ลบเพื่อน

@คอนโดคะนิ้ง.. > 1 วันต่อมา

"แพตตี้ 💬 : ไม่สบายหนักเลยเหรอมึง..เป็นอะไรมากเปล่า...ไม่เห็นมาเรียน

"กัสจัง 💬 : ให้กูไปหาป่ะ...มึงเงียบไปแบบนี้พวกกูใจคอไม่ดีเลยนะอีชะนี

"แพตตี้ 💬 : นิ้ง..มึงโอเคป่ะ...อย่าเงียบดิว่ะ..

"คะนิ้ง 💬 : อืม..กูโอเค ไม่สบายนิดหน่อย พวกมึงไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวคาบบ่ายกูไปเรียน..

"แพตตี้ 💬 : ดีขึ้นแล้วเหรอ..ถ้ายัง..กูลาอาจารย์ให้...มึงจะได้พักผ่อน

"คะนิ้ง 💬 : ไม่เป็นไร กูดีขึ้นแล้ว..ไว้เจอกันเที่ยงนะ เดี๋ยวกูไปทานข้าวเที่ยงด้วย

"แพตตี้ 💬 : โอเค..งั้นมึงพักผ่อนเถอะ เที่ยงเจอกัน..

"คะนิ้ง 💬 : อืม แล้วเจอกัน

คะนิ้งวางมือถือลงในขณะที่ตัวเองกำลังนอนร้องไห้อยู่บนเตียง ทุกอย่างทุกคำเธอได้ยินมันชัดเจน ไม่ได้อยากร้องไห้เสียใจแบบนี้ แต่ทำไงได้ หัวใจเธอมันตกเป็นของเขาเรียบร้อยแล้ว ครั้นจะฝืนทำตัวให้เข้มแข็งอย่างเดิมมันก็ทำได้ยาก ถึงแม้จะเป็นเพียงความรู้สึกชั่ววูบ ที่มีแค่เธอคิดไปฝ่ายเดียว ความรักมันทำให้เธอเจ็บ ความรักครั้งแรกมันทำให้เธอผิดหวัง คนไม่มีประสบการณ์ไม่รู้จะตั้งรับอย่างไร เธอจึงขอหลบมาพักใจ ตั้งหลักกับตัวเองเสียก่อน ความเสียใจที่มีมันอาจจะยังไม่ได้มาก เพราะนี่ถือเป็นการเริ่มต้น โชคยังดีที่เธอยังไม่ได้ทุ่มใจไปให้เขาจนหมด คิดถูกแล้วที่เผื่อหัวใจเอาไว้เจ็บ และสุดท้ายเธอก็เจ็บอย่างที่เคยคิดไว้จริงๆ

"เฮียมันใจร้าย..ต่อไปนิ้งจะไม่ชอบเฮียอีกแล้ว..

@โอโซล

"มึงว่าน้องจะได้ยินที่เราคุยกันไหมวะ : ไฟเพลิง

"...ไม่รู้ดิ ยังไม่เห็นน้องมันเลย กูเดาไม่ถูก : รามสูร

"แม่ง..กูไม่น่าชวนน้องเขามาเลย...ป่านนี้ไม่รู้เป็นยังไงบ้าง : ไฟเพลิง

"เออน่า..รู้วันนี้ก็ดีกว่าปล่อยให้เวลามันผ่านไปนาน..รู้ตัวเร็วก็ดีแล้วนิ : รามสูร

"💬 ติ้ง!! : เสียงแจ้งเตือนแอฟพลิเคชั่นยอดนิยมดังขึ้น โอโซลที่เปิดเข้าไปดูข้อความก็ต้องขมวดคิ้วชนกันทันที ทำเอาเพื่อนอีกสองคนถึงกับอยากรู้ว่าใครกันที่ส่งข้อความมาหาเขา..ทำให้เพื่อนรักของเขาท่าทางหงุดหงิดแบบนี้..

"💬 เงินเข้า 100,000 บาท

"ปลาปักเป้า 💬 : ส่งสลิปการโอนเงิน

"โอโซล 💬 : .......?......

"ปลาปักเป้า 💬 : ค่าเดิมพันค่ะ

"โอโซล 💬 : ยังไม่ครบสามเดือน

"ปลาปักเป้า 💬 : ไม่ต้องรอสามเดือนหรอกค่ะ หนูขอหยุดไว้เท่านี้ ต่อไปจะไม่ไปกวนใจเฮียอีกแล้ว...

"โอโซล 💬 : แน่ใจว่าทำได้..

"ปลาปักเป้า 💬 : ค่ะ

"💬ปลาปักเป้า ลบเพื่อน....

สิ้นสุดข้อความสุดท้ายคะนี้งทำการลบโอโซลออกจากการเป็นเพื่อนในไลน์ทันที ทำเอาคนที่กำลังจะพิมพ์ตอบถึงกับคิ้วขมวดชนกันหนักขึ้นกว่าเดิม..แถมยังถอนหายใจพรืดออกมาอย่างกับคนที่กำลังโมโหอะไรสักอย่าง

"มึงเป็นอะไรวะไอ้โซล : รามสูร

"เปล่า..

"เปล่าอะไร..หน้ามึงตอนนี้อย่างกับกำลังโมโหใคร : ไฟเพลิง

".......กูไปเข้าห้องน้ำแปป... : โอโซลเดินออกจากกลุ่มเพื่อนตรงไปที่ห้องน้ำทันที เพียงเท่านี้เพื่อนของเขาก็พอจะเดาออกว่าตอนนี้โอโซลกำลังพยายามข่มอารมณ์ความโกรธของตัวเองอยู่ เพราะทุกครั้งที่เขาอารมณ์เสีย หรือโมโหมากๆเขามักจะอยู่กับตัวเอง ไม่อยากยุ่งหรือพูดคุยกับใครแม้กะทั่งเพื่อนรักอย่างไฟเพลิงและรามสูรยังไม่กล้าเข้าใกล้

"มันโมโหอะไรวะ : ไฟเพลิง

"ปล่อยมันเถอะ...มันดีขึ้นเดี๋ยวก็กลับมาเอง : รามสูร

"อืม...คงไม่ไปต่อยใครระหว่างทางหรอกนะ : ไฟเพลิง

"ถ้ามันอยู่ตรงนี้ มันคงจะต่อยมึงเป็นคนแรก ข้อหาพูดมาก ... : รามสูร

"อ้าวไอ้ราม..กูก็แค่สงสัย มันผิดตรงไหนวะ : ไฟเพลิง..

@12.00 น. > โรงอาหาร

"มึงดีขึ้นแน่เหรอคะนิ้ง? ทำไมดูมึงซึมๆ ผิดปกติ…" แพตตี้เอ่ยถามเสียงเบา ขณะที่เหลือบมองใบหน้าของเพื่อนสาวที่ดูอ่อนแรงกว่าเดิมอย่างชัดเจน

"เออนั่นดิ…มึงโอเคแน่นะ? ไม่ใช่เข้าเรียนแล้วสลบค้างกลางอาการนะมึง" กัสจังพูดติดตลกแต่แววตายังเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

คะนิ้งฝืนยิ้มนิดๆ ก่อนจะส่ายหัวช้าๆ

"กูไม่เป็นไร…ไปสั่งข้าวกันดีกว่า หิวแล้ว" น้ำเสียงของเธอพยายามปกติให้มากที่สุด แม้ดวงตาจะคล้ายแบกอะไรบางอย่างไว้

"มึงเอาอะไร เดี๋ยวกูสั่งให้" แพตตี้รีบเสนออย่างคล่องแคล่ว

"เอาเหมือนมึงก็ได้ จะได้ไม่ต้องรอคิวนาน…งั้นเดี๋ยวกูไปซื้อน้ำนะ" คะนิ้งตอบก่อนจะค่อยๆ เดินแยกออกไปทางแถวน้ำ ดวงตาเหม่อลอยเล็กน้อย

"โอเค~" แพตตี้หันไปต่อคิวสั่งอาหารอย่างรวดเร็ว ขณะที่กัสจังยังมองตามคะนิ้งไปด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

คะนิ้งเดินไปเข้าแถวซื้อน้ำ เสียงจอแจของโรงอาหารลอยคลุ้งรอบตัว เธอพยายามตั้งสติและก้มหน้ามองเมนูในมือ แต่ในขณะนั้นเอง...

"ปั๊ก!!"

จู่ๆ นักศึกษาที่อยู่ด้านหน้าถอยหลังมาทันทีโดยไม่หันมาดู ทำให้ร่างของคะนิ้งถอยหนีไม่ทัน จนแผ่นหลังชนเข้ากับแผงอกของใครบางคน

"ขอโทษค่ะ..." เธอรีบหันกลับไปขอโทษด้วยสัญชาตญาณ ทว่าเสียงหนึ่งก็ตอบกลับมาอย่างเย็นชาและคุ้นเคย

"....ซุ่มซ่าม"

เสียงทุ้มต่ำที่แฝงความหงุดหงิด ทำให้คะนิ้งเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย และต้องชะงัก เป็นเขา...โอโซล ชายหนุ่มผู้เคยทำให้หัวใจเธอเต้นแรง และเป็นคนเดียวที่ทำให้เธอตัดสินใจพับเก็บความรู้สึกนั้นไปเงียบๆ เพราะความเย็นชาที่เขาปฏิบัติกับเธออย่างไร้เยื่อใย คะนิ้งนิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะเม้มปากแน่น

"ขอโทษค่ะ..."

เธอกล่าวซ้ำอีกครั้งอย่างเบาเสียง แล้วหันกลับไปยังเคาน์เตอร์ขายน้ำโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองอีก เมื่อถึงคิว เธอรีบจ่ายเงิน หยิบแก้วน้ำ แล้วเดินจ้ำกลับไปยังโต๊ะของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทั้งที่ปกติคะนิ้งเป็นคนมั่นใจและไม่เคยมีท่าทีเลิ่กลั่กแบบนี้ โอโซลยืนมองแผ่นหลังเล็กๆ ที่รีบเดินหนีเขาไปอย่างเงียบๆ คิ้วของเขาขมวดชนกันอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังสงสัยในบางอย่างที่เริ่มไม่ชอบมาพากลจากคนตรงหน้า

"ท่าทางแบบนี้ กูว่าน้องได้ยินชัวร์"

ไฟเพลิงหันไปกระซิบกับรามสูร ขณะยืนอยู่ไม่ห่างจากเหตุการณ์เมื่อครู่ สายตายังกวาดมองตามแผ่นหลังของคะนิ้งที่เดินจากไปอย่างรวดเร็ว

"อืม...กูก็ว่า..." รามสูรพยักหน้าเล็กน้อย ตอบกลับเรียบๆ สายตายังจับจ้องอยู่ที่สีหน้าเคร่งเครียดของเพื่อนอีกคน

"มึงดูหน้าไอ้โซล มึงว่ามันกำลังโมโหอยู่ป่ะ?" ไฟเพลิงกระซิบต่อ น้ำเสียงปนความขบขันในอารมณ์

"มาก..." รามสูรตอบสั้นๆ ดวงตาเรียบนิ่งไม่แสดงความรู้สึกใดๆ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

โอโซลยังยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์ซื้อน้ำ สีหน้าขมวดคิ้วค่อนข้างชัด ดวงตาแข็งกร้าว เคร่งเครียด เหมือนคนที่กำลังเก็บกลั้นอารมณ์ไว้เต็มที่

"สมน้ำหน้ามัน กูอยากจะรู้จริงๆ ไอ้ปากที่บอกไม่ชอบ ถ้าเขาเลิกสนใจมันจริงๆ มันจะยังนิ่งอยู่แบบนี้หรือเปล่า" ไฟเพลิงพูดพลางแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ เขาไม่เชื่อหรอกว่าโอโซลจะไม่รู้สึกอะไรกับคะนิ้ง

"เรื่องของมัน มึงจะไปยุ่งอะไรกับมันหนักหนา" รามสูรเอ่ยเสียงราบ เอนหลังพิงเสากลางโรงอาหารอย่างสบายๆ ราวกับไม่อยากให้ไฟเพลิงเข้าไปขยี้ไฟในใจของเพื่อนมากไปกว่านี้

"เห้อ! กูเบื่อก้อนหินหน้านิ่งอย่างมึงสองคนจริงๆ" ไฟเพลิงถอนหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าชัดเจนว่าเบื่อสุดขีด เพื่อนทั้งสองของเขาราวกับกินน้ำแข็งแทนข้าวทุกวัน ถึงได้เฉยชา เย็นชาขนาดนี้ ไม่แสดงอารมณ์กันสักนิด

"เผื่อกูด้วยขวดหนึ่ง" ไฟเพลิงพูดขึ้นลอยๆ ขณะเห็นโอโซลกำลังจ่ายเงินซื้อน้ำ สีหน้าของเพื่อนคนนี้ดูไม่สบอารมณ์ชัดเจน

"มีขาก็เดินมาซื้อเอง..." เสียงแข็งตอบกลับทันทีโดยไม่มองหน้า น้ำเสียงของโอโซลฟังดูห้วน ดุ และชัดเจนว่ากำลังอารมณ์ไม่ดี

"ไอ้เชี่ย! โมโหแล้วพาลนะมึง ไอ้โซล..." ไฟเพลิงบ่นพึมพำ ขณะที่อีกฝ่ายเดินจากไปไม่แม้แต่จะหันกลับมาฟังคำพูดของเขา

โอโซลกลับมานั่งที่โต๊ะอย่างเงียบๆ แต่ใบหน้าบึ้งตึง ดวงตาคมคู่นั้นยังคงจับจ้องไปยังคนเป็นน้องที่นั่งอยู่ไม่ไกล แววตาของเขาแน่วแน่ ราวกับพยายามจะอ่านใจเธอจากระยะไกล จ้องอยู่อย่างนั้น ไม่ลดละ ไม่หลบสายตา แต่เขาไม่รู้เลยว่าคนที่เขาจ้องมอง…กำลังพยายามอย่างหนัก ที่จะไม่หันกลับไปมองเขาเช่นกัน