หลังชนฝา หมาจนตรอก

เช้านี้รดารีบลุกขึ้นอาบน้ำ เตรียมตัวเพื่อไปสมัครงานตามโปรชัวร์ที่เธอได้มาเมื่อวานนี้

ทันทีที่เดินทางมาถึง รดาก็ต้องตกใจกับฝูงชนที่มารอสมัครงานเหมือนกันกับเธอ นี้ขนาดว่าเธอมาเช้าแล้วนะ แต่ก็ยังมีคนมาต่อแถวรอรับใบสมัครก่อนหน้าเธอเกือบเป็นร้อย

“ขอโทษค่ะ พอดีว่าเราพึ่งย้ายมาอยู่เชียงใหม่ ทำไมคนถึงมาสมัครงานที่ร้านนี้เยอะจังเลยหล่ะค่ะ”

เธอเอ่ยถามหนึ่งในคนที่มายืนต่อแถวรอรับใบสมัครเหมือนกันกับเธอด้วยความสงสัย ว่าเหตุใดร้านอาหารแห่งนี้ถึงมีผู้คนสนใจจะทำงานด้วยเยอะขนาดนี้ ทั้งที่มันเป็นแค่ลูกจ้างรายวัน สิทธิพิเศษหรือแม้กระทั่งสวัสดิการต่างๆ คงไม่เท่ากับบริษัทใหญ่ที่มันมั่งคงหรอกนะ

“ใครๆ เขาก็อยากมาทำงานที่นี้กันทั้งนั้นแหละเธอ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นการจ้างรายวันก็เถอะ เพราะค่าจ้างเยอะกว่าค่าแรงขั้นต่ำถึงสองเท่าเลยนะ เจ้าของร้านก็ใจดีมาก”

“ท่านชอบช่วยเหลือคนที่ลำบาก ตกทุกข์ได้ยากนะ ได้ทำงานที่นี้ดีนะ ได้ทั้งค่าจ้างที่เขาจ่ายให้ในทุกๆ วันหลังเลิกงาน แถมยังมีข้าวกินฟรีครบทั้งสามมื้อเลยนะ”

“จริงเหรอ”

“อืม ไม่งั้นคนจะมารอต่อคิวสมัครงานเยอะขนาดนี้เหรอ แล้วเขาก็ไม่ได้เปิดรับสมัครบ่อยๆ นะ ปีหนึ่งรับแค่สองครั้งเอง”

“อ่อ แบบนี้เอง ว่าแต่เจ้าของเขาเป็นใครเหรอ ท่าจะเป็นคนใจดีมีเมตตานะ”

“ของพ่อเลี้ยงธงชัยนะ”

“พ่อเลี้ยงธงชัย”

“อืม ผู้มีอิทธิพลของจังหวัดนี้นะ”

“อ่อ แบบนี้นี่เอง”

“ว่าแต่คนมาสมัครเป็นร้อย เราจะได้ไหมเนี้ย เขารับแค่ 10 คนเองนะ”

“ก็ต้องลองดู เห็นว่าวันนี้ลูกชายท่านเป็นคนมาคัดเลือกเองเลยนะ น่าจะเข้มงวดอยู่เหมือนกัน”

“อืม ก็ขอให้เราได้ก็แล้วกันนะ”

=====

ครืด... ครืด...

“จะโทรย้ำอะไรนักหนาว่ะ”

ธันวา หรือ ธัน บุตรชายคนเล็กของพ่อเลี้ยงธงชัย สบถออกมาด้วยความหงุดหงิด เพราะนี้เป็นสายที่สามแล้ว ที่โทรมาตามให้เขาไปสัมภาษณ์พนักงานใหม่ของร้านอาหาร ซึ่งเป็นหนึ่งในธุรกิจของครอบครัว สายแรกเป็นมารดา ที่โทรมาย้ำตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันได้สร่างเลย ส่วนสายที่สองเป็นผู้จัดการของร้าน ที่โทรมาตามว่าตอนนี้ถึงไหนแล้ว เพราะมันเลยเวลาสัมภาษณ์งานไปเกือบสองชั่วโมงแล้ว และสายที่สาม ที่กำลังโทรเข้ามาในตอนนี้นั้นก็คือ พี่เธียร พี่ชายต่างแม่

ธันพยายามสงบสติอารมย์ให้เย็นลง ก่อนที่จะกดรับสายของพี่ชาย เพราะฝั่งนั้นก็ไม่ละความพยายามในการโทรเลย

“ครับ”

“ถ้าอีก 30 นาที มึงยังไม่ได้เริ่มสัมภาษณ์พนักงาน เงินเดือนมึงเดือนนี้ กูจะตัดให้เหลือแค่ครึ่งเดียว”

“ครับ ไม่เกิน 10 นาที ผมถึงร้าน”

“อย่าให้กูหมดความอดทนกับมึงนะธัน”

ตู๊ด ตู๊ด....

“แม่งเอ่ย!! คิดจะโทรก็โทร คิดจะวางก็วาง นี้ถ้ากูไม่เห็นแก่เงินนะ จ้างให้กูก็ไม่ไป ผู้จัดการของร้านก็มี ทำไมต้องเป็นกูด้วยว่ะที่ต้องไปนั่งคัดเลือกพนักงานในร้าน”

หลังจากที่พี่ชายต่างแม่โทรมาข่มขู่ ความหงุดหงิดโมโห ที่พยายามสงบสติอารมย์เอาไว้ มันก็ปะทุขึ้นมาอีก

สาเหตุที่ธันวาไม่กล้ามีปากมีเสียงกับเธียร ก็เพราะว่าผู้เป็นพี่ชายนั้นมีสิทธิในการควบคุมดูแลธุรกิจทุกอย่าง รวมไปถึงเงินเดือนและเงินปันผลของเขาด้วย หากขัดใจหรือไม่ยอมทำตามคำสั่งของเธียรเมื่อไหร่ เขาก็จะมีบทลงโทษทันที และไม่ว่าจะเป็นพ่อหรือแม่ก็ไม่สามารถที่จะคัดค้านคำสั่งของพี่ชายได้เลย

ไม่ใช่ว่าเธียร ผู้มีศักดิ์เป็นพี่ชายต่างแม่ของเขา จะเป็นคนบ้าอำนาจ หรือชอบข่มเห่งคนอื่นหรอกนะ แต่มันเป็นเพราะตัวของธันวาเองต่างหากหล่ะ ที่ชอบทำตัวเสเพล ไม่เอาการเอางาน เรียนก็แทบจะไม่จบ ดีนะที่มีคนเป็นพี่กับพ่อคอยให้การช่วยเหลือ กว่าจะได้ใบปริญญาตรีมา หมดเงินไปตั้งเท่าไหร่ก็ไม่รู้

ส่วนแม่ของธันวานั้นก็เลี้ยงดูลูกมาแบบผิดๆ ตามใจคนเป็นลูกทุกอย่าง ไม่เคยดุ เคยด่า และด้วยความที่เป็นภรรยาคนที่สองของพ่อเลี้ยงธงชัย นางจึงพยายามสรรหาทุกอย่างมาให้กับธันวา เพื่อที่จะให้ลูกของนางมีทุกสิ่งทุกอย่างเท่าเทียมกับเธียร ผู้เป็นลูกชายที่เกิดจากภรรยาคนแรกของพ่อเลี้ยงธงชัย แต่ก็นั้นแหละ ถึงนางจะพยายามแค่ไหน คนเป็นลูกก็ไม่เคยทำตามเลยซักครั้ง จนพ่อเลี้ยงต้องสั่งให้เธียรคอยควบคุมทุกอย่างของธันวาทั้งหมด มันจึงเป็นที่มาว่าทำไมธันวาต้องเกรงใจเธียร

“สวัสดีครับ คุณธัน”

ทันทีที่เห็นบุตรชายคนเล็กของพ่อเลี้ยง ผู้จัดการร้านก็รีบตรงดิ่งเข้าไปทำความเคารพ และรีบรายงานจำนวนของผู้ที่มารอสมัครงานในวันนี้ทันที

“ตอนนี้มีคนมาสมัครและรอสัมภาษณ์งานอยู่ทั้งหมด 120 คนครับ เริ่มให้คนแรกเข้ามาเลยนะครับ”

“อืม ขอไวน์ด้วย”

“ห๊ะ!!” ผู้จัดการของร้านนึกว่าตัวเองหูฝาด ที่เจ้านายของตนนั้นเรียกหาเครื่องดื่มแอลกอฮอร์ตั้งแต่เช้า แถมต้องสัมภาษณ์พนักงานอีก แล้วมันจะรอดไหมหล่ะงานนี้

“สงสัยอะไร”

“ปะ เปล่าครับ เดียวผมไปเตรียมมาให้ตอนนี้เลยครับ รอซักครู่นะครับ”

“แล้วคนจะแห่แหนมาสมัครอะไรกันตั้งเยอะตั้งแยะขนาดนี้ว่ะ แม่งทำไมไม่เปิดรับวันที่ตัวเองอยู่ก็ไม่รู้”

ธันวานึกถึงพี่ชายต่างแม่ ที่ตอนนี้กำลังพาภรรยาและลูกชายฝาแฝดไปเที่ยวทะเลแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

“ไวน์มาแล้วครับ นี้ครับเอกสารสมัครงานทั้งหมด คุณธันลองดูก่อนครับ แล้วคัดให้เหลือ 20 คน แล้วค่อยให้พวกเขาเข้ามาสัมภาษณ์อีกครั้ง”

“มีเป็นร้อย นายก็เลือกให้มันเหลือ 20 คนสิ ส่วนสัมภาษณ์ เดียวฉันจะสัมภาษณ์เอง”

ธันวาเอ่ยบอกกับผู้จัดการของร้านอย่างไม่สนใจ

“เอ่อ ครับๆ ช่วยกันครับมันจะได้เสร็จเร็วๆ แฮร่”

“เอ่อ ฉันจะได้รีบกลับไปนอน”

ทางด้านของรดาที่นั่งรอสมัครงานตั้งแต่ 8 โมงเช้า จนตอนนี้เวลามันก็ล่วงเลยมาเกือบจะเที่ยงแล้ว ยังไม่มีความคืบหน้าหรือวี่แววใดๆ เลย จนกระทั่งผู้จัดการของร้านเดินออกมาพร้อมกับประกาศรายชื่อของผู้ที่ผ่านคัดเลือกจำนวน 20 คน ให้เข้าไปนั่งรอสัมภาษณ์ด้านในของร้านอีกครั้ง

“ชื่อเธอไหม” รดาเอ่ยถามเพื่อนที่เธอพูดคุยถามไถ่กันก่อนหน้านั้น

“ใช่ ชื่อฉันเอง ดีใจมากเลยอ่ะ เดียวต้องไปรอลุ้น 10 คนสุดท้ายอีก ฉันต้องได้ๆ”

‘นางสาว รดา เกรียงไพศาลกุล’

“ชื่อเธอไหม รดา”

“ใช่ๆ ชื่อฉัน”

“เย้ๆ ดีจัง เธอก็ผ่านเข้ารอบ ป่ะ ไปรอด้านในกันเถอะ”

“ไปๆ” รดากับบัวตองจับมือกันดีใจ ที่พวกเธอทั้งคู่ผ่านรอบคัดเลือก 20 คนไปด้วยกัน ต่อไปก็เป็นรอบสัมภาษณ์แล้ว

เมื่อผู้คัดเลือกทั้ง 20 คนเข้ามารออยู่ที่หน้าห้องสัมภาษณ์งาน ทางผู้จัดการของร้านก็ได้แจ้งว่า หากใครที่สัมภาษณ์เสร็จเรียบร้อยแล้วให้ออกไปทานข้าวฟรีที่ร้านเพื่อรอผลประกาศได้เลย เพราะทางร้านจะทำการแจ้งทันทีที่สัมภาษณ์ครบทั้ง 20 คนเสร็จ จะไม่ได้โทรบอกภายหลังแต่อย่างใด

“ดีจังเนาะ มาสมัครงานแถมยังได้กินข้าวฟรีอีกด้วย”

“ใช่ๆ ประหยัดค่าข้าวไปได้อีกมื้อเลยนะ”

การสัมภาษณ์ของแต่ละคนใช้เวลาไม่นานนัก จนในที่สุดก็ถึงคิวของรดา ผู้ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของการสัมภาษณ์งาน ซึ่งก่อนหน้านั้นเป็นคิวของบัวตอง และตอนนี้เพื่อนใหม่ของเธอก็ไปกินข้าวฟรีรอเธอแล้ว

“เชิญคนสุดท้ายครับ”

ผู้จัดการของร้านเอ่ยบอกกับรดา ก่อนที่จะเปิดประตูให้เธอเดินเข้าไปภายในห้องสัมภาษณ์งานทันที เพราะตอนนี้เจ้านายของเขานั้นชักจะทนนั่งสัมภาษณ์ต่อไปไม่ไหวแล้ว อยากจะลุกหนีตั้งแต่ 5 คนแรกเลยทีเดียว

“สวัสดีค่ะ”

“อืม”

ทันทีที่ธันละสายตาจากแก้วไวน์ เขาก็สะดุดกับผู้สัมภาษณ์งานคนสุดท้าย หญิงสาวที่มาขอสมัครงานเป็นลูกจ้างรายวันของร้าน แต่ดูจากหน้าตา และลักษณะท่าทางแล้ว ทำไมถึงไม่ไปสมัครงานที่บริษัทใหญ่ๆ มีรายได้มั่งคงกว่านี้

“นั่งสิ”

“ขอบคุณค่ะ”

“จบตั้งปริญญาตรี ทำไมถึงเลือกมารับจ้างรายวัน”

“งานมันหายากค่ะ มีงานตรงไหนให้ทำก่อนก็ทำ พอดีพึ่งย้ายมาอยู่เชียงใหม่ด้วย ค่าใช้จ่ายมันเยอะค่ะ”

“แต่ก่อนอยู่ที่ไหน”

“ชลบุรีค่ะ”

“เธอลองไปยื่นใบสมัครที่บริษัทรับเหมาในเครือนี้ยัง เผื่อจะได้ ฉันเสียดายวุฒิการศึกษาเธอ แถมถ้าหากเธอผ่าน 1 ใน 10 เธอก็จะมาแย่งงานคนที่เขาจบแค่ ม.3 นะ”

“ฉันคงไม่ผ่านหรอกค่ะ งานบริษัทใหญ่ๆ แบบนั้น เพราะถ้าฉันผ่าน ฉันคงไม่มาสมัครงานเป็นลูกจ้างรายวันอยู่แบบนี้”

“ทำไมหล่ะ” ธันวาเอ่ยถามด้วยความสงสัยแต่ก็มีความอยากรู้เกี่ยวกับความเป็นไปเป็นมา ของหญิงสาวคนนี้อย่างแปลกประหลาดเหมือนกัน

“หากฉันพูดความจริง ฉันหวังว่าคุณจะไม่พิจารณาฉันจากจุดนี้นะคะ”

“อืม”

“ฉันเคยต้องโทษคดีฉ้อโกง แต่เป็นการรอลงอาญานะคะ ทำให้ฉันไม่สามารถที่จะไปสมัครงานในบริษัทใหญ่ๆ หรือที่มันมั่นคงกว่านี้ได้”