหนุ่มก็ตามเถอะ แต่เพื่องาน เพื่อเงิน เธอต้องอดทน

“ตามใจ อ่ะนี้ เพื่อเธออยากจะเปลี่ยนใจขึ้นมา โทรมาเบอร์นี้ได้ แต่ฉันจะว่างรับไหม ก็อีกเรื่องหนึ่ง”

รดามองดูนามบัตรใบหนึ่งที่ชายหนุ่มยื่นมาให้ตรงหน้า ก่อนที่เธอจะรับมาเก็บไว้ในกระเป๋าเพื่อเป็นการตัดจบกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เธอไม่คิดเลยว่าการมาสมัครงานเป็นลูกจ้างรายวัน จะต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้ เพราะดูจากลักษณะท่าทางของชายหนุ่มที่บัวตองบอกว่าเขาเป็นลูกชายของเจ้าของร้าน หน้าตาเขาก็จัดว่าดีมาก หล่อ รวย ดูทรงแบบนี้ สาวๆ หลายคนก็คงจะวิ่งตามกันเป็นแถว ไม่น่าจะมาหาเด็กเลี้ยงง่ายๆ แบบนี้

จนเมื่อถึงเวลาประกาศผลคัดเลือก 10 คนสุดท้าย รดากลายเป็น 1 ใน 10 เธอมีงานทำแล้ว ส่วนบัวตองถูกปัดตก หญิงสาวเสียใจมากเพราะเธอคาดหวังว่าจะได้ทำงานที่นี้ เพื่อมีเงินไปจุนเจือครอบครัวที่กำลังลำบากอย่างหนัก รดาก็ไม่รู้จะช่วยยังไง เพราะลำพังตัวเธอเองก็แทบจะเอาไม่รอด ก็ทำได้เพียงพูดปลอบใจกันและกัน

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นแล้ว รดาก็เดินทางกลับโรงแรม เพื่อที่จะได้เริ่มหาข้อมูลเกี่ยวกับที่พักที่มันราคาถูกๆ อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก เธอจะได้สะดวกในการเดินทางไปมา

แกร๊ก แกร๊ก

ทันทีที่รดาไขเปิดประตูห้องพักของโรงแรมเข้าไป เธอก็ต้องตกใจกับสภาพของห้องที่ถูกรื้อค้น จนข้าวของกระจัดกระจายไปทั่ว ทรัพย์สินที่ติดตัวเธอมาก็มีแค่โน๊ตบุ๊ค ที่เธอตั้งใจว่าได้งานทำเมื่อไหร่ เธอจะนำมันไปขายเพื่อเอาเงินมามัดจำค่าห้องพัก แต่บัดนี้มันกับถูกขโมยไปเสียแล้ว

เมื่อตั้งสติได้ รดาจึงรีบลงไปแจ้งพนักงานที่เคาน์เตอร์ต้อนรับให้ช่วยแจ้งตำรวจและเปิดกล้องตรวจสอบทันที

แต่มันก็เหมือนกับเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ทางโรงแรมแจ้งว่ากล้องวงจรปิดของชั้นที่เธอพักนั้นเสีย ไม่สามารถตรวจสอบได้ ว่าใครเข้าไปขโมยทรัพย์สินของเธอ จึงทำได้เพียงรอให้ตำรวจเข้ามาเก็บรอยนิ้วมือของคนร้ายและสืบเสาะหาคนที่กระทำผิดตามขั้นตอนต่อไปเท่านั้น

รดาจึงเอ่ยถามถึงความรับผิดชอบของทางโรงแรม ว่าจะชดเชยให้เธออย่างไร เพราะเหตุมันเกิดในพื้นที่ความรับผิดชอบของทางโรงแรม มันไม่ใช่ความผิดของคนที่มาเข้าพักเลย ถึงแม้ว่าโรงแรมจะราคาถูก แต่มันก็ควรที่จะมีมาตรการป้องกันและรับผิดชอบที่ดีกว่านี้

ทางโรงแรมไม่เชิงกับปฏิเสธความรับผิดชอบ แต่ขอเพียงรอให้ได้ข้อสรุปจากทางตำรวจเสียก่อน ทางโรงแรมจึงจะชดเชยค่าเสียหายให้ได้ แต่รดาไม่ต้องการรอ เพราะถ้าเธอรอ เธอจะเอาเงินที่ไหนไปจ่ายค่ามัดจำห้องพัก จนในที่สุดก็เกิดการทะเลาะวิวาท ทางโรงแรมจึงเชิญตัวเธอให้ออกจากโรงแรมทันทีพร้อมกับคืนค่าเช่าอีก 2 คืน ที่ยังไม่ได้พัก

ตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบจะ 3 ทุ่มแล้ว รดาไม่รู้จะหันไปพึ่งใคร เธอกำเงิน 1,000 บาทที่ได้คืนกลับมา พร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า เดินลัดเลาะไปตามท้องถนนที่มีผู้คนสัญจรไปมา แต่มันก็ยังคงน่ากลัวสำหรับผู้หญิงตัวคนเดียวแบบเธออยู่ดี

รดาคิดอะไรไม่ออกเลยตอนนี้ ไม่รู้ว่าจะเดินไปทางไหน งานใหม่ก็ต้องเริ่มทำสัญญาพรุ่งนี้แล้ว แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีที่ซุกหัวนอนเลย แถมเงินที่ติดตัวมาก็เหลือไม่กี่พัน มันคงไม่พอจ่ายค่ามัดจำห้องพักใหม่อย่างแน่นอน ทำไหมชีวิตของเธอมันถึงไม่หมดเวรหมดกรรมเสียทีนะ ชาติที่แล้วเธอทำกรรมอะไรไว้หนักหนา ชาตินี้เธอถึงได้ตกระกำลำบากแบบนี้

เมื่อนึกถึงงานใหม่ที่จะต้องไปทำในวันพรุ่งนี้ นามบัตรและข้อเสนอของผู้ชายคนนั้นก็ลอยเข้ามาในหัวของเธอทันที ไหนๆ ชีวิตของเธอมันก็บัดซบจนถึงเพียงนี้ ถ้าเธอจะขายตัวให้กับใครซักคนเพื่อความอยู่รอด ก็ไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

ตี๊ด.....ตี๊ด.....ตี๊ด

รดาก้มมองหน้าจอของโทรศัพท์มือถืออย่างใจจดใจจ่อ ว่าคนในนามบัตรจะรับสายเธอไหม

ส่วนทางด้านของคนปลายสายที่กำลังจะทำกิจกรรมเข้าจังหว่ะกับหญิงสาวรายหนึ่ง ที่เธอนั้นมาเสนอตัวให้เขาถึงโต๊ะ ในขณะที่กำลังนั่งดื่มแก้เซ็งกับเพื่อนสนิทอยู่

“อ๊า...อืม ดี อมลึกๆ แล้วก็ดูดแรงๆ แบบนั้นแหละ อืม”

อ๊อก อ๊อก

สาวสวยสุดเซ็กซี่ กำลังนั่งคุกเข่า บรรจงทำรักให้กับธันวา หนุ่มหล่อ ฐานะรวย ลูกชายคนเล็กของพ่อเลี้ยงธงชัย ที่ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ยินชื่อของครอบครัวนี้ จะมีคนไม่รู้จัก

ครืด ครืด ครืด.....

ธันวากำลังจะถึงฝั่งฝันด้วยมือและปากของหญิงสาวตรงหน้า เมื่อได้ยินเสียงสั่นแจ้งเตือนว่ามีคนโทรเข้ามา เขาถึงกับสบถออกมาด้วยความหัวเสีย

“แม่ง ใครมันช่างโทรมาขัดจังหว่ะกูจังเลยว่ะ”

“ฮัลโหล” ธันวาเอ่ยรับสายทั้งที่มืออีกข้างก็กำลังกดหัวของหญิงสาวตรงหน้า ให้ดูดอมท่อนเอ็นขนาดใหญ่ที่มันกำลังจะแตกกระจายอีกในไม่ช้าอยู่

“ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

ทันทีที่ธันวาได้ยินเสียงของปลายสายที่ไม่คุ้นเคยเลย หรืออาจจะเป็นหนึ่งในเด็กของเขาหรือเปล่า เขาก็ไม่แน่ใจ จึงเอ่ยถามซ้ำกลับไปอีกครั้งว่าใครเป็นคนโทรมา

“ใคร มีอะไรถึงโทรมา”

“คุณจำฉันได้ไหมคะ รดาค่ะ คนที่คุณให้นามบัตรมาตอนที่ไปสัมภาษณ์งานนะค่ะ”

ทันทีที่ได้ยินว่าปลายสายเป็นใคร ธันวาก็ผลักหัวของหญิงสาวที่กำลังก้มๆ เงยๆ ดูดอมท่อนเอ็นของตนอยู่ ออกทันที จนหญิงสาวคนนั้นเกิดความงุนงงขึ้นมา ว่าเธอทำอะไรไม่ถูกใจของเขาหรือเปล่า

“แป๊ป อีก 5 นาทีฉันโทรกลับ”

“ค่ะ”

ตู๊ด...ตู๊ด...

“คุณธันวามีอะไรหรือเปล่าค่ะ ทำไมจู่ๆ คุณถึงให้เจนหยุด เจนทำอะไรให้คุณไม่พอใจบอกได้นะ”

“เปล่า ฉันไม่มีอารมย์แล้ว อ๊ะ นี้เงินสำหรับค่าเสียเวลาของเธอ ฉันไปหล่ะ”

ธันวาไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลามากนัก เขาวางเงินค่าเสียเวลาให้กับหญิงสาว ก่อนที่จะเก็บอาวุธประจำกายลงในกางเกงให้เรียบร้อย แล้วสาวเท้าเดินออกจากห้องไปทันที

“อ่ะ อ้าว ทำไมถึงมาทิ้งกันแบบนี้หล่ะค่ะ โธ่เว้ย!! เกือบจะได้กินลูกชายของพ่อเลี้ยงอยู่แล้วเชียว"

“โทรมาหาฉันมีอะไร”

หลังจากขับรถออกจากร้านเหล้าได้ไม่นาน ธันวาก็ไม่รอช้าที่จะกดต่อสายหารดาทันที เพราะเขาเชื่อว่าที่เธอติดต่อมานั้น คงจะสนใจกับข้อเสนอของเขาอย่างแน่นอน

“คือฉัน......สนใจข้อเสนอของคุณค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบของปลายสายที่ตรงกับสิ่งที่เขาคิดไว้ ธันวาถึงกับยกยิ้มออกมาด้วยความเจ้าเล่ห์

‘สุดท้ายก็หวังงานสบาย รายได้ดี’

“อืม แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน สะดวกมาคุยข้อตกลงกับฉันไหม หรือจะคุยพรุ่งนี้”

“คะ คุยวันนี้ได้ไหมค่ะ คุณสะดวกมารับฉันไหม หรือจะให้ฉันไปพบตอนนี้เลย”

“ทำไมดูเหมือนเธอรีบๆ เป็นอะไรหรือเปล่า”

“พอดีเกิดเรื่องนิดหน่อยค่ะ คุณจะมาหาฉันหรือจะให้ฉันไปหาคุณดีค่ะ”

“เดียวฉันไปรับ เธอบอกมาว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ตรงไหน”

“ฉันอยู่ที่ป้ายรถเมย์ ตรงข้ามกับร้านอาหารของคุณค่ะ”

“อืม พอดีฉันอยู่แถวๆ นั้น เดียววนรถกลับไปรับ เธอรอฉันไม่เกิน 10 นาที”

“ค่ะ”

ตู๊ด...ตู๊ด...

“ปฏิเสธแทบตาย แต่สุดท้ายเธอก็หวังสบายโดยการใช้ทางลัด เหมือนกับผู้หญิงทุกคนที่ฉันเคยเสนอเงินให้สินะ”