บทที่ 7

@ร้านกาแฟหน้ามอ.

คะนิ้งกับเพื่อนๆเดินเข้ามาในร้านก่อนจะสั่งเครื่องดื่มแล้วหาที่นั่ง ไม่ทันจะได้คุยอะไรกันมากมาย บุคคลที่พึ่งทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นก็เดินเข้ามาพร้อมกันกับเพื่อนๆของเขา

"กูว่าแล้ว..ทำไมมันถึงอยากมากินกาแฟร้านนี้ : ไฟเพลิง

"หึ..!..ไอ้โซลมันเป็นผู้ร้ายปากแข็ง : รามสูร

"พูดมาก..รีบสั่งแล้วก็ไปหาที่นั่ง ....

"ที่นั่งเต็ม งั้นไปขอนั่งกับน้องคะนิ้งดีกว่า : ไฟเพลิงทำทีเป็นพูดลอยๆ ดูท่าทีของโอโซล แต่ดูเหมือนคนเป็นเพื่อนจะไม่ปฏิเสธ เขาเลยเดินตรงไปยังโต๊ะที่คะนิ้งนั่งอยู่..

"น้องคะนิ้ง.. น้องแพตตี้..น้องกัส : ไฟเพลิงเอ่ยทักทายทุกคนก่อนจะยิ้ม ทำเอากัสจังถึงกับยิ้มเขินอายบิดตัวไปมาเพราะความหล่อละมุน ยิ้มละลายของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่กัสจังได้พูดคุยกับหนึ่งในสามหนุ่มฮอตประจำมหาลัย

"น้อยๆหน่อยอีกัส....สวัสดีค่ะพี่เพลิงมาทานกาแฟเหรอคะ : คะนิ้งเอ่ยถามออกไป ก่อนจะเหลือบสายตาไปหาโอโซลแล้วยิ้มให้เขา..

"ครับ..แต่มาช้า..ไม่มีที่นั่ง จะเป็นการรบกวนเกินไปไหม ถ้าพี่กับเพื่อนจะขอนั่งร่วมโต๊ะกับน้องๆ : ไฟเพลิง

"ได้สิคะ...ยังมีที่ว่างอีกตั้งหลายที่...ถ้าพี่ๆไม่ถือก็นั่งได้เลยค่ะ ตามสบาย

"ขอบคุณครับ..

@5 นาทีต่อมา

ในขณะที่ทุกคนนั่งพูดคุยกัน เห็นทีจะมีแต่โอโซลที่นั่งนิ่งหยิบหนังสือเกี่ยวกับเครื่องกลขึ้นมาอ่าน เขาไม่ค่อยพูดคุยกับใคร เรียกว่าไม่พูดเลยจะดีกว่า จนมีนักศึกษาสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาทักเขา พร้อมกับยื่นกล่องขนมตาลมาให้

"พี่โซลคะ..ฟ้าเห็นพี่โพสต์ขนมตาล เลยซื้อมาฝาก เจ้านี้อร่อยมากเลยนะคะ : ฟ้าใสยื่นขนมมาให้ แต่โอโซลกลับไม่ตอบรับใดๆยังทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน จนคนที่ตั้งใจซื้อขนมมาให้ถึงกับหน้าเสีย คนอื่นๆในโต๊ะต่างไม่พูดอะไร โดยเฉพาะเพื่อนของเขาเห็นเรื่องแบบนี้จนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

"..........

"พี่โซล..รับไว้สิคะ..เขาอุตส่าห์ซื้อมาฝาก... : เป็นคะนิ้งที่เอ่ยขึ้น ทำให้โอโซลเงยหน้าขึ้นมามอง ใบหน้าหวานกำลังส่งสายตาออดอ้อนเขา ดูก็รู้ว่าเธออยากกินขนมตาลนั่น...

"เห้อ ฟรึบ !!! : โอโซลรับมาอย่างไม่ค่อยเต็มใจก่อนจะโยนขนมไปตรงหน้าของคะนิ้ง คนเป็นน้องยิ้มออกมาด้วยความดีใจ อย่างกับว่าเจอของอร่อยที่ถูกใจ ด้านฟ้าใสเหลือบสายตาไปมองคะนิ้งอย่างไม่ค่อยพอใจ ก่อนจะเดินออกไป เมื่อหันมาเห็นสายตาดุดัน ของโอโซลที่มองมาทางตนเอง

"ให้นิ้งเหรอคะ...

"อยากกินไม่ใช่เหรอ..ทำตาปริบๆขนาดนั้น

" ขอบคุณนะคะ : คะนิ้งยิ้มกว้างก่อนจะหยิบขนมมาไว้ตรงหน้าของตัวเอง

"แค่ขนมจะดีใจอะไรนักหนา

"พี่โซลไม่รู้อะไร คะนิ้งมันชอบกินขนมตาลมาก ตอนอยู่ ม.5 มันถึงกับลงทุนไปเรียนคอสทำขนมตาลโดยเฉพาะเลยนะคะ : แพตตี้

"ใช่ค่ะ...เรียกได้ว่ากินขนมแทนข้าวยังได้... : กัสจังเสริมเข้าไปอีกแรง

"นินทาระยะเผ่าขนเลยนะ ก็กูชอบอ่ะ...นานทีจะได้กิน..ขอกินหน่อยไม่ได้รึไง..

"กินเยอะเดี๋ยวก็ปวดท้องเข้าโรงพยาบาลอีก...คราวนี้กูไม่ไปเฝ้ามึงแล้วนะ : แพตตี้

"ชิ... คะนิ้งทำหน้ามุ้ยใส่เพื่อนก่อนจะหันมาสนใจขนมตรงหน้า ทำเขาโอโซลถึงกับหลุดยิ้มน้อยออกมา เมื่อเห็นว่าแค่ขนมกล่องเดียว ทำให้ยัยปลาปักเป้าดีอกดีใจได้ขนาดนี้ รามสูรที่บังเอิญเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของเพื่อนรัก พอจะรู้ชะตาตัวเอง เงินสองแสนที่วางเดิมพันไว้กับไฟเพลิง เขาคงไม่กล้าหวังที่จะได้มันแล้ว..

ระหว่างที่นั่งทานขนมและเครื่องดื่ม คะนิ้งเองที่ไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง คนตัวเล็กไม่ทันรู้ตัวว่าเจ้ากรรมนายเวรเก่าของตนเองจะบุกมาหาเธอถึงโต๊ะ ทั้งที่เธอนั่งรวมกลุ่มอยู่กับโอโซล ไฟเพลิงและรามสูร

"คะนิ้ง...เจ้ากรรมนายเวรมึงมา : แพตตี้หันไปกระซิบคะนิ้ง ทำเอาคนทีากำลังอารมณ์ดีอยู่ถึงกับถอนหายใจพรืดออกมา

"เห้อ !!! ชาติก่อนกูทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ทำไมถึงหนีไม่พ้นอีตาบ้านี่สักที

"น้องคะนิ้ง มาอยู่นี่เอง พี่ตามหาจนทั่วไปมหาลัยฯ : ไฟท์หนุ่มหล่อดีกรีนักกีฬาบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยฯ ตามจีบคะนิ้งมาตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย ติดนิสัยขี้คุย ขี้อวด

".........

"พี่ไฟท์ตามหาคะนิ้งมันทำไมเหรอคะ : แพตตี้

"อ่อ..พอดีพี่ผ่านร้านขายขนม จำได้ว่าน้องคะนิ้งชอบทาน พี่เลยซื้อมาฝาก นานๆทีคุณยายเขาทำ

"ขอบคุณนะคะ แต่นิ้งทานเยอะแล้ว พี่ไฟท์เก็บไว้ทานเองเถอะค่ะ

"รับไว้เถอะครับ พี่อุตส่าห์ซื้อมา น้องคะนิ้งชอบไม่ใช่เหรอ

"..ขอบคุณค่ะ : คะนิ้งรับเอาไว้ตามมารยาท

"น้องคะนิ้งเลิกเรียนแล้วใช่ไหมครับ เดี๋ยวพี่ไปส่ง พี่พึ่งถอยรถสปอรต์ป้ายแดงมา รถรุ่นนี้มีแค่ 5 คันในโลก นี่ก็กะว่าจะเอามาขับเล่นๆ สักวันสองวันก็จะเปลี่ยนคันใหม่แล้ว

"ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ...

"ไม่รบกวนเลยครับ พี่เต็มใจมาก

"ก็เขาบอกไม่ไป ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ?? : โอโซลที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่ดุดัน คิ้วผูกกันเป็นปม สองแขนกอดอกของตัวเองเอาไว้ สายตาคมจ้องมองไปยังไฟท์อย่างเอาเรื่อง

"แล้วมึงเป็นใคร เสือกอะไรด้วย

"อยากรู้ว่ากูเป็นใครมึงก็ลองถามคะนิ้งดู

ทุกสายตาจ้องมาหาคะนิ้งเพื่อรอฟังคำตอบ คนเป็นน้องไม่รู้จะตอบยังไง ในเมื่อยังไม่มีสถานะใดๆนอกจากคนรู้จัก แต่ถ้าจะให้บอกว่าคนหน้านิ่งเป็นแค่รุ่นพี่ที่รู้จัก มีหวังไฟท์คงไม่ยอมเดินออกจากร้านไปง่ายๆแน่

".....เออ..คือ....นี่พี่โซลค่ะ..เป็น..คนที่นิ้งชอบ...

"ชอบ ????? หมายความว่าน้องคะนิ้งมีแฟนแล้วเหรอครับ

"เอ่อ....คือว่า..

"มีคำไหนที่ไม่ชัดเจน หรือมึงฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง : โอโซลพูดขึ้นอีกครั้ง

"กูไม่ได้ถามมึง

"ถามคะนิ้งกับถามกูแตกต่างกันตรงไหน..

"เออ..นิ้งว่าพี่ไฟท์กลับไปก่อนเถอะนะคะ...นิ้งกลับเองได้..ไม่รบกวนเวลาของพี่ดีกว่า

"ได้ยินนะ..คะนิ้งไล่ให้มึงกลับ..คงไม่ต้องพูดซ้ำ..

สองสายตาจ้องมองอย่างกับคนเคยเป็นอริกันมาก่อนทั้งที่พึ่งจะเจอกันเป็นครั้งแรก ทุกคนภายในโต๊ะต่างจ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยเฉพาะรามสูรกับไฟเพลิงที่ไม่เคยคิดไม่เคยฝันว่าเพื่อนรักหน้านิ่งอย่างโอโซลจะแสดงสีหน้าไม่พอใจ เพียงเพราะมีผู้ชายมาวอแวกับคะนิ้ง...